Rasnarry Academy

Το Προσκύνημα της Καταιγίδας: Μέρος 3ο [Ιντούν]

Σίνγκεν Σινόντα

Άνοιξη 1306



Δεν είχε περάσει ούτε μήνας από τότε που η Ιντούν και ο Σίνγκεν επέστρεψαν στην Ακαδημία μετά από την περιπέτειά τους στο σύμπλεγμα νησιών Γαγκ’Τι, έχοντας ολοκληρώσει το πρώτο κομμάτι του θρυλικού Προσκυνήματος της Καταιγίδας, και έχοντας λάβει την ευλογία του Σύννεφου. Οι δύο Αλχημιστές δεν κάθισαν πολύ όμως, γιατί ήξεραν ότι ο χρόνος είχε μεγάλη σημασία. Δούλεψαν μαζί πρωί και βράδυ, χωρίς να διδάσκουν εκείνες τις μέρες, και μετά από μια έξυπνη προσέγγιση της Ιντούν, κατέληξαν στην πιο πιθανή τοποθεσία της επόμενης στάσης τους, του Ναού του Ανέμου.

Οι βοηθοί καθηγητές προετοιμάστηκαν σωστά, πήραν προμήθειες, διάβασαν για τον προορισμό τους, και επιβιβάστηκαν στο ζέπελιν για να πετάξουν γρήγορα ως τη Σοβέη, όπου και κατέβηκαν. Ο Σίνγκεν αισθάνθηκε κάτι διαφορετικό στην ατμόσφαιρα της περιοχής, και σκέφτηκε ότι θα ήθελε να επισκεφτεί για περισσότερες μέρες την αρχαία πόλη, αλλά για τώρα έπρεπε να βιαστούν.

Ο Σίνγκεν δεν είχε ξαναταξιδέψει σε έρημο, αλλά είχε ακούσει ιστορίες για τέτοια ταξίδια. Όλα μιλούσαν για τη ζέστη το πρωί, τον ήλιο, καθώς και το κρύο το βράδυ, αλλά ο Σίνγκεν σύντομα κατάλαβε ότι τα λόγια δεν αρκούσαν για να περιγράψουν επαρκώς αυτή την εμπειρία. Ευτυχώς, το ταξίδι τους στην έρημο δεν θα διαρκούσε πολύ. Ήδη ήταν στο απόγευμα της δεύτερης μέρας ταξιδιού προς τα δυτικά, προς τα λεγόμενα «Ουδέτερα Εδάφη», και τη μακρινή Όαση Αλ Φακέχς. Το φαγητό και το νερό τους ήταν σε καλά επίπεδα, και οι νύχτες δεν ήταν πολύ κρύες, όχι με τη φωτιά της Ιντούν και τις ιστορίες και τα χωρατά του Σίνγκεν, αλλά και την αγκαλιά του.

«Αιολίδα, πώς σου φαίνονται τα μαλλιά μου τώρα που έχουν μακρύνει?» ρώτησε ο Σίνγκεν καθώς περπατούσαν, χαμογελώντας παιχνιδιάρικα. «Προφανώς δεν είχα την ευκαιρία να κουρευτώ όταν αντιμετωπίζαμε θαλάσσια τέρατα, εορτάζοντες ορμονοτρελαμένους ψαρανθρώπους και θυμωμένα σύννεφα, ούτε όταν ξυπνούσαμε και κοιμόμασταν με τα μούτρα στα βιβλία στην Ακαδημία.» είπε πειρακτικά, αν και δεν ήταν ο ίδιος που είχε πολεμήσει το «θαλάσσιο τέρας». «Αλλά το σκεφτόμουν και για μια αλλαγή στυλ. Δίνει…άλλο αέρα, έτσι?» ρώτησε, χωρίς να ντραπεί να κάνει το φριχτό λογοπαίγνιο, αλλά από πάνω κάλεσε και τον αέρα για να προκαλέσει ένα μικρό ρευματάκι και να τα κάνει να ανεμίσουν.

Δυστυχώς όμως, η χαρά του κόπηκε απότομα όταν, μετά την απάντηση της Ιντούν, το έδαφος άρχισε να δονείται. Αντανακλαστικά, ο Σίνγκεν υψώθηκε λίγα εκατοστά στον αέρα, χρησιμοποιώντας τις δυνάμεις του. «Χμμμ?» είπε με τα μάτια του να κοιτάζουν τριγύρω. Σεισμός?

Όχι! Με ένα φοβερό, υπόκωφο θόρυβο το έδαφος «εσκασε», και ένα τεράστιο….πλάσμα ξεπρόβαλλε, κάνοντας φοβερή φασαρία με το σκάψιμό του. Ήταν τεράστιο, ψηλότερο και μακρύτερο από άλογο και πολύ πιο γεροδεμένο, καλυμμένο με πλάκες εξωσκελετού, και με  τρεις σουβλερές προεξοχές στο κεφάλι του. Ήταν σαν μίξη σκαθαριού και κάποιου είδους ταύρου, αλλά πιο τρομακτικό και από τα δύο, και ξεφύσηξε δυνατά καθώς γύρισε να κοιτάξει τους δύο ανθρώπους.


«Ααα….εντάξει, ψυχραιμία, το χουμε…» είπε ο Σίνγκεν και προσγειώθηκε προστατευτικά μπροστά από την Ιντούν. «Θα το τρομάξω. Κλείσε τα μάτια Αιολίδα.» είπε ήρεμα και σοβαρά, και έφερε τα χέρια του μπροστά στο στήθος του, με τις παλάμες να κοιτάνε η μία την άλλη σε μικρή απόσταση. Εξέπνευσε, και δημιούργησε μια ξαφνική, έντονη λάμψη και ένα υπόκωφο θόρυβο σαν μπουμπουνητό, τόσο δυνατό που έκανε τα κόκκαλά του να τρίξουν.

Το πλάσμα δεν πτοήθηκε όμως. Αν μη τι άλλο, εξαγριώθηκε, και ρουθούνισε απειλητικά, ξεφυσώντας άμμο. Με ένα δικό του ουρλιαχτό, περίεργο σαν πέτρες που χτυπάνε μεταξύ τους, εκτόξευσε με πίεση ένα πίδακα άμμου από το στόμα του προς τους δύο αντιπάλους του.

«Επ!!» φώναξε ο Σίνγκεν και με μια κυκλική κίνηση των χεριών του έκανε τον άνεμο να σηκωθεί γύρω του και να κινηθεί κυκλικά, προστατεύοντάς τους οριακά από την επίθεση…λίγη άμμος πέρασε και τον χτύπησε στο πρόσωπο και το σώμα, αλλά μόνο τόσο ώστε να τσούξει.

«Εντάξει λοιπόν….λυπάμαι γι’ αυτό…» είπε και σήκωσε το αριστερό του χέρι. Πήρε βαθιά ανάσα, και ηλεκτρισμός άρχισε να ρέει από το στήθος του προς τον ώμο, κατά μήκος του βραχίονα, στην ανοιχτή του παλάμη….

ΜΠΟΥΜ!!!

Ηλεκτρισμός που έμοιαζε με πραγματικό κεραυνό διακλαδώθηκε στον αέρα, οργισμένο μπλε και λευκό, και χτύπησε το περίεργο, δυνατό πλάσμα καταμέτωπο. Σίγουρα θα το έψηνε. Παρακλάδια του ηλεκτρισμού χτύπησαν την άμμο στο έδαφος και την έλιωσαν, σαν μικρά, λεπτά μαύρα στίγματα. Αντί να πέσει ψητό όμως, το πλάσμα αυτό στεκόταν ακόμα, και το χρώμα του άλλαξε από ανοιχτό πορτοκαλί σε πιο σκούρο, μπροστά στα μάτια των δύο αλχημιστών.

«Εμμμ…λυπάμαι…?» είπε ο Σίνγκεν, τώρα σχεδόν με απολογητικό και νευρικό τόνο, καθώς το τρομερό πλάσμα, ορμητικό, ασταμάτητο, άρχισε να τρέχει κατά πάνω τους με απατηλή ταχύτητα και τα σουβλερά κέρατά του έτοιμα να τους διαπεράσουν!
« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος 24, 2021, 07:48:49 μμ by Σίνγκεν Σινόντα »


Αιολίς Ιντούν

  • Βοηθός Καθηγητή
  • Rising Star Poster
  • Άνθρωπος - Αλχημιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
    Φυλή των Ανθρώπων One year Anniversary Η Καλοκαιρινή Πένα (2020) Το Ζευγάρι του Καλοκαιριού (2020) Ζευγάρι του Μήνα, Δεκέμβριος 2019 Αλχημιστής
Δύο μήνες πριν, η Ιντούν θα αποκαλούσε τον εαυτό της τυχερή για όποια ανακάλυψη, όποια παρέμβαση ή σχολιασμό. Ένα ταξίδι στα απώτατα όρια των Βαλησίνων, σε συνδυασμό με αρκετό σωματικό και ψυχικό ξύλο από την Ιλίντιεν Άτρας, το οποίο απροκάλυπτα βάφτιζε “προπόνηση”, ωρίμασε μέσα της το σπόρο της αυτοεκτίμησης. Ακόμη κι αν ο σπόρος είχε μεγαλώσει κάτι λιγότερο από βλαστό, η Ιντούν έπαψε να αποδίδει τις εκτιμήσεις της στην τύχη, αλλά στην ορθή κρίση της και τη συνδυαστική σκέψη. Από καιρό είχε κρατήσει στη μνήμη της το περιεχόμενο όλων των γραμμάτων του Μενάνδρου, έτσι, την κατάλληλη στιγμή, η μνήμη της Ιντούν παρουσίασε την πληροφορία για τους περίεργους ανέμους και τις καιρικές συνθήκες σε ασημένιο δισκάκι, για να την προσφέρει στο Σίνγκεν. Δεν άργησαν να ξεκινήσουν γιατί δεν άργησαν να οργανωθούν. Η Ιντούν φρόντισε για τις αποσκευές τους σε χρόνο ρεκόρ και με τη βοήθεια της Άρυα και της Χελένα ήταν ετοιμοπόλεμη σαν Λαγός!

Δύο μέρες δυτικά της Σοβέης και ο νους της πλανιόταν ακόμη στα χαλάσματα της μεγαλοπρεπούς πόλης. Πρέπει να ήταν οι νεκροί. Οι νεκροί και οι μνήμες και οι λυγμοί των αναρίθμητων Σοβερίνων που έπεσαν από τις λεπίδες των Ξωτικών. Θνητός νους αδυνατούσε να φανταστεί πόσο ζωντανό είναι το άγγιγμα του πόνου στον άνεμο που ουρλιάζει αν δεν επισκέπτονταν τη Σοβέη… και δεν είχαν μπει καν μέσα…

Ο Σίνγκεν την επανέφερε στην πραγματικότητα με τη χρωματιστή φωνή του. Η Ιντούν γέλασε κρυφά έτσι που τον έβλεπε να έχει το ρόλο του προστάτη. Αφού το απολάμβανε να νιώθει ότι την προστατεύει, έτσι και η Ιντούν αφήνονταν στη δική του ηλεκτρική ζεστασιά που δεν την πλήγωνε, αλλά σημαντικότερα, δεν τη φόβιζε όπως παλιά.

“Μου αρέσουν πολύ τα μαλλιά σου έτσι.” απάντησε και γέλασε χαρούμενη με τα σκέρτσα του και τον ήχο του ονόματός της που ακούγονταν πολύ καλύτερο από όσο μπορούσε ποτέ να φανταστεί.

Κοίταξε μακριά, στον ατέλειωτο ορίζοντα. Ήταν συνηθισμένη στους ορίζοντες, στην πεδιάδα, στη θάλασσα και μαζί με το Σίνγκεν διέσχιζαν μία αλλιώτικη θάλασσα, πυρωμένη και παγωμένη ταυτόχρονα, πραγματικό θαύμα. Σήκωσε το χέρι για να του στείλει κι εκείνη ένα παιχνιδιάρικο αεράκι, αλλά η κίνησή της έμεινε στη μέση. Η γη κουνήθηκε κάτω από τα πόδια της σαν απόκοσμο γουργουρητό που πέρασε και εξαφανίστηκε. Μεγάλη εμπειρία από σεισμούς δεν είχε, η Νεδάρ δε χαρακτηρίζονταν και σεισμογενής, παρόλα αυτά, μια γκριμάτσα απορίας σχηματίστηκε στο πρόσωπό της. Σήκωσε τα μάτια γεμάτα ζαβολιά κι άνοιξε τα χείλη για να ρίξει ένα άξια κερδισμένο σχόλιο στο Σίνγκεν.

Μπροστά, η γη γουργούρησε και πάλι. Αυτή τη φορά όμως ράγισε, όπως ραγίζουν τα γυάλινα πατώματα μετά από μια οικογενειακή τραγωδία. Τα ραγίσματα διευρύνθηκαν και έγιναν σπασίματα, τα σπασίματα κενά. Η γη χωρίστηκε σε μικρά κομμάτια και η Ιντούν έκανε ένα βήμα πίσω, άφωνη μπροστά στο χάσμα που κατάπινε το κοκκινισμένο χώμα. Οι εκπλήξεις δε σταμάτησαν στο ράγισμα της κόκκινης γης. Μέσα από το χωμάτινο βόρβορο αναδύθηκε ζωή που τα μάτια της συναντούσαν πρώτη φορά. Ένα πλάσμα πελώριο, με τέσσερα πόδια, με τρία κέρατα, με ενισχυμένη πλάτη και αρθρώσεις προστατευμένες και ουρά πριονωτή, ένα γέννημα της ερήμου, ένα…

“... κελυφωτό θηλαστικό;” αναρωτήθηκε φωναχτά. Την επόμενη στιγμή, εκτυφλωτικό φως την ανάγκασε να πάρει το βλέμμα της από το πλάσμα, καθώς ο κεραυνός του Σίνγκεν το χτυπούσε, όπως οι εκλάμψεις του χτύπησαν και την όραση της Ιντούν που ξεχάστηκε και δεν απομάκρυνε το βλέμμα της εγκαίρως.

“Ωχ, πρέπει να το συνηθίσω αυτό…” είπε στον εαυτό της και βλεφάρισε. Προσπαθούσε να επαναφέρει την όρασή της και να απομακρύνει σκόρπια σωματίδια σκόνης που βρήκαν καταφύγιο στα μάτια της. Ταυτόχρονα, άκουγε από το Σίνγκεν ότι απέτυχε και με τη μισή της όραση πίσω του απάντησε. “Ναι… Επειδή δε βλέπω δέντρα εδώ γύρω και αυτό εκεί είναι μεγαλόσωμο, ίσως οι πλάκες στην πλάτη του να… Ω ΜΑΝΟΥΛΙΝΑ!”

Η Ιντούν κατάλαβε ότι το τέρας έρχονταν κατά πάνω τους από τις ρυθμικές αναταράξεις του εδάφους. Με κάθε του βήμα, το πλάσμα απειλούσε να τους ρίξει από την ισορροπία τους και δεν έμοιαζε να νοιάζεται καθόλου.

“ΒΡΥΧΗΘΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ!!!”  Φώναξε με όλη της τη δύναμη, η οποία σίγουρα ισοδυναμούσε με όλη τη δύναμη που έβαλε για να στείλει τον άνεμο ενάντια στο τέρας, ενώ η Ιντούν, με τη βοήθεια του στοιχείου της αναπήδησε αρκετές φορές με φορά προς τα πίσω και αριστερά. Ο άνεμος ούρλιαξε για χάρη της και όρμηξε ενάντια στο πλάσμα που επιτάχυνε, σε μία σύγκρουση που θα απογείωνε άτομα οποιασδήποτε φυλής μέτρα μακριά.

Το πλάσμα απλά επιβράδυνε.

“ΤΙ;;;;” φώναξε η Ιντούν, αλλά καλύφθηκε από το βρυχηθμό του τέρατος -σίγουρα εκκωφαντικότερος από το Βρυχηθμό του Ανέμου-  που επαναπροσδιόριζε την πορεία του.

“Έλα Αιολίδα, δεν είναι ώρα για ρεμβασμούς,” είπε στον εαυτό της και ύψωσε το κεφάλι ψηλά. Η Ιντούν σηκώθηκε λίγα μέτρα από το έδαφος και στόχευσε το πλάσμα κατά μέτωπο.

“ΜΕΛΑΝΑΣ ΗΛΙΟΣ!” η τεράστια μπάλα φωτιάς που σχηματίστηκε στην προτεταμένη της παλάμη εκτοξεύτηκε με ορμή και χαρά που εξαπολύονταν σε καυτή ατμόσφαιρα.

“ΛΕΠΙΔΕΣ ΑΝΕΜΟΥ!” Η Ιντούν ακολούθησε την πρώτη της επίθεση με γρήγορες κινήσεις χεριών ασύγκριτα γρήγορες μετά το προπονητικό της βασανιστήριο. Οι λεπίδες ακολούθησαν τη σφαίρα φωτιάς που μόλις προσέκρουσε στο μαινόμενο πλάσμα.

Το τέρας άφησε μια κραυγή σαν κόκκοι άμμου που τρίβονταν μεταξύ τους με άπιαστη ταχύτητα. Η συνδυασμένη επίθεση της Ιντούν κατάφερε να αναχαιτίσει το πλάσμα και να του κόψει την ορατότητα. Να μια πρόοδος. Όταν η φωτιά υποχώρησε, η Ιντούν έμεινε να κοιτάζει στη μεριά του πλάσματος μαρμαρωμένη. Το τέρας τίναξε το κεφάλι του για να διώξει και τις τελευταίες τουλούπες καπνού. Όχι μόνο δεν του είχε κάνει τίποτα η φωτιά, αλλά οι πλάκες του κελύφους του φαίνονταν παχύτερες και είχαν μία απειλητικά λευκωπή χροιά. Το τέρας επικεντρώθηκε πάνω στους Αλχημιστές. Ξεφύσηξε προκλητικά και με το μπροστινό του πόδι έσκαψε το έδαφος. Δε χρειάστηκε. Η Ιντούν και τα υπεργουρλωμένα μάτια της έλαβαν αμέσως το μήνυμα.

“ΣΙΝΓΚΕΝ ΤΡΕΞΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!” ούρλιαξε την ώρα που έκανε τα πρώτα τρεχάτα βήματα της υποχώρησης. Η Ιντούν αμόλησε την πλεύση του Αιόλου όπως όπως και με ένα σάλτο βρέθηκε να καβαλάει το ρεύμα που θα τους πήγαινε ακόμη δυτικότερα στην ενδοχώρα. Με το χέρι απλωμένο έγειρε προς το Σίνγκεν για να αρπάξει το μπράτσο της, αν ήθελαν να έχουν μία πιθανότητα να σωθούν από το δαιμονισμένο, καθόλου λαχανεμπορικό, τρικέρατο χοντροκελυφοειδές.   

   


Σίνγκεν Σινόντα

O Σίνγκεν μισόκλεισε τα μάτια του βλέποντας τις μανιασμένες, θανάσιμες επιθέσεις της Ιντούν, που σε άλλη περίπτωση θα είχαν ισοπεδώσει κάποιο ΄άλλο πλάσμα. Και όμως, ενώ γύρω του η άμμος είχε λιώσει σε γυαλί, το πλάσμα παρέμενε στη θέση του, ζωντανό, αρτιμελές και ακόμα πιο θυμωμένο. Δεν χρειάστηκε το κάλεσμα της Ιντούν. Ο Σίνγκεν εκτινάχθηκε με ένα αιθέριο σάλτο προς το μέρος της, έπιασε το χέρι της και μπήκε και ο ίδιος στην Πλεύση του Αιόλου. Έχοντας εμπειρία στο να καβαλάει ρεύματα ανέμου, μπόρεσε να την ακολουθήσει και ας μην έλεγχε ο ίδιος το ρεύμα αυτό. Κανονικά ήταν κάτι πολύ δύσκολο, καθώς η κίνηση αυτή επηρεαζόταν από τις μικρότερες αλλαγές και ο Αλχημιστής που το έλεγχε μπορούσε να τις προβλέψει ενώ κάποιος άλλος όχι, και το ότι ο Σίνγκεν το έκανε δεν μπορούσε παρά να δείξει το πόσο είχε συγχρονιστεί και συντονιστεί με την Ιντούν και είχε καταλάβει πώς επέλεγε να χρησιμοποιεί τον άνεμό της.

Με ένα φοβερό βρυχηθμό το πλάσμα άρχισε να τους καταδιώκει, και παρά τον τεράστιο όγκο του, ήταν τόσο γρήγορο όσο οι ίδιοι! "Πώς??!" δεν μπόρεσε παρά να φωνάξει ο Σίνγκεν με έκπληξη, με τα μάτια του να ανοίγουν διάπλατα. Κοίταξε τα πόδια του πλάσματος....ναι, κάτι περίεργο γινόταν εκεί, η άμμος το βοηθούσε κάπως, το ωθούσε, αλλά δεν μπορούσε να καταλάβει αν ήταν κάποια εφαρμογή των νόμων της φύσης ή αν ήταν κάποιου είδους Αλχημεία ακόμα! Τι περίεργο!

"Εγώ θα παίξω άμυνα, εσύ κοίτα μπροστά!" είπε ο Σίνγκεν, βλέποντας το στόμα του πλάσματος να ανοίγει πάλι. Πώς μπορούσε κάποιο άλλο πλάσμα να το ανταγωνιστεί αυτό το οξύθυμο, επίμονο, γρήγορο και δυνατό τέρας! Ήταν εντελώς διαφορετικού επιπέδου! Με ένα βρυχηθμό σαν πέτρες που θρυμματίζονται, άλλος ένας πίδακας άμμου υψηλής πίεσης εξαπολύθηκε εναντίον του ιπτάμενου ζευγαριού. Ο Σίνγκεν περιστράφηκε στον αέρα για να το κοιτάξει, φροντίζοντας η στάση του σώματός του να είναι πάντα τέτοια που η Πλεύση του Αιόλου να τον κινεί σε παρόμοια κατεύθυνση και ταχύτητα με την Ιντούν. Υπήρχε σοβαρός κίνδυνος αν ο πίδακας έμπαινε μέσα στην Πλεύση του Αιόλου να έπαιρνε δύναμη και ταχύτητα και να τους χτυπούσε ακόμα δυνατότερα, οπότε ο Σίνγκεν έπρεπε να το εμποδίσει αυτό!

"Χιιιιαααααα!" φώναξε εκπνέοντας και τινάχτηκε έξω από τη ροή της Πλεύσης για μια στιγμή, ώστε να μην έχει αντίθετο άνεμο στις κινήσεις του. "Χαπ! Χαπ! Χαπ! Χαπ!" εξέπνευσε με ταχύτητα και τα χέρια του κινήθηκαν σε γρήγορα, ίσια χτυπήματα, δημιουργώντας ριπές ανέμου, οι οποίες χτύπησαν τον πίδακα από ψηλά και από γωνία, χρησιμοποιώντας το βάρος του πίδακα ώστε να βοηθηθούν στο να εκτρέψουν την ορμητική άμμο προς το έδαφος αντί να συγκρουστούν μετωπικά και να προσπαθήσουν να τη σταματήσουν τελείως, κάτι που ο Σίνγκεν δεν ήταν σίγουρος ότι μπορούσε να κάνει.

Ο Αλχημιστής κατάφερε οριακά να σταματήσει την άμμο πριν μπει στην Πλεύση του Αιόλου και μετά με μια δική του ριπή βούτηξε προς τα κάτω σαν γεράκι και μπήκε ξανά στην Πλεύση πίσω από την Ιντούν, το πρόσωπό του ιδρωμένο από την προσπάθεια. "Σκληρό καρύδι!" φώναξε, προσπαθώντας ο τόνος του να είναι εύθυμος, αλλά είχαν θέμα και το ήξεραν.


Αιολίς Ιντούν

  • Βοηθός Καθηγητή
  • Rising Star Poster
  • Άνθρωπος - Αλχημιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
    Φυλή των Ανθρώπων One year Anniversary Η Καλοκαιρινή Πένα (2020) Το Ζευγάρι του Καλοκαιριού (2020) Ζευγάρι του Μήνα, Δεκέμβριος 2019 Αλχημιστής
“Πώς νικιέται; Πώς νικιέται;” το μυαλό της Ιντούν έτρεχε ταχύτερα από τον άνεμο στην προσπάθεια να σωθούν. Καβάλα στον άνεμο ήταν προσωρινά ασφαλείς με το αμελητέο τους προβάδισμα, αλλά το τέρας με αυτό τον καταραμένο συνδυασμό ταχύτητας και ορμής τους δήλωνε πως η διαφυγή δεν αποτελούσε αποδεκτή έκβαση.

“Να δούμε τα αντανακλαστικά σου”, σκέφτηκε και ξεκίνησε τις μανούβρες πάνω στα ρεύματα αέρα.

Ένα κόλπο που η Ιντούν κατάφερε να εκμαιεύσει από τους πειραματισμούς της ήταν η ελαφριά κάμψη των ρευμάτων, η μετακίνησή τους δεξιά ή αριστερά για μερικές μοίρες. Αυτήν την κάμψη, αν και ήταν εφικτή στους προχωρημένους χρήστες, οι περισσότεροι την παρέβλεπαν ακριβώς επειδή ήταν αμελητέα. Όμως η Ιντούν εμπνεύστηκε μέσα σε μια σειρά μαθημάτων από την ειδική στον Αιθέρα και τις μετατροπές του, τη Γκρέλντα Γκροντ. Η Ιντούν ήταν μόλις στο τρίτο έτος όταν διδάσκονταν για τα στρώματα και τα ρεύματα αιθέρα ένα δίωρο που θα μπορούσε να είναι το βαρετότερο της ζωής τους. Η Καθηγήτρια Γκροντ εκσφενδόνιζε εφαπτόμενες, ημίτονα και συνημίτονα για κολατσιό. Μπροστά στα μπερδεμένα μάτια τους τα ύψωνε στο τετράγωνο, τα λογαρίθμιζε, πρόσθετε και αφαιρούσε ριζικά μέχρι να τους φέρει σε πλήρη απόγνωση. Δε χρειάστηκε πολύ. Κάποιος από τους πλουσιότερους συμμαθητές της πήρε το λόγο απρόσκλητος και έκανε την επίμαχη ερώτηση που όλοι σκέφτονταν και κανείς δεν τολμούσε να εκφράσει. “Πού θα μας χρησιμεύσουν αυτά;” και όλοι οι μαθητές ασπάστηκαν τους διπλανούς τους για τελευταία φορά στην προοπτική να θυμώσει η Καθηγήτρια. Όμως, η σατανική Γκροντ χαμογέλασε με μάτια πανούργα, ευχαρίστησε το μαθητή για την ερώτηση και τους έβγαλε στο προαύλιο. Εκεί, η Ιντούν βίωσε για πρώτη φορά στη ζωή της τι σήμαινε διαδραστικό μάθημα. Η Γκρέλντα δίδασκε, τους έδινε οδηγίες πώς να εφαρμόσουν την εκάστοτε θεωρία και τους άφηνε να εξασκηθούν. Έτσι, η Αιολίδα κατάλαβε χωρίς να προσπαθήσει πως η εφαπτομένη της γωνίας, δηλαδή η μετακίνηση ενός ρεύματος αιθέρα κατά μία μοίρα δεξιά ή αριστερά, μπορούσε να σε βγάλει σε άλλη πόλη.

Επτά χρόνια μετά, η Ιντούν έκαμπτε τον Αιθέρα πέντε μοίρες αριστερά. Ο Άνεμος υπάκουε και μετέφερε τα σώματα των Αληχμιστών στην κατεύθυνση που η Αιολίδα επιθυμούσε, ενώ η αμμοστήλη, ανήμπορη στην ευθεία πορεία της τους προσπερνούσε από τα πλάγια. Οι μανούβρες συνεχίζονταν και οι δύο Αλχημιστές πετούσαν από τη μία μεριά στην άλλη, με αποτέλεσμα να αποφεύγουν παρατρίχα τις επιθέσεις του τέρατος που μέχρι εκείνη τη στιγμή εκσφενδονίζονταν χωρίς σχέδιο. Όμως, όλοι μαθαίνουν αργά ή γρήγορα, μαζί με αυτούς και το τέρας. Αντί να εκτινάξει την επόμενη επίθεση στο χρόνο που η Ιντούν είχε υπολογίσει, περίμενε μέχρι οι δυο τους να επιστρέψουν στο πεδίο βολής του και τότε εξαπόλυσε την επόμενη παντοδύναμη αμμοστήλη του. Η Ιντούν ετοιμάστηκε να ανεβάσει το Φράγμα του Ανέμου, αλλά ο Σίνγκεν την πρόλαβε. Έβαλε τα δυνατά της για περισσότερη ταχύτητα. Άπλωσε το μπράτσο και πρόλαβε το Σίνγκεν την ώρα που επέστρεφε στο ρεύμα τους. Μαζί, επιτάχυναν με όχημα τον αέρα που πίσω τους διαστρεβλώνονταν όπως διακόπτονταν από τα χτυπήματα του τέρατος και σκορπίζονταν με πάταγο από τη σύγκρουση με τις αμμοστήλες.

Σκόνες έμπαιναν στα μάτια της Ιντούν, αλλά εμπιστεύονταν το στοιχείο της και παρά τη μειωμένη ορατότητα, άφηνε τον άνεμο να τους οδηγήσει. Δεν άργησαν να φανούν τα περιγράμματα των πρώτων φυσικών δομών στον ορίζοντα, οι πρώτες που συναντούσαν εδώ και μέρες, αλλά δε μπορούσε να ξεχωρίσει αν οι ψηλές σκιές ήταν κτίρια ή βράχοι. Σίγουρα δεν επιθυμούσε να οδηγήσει το μανιακό κουτί από χιτίνη σε μία κατοικημένη περιοχή.

“Εδώ!” η φωνή ενός άνδρα ακούγονταν από απόσταση. Δε μπορούσε να τον δει, αλλά η Ιντούν έστρεψε το ρεύμα της προς την κατεύθυνση της φωνής, ενώ αναρωτήθηκε πως ήταν σίγουρος ότι μπορούσαν να τον ακούσουν από τόσο μεγάλη απόσταση.

“Εδώ!” ακούστηκε και πάλι η φωνή του αόρατου άνδρα, σαν να παρότρυνε την Ιντούν να πάει προς το μέρος του. Η Ιντούν προσπάθησε να το σκεφτεί, αλλά αποφάσισε πως δεν είχαν χρόνο και με μια στροφή, εκείνη και ο Σίνγκεν βρέθηκαν να καβαλούν τον άνεμο βορειοδυτικά.

Σκιερά περιγράμματα έδωσαν τη θέση τους σε τεράστιους βράχους που αναδύθηκαν σαν από θεατρικούς μανδύες και η Ιντούν είδε μπροστά της ένα στενό πέρασμα, το τέλος της αμμώδους ερήμου. Παρά τους βράχους, οι βρυχηθμοί του τέρατος φανέρωναν πως το πλάσμα διατηρούσε ακόμη το μίσος του για τους δύο Αλχημιστές που το ενόχλησαν και δε σκόπευε να σταματήσει ακόμη κι αν έσκαζε στους βράχους μπροστά.

“Περάστε από εδώ!” φώναξε και πάλι η φωνή του άνδρα, καθόλου παραξενεμένη που δύο άτομα πετούσαν στη μέση του πουθενά και ένα πανύψηλο πλάσμα αρματωμένο μέχρι τα δόντια τους κυνηγούσε. Αυτή τη φορά η Ιντούν τον εντόπισε. Σε κοντινή απόσταση στέκονταν μία φιγούρα τυλιγμένη σε φαρδιά, πορτοκαλί υφάσματα που έδεναν απόλυτα με το τοπίο. Να γιατί δε μπόρεσε να τον εντοπίσει νωρίτερα. Ο άνδρας φαίνονταν άοπλος, εκτός από ένα κοφτερό μαχαίρι που κρατούσε και με εκείνο τους έδειχνε την κατεύθυνση προς την ασφάλεια. Εκατέρωθεν του άνδρα ήταν εγκατεστημένα παράξενα σακιά που τα κρατούσαν δεμένα σκοινιά χοντρά και λυγισμένα.

Ότι κι αν ήταν, μόλις το ζευγάρι έφτασε λίγα μέτρα μπροστά από το πρώτο σακί, ο άνδρας κατέβασε το μαχαίρι του στο σχοινί που το συγκρατούσε στο έδαφος και τότε το σακί εκσφενδονίστηκε σαν καταπέλτης πάνω στο τέρας. Το πλάσμα βρυχήθηκε και πάλι ενοχλημένο. Στα αυτιά της Αιολίδας έφτασε ο ήχος του σακιού που σκίζεται και μια ανακατεμένη κακοφωνία νερού και κλάματος από άμμο. Πριν προλάβει να γυρίσει το κεφάλι, άλλο ένα σακί είχε απελευθερωθεί, με στόχο το πλάσμα που έπαψε να κινείται. Η Αιολίδα γύρισε για να δει τον άνδρα να κόβει και το τρίτο σκοινί. Το σακί σκίστηκε μόλις άγγιξε τα κέρατα του τέρατος και η Ιντούν, με τα χέρια στα αυτιά, είδε το νερό που περιείχε το σακί να χύνεται σαν στιγμιαίος καταρράκτης στο τέρας. Ο γίγαντας πισοπάτησε με πονεμένα γρυλίσματα βγαλμένα από το μανδύα του Ήθεριντ. Στο παραπάτημά του φάνηκαν να χαλαρώνουν οι συσσωρευμένες στρώσεις χιτίνης. Όταν το νερό από το τέταρτο και τελευταίο σακί ήρθε σε επαφή με το προστατευτικό κέλυφος, εκείνο έπεσε μονομιάς και προς μεγάλη τους έκπληξη, το εσωτερικό του πλάσματος έμεινε ευάλωτο στον αέρα.

“Φωτιά! Φωτιά λαχανέμπορα! Ρίξε του γρήγορα!” φώναξε ο άνδρας στην Ιντούν δείχνοντας το σχεδόν ηττημένο πλάσμα.

“Πώς είναι δυνατόν να ξέρει;” κραύγαζε το μυαλό της, αλλά από ένστικτο επιβλήθηκε νοητική σιγή τη στιγμή που η Ιντούν σήκωσε το χέρι.

“Μέλανας Ήλιος!” Την παλάμη της εγκατέλειψε μια μπάλα φωτιάς δύο φορές σαν κι εκείνη. Αυτή τη φορά η επίθεση άφησε πίσω της στάχτες και ένα βουνό δύσοσμων οστών.       

Η Ιντούν έστρεψε τα μάτια στον πορτοκαλί τουρμπανοφόρο, πιθανώς τον πραγματικό κίνδυνο μεταξύ τους και του τέρατος. Εχθροί υπήρχαν παντού, όπως και κατάσκοποι. Ποιος ξέρει αν το Επτάκτινο Αστέρι είχε απλώσει τα δίχτυα του ως την άκρη του κόσμου. Ο άγνωστος δεν είχε μαντέψει, ίσα ίσα, φαίνονταν να γνωρίζει τις δυνάμεις της, γεγονός που την έθεσε σε επιφυλακή. Ο άνδρας την κοίταζε με στάση χαλαρή πίσω από το τουρμπάνι του και σαν να μάντεψε τις σκέψεις της, άφησε το μαχαίρι να πέσει κάτω. Η Ιντούν πήγε να μιλήσει, αλλά την ίδια στιγμή ο άγνωστος ύψωσε το χέρι του με τη γροθιά σφιγμένη προς το μέρος της. Τι ήθελε; Η Ιντούν προσπάθησε να κάνει ένα βήμα, αλλά σταμάτησε με πιασμένη την ανάσα όταν ο άγνωστος άνοιξε τρία από τα δάχτυλα της γροθιάς του.

“Σίνγκεν μη!” είπε γρήγορα με τα μάτια πάντα στα ανοιγμένα δάχτυλα.

Η Αιολίδα ύψωσε τη γροθιά της σαν σε καθρέπτισμα της κίνησης του άνδρα. Πρώτα άνοιξε τον αντίχειρα -Ζωγραφική- ύστερα το δείκτη -Μουσική- και τέλος το μέσο -Θέατρο-. Συγχρονισμένοι, οι καρποί του άνδρα και της Ιντούν έκαναν μία δεξιόστροφη περιστροφή. Όταν επέστρεψαν στην αρχική τους θέση, ο δείκτης είχε μείνει ανοιχτός προς τον απέναντι. “Εσύ είσαι η Ποίηση”. Ο πορτοκαλί τουρμπανοφόρος και η Αιολίδα, με μάτια δακρυσμένα, έκαναν ένα βήμα μπροστά. Τρεμάμενα δάχτυλα πλέχτηκαν μεταξύ τους, τα χέρια τους κρατήθηκαν για μία στιγμή κι ύστερα, σαν να άγγιζε κάτι πολύτιμο, ο τουρμπανοφόρος την τράβηξε με δύναμη στην αγκαλιά του. Η Αιολίδα τύλιξε χέρια που τραντάζονταν από λυγμούς γύρω του και τον έσφιξε με όλη της τη δύναμη.

“Ελπίδα μου!”
“Έμπνευσή μου!” αναφώνησαν ταυτόχρονα και ο χρόνος σταμάτησε για μια στιγμή όπως στέκονταν αγκαλιασμένοι κάτω από τον καυτό ήλιο.

“Μη μου κλαις, μη μου κλαις Αιολίδα μου!” έλεγε ο άνδρας και σκούπιζε τα μάγουλά της, γεμίζοντάς τα φιλιά.

“Είσαι ασφαλής, είσαι καλά!” του απαντούσε η Ιντούν, παραδομένη σε κλαυσίγελο ευτυχίας.

“Πόσο μου έλλειψες! Πόσο μου λείψατε! Πώς είναι ο Αρκούδος; Είδες την τέχνη του Εύανδρου; Τον προσέχεις τον Κάσσανδρο; Το αθώο Νικανδράκι; Είναι καλά ο γκρινιάρης; Ψήλωσε ο Ποιμανδράκος μας;”   

Ο άνδρας με το πορτοκαλί τουρμπάνι σταμάτησε απότομα τις ερωτήσεις και άφησε την Ιντούν από την αγκαλιά του.

“Έχουμε όλο το χρόνο για τα νέα μας.” είπε σοβαρός και ταυτόχρονα ενθουσιασμένος.

Ο άνδρας έκανε ένα βήμα προς το Σίνγκεν και τράβηξε το τουρμπάνι του. Πίσω από το φωτεινό ύφασμα ξεπρόβαλε ένα νεανικό πρόσωπο, κάτασπρο σαν της Ιντούν. Στην πραγματικότητα, ο νεαρός άνδρας είχε ανδρικές γωνίες, αλλά χαμογελούσε σαν την Ιντούν. Είχαν το ίδιο σαγόνι, την ίδια μύτη. Από το τουρμπάνι ξέφυγαν τα σκούρα καστανά μαλλιά του, μία πλάγια φράντζα βαμμένη μπλέ με μπούκλες σαν του Κάσσανδρου. Πίσω από τα γυαλιά του, δύο καταπράσινα μάτια, μεγάλα όπως και της Αιολίδας μελετούσαν εύθυμα το Σίνγκεν.

“Επίτρεψέ μου να χαιρετήσω έναν άνδρα άξιο, έναν άνδρα με υπομονή και επιμονή που ξεπερνά κάθε όριο.” είπε προς το Σίνγκεν και τον χαιρέτησε από μακριά.

“Χαίρομαι που σε γνωρίζω αυτοπροσώπως Σίνγκεν. Είμαι ο Μένανδρος, ο δεύτερος αδερφός ή ο τρίτος Ιντούν. Καλωσήρθες Δυτικά της Σοβέης, στην Έρημο του Αλ Φακές.”
« Τελευταία τροποποίηση: Φεβρουάριος 13, 2021, 08:46:06 μμ by Αιολίς Ιντούν »