Rasnarry Academy

Σπάζοντας τον Κλοιό [Μακριβέη]

Ρέβι Γουίν

Χειμώνας 1306



Άλλη μια μέρα, άλλη μια αποστολή.

Η Ρέβι ήταν ικανοποιημένη με αυτό. Ένας από τους φόβους της όταν ήρθε στην Ακαδημία, μερικούς μήνες νωρίτερα, ήταν ότι θα χρειαζόταν να κλειστεί σε τέσσερις τοίχους και να χαθεί πίσω από βουνά βιβλίων. Κάθε άλλο. Η μάθηση ήταν παρούσα και κέντριζε το δραστήριο μυαλό της, αλλά ευτυχώς η Ακαδημία πάντα είχε δουλειές που έπρεπε να γίνουν. Δουλειές που χρειάζονταν πολύ συγκεκριμένες ικανότητες.

Το πρωί είχε φτάσει ένα γράμμα στα χέρια της, που εξηγούσε πολύ βασικά πράγματα. Ο χρόνος πίεζε. Η επόμενη αποστολή θα ήταν στο δάσος του Ναρίρ, βόρεια της Μπόρον. Θα είχε άλλο ένα άτομο μαζί της, και θα δρούσαν ως ομάδα. Η ομάδα αυτή θα έφευγε με το αερόπλοιο της Ακαδημίας το μεσημέρι, και θα έφτανε το βράδυ στον προορισμό της. Ο καιρός θα ήταν κρύος και χιονισμένος, και η Ρέβι έπρεπε να προετοιμάσει ό,τι εξοπλισμό ήθελε να πάρει μαζί της μέχρι την αποχώρηση του Ζέππελιν. Εκεί θα επιβιβαζόταν και άτομο της Ακαδημίας που θα τους ενημέρωνε με λεπτομέρειες κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους για την αποστολή.

Με γρήγορες κινήσεις και σκέψεις, η Ρέβι πέρασε το πρωί προετοιμάζοντας τον εξοπλισμό της. Λευκό πανωφόρι, λευκές μπότες, παντελόνι. Έβαψε τα όπλα της λευκά με μπογιά που θα μπορούσε εύκολα να αφαιρεθεί αργότερα, και πήρε ένα λευκό σκουφί για τα μαλλιά της. Δεύτερο σετ ρούχων. Μία αναδιπλούμενη λευκή σκηνή για πιθανό καταφύγιο, αν χρειαστεί. Εργαλεία και σκεύη για επιβίωση στην ύπαιθρο. Μπογιές για καμουφλάζ. Κάποιες μερίδες φαγητού, και παγούρι με νερό. Μια μικρή σφαίρα που μπορούσε να παράγει λίγη θερμότητα από τον Αιθέρα γύρω της.

Όσο προετοιμαζόταν, η Ρέβι αναρωτιόταν ποιος θα ήταν η ομάδα της. Ήλπιζε πως δεν θα ήταν κάποιος που θα της ήταν βάρος, κανένα νεαρό παιδί που δεν θα ήξερε πώς να διαχειριστεί την κατάσταση. Ιδεατά θα ήθελε κάποιον με τις δικές της ικανότητες, ή καλύτερο. Ήταν έτοιμη όμως να διαχειριστεί κάθε κατάσταση.

Όταν έφτασε η ώρα, η Ρέβι κατέφτασε στο χώρο του αερόπλοιου. Ήταν ντυμένη με χειμωνιάτικα, στα λευκά,  είχε ένα πολύ μεγάλο σάκο στους ώμους της, και κρατούσε άλλο ένα μεγάλο σάκο με το μηχανικό, μεταλλικό δεξί της χέρι, ένα θαύμα της μηχανικής που ήταν ταυτόχρονα ο Προστάτης της. Στάθηκε μπροστά στην ακόμα κλειστή είσοδο του αερόπλοιου, και περίμενε να έρθει το άτομο που θα ήταν η ομάδα της.
« Τελευταία τροποποίηση: Απρίλιος 08, 2021, 05:10:38 μμ by Ρέβι Γουίν »


Μακριβέη Οτίγιε

Τι θα γινόταν με τις αποστολές πια; Δεν είχε προλάβει να γυρίσει από εκείνη την αποστολή με την Ιζόλδη και την ψωνισμένη Βοηθό Καθηγητή, Λίλιθ, και να που την ζητούσαν πάλι να συμπεριληφθεί σε ένα γκρουπ των δύο ατόμων για μια αποστολή στην χώρα των ανθρώπων. Διαβάζοντας τις οδηγίες από το γράμμα, φρόντισε να ετοιμάσει αρχικά προμήθειες, και να τακτοποιήσει τα χειμωνιάτικα ρούχα της. Φρόντισε να πάρει ζεστά πανωφόρια, και να αντικαταστήσεις τα φουλάρια στο κεφάλι της, με σκούφους.

Αφαίρεσε τα καλούδια που φορούσε, βραχιόλια με τα δόντια κλπ, γιατί ήταν σίγουρη ότι θα προδίδαν την θέση τους, και τα αντικατέστησε με τα βραχιόλια αλχημείας, ένα στο δεξί και ένα στο αριστερό καρπό, που της είχαν δωρίσει η οικογένεια της, αυτή των Οτίγιε. Μέσα από αυτά μπορούσε να καλεί ποιο άνετα την Νεκρομαντεία  της, μιας και τα πετράδια πάνω τους προσέφεραν αβαντάζ σε όποιον τα φορούσε. Τακτοποίησε τα φιαλίδια με το αίμα, στην ζώνη της, και τα έκρυψε με τον μανδύα της.

Πανέτοιμη πλέον, ξεκίνησε να πάει για το Ζέπελιν, όπου θα συναντούσε το άλλο μέλος της αποστολής της. Από μακριά έβλεπε κάτι ροζ και κάτι άσπρο… πλησιάζοντας συνειδητοποίησε ότι ήταν μαλλιά, και το άσπρο η ενδυμασία της. Η ξωτικό απέναντι της δεν έμοιαζε με τίποτα άλλο που είχε δει. Ίσως πιο περίεργη και από την Ιζολδη και την συμπεριφορά της.

«Γεια, με λένε Μακριβέη…» της είπε συστήνοντας τον εαυτό της πρώτα.


Ρέβι Γουίν

H Ρέβι κοιτούσε τριγύρω της, μέχρι που είδε μια κοπέλα να πλησιάζει, και υπέθεσε ότι για να έρχεται τόσο συγκεκριμένα, μπορεί αυτή να είναι η ομάδα της. Όταν πλησίασε περισσότερο, η Ρέβι την είδε καλύτερα και συμπέρανε ότι μάλλον ήταν λίγο μεγαλύτερη από την ίδια. Καλό σημάδι αυτό! Τώρα άρχιζε το δύσκολο. Η Ρέβι δεν είχε συνηθίσει σε αποστολές στην Ακαδημία. Είχε διαφορετικές εμπειρίες και προσέγγιση, πιο στρατιωτικές λόγω του άντρα που τη μεγάλωσε, αλλά καταλάβαινε ότι δεν ήταν ακριβώς έτσι στην Ακαδημία. Έπρεπε να βρει τρόπο να συνδυάζει τη στρατιωτική της προσέγγιση με κάτι πιο ανθρώπινο και φιλικό, για να κερδίσει τα άτομα εδώ.  Έτσι, σήκωσε το αριστερό, φυσικό τις χέρι σε χαιρετισμό και χαμογέλασε.

"Γειά, είμαι η Ρέβι! Θα είμαστε ομάδα σε αυτή την αποστολή?" είπε εύθυμα. Κρίνοντας από το πώς αυτή η κοπέλα δεν φαίνονταν να έχει όπλα ή πανοπλία, η Ρέβι υπέθεσε ότι θα ήταν Αλχημίστρια ή Θεραπεύτρια. Καθόλου κακό.

Εκείνη τη στιγμή, η πόρτα του Ζέπελιν άνοιξε και ένας μεσήλικας άνθρωπος στεκόταν. Ήταν μετρίου αναστήματος, αδύνατος και κοντοκουρεμένος, με γκρίζα μαλλιά, αιχμηρά χαρακτηριστικά και γκρι μάτια, καθώς και μικρό γενάκι.

"Είμαστε έτοιμοι. Μπορείτε να επιβιβαστείτε." είπε ήρεμα και μπήκε ξανά στο Ζέπελιν. Η Ρέβι κοίταξε τον ίδιο με συγκεντρωμένη έκφραση, μετά τη Μακριβέη, και μπήκε.

Ο χώρος που βρέθηκαν ήταν μεγάλος και ανοιχτός, με καθίσματα σε σειρά κατά μήκος της κάθε πλευράς, σαν πάγκοι. Η Ρέβι κάθισε κάπου και άφησε τα πράγματα στο πάτωμα. Ο άνδρας περίμενε να καθίσουν. Μετά από λίγο το Ζέπελιν αναταράχθηκε καθώς απογειώθηκε και ξεκίνησε το ταξίδι του.

"Λοιπόν." είπε ο άντρας. "Οι πληροφορίες μας λένε ότι έχει χαθεί εντελώς η επαφή με ένα χωριό στο δάσος του Ναρίρ." ξεκίνησε ήρεμα. "Οι κάτοικοι ενός διπλανού χωριού δεν είχαν νέα για εβδομάδες. Ενώ τα δύο χωριά έχουν εμπόριο αλλά και συγγενείς μεταξύ τους, εδώ και περίπου δυόμισι εβδομάδες δεν υπάρχει καμία επικοινωνία. Κανείς δεν βγήκε από το "χαμένο" χωριό, και όσοι προσπάθησαν να πάνε από άλλα χωριά, δεν επέστρεψαν, ακόμα και ολόκληρες ομάδες." εξήγησε ο άντρας.

"Ο σκοπός σας είναι να μπείτε στο χαμένο χωριό από αέρος, και να καταλάβετε τι συμβαίνει. Αν είναι κάτι που μπορείτε να αντιμετωπίσετε, καλείστε να διαχειριστείτε την κατάσταση. Αλλιώς, να επιστρέψετε εδώ και να αναφέρετε, ώστε να κρίνουμε πώς να κινηθούμε και αν χρειάζονται ενισχύσεις. Ερωτήσεις?" είπε ο άντρας και κοίταξε τις δύο γυναίκες.



Μακριβέη Οτίγιε

Η εύθυμη κοπέλα τράβηξε το ενδιαφέρον της Μακριβέη. Πριν προλάβει να απαντήσει, ο τύπος που μάλλον ήταν υπεύθυνος της αποστολής έκανε την εμφάνιση του. Η Μακριβέη ακολούθησε τη Ρέβι και κάθισε κοντά της σέ έναν από του πάγκους που πρόφερε ο χώρος.

Σύντομα το Ζέπελιν ξεκίνησε την πτήση του. Οι οδηγίες σαφής, το χωριό είχε χάσει την επικοινωνία με το άλλο χωριό και μπλα μπλα. Η Μακριβέη βαρέθηκε και χάζεψε την Ρέβι. Η κοπέλα φαινόταν τελείως ενθουσιασμένη. Πρέπει να είναι συνηθισμένη σε τέτοιες αποστολές, σκέφτηκε.

Ερωτήσεις;

"Έχω μία..." είπε η Μακριβέη

Ο τύπος του ζέπελιν γύρισε προς το μέρος της και την κοίταξε με απορία. Μάλλον σκεφτόταν ότι ήταν πολύ σαφης με αυτά που έλεγε, που δύσκολα κάποιος θα τον ρώταγε κάτι επιπλέον. Όμως δεν είχε γνωρίσει την Μακριβέη που στο μυαλό της συνέβαιναν διάφορα.

"Παρακαλώ!" είπε ο τύπος
"Τόση ώρα που μιλάτε, ένα πνεύμα σας περιβάλλει... και από ότι καταλαβαίνω, ζητάει λουλούδια στον τάφο του..." κάποιος παλαιός συγγενής ίσως που ξεχάσατε;" ρώτησε η Μακριβέη φροντίζοντας να κρύψει το γελάκι που ήθελε να κάνει την εμφάνιση του στο πλάι των χειλιών της.

Ο τύπος άλλαξε πεντακόσια χρώματα, και απομακρύνθηκε λέγοντας "Να πάνε να χαθούν οι Νεκρομάντες... ησυχία δεν βρίσκεις με αυτούς..." και συνεχίζοντας τις κατάρες προχώρησε προς το αμπάρι του ζέπελιν.

Η Μακριβέη άφησε ένα γέλιο, και γυρίζοντας στην Ρέβι της λέει " Πάντα πιάνει αυτο το κόλπο να ξέρεις... "


Ρέβι Γουίν

Η Ρέβι ικανοποιήθηκε όταν είδε ότι η Μακριβέη είχε κάποια ερώτηση. Θα ήταν κάτι σημαντικό, που θα συνέβαλλε στην επιτυχία της αποστολής τους! Συγκεντρώθηκε για να ακούσει καιιιιι..........όχι! Το πρώτο αντανακλαστικό της Ρέβι ήταν να αισθανθεί άγχος και περίεργα, γιατί είχε μάθει στην στρατιωτική πειθαρχία. Εδώ όμως ήταν Ακαδημία, και εν τέλει βρέθηκε να διασκεδάζει με την αντίδραση του άνδρα. Για να αντιδρά έτσι, μάλλον ήταν αδύναμος. Ο Γουσταύος πάντα έλεγε, "αν οι λέξεις μπορούν να σε πληγώσουν, τι δεν μπορεί?".

Οι δύο τους βρέθηκαν μόνες τους, και το Ξωτικό γύρισε και χαμογέλασε στη Μακριβέη. "Μάλλον δεν θα επιστρέψει για το υπόλοιπο του ταξιδιού, που θα πάρει αρκετές ώρες." είπε εύθυμα. "Είναι αλήθεια αυτό που είπες, ή απλά ήθελες να τον γλεντήσεις?" ρώτησε με περιέργεια και κοίταξε αόριστα το σημείο που στεκόταν ο άντρας. Υπήρχε άραγε όντως πνεύμα εκεί? Οι Νεκρομάντεις ήταν τόσο περίεργοι, και η Ρέβι δεν είχε ποτέ στενές επαφές μαζί τους, καθώς κάθε φορά που είχε διασταυρωθεί ο δρόμος της μαζί τους, οι Νεκρομάντεις ήταν από τη λάθος μεριά του όπλου της.

Καθώς περίμενε μια απάντηση, η Ρέβι σηκώθηκε και κάθισε στο πάτωμα. Άνοιξε τους μεγάλους σάκους της και άρχισε να βγάζει εργαλεία και όπλα για να τα επιθεωρήσει. Πατίνια, διπλωμένο Ανεμόπτερο, τουφέκι αποσυναρμολογημένο σε κομμάτια, πιστόλι χειρός, μια φαλκάτα στο θηκάρι της, κιάλια, και εργαλεία επιβίωσης, όλα απλώθηκαν στο πάτωμα για επιθεώρηση.


Μακριβέη Οτίγιε

"Φαντάζομαι ξέρεις πως κοιτάνε τους Νεκρομάντες..." απάντησε η Μακριβέη. "Είναι γενικά πολύ δύσκολη η εφαρμογή της τέχνης αυτής, συν όλα τα ταμπού που κυκλοφορούν για μας, οπότε ειναι πολύ δύσκολο να αποδεχθεις την ιδιαιτερότητα σου, να καλείς νεκρούς, ή να χειρίζεσαι το αίμα και όλα τα υπόλοιπα." απάντησε στην Ρέβι

"Όμως, η αλήθεια είναι πως τον γλέντησα όπως είπες... Και αλήθεια το διασκέδασα υπεραρκετά!!" συμπλήρωσε γελώντας. "Τα πνεύματα συνήθως δεν μένουν σε αυτό το πε΄δίο για μερικά λουλούδια... Αν είναι δυνατόν... Δεν θα μπορούσε να περάσω από εδώ ως την άκρη στου ζεπελιν αν συνέβαινε αυτό!" τόνισε. "Τέλος πάντων, γελάσαμε λίγο τουλάχιστον, ας δούμε την θετική πλευρά του πράγματος!"

Παρακολουθούσε τον εξοπλισμό της Ρέβι καθώς τα επιθεωρούσε. "Πως τα κουβαλάς όλα αυτά;" η άμεση και αυθόρμητη ερώτηση της. Η ίδια χρειαζόταν πέντε πράγματα, αλλά εδώ η Ρέβι είχε το μισό οπλοστάσιο της Ακαδημίας.


Ρέβι Γουίν

Η Ρέβι έγνεψε καταφατικά. Ναι, ήξερε τι κυκλοφορούσε για τους Νεκρομάντεις, και ακόμα και η ίδια είχε τις προκαταλήψεις της, προιόν εμπειρίας. Δεν θα την εμπόδιζαν σε τίποτα να συνεργαστεί με τη Μακριβέη συγκεκριμένα, ήταν της Ακαδημίας, αλλά το Ξωτικό ήξερε ότι αν γενικά άκουγε για Νεκρομάντεις, η πρώτη της αντίδραση θα ήταν να απλώσει χέρι για το πιστόλι της. Άδικο? Ίσως. Αλλά προτιμούσε να είναι άδικη παρά νεκρή.

"Κατάλαβα!" είπε. Ναι, έβγαζε νόημα να μην υπάρχουν τόσα πολλά πνεύματα, για τέτοιους λόγους μάλιστα, αλλά η Μακριβέη είχε υπάρξει πολύ πειστική.

"Με κόπο!" είπε με χαμόγελο καθώς τα χέρια της, ένα από σάρκα και ένα από μέταλλο, άρχισαν να επιθεωρούν τον εξοπλισμό. "Βοηθάει ότι γυμνάζομαι τακτικά για να μπορώ να κουβαλάω ότι χρειάζομαι. Αλλά δεν είναι ότι θα πάω στο πεδίο της μάχης με όλα αυτά πάνω μου, απλά πρέπει είμαι προετοιμασμένη." εξήγησε χαλαρά. "Βλέπεις, εμείς οι Εφευρέτες δεν κάνουμε ούτε μάγια, ούτε έχουμε υπερφυσικές σωματικές δυνατότητες....αυτό που έχουμε είναι αυτό... "είπε και με το μεταλλικό της χέρι έδειξε τον κρόταφό της. Μυαλό. "...και ό,τι μπορούμε να κουβαλήσουμε." είπε με χαμόγελο, δείχνοντας με μια πλατιά κίνηση τον εξοπλισμό.

"Πάντως, ως Νεκρομάντης, θα περίμενα να έχεις....συνοδεία." είπε με μια μικρή γκριμάτσα, σκεπτόμενη πράγματα που είχε συναντήσει στο παρελθόν. Ζόμπι και μη φυσιολογικά πλάσματα που κινούνταν μετά θάνατον.  "Ή δεν είναι κάτι που κάνουν όλοι οι Νεκρομάντεις? Είμαι άσχετη σε αυτά τα θέματα." παραδέχτηκε.  Ήταν περίεργη να μάθει περισσότερα.


Μακριβέη Οτίγιε

Η Μακριβέη παρακολουθούσε με ενδιαφέρον την Ρέβι και το τεχνητό της χέρι να πειράζει τον εξοπλισμό της. Φαινόνταν όντως πολύ γυμνασμένη για την ηλικία της και τρομερά πειθαρχημένη.

Η ερώτησή της, την έπιασε εξ απροόπτου. Συνήθως δεν την ρώταγαν με ευκολία για την Τέχνη της Νεκρομαντείας. "Κοίτα..."ξεκίνησε να λέει δειλά.
"Κάθε Νεκρομάντης είναι διαφορετικός. Εξαρτάται που θες να ρίξεις το ενδιαφέρον σου και τους πόρους αιθέρα που έχεις. Προσωπικά επειδή έχω το ταλέντο να βλέπω πνεύματα αλλά χωρίς να ακούω τι λένε, έχω δηλαδή αυτό που λένε, Το μάτι των νεκρών, δεν με ενδιέφερε ποτέ να έχω απέθαντους υπηρέτες. Είναι πολύ μπελαλίδικη τέχνη... Πρέπει να έχεις τα κρουστά μαζί σου, και διάφορα τελετουργικά. Προτίμησα τη μαύρη μαγεία, και εξελίσσω τον έλεγχο του αίματος. Έχω ανακαλύψει διάφορα κολπάκια με το αίμα..." σταμάτησε και χαμογέλασε. Είχε πάρει φόρα και έλεγε χωρίς να σκέφτεται την αντίδραση της.

"Τέλος, έχω ξεκινήσει και την ενεργειακή μαγεία, οπου μπορώ να αισθανθώ ποτε χρησιμοποιεί αιθέρα ο άλλος, και πόσο διαθέτει σε απόθεμα."

"Εσύ; Πως εξελίσσεις την τέχνη του Εφευρέτη;" ρώτησε δείχνοντας προς το τεχνητό χέρι της.


Ρέβι Γουίν

Η Ρέβι άκουγε προσεκτικά ενώ άρχισε να συναρμολογεί το τουφέκι της, από τα επιμέρους κομμάτια που το αποτελούσαν. Το ύφος της ήταν συγκεντρωμένο. Κάποιος άλλος ίσως έκανε κάποια γκριμάτσα στη θέση της, ακούγοντας όλα αυτά για απέθαντους, για μαύρη μαγεία, για αίμα. Η Ρέβι όμως ήταν πειθαρχημένη και το πρόσωπό της έμεινε απαράλλαχτο, και ας αισθάνθηκε ένα κόμπο στο στομάχι της. Ναι, γι' αυτό ο περισσότερος κόσμος δεν ήθελε να έχει καμία σχέση με Νεκρομάντεις. Η Ρέβι σκέφτηκε ότι, όσο όλα αυτά χρησιμοποιούνταν με ηθικό τρόπο, μπορούσε να το αποδεχτεί.

"Είναι επιστήμη, όχι τέχνη." είπε ήρεμα, κουνώντας λίγο το μεταλλικό αυτό χέρι. "Αυτό είναι το Μ.Υ.Δ.Ρ.Ο.Σ. , Μέλος Υποβοηθούμενης Ρύθμισης Οπλικών Συστημάτων. Όπως λέει το όνομά του, μία από τις πολλές και χρήσιμες λειτουργίες του είναι να βελτιστοποιεί την φυσική εφαρμογή της πρόθεσής μου." απάντησε με επίσημο τόνο, τον τόνο ενός επιστήμονα που μιλούσε για τη δουλειά του χρησιμοποιώντας δύσκολους όρους. Μετά όμως αναστέναξε και κούνησε το κεφάλι της.

"Με απλά λόγια, δεν αστοχώ." είπε και κοίταξε την Μακριβέη. "Όχι αν δεν συμβεί κάτι εξαιρετικά απρόβλεπτο τουλάχιστον." είπε. Πολλοί δεν θα καταλάβαιναν τη βαρύτητα αυτής της πρότασης. Τι σημαίνει να είναι απέναντι σε έναν αντίπαλο που οπλοφορούσε και δεν αστοχούσε. "Δεν είναι τόσο εντυπωσιακό όσο κολπάκια με το αίμα, είναι η αλήθεια, εκτός ίσως από όταν κάνω κόλπα με κέρματα, αλλά κάνει τη δουλειά του." είπε απλά.

"Η ενεργειακή μαγεία από την άλλη...αυτή και αν είναι ενοχλητική! Δεν μπορείς να στήσεις μια σωστή ενέδρα όταν απέναντι υπάρχουν Αλχημιστές που αισθάνονται την ενέργεια των όπλων σου! Αχ!" είπε πιο εύθυμα και ανάλαφρα και κούνησε το κεφάλι της με χαμόγελο.


Μακριβέη Οτίγιε

«Είναι γεγονός ότι η ενεργειακή μαγεία με έχει βοηθήσει πολλές φορές. Είναι αυτό που λες, διαισθάνομαι σχεδόν τα πάντα για τον αιθέρα του άλλου, και είναι η έκτη αίσθηση μου. Αλλά σκέψου αν έχεις πολλούς απέναντι σου με χρήση αιθέρα. Εκεί χρειάζεσαι πολύ συγκέντρωση και χρόνια εμπειρίας για να καταλάβεις ποιος χρησιμοποιεί τον αιθέρα του. Και αν γίνεται ταυτόχρονα, εκεί δυσκολεύει παραπάνω… Οπότε έχει και τα αρνητικά του όπως καταλαβαίνεις. Να ένα χρήσιμο που έμαθες για την επόμενη συνάντηση με ενεργειακό Αλχημιστή!» της απάντησε και της έκλεισε το μάτι.

«Θα ήθελα πολύ να δω το κόλπο με τα κέρματα!» απάντησε και έβαλε το χέρι στην τσέπη πιάνοντας μερικά Νταρίκ. Της πετάει το ένα και στο καπάκι δύο ακόμα. Ήταν γρήγορη στα αντανακλαστικά της; Περίμενε να δει με ανυπομονησία


Ρέβι Γουίν

Η Ρέβι χαμογέλασε, και το μεταλλικό της χέρι εκτάθηκε ώστε με μια ομαλή κίνηση να πιάσει το πρώτο νόμισμα,  και μετά τα άλλα δύο, με απόλυτη φυσικότητα και οικονομία κινήσεων. "Ωραία, σήκω όρθια." είπε και σηκώθηκε όρθια και η ίδια. Έβγαλε από την τσέπη της άλλα εφτά νομίσματα.

"Βάλε τα χέρια σου μπροστά, σαν να ετοιμάζεσαι να στρίψεις ένα νόμισμα με το κάθε ένα, σαν να έριχνες κορώνα γράμματα." της είπε, και μετά, πολύ προσεκτικά, στοίβαξε πέντε νομίσματα στον ένα αντίχειρα της Αλχημίστριας, και πέντε στον άλλο. "Ωραία, τώρα στρίψε ταυτόχρονα και τα δέκα, σαν να είχες ένα στον κάθε αντίχειρα!" είπε το Ξωτικό με χαμόγελο.

Περίμενε η Μακριβέη να ακολουθήσει τις οδηγίες, και όταν αυτό συνέβη, τα κέρματα εκτινάχθηκαν σαν δύο πίδακες, κάποια δεξιά, κάποια αριστερά, μπροστά, πίσω, ή απευθείας πάνω, σαν πίδακες με διαφορετικές τροχιές. Το μεταλλικό χέρι της Ρέβι κινήθηκε ταχύτατα, με μία συνεχόμενη, ρευστή, βέλτιστη κίνηση, πιάνοντάς τα ένα ένα, μέχρι που η Ρέβι χρειάστηκε να πέσει στα γόνατα για να προλάβει το χέρι της τα τελευταία δύο πριν αγγίξουν το πάτωμα. Όλα είχαν γίνει σε λιγότερο από τρία δευτερόλεπτα.

Έπειτα, η Ρέβι σηκώθηκε όρθια και άνοιξε το χέρι της, δείχνοντας και τα δέκα νομίσματα εκεί. "Ορίστε!" είπε με χαμόγελο, αφήνοντας τη Μακριβέη να πάρει τα δικά της.

Η ώρες πέρασαν, και το ταξίδι έφτανε στο τέλος του. Η Ρέβι είχε επιθεωρήσει και ξαναμαζέψει τον εξοπλισμό της, και ο άντρας επέστρεψε.

"Σε λίγο θα είμαστε πάνω από το χωριό. Είστε έτοιμες για να πέσετε?" είπε κοιτώντας με απέχθεια τη Μακριβέη, ελπίζοντας ότι η κοπέλα θα φοβόταν αυτό που επρόκειτο να γίνει.

"Είμαστε ναι!" παρενέβη η Ρέβη και γύρισε να κοιτάξει τη Μακριβέη. "Εσύ θα με κρατήσεις σφιχτά γύρω από τη μέση, από πίσω μου, και θα πέσουμε μαζί." εξήγησε. "Μόλις αρχίσουμε να πέφτουμε, θα χρησιμοποιήσω το Ανεμόπτερο. Με τις δύο μας δεν θα μπορεί να πετάξει ως συνήθως, αλλά θα μπορέσω να μας προσγειώσω μια χαρά." εξήγησε η Ρέβι καθησυχαστικά. Ήξερε ότι η πτώση από το Ζέππελιν δεν θα ήταν κάτι που έχει κάνει πολύς κόσμος, και θα ήταν πολύ φυσικό αν υπήρχε άγχος και φόβος.


Μακριβέη Οτίγιε

Η Μακριβέη εντυπωσιασμένη από τα αντανακλαστικά της Ρέβι, πήρε γρήγορα τα νομισματά της και τα ξαναέβαλε στο τσεπάκι της. «Ήταν πολύ καλό Ρέβι!! Μπράβο σου!!» είπε ενθουσιασμένη.

Οι ώρες περνούσαν και η Μακριβέη έπεσε να κοιμηθεί. Ήταν σίγουρη ότι θα χρειαζόταν την ξεκούραση. Ονειρεύτηκε τα δύο χωριά και μια σκιά να περιτυλίγει το ένα… κάτι σκοτεινό και επικίνδυνο. Το ζέπελιν συνέχισε την πορεία του και η Μακριβέη ξύπνησε με την άφιξη του λουλουδάτου υπεύθυνου.

Η προσπάθεια του να τρομάξει την Μακριβέη, έπεσε στο κενό μιας και η Ρέβι την καθησύχασε ότι θα χρησιμοποιούσαν το ανεμόπτερο της. Η Μακριβέη έγνεψε καταφατικά και ετοιμάστηκε να κάνει ότι της είπε η Ρέβι.