Rasnarry Academy

Προχειρο Εγχειρίδιο ενός Αθεράπευτα Ρομαντικού

Τορενς Ρέινχετ

Η αρχική ιδέα είναι μέσα στο σκ να έχει ολοκληρωθεί...
Οι θεοί ψηλά τελευταία δεν ψήνονται να ακολουθήσουν το πρόγραμμά μου...
(παιζει να πέσουν οι αλλαγές τις ζωής μου. Χανγκ ον ταιτ)

Όνομα: Τόρενς Γκίλκαμες Ρέινχετ
Φυλή: Άνθρωπος
Μέλος Οικογένειας: Ρέινχετ. Μία από τις πιο παλιές οικογένειες γαλαζοαίματων με αρκετά μεγάλη επιρροή στα σημαντικά θέματα της πόλης Μπόρον.
Ηλικία: 28
Τίτλος: Λόρδος


Εμφάνιση Χαρακτήρα:

Ο Τόρενς είναι ένας αρκετά εμφανίσιμος νέος με ξανθά μακριά μαλλιά που πέφτουν στο ύψος του σβέρκου του. Δεν τα ταλαιπωρεί ποτέ πιάνοντάς τα και σφίγγοντάς τα βίαια σε κότσους. Το αντίθετο, είναι πολύ προσεκτικός καθώς η κατάρα της μεριάς του πατέρα του είναι η πρώιμη τριχόπτωση. Τα μαύρα μάτια του, μικρά μα άκρως εκφραστικά, κρύβονται παιχνιδιάρικα πίσω από τις πυκνές του βλεφαρίδες που θα έκαναν κάθε κοπέλα να ζαλιστεί από κρίση ζήλειας. Όσον αφορά την γενική του εμφάνιση, φοράει σχεδόν καθημερινά ακριβά ρούχα, απόκτημα από την πατρίδα του και αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του καθώς δεν καταδέχεται να φορέσει όπως του αρέσει να αναφέρει: φτωχικές φανέλες και παντελόνες ζητιάνων. Προσέχει όσο μπορεί την διατροφή του κρατώντας την ισορροπία στην κατανάλωση λαχανικών και κρεατικών. Μετρίου αναστήματος, προς λίγο κάτω από το κανονικό, δεν ενδιαφέρεται τόσο για την εξέλιξη των πολεμικών του τεχνών, παρά μόνο για τη διατήρηση ενός υγιέστατου, και καλοσχηματισμένου κορμιού.


Προσωπικότητα:

Μπορεί κάποιος, παρασυρμένος από τα παραπάνω, να υποθέσει πως ο Τόρενς δεν είναι παρά ένας νάρκισσος, ένα παιδί που ασχολείται πολύ με την εμφάνισή του και δεν τον ενδιαφέρει τίποτε άλλο παρά η εικόνα. Άλλος μπορεί να πέσει στο λανθασμένο συμπέρασμα και να θεωρήσει τον νεαρό αυτό Λόρδο θύμα της μοναρχικής τάξης και του απεριόριστου πλούτου. Λάθος, όλα ένα μεγάλο λάθος. Πιο συγκεκριμένα, όσοι έχουν γνωρίσει κατά βάθος τον νεαρό αυτό άνδρα – και κυρίως τα αδέρφια του μπορούν να α διαβεβαιώσουν όσα ακολουθήσουν –   κάνουν λόγο για έναν άκρως ρομαντικό νέο, που κρύβει μια ακόρεστη δίψα για γνώση σε συνδυασμό με  μια έντονη ανάγκη να διδαχθεί και να ζήσει το παρελθόν που τόσοι θνητοί, ανεξαρτήτως Φυλής, έχουν ξεχάσει. Αγαπά την ποίηση και φροντίζει να διαβάζει αποσπάσματα και συλλογές κάθε μέρα, δηλώνει λάτρεις του διαχρονικού και αέναου ρομαντισμού. Ακόμα, δεν μπορεί να χορτάσει την ανατολή του ήλιου, ενώ σε περιόδους πανσέληνού βρίσκεται πάντα σε κάποια λίμνη, με παρέα τα άστρα, να σημειώνει στιχάκια ή να διαβάζει τον αγαπημένο του Βαλυσηνο συγγραφέα, Χάμς Γουειβρεντ, διάσημο για τη σειρά βιβλίων «Τα άνθη των κοραλλιών». Αν αναζητά κάτι στο μονοπάτι της ζωής του, είναι να βρει τον απόλυτο έρωτα στο πρόσωπο κάποιου ατόμου, είτε αυτό είναι γυναίκα είτε άντρας ώστε να δώσει επιτέλους απάντηση στο ερώτημά του: υπάρχει κάτι πιο δυνατό από τον σφυγμό της ζωής; Πιο εκτυφλωτικό από το λαμπρό φως του ήλιου; Πιο μεθυστικό από μια κούπα ζεστού κρασιού;
    
Προϊστορία Χαρακτήρα:

Ο Τόρενς είναι το πέμπτο παιδί και πέμπτος γιος του Δούκα Ρέινχετ και της Δούκισσας Θερμς. Γεννήθηκε ως μια τελευταία και κάπως απεγνωσμένη προσπάθεια της δούκισσας να αποκτήσει μια κόρη καθώς οι τέσσερις γιοι της έφερναν περισσότερο πονοκέφαλο και απανωτούς μπελάδες παρά χαρά και καμάρι. Βέβαια η αποκάλυψη του φύλλου δεν την πίκρανε. Ίσα – ίσα που έβαλε στόχο να μη μεγαλώσει ένα ακόμα αγρίμι που θα κυνηγούσε κοπελίτσες και θα έπαιζε συνέχεια στις λάσπες, αλλά έναν λαμπρό και επιμελημένο νέο με καλούς τρόπους και σωστή εμφάνιση. Φυσικά και τα σχέδια της ολοκληρώθηκαν με λίγο παραπάνω επιτυχία από όσο περίμενες. Σε αντίθεση με τα αδέρφια του, ο Τόρενς περνούσε αρκετή ώρα μελετώντας λογοτεχνία, λίγο ιστορία ενώ κατάφερε να αποστηθίσει το πρωτόκολλο σωστής συμπεριφοράς σε αρκετά νεαρή ηλικία ενώ ξεκίνησε ήδη να το εφαρμόζει με εντυπωσιακά αποτελέσματα από τα δέκα του κιόλας χρόνια. Βέβαια, τα αδέρφια του φρόντισαν να ασκήσουν πάνω του κάποια επιρροή αλλά γρήγορα αυτή χάθηκε οπότε φρόντισαν να τον περιγελούν και να τον πειράζουν για τον ευαίσθητο χαρακτήρα του.
 Η συμπεριφορά τους αυτή είχε ως αντίκτυπο την συναισθηματική κατάρρευση του νεαρού ο οποίος στην εφηβεία κατάφερε να υιοθετήσει ένα σύστημα άμυνας απέναντι στους ανθρώπους. Εμφάνισε έναν απόλυτα εξωστρεφή εαυτό, κοινωνικό και γοητευτικό που μαγνήτιζε το πλήθος γύρω του ενώ έμαθε να θάβει όποτε ήταν απαραίτητο το κομμάτι εκείνο που επιθυμούσε τις όμορφες εξορμήσεις στον κήπο της έπαυλης, τις πολύωρες μελέτες στην βιβλιοθήκη καθώς και την συγγραφή στοίχων και ποιημάτων. Όλα αυτά μπορούσαν να περιμένουν έξω από τις πόρτες της υψηλής κοινωνίας. Ήδη στα δεκαέξι του είχε μάθει να είναι χαρισματικός συνομιλητής με πλούσιο λεξιλόγιο που δύσκολα κάποιος μπορούσε να αντικρούσει τα λεγόμενα του.
    Ο πατέρας του ήταν απίστευτα περήφανος για τον μικρό του γιο καθώς βρήκε έναν ικανό διπλωμάτη να τον συντροφεύει σε σημαντικές συγκεντρώσεις και συναντήσεις με άλλους ευγενείς που έπρεπε να συζητήσουν σημαντικά θέματα που έπλητταν την κοινωνία. Αν και δεν έφερνε ποτέ αντίρρηση στον πατέρα του – το σεβόταν και τον σέβεται σε μεγάλο βαθμό – οι συναθροίσεις αυτές δεν ήταν τόσο του γούστου του αν και σιγά σιγά έμαθε να διασκεδάζει με τα μικρά πράγματα που του προσφέροντας ταυτόχρονα, όπως η καλή μουσική, ο μπουφές και οι απειροελάχιστες ενδιαφέρουσες γνωριμίες με άτομα του δικού τους πνεύματος.
 



Γονείς: Δούκισσα Ιλένα Θερμς (62), Δούκας Μαρκους Ρεινχετ (75)
Αδέρφια: Μαρκήσιος Φρέντερικ Ρέινχετ (45),  Μαρκήσιος Γκρέγκορυ Ρέιχνετ (44) και οι Βαρόνοι Ματίας Ρέινχετ (42) - Μπερτολ Ρέινχετ (42) [δίδυμοι]

Δείγμα Γραφής

Το διστακτικό χέρι της μητέρας του χάιδεψε απαλά τις ξανθές του μπούκλες, στρώνοντας του κάπως κάποιες τούφες που παρέμεναν όσο ατίθασες όσο και ο μικρός της γιος. Ο Τόρενς αποτραβήχτηκε διακριτικά, διατηρώντας την ψυχραιμία του μα και το ζεστό χαμόγελο που έδειχνε σε κάθε καλεσμένο που έκανε την εμφάνισή του. Η αλήθεια ήταν πως σε όσες δεξιώσεις και να εμφανιζόταν, σε όσους χορούς και να τον προσκαλούσαν, για την μητέρα του θα ήταν πάντα ο μικρός και γλυκός γιος που δεν ήθελε να χάσει ποτέ από δίπλα της.
    «Τα ρούχα σου στρώσε» του ψιθύρισε γλυκά.
    «Μητέρα, σε παρακαλώ» απάντησε χαιρετώντας απευθείας τον δούκα Λέαρ, έναν κοντόχοντρο άνθρωπο με μουστάκια που θα ζήλευαν οι παππούδες του από τους τάφους τους. Όταν ο άνδρας απομακρύνθηκε η Ιλένα κοντοστάθηκε μπροστά από τον γιο της και έφερε στα χέρια της το κολλάρο του μεταξωτού πουκαμίσου του, τεντώνοντάς το και ισιώνοντάς το. Εκείνος ωστόσο άρχισε να ξεφυσά δίχως σταγόνα υπομονής μέσα του.
    «Αγχώνεσαι»
   «Για την ακρίβεια, γλυκιά μου μητέρα, θα ήθελα να με αφήσεις για λίγο ήσυχο. Γιατί δεν πας στα αδέρφια μου;»
    «Γιατί οι θεοί να με βασανίσουν με ένα μάτσο γιούς, εμένα θα μου πεις; Κόρη να ήσουν θα αποζητούσες τούτη τη προσοχή που σου δίνω»
    Έπιασε τα χέρια της και τα φίλησε στοργικά, κοιτάζοντάς την παιχνιδιάρικα στα μάτια «Κόρη να ήμουν, ω γλυκιά μητέρα, θα φρόντιζα να παντρευόμουν για να ξεφύγω από τούτη την προσοχή» εκείνος χασκογέλασε, η Ιλένα όμως δεν το βρήκε διόλου αστείο. Μάλιστα φρόντισε να σκληρύνει τα χαρακτηριστικά του προσώπου της, να εξαφανίσει το χαμόγελο της και φυσικά να του γυρίσει πλάτη θιγμένη και πληγωμένη. Το άφησε ασχολίαστο. Έτσι ήταν η μητέρα του στο κάτω – κάτω. Αυταρχική για τους ξένους και ίσως λιγουλάκι ξινή αλλά σαν μάνα ήταν τόσο γλυκιά όσο η ξακουστή γαλατόπιτα της περιοχής. Μμ, και τί δεν θα έδινε για ένα αχνιστό κομμάτι πασπαλισμένο με κρυστάλλινη ζάχαρη και κανέλα.
    «Μην στενοχωρείς την μάνα σου, γιε μου. Στο τέλος εγώ θα βρεθώ να δέχομαι τα πυρά της οργής της»
    «Μα, πατέρα, δεν καταλαβαίνεις;» γύρισε τη προσοχή του στην στιβαρή φιγούρα του πατέρα του «Ίσως η απώλεια να είναι πιο γλυκιά έτσι. Οι θεοί γνωρίζουν μονάχα πόσο θα παραμείνω στην Ακαδημία Ράσναρρυ. Δεν θέλω να στεναχωριέται για χάρη μου».
    «Και να την λάβωνες, Τόρενς, πάλι θα έκλαιγε. Αχ τι με περιμένει τον δόλιο».
    «Υπάρχει καιρός ακόμα αν θες να πάρεις πίσω την απόφασή σου. Αμφιβάλλω εάν θα προσβληθούν από την αλλαγή των σχεδίων» ένας υπηρέτης βαστώντας ένα μικρό δισκάκι πέρασε από μπροστά τους και ο νεαρός άρπαξε ευθύς μια κούπα με κρασί.
    «Ξέχνα το. Η παρουσία σου θα παίξει μεγάλο ρόλο για όσα έπονται».
    Κι αυτό ακριβώς φοβόταν…τα όσα ήταν γραφτό να έρθουν˙ όσα ήταν αδύνατο να αλλάξει. Το επόμενο πρωί θα έφευγε και θα άφηνε πίσω του την όμορφη ζωή που έκανε. Τα αδέρφια του τον πείραζαν πως ήταν κάποια αποστολή ενηλικίωσης και πως αν δεν τα κατάφερνε τότε θα παρέμενε μια ζωή ο μικρός γιος του Λόρδου Ρέινχετ και τίποτα παραπάνω, ο πατέρας του επέμενε πως έτσι θα μάθαινε το πραγματικό προσωπείο του κόσμου και η μητέρα του ίσως να ήλπιζε πως το αγόρι της θα γυρνούσε με κάποια όμορφη δεσποσύνη στο πλάι που θα μπορούσε πια να αποκαλεί η ίδια κόρη. Τόσες απαιτήσεις από τόσο κόσμο. Θα χρειαζόταν αρκετό κρασί και γιατί όχι λιγάκι ακόμα χορό.



« Τελευταία τροποποίηση: Σεπτέμβριος 24, 2021, 11:32:04 πμ by Τορενς Ρέινχετ »
How ironic it is that our instincts often run exactly opposite from what we truly desire for those we love