Rasnarry Academy

Στραβός ο γυαλός ή στραβά αρμενίζουμε; [Άλαθας Φίνλουε?

Γκρέλντα



Καμία ντροπή!

Αλλά τι περιμένεις από τον Άρχοντα των Λουλουδιών και των Σαλατικών συνάμα; Σε οδηγεί η γύρη όπως ίπταται στον ανοιξιάτικο ουρανό και τρέχεις εσύ, μέλισσα, να βοηθήσεις τα λουλουδάκια να γονιμοποιηθούν. Πες ρε, σε οδηγεί η γύρη; Παραδέξου το, έτσι φτάσατε στη Θαλανίλ. Αυτές τις αηδίες περί Μανκουεντάνο που μελέτησε τα περάσματα να τα πεις στην άλλη την παρμένη από Ερίσνα που λαδώνει τα λέπια της, εγώ τα ακούω βερεσέ.

Αλλά τέτοιος ήσουν πάντα. Θα με βάλεις να νιώσω ευγνωμοσύνη που ξεκούνησες τα ατροφικά σου ποδαράκια, διότι τώρα μπορώ επιτέλους να σου μιλάω ελεύθερα και όχι με τους τίτλους μας. Μετά, θα γυρίσεις σε ανύποπτο χρόνο και θα μου πεις "Για να σου ευφράνω την καρδιά το έκανα" και θα είναι μπροστά ο Θούρμογκ, οπότε θα ξέρεις ότι με έχετε παγιδεύσει μεταξύ τύπων. Αμ δε!

Δε θα σε προσφωνήσω αγαπητέ μετά το χουνέρι που έκανες και γιατί δεν είμαστε πια στην αρχή του γράμματος, οπότε, αφήνοντας τον πρόλογο, ας περάσουμε στα σημαντικά. Έμαθα πως επισκέφθηκες το παιδί… από το παιδί! Έτσι λοιπόν, ενώ τα ασπρουλιάρικα χέρια σου δεν αξιώθηκαν να με ειδοποιήσουν για την υγεία σου και αν το τομάρι σου είναι ακόμη ζωντανό, το παλικάρι μας με ενημέρωσε ότι σε βρήκε υγιή και έλαβε το δώρο σου. Μου έστειλε επίσης και ένα αντίγραφο της έρευνάς του σχετικά με τη μεθοδολογία χειρισμού και ελέγχου του δώρου ώστε και αυτό να μη σπαταλιέται και να μην κουράζεται ο Θεραπευτής όταν είναι νέος. Αν βρεις χρόνο, θέλω να το μελετήσεις και μου στείλεις διορθώσεις και παρεμβάσεις, ίσως καταφέρω να πείσω τα λουλούδια σου να το δοκιμάσουμε. 

Επίσης, επειδή δεν αντέχει η ματαιοδοξία σου να μην αφήσει το στίγμα της και στο τελευταίο χωριό, κάποιο πουλάκι μου ψιθύρισε πως η αφεντιά σου πήγε διακοπές σε νησιά εξωτικά. Σωστή απόφαση. Σε καιρούς χάους, οι απομονωμένες κοινότητες είναι εκείνες που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη από κρίσιμα εφόδια, όπως το δώρο που έχεις να προσφέρεις. Αυτός ήταν ανέκαθεν ο σκοπός μας, να φτάνουμε σε εκείνους που οι πολιτικές περιφρονούν. Για καλή μας τύχη, το πουλάκι είναι αγαθό όπως γνωρίζεις και θεωρώ ότι έχτισε μία καλή σχέση με τον προορισμό των διακοπών σου, συνεπώς, αν μας χρειαστούν πεταγόμαστε με το πλωτό.

Θα σου γράψω για το σπίτι τώρα. Μπορεί να αναρωτιέσαι τι συμβαίνει κάτω από τη σκεπή, μπορεί και όχι. Ποιος ξέρει; Ίσως και να ενδιαφέρεσαι για την κατάσταση του κήπου σου τεϊοπότη φίλε μου. Τα μικρά λουλούδια σχεδόν μαράθηκαν, αλλά θα μεγαλώσουν. Άλλα το πήραν ψύχραιμα και άλλα όχι. Το μεγάλο αντέδρασε, δεν το καταλαβαίνει κανείς λέει, κλασικό σύμπτωμα εφηβείας. Άσε ένα πουγκάκι με αρωματικά ποτ πουρί κι εσύ αδερφέ μου, μία κάλτσα με ζαχαρωτά, κάτι, να γλυκάνεις τα παιδάκια. Χρειάστηκε να τραβήξω πάνω μου όλη την τσατίλα για να μη γίνει χαμός μαινόμενων εφήβων στο σπίτι. Όχι ότι τον αποφύγαμε τελείως, αλλά το βρήκαμε από αλλού. Ήταν ο σπόρος σου, αυτός που φύτεψες. Σε αυτό το σημείο θα σε συγχαρώ για τη σωστή σου πρόβλεψη, διότι ο σπόρος σου βλάστησε ένα κοτσάνι κυπαρισσί και πέταλα ασημένια. Μετά, τα έκανε όλα λίμπα. Αλλά εδώ προέβλεψα εγώ σωστά. Ξέρεις πώς είναι οι σπόροι αυτής της ποικιλίας, τους πετάς στα κατσάβραχα και φυτρώνουν στα βράχια. Δεν έχει σημασία πού φύτρωσε και υπό ποιες συνθήκες, σημασία έχει ότι οι γέροι ξύπνησαν ένας ένας. Με τη δική μου μάνα μιλήσαμε από παλιά και περίμενε τους άλλους να βγουν από τον ύπνο, των βαρβάρων σερβιρίστηκε ότι παρήγγειλε και των ψωνισμένων, συμφώνησε με πλασιέ γνωστής ζυθοποιίας, πράγμα που μας εξασφαλίζει την πλειοψηφία και επιτέλους θα αναζητήσουμε το μπαμπά σου. 


Μην ξαναμάθω νέα από τρίτους! Στείλε πού είσαι, πώς είσαι, τι κάνεις, τι βρακί φοράς (αυτό να το παραλείψεις). Μείνε υγιής, γιατί δεν έχω καμία όρεξη να τρέχω να σε μαζεύω ημιλιπόθυμο από τα χαντάκια, έχουμε κι άλλες δουλειές.


Με εκτίμηση,

Το μοναδικό άτομο που μπορεί να αντέξει την ψιλή σου μύτη πάνω από δεκαπέντε λεπτά.




~


Η Γκρελντα έκλεισε προσεκτικά το λευκό φάκελο. Το βουλοκέρι δεν ήταν πράσινο, όπως το επίσημο χρώμα της Ακαδημίας, αλλά μπλε, να φαίνεται Βαλησίνικο και η σφραγίδα απεικόνιζε ένα αγριογούρουνο και τον ήλιο, σύμβολο παραπλανητικό και χωρίς καμία σημασία. Το γράμμα το έδωσε μόνη της στο πλοίο, αφότου έπλευσε για το Πορτμέιρ και γύρισε στην Ακαδημία με το Ανεμόπτερο.     



« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος 23, 2021, 05:01:08 μμ by Σολ Οτίγιε »


Άλαθας Φί'ν'λουεν

  • Θεραπευτής
  • Καθηγητής
  • Starlight Poster
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
    Θεραπευτής Φυλή των Ξωτικών
Γκρέλντα,
   Τους φιλικούς μου χαιρετισμούς αδυνατώ να τους δώσω καθώς μετά από το περιεχόμενο του γράμματός σου με έχεις αφήσει άφωνο. Όχι πως περίμενα και κάτι διαφορετικό από εσένα καλή μου φίλη. Είναι γνωστό πως η Φυλή σου γαλουχείται στη σκληρή πέτρα και το παγωμένο μέταλλο παρά στους τρόπους και στη τέχνη των γραμμάτων. Για αυτό δεν σε κατηγορώ για κάτι πάνω στο οποίο δεν έχεις τον απαραίτητο έλεγχο. Ας μη γελιόμαστε, δεν είμαστε νεαρά βλαστάρια που μόλις έσκασαν το χώμα και ρίχτηκαν στην αγκαλιά του ήλιου, αλλά δέντρα ολάκερα τα οποία σιγά σιγά χαράζονται από το πέρας των χρόνων και αδυνατούμε να αλλάξουμε.

   Η απόφαση που πάρθηκε, για να επιστρέψουμε στα πιο μείζονα θέματα, ήταν και συνεχίζει να είναι μεγάλης σημασίας για μένα. Ένα προσωπικό ταξίδι, ένα δώρο για μια ψυχή που μαράθηκε στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού μας και έχει ανάγκη από το δροσερό χάδι του αγέρα, το γλυκό φιλί του ήλιου και την μεθυστική αγκαλιά της σελήνης πριν χαθεί μια για πάντα. Όσον αφορά το παιδί, γλυκιά μου Γκρέλντα, του ζήτησα εγώ ο ίδιος να ενημερώσει για την άφιξή μου και την συνάντησή μου μαζί του καθώς μου ήταν άγνωστο το πότε θα μου δινόταν ο κατάλληλος ελεύθερος χρόνος για να γράψω με την ησυχία μου. Απεχθάνομαι την βαβούρα και μου κλέβει την αυτοσυγκέντρωση. Μην με χτυπάς, είναι χίλιες φορές καλύτερα να χτυπήσει το παραθύρι σου το χελιδόνι παρά να ζεις στην άγνοια μέχρι να κοιτάξεις έξω και δεις την άνοιξη ολόγυρά σου να βασιλεύει. Η καρδιά μου ευφράνθηκε όταν συνάντησα το βλαστάρι μας και τώρα ακόμα περισσότερο που μαθαίνω πως σε ενημέρωσε για το μικρό μου δώρο. Ξέρω πως τα νεαρά μυαλά τείνουν να λειτουργούν και να οδηγούνται με γνώμονα το συναίσθημα και όχι την ανάγκη και την λογική. Το δώρο αυτό, λοιπόν, είναι ένας από τους λόγους που με ώθησαν προς το ταξίδι αυτό όπως και η περαιτέρω μελέτη του. Με το γράμμα αυτό, λοιπόν, θα λάβεις και εσύ το κατιτίς σου για να μην επιμένεις πως σε ξεχνάω και δίνω μεγαλύτερη προσοχή στα μπουμπούκια και όχι στα ξερόχορτα. Θαρρώ πως θα φανεί χρήσιμο τόσο σε εσένα μα και σε όσους ξοδεύουν αλόγιστα την ενέργειά τους εκεί που δεν χρειάζεται. Αφήνω λοιπόν στην κρίση σου σε ποιο λουλούδι θα προσφέρεις έστω μια σταγόνα.

    Δεν περίμενα η μικρή μου φυγή να προκαλέσει τόση αναστάτωση έξω από τον κήπο μου. Πες μου, καλή μου, τον προσέχει κανείς ή έχει μετατραπεί σε αρένα κυνών και αγροίκων, άξεστων ζωντανών που πασχίζουν να φέρουν αναρχία και στα πιο ειρηνικά μέρη; Φοβάμαι στην σκέψη και μόνο ενός νεκρού κήπου με γυμνά δέντρα και πατημένα χορτάρια και μπουμπούκια. Ίσως να έβρισκα μεγαλύτερη γαλήνη τα βράδια αν με καθησύχαζες περί του θέματος αυτού, καλή μου. Όσο για τα βλαστάρια τα λοιπά, τα νέα και τα ατρόμητα, ας κλάψουν και ας θρηνήσουν και ας θεωρήσουν πως ο κόσμος δεν τα κατανοεί μήτε αισθάνεται το οδυνηρό μονοπάτι που διανύουν. Ίσως έτσι να μπορέσουν να τιθασεύσουν τις καταιγίδες που έπονται και που οι θάλασσες κουβαλούν. Και για αυτά, γλυκιά μου φίλη, βασίζω τις ελπίδες μου πάνω σου. Άκουσε τα παράπονά τους και επέλεξε τα κατάλληλα χαρμάνια για να καταλαγιάσεις τις φουρτούνες στις ψυχές τους. Κι αν σε διώξουν μακριά, έχε στο μυαλό σου πως όταν φύγει η φλόγα που τα καίει, θα τρέξουν στο πλευρό σου επειδή ακριβώς εσύ τα πλησίασες όταν όλα φαίνονταν μαύρα και απροσπέλαστα.
Όσο για τους γέρους ανάθεμα και αν περίμενα από δαύτους! Ανάθεμα Γκρέλντα να κρεμόμουν σαν παιδάκι μικρό από το κεφαλάρι του κρεβατιού τους ανυπομονώντας την στιγμή εκείνοι που θα άνοιγαν τα μάτια τους και θα αντίκριζαν τον κόσμο γύρω τους και όχι εκείνον που τους πρόσφεραν οι θεοί στον βαθύ λήθαργο. Ανάθεμα...ανάθεμα, φίλη μου, και έχω καλά νέα περί του πατέρα. Δεν κάθισα στα αναπαυτικά μου καθίσματα περιμένοντας από άλλους να πράξουν όσα είναι να πραχτούν από μένα τον ίδιο. Γύρεψα και έμαθα.

    Όταν θα έχω συλλέξει τους απαραίτητους σπόρους και θα έχω βρει το κατάλληλο μέρος για να φυτευθούν θα φροντίσω να σε ενημερώσω. Για την ώρα βρίσκομαι ακόμα στην αναζήτηση, και ξέρεις πολύ καλά πως είμαι αρκετά επιλεκτικός και στις πιο φλέγουσες περιστάσεις.

Θα φροντίσω να σου γράψω με την πρώτη ευκαιρία που θα μου δοθεί ξανά. Δεν υπόσχομαι τίποτα  όμως καθώς δεν υπάρχει πιο εύθραυστο πράμα από τις υποσχέσεις σε τούτο το κόσμος. Χτίζονται ε γερές βάσεις αλλά έστω ένα λιθαράκι αμφιβολίας και γκρεμίζονται, διαλύονται όπως τα βράχια στο άγγιγμα της άγριας θάλασσας.

Να προσέχεις τους πάντες  και κυρίως τους υακίνθους,

Άλαθας Φίνλουεν


Το ξωτικό δεν δίπλωσε απευθείας το χαρτί. Το διάβασε μια και δυο και ίσως και τέσσερις φορές πριν πάρει την απόφαση και το σφραγίσει μέσα στο φάκελο. Αναπόλησε για λίγο την περίοδο που οι σκέψεις του εστίαζαν στο επόμενο μάθημα με τα παιδιά καθώς και στον αγαπημένο του κήπου. Μα ο καιρός έτρεχε και μαζί του άλλαζαν τόσο οι εποχές και οι άνθρωποι. Σηκώθηκε από το μικρό τραπέζι και πήρε τον δρόμο για το λιμάνι. Είχε ήδη καθυστερήσει μερικές εβδομάδες να τις απαντήσει, αν καθυστερούσε περισσότερο σίγουρα οι φωνές της θα έφταναν ως τα πέρατα του Ήθεριντ. Χασκογέλασε στη σκέψη του αυτή και συνέχισε το δρόμο του.


Γκρέλντα

Η Γκρέλντα γέλασε με την καρδιά της όταν διάβασε να την αποκαλεί ξερόχορτο. Με αυτήν τη φράση βεβαιώθηκε πως ο σωστός παραλήπτης διάβασε το γράμμα της και της απάντησε. Γέλουσε και με τις πρώτες γραμμές. Λάτρευε να τον πειράζει τον φίλο της. Ήξερε πως τον ενοχλούσε η άξεστη ομιλία και έπεφτε ακόμη στις παγίδες της. Αυτό σήμαινε πως παραμένει υγιής και πιστός στο σκοπό τους. Φύλαξε τα λόγια του προσεκτικά και στην τελευταία φράση πήρε μία γκριμάτσα περιπαικτική.

“Ιιιιι Γκρέλντα, να προσέχεις τους υάκινθους, σάραντα χρονών μεγαλοκοπέλα! Λες και είναι παιδί!”

Ένα χέρι τραχύ, μεγάλο, άγγιξε τα μαλλιά της. Ανέλπιστα απαλό το χάδι του κι ας ήταν πολυκαιρισμένο, σφυρηλατημένο στο αμόνι της μάχης.

“Κορίτσι μου;” μίλησε με ανάλογα τραχιά φωνή, όπως πλησίασε. Δυο μάτια σκληρά, μα αγαθά και σοφά ταυτόχρονα πλανήθηκαν στις γραμμές της σελίδας. Στάθηκε δίπλα της, με τη βαριά κορμοστασιά και την παχιά γενειάδα.

Η Γκρέλντα γλύκανε σαν παιδί, γαλήνεψε. Γύρισε στην καρέκλα και τύλιξε γύρω από το στιβαρό κορμό του δύο χέρια γεμάτα αγάπη. Ενάμιση στην πραγματικότητα και ένα πολυεργαλείο. Ακούμπησε το κεφάλι στο στέρνο του και έμεινε εκεί με μάτια κλειστά. Ποια τύχη; Ποιοι θεοί μπορεί να έφεραν αυτόν τον άγιο άνδρα στο δρόμο της; Τον έσφιξε στην αγκαλιά της, όπως την έσφιξε κι εκείνος, μέσα της ευχαριστούσε όλους τους Σιδηρουργούς και τις Μητέρες και τις Ωκεανίες και ότι μπορεί να πίστευε ο καθένας γι’ αυτό το δώρο, γι’ αυτόν τον ήρεμο Πολεμιστή που δεν της γύρισε την πλάτη ακόμη κι όταν την άφησαν μισή και ανάπηρη, που ποτέ δεν την αντιμετώπισε έτσι και συνέχισε να την αγαπά παρά το εμφανές έλλειμά της.

“Τα λέτε με το φίλο σου; Είναι υγιής;”
“Υγιής είναι και γκρινιάρης.” η φωνή της Γκρέλντα ήταν τόσο γλυκιά όταν μιλούσε στον άντρα της. “Ακόμη βασανίζεται ο καημένος όμως, κρίμα. Κρίμα που δε μπορούσε να είναι τυχερός όσο η φίλη του.” είπε και έσφιξε πάλι το Θούρμογκ στην αγκαλιά της κι εκείνος, με ένα χαμόγελο της φίλησε το μέτωπο και την τύλιξε με στοργή.
“Δε χρειάζεται να ανησυχεί για τέτοια πράγματα μικρά. Πολλές φορές, τα λουλούδια απλά χρειάζονται άλλο είδος φωτός για να μεγαλώσουν.”
“Τον αρχηγό σου.”
“Μχμ. Ευτιχισμένοι στην άγνοιά τους, έτσι δεν είναι;” το ζεύγαρι γέλασε με την ψυχή τους. “Στείλε του τα χαιρετίσματά μου και πες του πάλι πόσο τον εκτιμώ, δεν είναι εύκολη η προσπάθεια που κάνει.” είπε και τη φίλησε για καληνύχτα.

Η Γκρέλντα επέστρεψε στην επιστολή, ευγνώμων που θα είχε μια ζεστή αγκαλιά να κοιμηθεί.

“Καλέ μου φίλε,

Εύχομαι να σε βρίσκω καλά, όπως τα νέα που σου στέλνω, όχι απαραίτητα αισιόδοξα, αλλά σίγουρα χρήσιμα.

Μπορείς να αναπαυθείς καλέ μου φίλε, ο κήπος σου είναι ασφαλής, τον περιφρουρεί ο Υάκινθος, όπως και τα λουλούδια σου. Το πήρε κατάκαρδα πως ήταν εντολή σου και το έκανε καθήκον, προσωπική αποστολή. Τώρα, παρέα με τη Σφύρα (βλέπω τη συστροφή στη μύτη σου, μην κρύβεσαι) κάνουν τα πρώτα βήματα που μας εξασφαλίζουν και πάλι την εικόνα που μέχρι πρότινως είχαμε, δηλαδή του δυνατού παίκτη.

Χαίρομαι που το ταξίδι σου σε οδηγεί σε μονοπάτια αγνά και υψηλά, όπως σε ευγνωμονώ και για το δώρο σου. Είναι κειμήλιο, θησαυρός ενός μεγάλου μυαλού και θα το φυλάξω με τιμή σε μέρος ασφαλές, όπου μάτια δε θα μπορούν να αντικρίσουν τη λάμψη του.

Για τον πατέρα μη μου υπόσχεσαι, μόνο αναζήτα. Είμαι σίγουρη για τους σπόρους που φυτεύεις και για τα αιθέρια έλαια που τα άνθη τους αποφέρουν. Γράψε μου μόνο όταν είσαι έτοιμος και θα ανταποκριθώ αμέσως. Επέλεξα τον κατάλληλο θεραπευτή για την ασθένεια που το μαστίζει. Η θεραπεία θα πονέσει, μα είμαι πεπεισμένη πως θα πετύχει.

Τα μάτια σου και τη συμβουλή σου. Προς τον κόλπο με τα άτια ρέει ποτάμι ασημένιο σε σπείρα κόκκινη, το άλικο παιδί τους. Τους μεταφέρει ο άνεμος, άγριο κύμα, αιθέρας εκκρηκτικός, ηλιοτρόπιο ανθισμένο. Τυφλή θεά αναζητά με όρκους, όνειρα και ελπίδα. Βαδίζει στο σκοτάδι, με της καρδιάς πυξίδα. Ξερόχορτα τετράγωνα στου σπιτικού τον κήπο στέλνουν προσευχή για της Μητέρας το μάνδυα, το χρυσαφένιο άγγιγμα.

Η αποχώρησή σου συνοδεύτηκε από δίδυμη άφιξη. Πληροφορίες λένε για βαθύ σεντούκι, δικής σου εντοπιότητας. Παρεμβλήθηκα επιτυχώς ώστε να δοθούν αρκετές ελευθερίες και ταυτόχρονα περιορισμένες. Συνεπώς, στην παραδοσιακή σας φατρία και σε αυτή της ξακουστής προγόνου μου προστέθηκε επικουρικό προσωπικό. Τι έχει γραφτεί στους παπύρους του οίκου και ποιους όρκους υπακούν;

Πάντα στη διάθεσή σου,

Ξερόχορτο.

Υ.Γ. Ο προσωπικός μου ήρωας σε χαιρετά και σου εύχεται υγεία.”

Έσβησε το κερί. Ώρα για ξεκούραση.   


Άλαθας Φί'ν'λουεν

  • Θεραπευτής
  • Καθηγητής
  • Starlight Poster
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
    Θεραπευτής Φυλή των Ξωτικών
Τα φεγγάρια πέρασαν διαδοχικά το ένα μετά το άλλο και ο χρόνος δεν φάνηκε να βρίσκεται καθόλου με το μέρος του Θεραπευτή. Τα ταξίδια του καθώς και οι διπλωματικές προκλήσεις στάθηκαν εμπόδιο στο να αναπαυτεί πλήρως και να γράψει πίσω στην αγαπημένη του φίλη. Παρόλα αυτά, κρατούσε πάντα στην εσωτερική τσέπη του πανωφοριού του το τελευταίο γράμμα που του έστειλε και το διάβαζε ξανά και ξανά όποτε η μοναξιά τον βάραινε και έμοιαζε φορτική.
 
   Ο δρόμος τον έβγαλε έπειτα από μεγάλη ταλαιπωρία στην πατρίδα του, στο μέρος εκείνο που κάποτε του ήταν αδύνατο να διανοηθεί πως θα άφηνε πίσω του. Οι αναμνήσεις που τον είχαν κατακλύσει ήταν αμέτρητες και αφόρητα ήταν τα συναισθήματα που σαν χείμαρρος είχαν επιτεθεί στην καρδιά του. Πόσα χρόνια είχαν περάσει από την τελευταία του επίσκεψη; Από την τελευταία φορά που κουβάλησε στο πέτο του το έμβλημα του Οίκου του περνώντας κάτω από την ψηφιδωτή πύλη του πατρικού του; Μόνο που πλέον φορούσε τα ρούχα της Ακαδημίας και κουβαλούσε το δικό της έμβλημα, πιστός στις αξίες και στις απελευθερωτικές ιδέες που στόχευαν στην ένωση όλων των Φυλών παρά στον παροξυσμό ενός αέναου πολέμου με μοναδικό στόχο την ικανοποίηση ενός τρελού όμοιου του που κάποτε τολμούσε να αποκαλεί φίλο καρδιακό και γιατί όχι...αδερφό;
    Η πατρική έπαυλη είχε σχεδόν ερημωθεί. Από καιρό ήξερε για τον θάνατο της μητέρας του μα δεν είχε επιτρέψει στη θλίψη να σκουριάσει το πνεύμα του και να ταλαιπωρήσει το μυαλό του. Τα καθήκοντά του ως Καθηγητής του πρόσφεραν μια νοητή έξοδο από τα προβλήματα πέρα από το νησί. Μα τώρα βρισκόταν στο κτήριο που πέρασε τα παιδικά του χρόνια καθώς και τη περίοδο της πρώιμης ενηλικίωσης το. Τώρα τα προβλήματα που αγνοούσε έπεσαν με φόρα πάνω του όπως και ο ρόλος του ως ο Κύριος του Οίκου του.

    Αγαπημένη φίλη,
    
Η επιστροφή στα πάτρια εδάφη δεν είναι πάντα ευχάριστο γεγονός, ίσως να είναι για εκείνους που ζουν μια ανέμελη ζωή, αγνοώντας τα θεριά του κόσμου και αποκλείοντας από γύρω τους την πικρή πραγματικότητα. Για μένα, πάλι, αυτή η επιστροφή αποτελεί γεγονός θλίψης και θρήνου. Το βράδυ της άφιξής μου επισκέφτηκα το μνημείο των γονιών μου και παρέμεινα εκεί, γονατιστός και σκεπτόμενος. Ναι, είναι άθλιο συναίσθημα να συνειδητοποιείς πως ο χρόνος, αυτός ο διαβολεμένος χρόνος, δεν κοιτάζει μήτε Φυλή μήτε αξίωμα. Για εκείνον είμαστε όλοι ίσοι και με κοινό προορισμό. Η μητέρα μου άφησε τη τελευταία της πνοή λίγες εβδομάδες μετά την αιματοβαμμένη εορτή του Φεγγαριού. Είχαν φροντίσει οι υπηρέτες να με ενημερώσουν αναλόγως αλλά τα καθήκοντα και τα τραγικά γεγονότα που ακολούθησαν δεν μου επέτρεψαν να ανταποκριθώ στα καθήκοντα ενός γιου. Ίσως, άθελά μου να κρύφτηκα κατά κάποιο τρόπο πίσω από τις δεκάδες απώλειες και να προσπέρασα κάπως την υποχρέωση να γυρίσω για την επιτάφια τελετή. Μα να που είχε έρθει η στιγμή να επιστρέψω ώστε να θρηνήσω και να παρακαλέσω τα θεία να προσέχουν την άγια ψυχή της. Δεν πρέπει να ξεχνάμε, ούτε εγώ μα ούτε εσύ, πως είμαι αυτό το άτομο που τόσο απεχθάνεσαι και αγαπάς χάρη σε εκείνη.
    
Ως μοναδικός και πραγματικός κληρονόμος του Οίκου και της κληρονομιάς των Φι’ν’λουεν είμαι αναγκασμένος να παραμείνω στη Θαλανίλ για της διευθέτηση τόσο γραφειοκρατικών όσο και διπλωματικών θεμάτων μείζονος σημασίας που θα με κρατήσουν ‘έγκλειστο’ για λίγο καιρό ακόμα. Ξέρεις που μπορείς να με βρεις όμως και ελπίζω πως τα γράμματα μας θα γίνουν όλο και πιο συχνά πια.
    
Ελπίζω ο κήπος να μην έχει κατακλειστεί από λαίμαργα ζιζάνια τα οποία, εκμεταλλευόμενα της απουσίας μου, επιτίθονται στους καρπούς και στα μπουμπούκια παρά τον Φύλακα που όπως ανέφερες έχει φροντίσει τη φύλαξή τους. Ίσως να μην θεωρούμε ως όντα με αρκετή νοημοσύνη τα ζουζούνια μα τα διακρίνει η πονηριά και ο ατίθασος χαρακτήρας του νεαρού της ηλικίας τους. Το ποτάμι πέρασε και τα μάτια μου θαύμασαν την λάμψη του μα μπορώ να πω πως τρέμω για την ορμή του. Είναι δυσοίωνοι καιροί που διανύουμε, καλό μου κορίτσι, και τα νερά ταράσσονται εύκολα, καταπίνοντας ό,τι βρίσκεται στο διάβα τους, πολλές φορές αγνοώντας τις προθέσεις. Μα ίσως είναι καιρός να πάψω να ανησυχώ σαν γέρος μαντρωμένος  σε τέσσερις τοίχους που αγνοεί τον κόσμο γύρω του και να αρχίσω να αφήνω την παλίρροια να παρασέρνει και να ανακατεύει τα γεγονότα και τους ανθρώπους με τη δική της βούληση…ίσως να επεμβαίνω όπου μου επιτρέπεται. Γνωρίζεις που θέλω στοχευμένη τη προσοχή σου. Είναι η στιγμή που σιγά – σιγά τα μπουμπούκια θα ανθίσουν και θα αντικρύσουν τις πραγματικές φρικαλεότητες. Ενδυνάμωσε τα με σθένος και σιγουριά, το καλύτερο λίπασμα που θα μπορέσει να χρησιμοποιηθεί για την ανάπτυξή τους. Μα να είναι πάντα προετοιμασμένα για την ξηρασία και ίσως τον χαμό αδερφών τους.
    
Οι κισσοί που αναρριχήθηκαν με την απουσία μου είναι λουσμένοι με το χειρότερο δηλητήριο. Έχε το νου σας και κρατάτε ανάλογες αποστάσεις. Εάν η εξάπλωσή τους γίνει βαθύτερη τότε θα φτάσουν στα θεμέλια και θα φροντίσουν να ρημάξουν όσα με τόσο κόπο καταφέραμε να χτίσουμε. Ύπουλο φυτό ο κισσός, δεν λογαριάζει φίλο ή αδερφό. Μονάχα την επιβίωσή του αναλογίζεται και σκευάζει τρόπους για να την διασφαλίσει. Από την ρίζα πρέπει να εξουδετερωθεί αλλά χρήζει μαεστρίας. Αναμένετε την μελλοντική μου άφιξη για να την διευθέτηση τους. Για την ώρα θα συνεχίσω να μελετώ το τα βοτάνια και τα ελιξίρια ώστε το επόμενο μου δώρο να είναι περισσότερο αποτελεσματικό. Η φύση που περικλείει την Θαλανίλ είναι ένα πραγματικό θαύμα.
    
Φίλο αδερφικό έχω σκοπό να συναντήσω και να συζητήσω την επανένταξη μου στην κοινωνία της πατρίδας μου. Απόλυτη υποταγή θα υποσχεθώ όπως ακριβώς είναι το χρέος μου ως κύριος του Οίκου μου και όταν επιστρέψω θα αναλάβω καθήκοντα πέρα από τα ήδη γνωστά. Μα μόνο εσύ μπορείς να το γνωρίζεις αυτό, καλή μου φίλη καθώς εσένα εμπιστεύομαι από πάντα τα… ευχάριστα και δυσάρεστα της καταγωγής μου. Για την ώρα έχω αναλάβει τις επισκευές του πατρικού μου και την αναζωογόνηση του μεγάλου κήπου. Καταλαβαίνεις λοιπόν, πως ο χρόνος μου είναι σχεδόν μηδαμινός όχι απλά για αναψυχή αλλά ακόμα και για ξεκούραση.
    
Στείλε τα χαιρετίσματά μου στον…ήρωά σου όπως αποκαλείς καθώς και σε όσους απέμειναν μέσα στα τείχη της μικρής μας Ακαδημίας. Αναμένω σύντομα τα νέα σου.

Άλαθας Φι’ν’λουεν



Ο φάκελος στον οποίο ευλαβικά τοποθετεί το γράμμα του, φέρει το επίσημο σύμβολο του Οίκου στο βουλοκέρι με το οποίο και σφραγίζει.  Καθώς σηκώνεται από το κάθισμά του, πλησιάζει το παράθυρο που στέκει αρχοντικά πλάι από το κρεβάτι του, ατενίζοντας πέρα από τον ορίζοντα στον οποίο απλώνεται η αρχαία πόλη των Ξωτικών. Τα ρούχα του, βουτηγμένα στο βαθύ μπλε και ασήμι, φαντάζουν βαρύ φορτίο καθώς πάνω τους βρίσκεται και το χρέος το οποίο για χρόνια αγνοούσε και απέφευγε με αφέλεια. Η καρδιά του σπάραζε να τα βγάλει και να ντυθεί όπως εκείνος αγαπούσε, με την λευκή του πουκαμίσα και το ζεστό καφετί πανωφόρι που τόσο πολύ αγαπούσε. Μα αν ήθελε να επιτύχει τον στόχο του έπρεπε να θυσιάσει τον Αλλάσιο και να φορέσει το προσωπείο του Άλαθας, ό,τι κι αν σήμαινε αυτό.     
« Τελευταία τροποποίηση: Μάιος 05, 2021, 01:24:24 μμ by Άλαθας Φίνλουεν »