Rasnarry Academy

Τα παιδιά πεθαίνουν τραγουδώντας Μέρος Β' [18+] [Κλειστό]

Άρυα Λιρέλ

Λένε πως, λίγο πριν πεθάνεις, όλη σου η ζωή περνάει μπροστά από τα μάτια σου•

Κυρίως χαρούμενες στιγμές, αναμνήσεις που γεμίζουν την ψυχή σου με ευτυχία. Ξέγνοιαστα παιδικά χρόνια. Οικογένεια. Φίλοι. Σύντροφοι. Γέλια. Επιτυχίες.
Ίσως σε επισκέπτονται για να σε προετοιμάσουν, έτσι ώστε, όταν δεχτείς το χτύπημα του θανάτου, να μην το πάρεις τόσο κατάκαρδα.
Μεταφορικά και κυριολεκτικά.


Λένε πως, λίγο πριν πεθάνεις, όλη σου η ζωή περνάει μπροστά από τα μάτια σου•

Αυτό το μικρό δευτερόλεπτο πριν όλα τελειώσουν. Πριν σε προλάβουν τα γηρατειά.
Πριν σε γονατίσει μια ασθένεια.
Πριν σε σκοτώσει ο εχθρός.
Πριν σε βρει μια ατυχία. 
Πριν αυτοκτονήσεις.
Αυτό το μικρό δευτερόλεπτο, που τα πάντα γύρω σου μπαίνουν ξαφνικά σε αργή κίνηση, και βρίσκεις τον χρόνο να τα δεις όλα για μια τελευταία φορά πριν χαθεί το φως, και σε καταπιεί το σκοτάδι.


Λένε πως, λίγο πριν πεθάνεις, όλη σου η ζωή περνάει μπροστά από τα μάτια σου•

Ήταν όμως για την Άρυα αυτή η στιγμή;

Η αλήθεια είναι πως δεν το είχε σκεφτεί ιδιαίτερα πριν πάρει την απόφαση να πηδήξει από το παράθυρο. Ίσως γιατί ήξερε πως, αν πραγματικά το ανέλυε λίγο περισσότερο απ' ότι μερικά δευτερόλεπτα, δεν υπήρχε περίπτωση να το κάνει.

Τώρα, καθώς βρισκόταν στον αέρα, αναρωτιόταν αν έκανε μόλις το μεγαλύτερο λάθος της ζωής της.

Η κραυγή θάρρους που έβγαλε μετατράπηκε γρήγορα σε κραυγή απόγνωσης, μόλις συνειδητοποίησε πως δεν ήταν αρκετά συγκεντρωμένη για να βγάλει φτερά, ούτε είχε τον απαραίτητο χρόνο για να προετοιμαστεί τώρα.

Η ελεύθερη πτώση δεν κράτησε πολύ, και στη συνειδητοποίηση του επερχόμενου θανάτου, τα μάτια της γέμισαν με δάκρυα. Το σώμα της τσακίστηκε με δύναμη πάνω σε έναν ξύλινο πάγκο, σπάζοντάς τον, και έπεσε με φόρα προς τα πίσω. Το κεφάλι της χτύπησε βίαια στο πλακόστρωτο, και το αδύναμο κρανίο της άνοιξε χωρίς καμιά αντίσταση. Ένα απότομο ρίγος κάλυψε ξαφνικά όλο της το κορμί, καθώς το αίμα κυλούσε καυτό γύρω της, αγκαλιάζοντάς την. Μια γλυκιά ζάλη την κατέκλυσε, και...

Σύνελθε γαμώ! Δεν είναι η ώρα σου ακόμη! συνειδητοποίησε, αυτό το πολύτιμο δευτερόλεπτο που της δόθηκε σε αργή κίνηση για να σκεφτεί, καθώς έπεφτε από το παράθυρο.

Σφίγγοντας τα δόντια, με έναν βρυχηθμό, δυό σκούρα φτερά πετάχτηκαν από την πλάτη της, ένα μικρότερο και ένα μεγαλύτερο. Μια μικρή κραυγή επιτυχίας έσπασε τη σιωπή, και μια μικρή μορφή πήρε ύψος στο σκοτάδι.
Η Άρυα έγινε από την κορυφή ως τα νύχια ένα με τη νύχτα, ώστε κανείς να μην την παρατηρήσει. Τα μάτια της, δυό κατάμαυρα πλέον κουμπιά, έψαχναν την Ιντούν καθώς προσπαθούσε να ισορροπήσει με τα ανόμοια φτερά της, χάνοντας και βρίσκοντας ύψος, σαν στραπατσαρισμένη σατανική πεταλούδα.
Καθώς πλησίαζε στην πλατεία, ένα απότομο ρεύμα αέρα την παρέσυρε μπροστά, και τρεις μικρές φωτεινές σφαίρες, πρόδωσαν την θέση της Ιντούν.

«Εξαφανιστείτε!» την άκουσε να φωνάζει, λίγο πριν πέσει κατά λάθος πάνω της με φόρα, και βρεθούν και οι δυό στο έδαφος.


Σαγιάνε Ασάχι

  • Καθηγητής
  • Master Poster
  • Άνθρωπος - Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
    Second year Anniversary Φυλή των Ανθρώπων Red Panda 3 One year Anniversary Ζευγάρι του Μήνα, Φεβρουάριος 2020 Το Θέμα του Μήνα, Νοέμβριος 2019
Το μόνο που κατάφερε ίσα ίσα να δει ήταν το μικρό σαν ξόανο και μετά τα λόγια της Κέννα... Είχαν παρέα, ναι. Δεν μπορούσε να υπολογίσει καλά. Αλλά της φάνηκε ότι ήταν πολλοί, πάρα πολλοί. Βλαστήμησε από μέσα της. Ο χώρος ήταν πολύ μικρός και τα όπλα τους ήταν τα σάι. Της έλειψε η ασφάλεια της αλυσίδας της.

"Κάππα, το νου σου" είπε σφιγμένα στην Κέννα "κινήσου όπως θες, θα σε καλύπτω εγώ" της είπε και έφερε τα δύο σάι στα χέρια της.  Το κακό της υπόθεσης ήταν ότι τις είχαν περικυκλώσει. Από αυτά που κατάλαβε το "άνοιγμα" είχε πρόσβαση από δύο πλευρές. Η Σαγιάνε πήρε λίγο χώρο έχοντας πάντα στο νου της την παρουσία της Κέννα, η οποία ήταν σίγουρη πως δεν ήταν σε καλή ψυχολογική κατάσταση και ήλπιζε να μην την επηρέαζε στη μάχη. Για αρκετή ΄ώρα αμφότερες ομάδες κοιτάζονταν και υπολόγιζαν.  Αυτή τη φορά η Σαγιάνε έχασε την ψυχραιμία της, δε θα έμεναν για πάντα εκεί. Ξαφνικά λες και ο χώρος απλά δεν την χωρούσε. Με μία γρήγορη κίνηση έφτασε τον πρώτο μπροστά της  και ύψωσε το σάι της προς τον θώρακα του. Εκείνος το απέφυγε και με μια γρήγορη κίνηση την έφτασε σχεδόν με το κοντό ξιφίδιο του. Ήταν γρήγοροι. Πιο γρήγοροι από ότι περίμενε. Ξωτικά.

Η Σαγιάνε πέρασε σε νέα σειρά επιθέσεων σε πολλαπλούς στόχους. Δεν μπορούσε να αναμετρηθεί μόνο με έναν κάθε φορά. Πρόσεχε να μη βγαίνει πολύ από την περιφέρεια της Κέννα, επέτρεψε στον εαυτό της να είναι το πολύ τέσσερα με πεντέ βήματα μακριά κάθε φορά για παν ενδεχόμενο. Αρκετή ώρα μετά, η πρόοδος ήταν μικρή. Σίγουρα αυτοί τούτοι δεν ήταν απλοί στόχοι. Πολύ σύντομα στο μυαλό της μπήκε η ιδέα της συλλογής πληροφοριών. Σίγουρα ο τελευταίος πολεμιστής θα ήταν και ο πιο άξιος και ίσως λόγω αυτού να ήξερε περισσότερα. Η ανάσα της είχε αρχίσει να γίνεται βαριά και ίσως και η Κέννα να έφτανε στα όρια της. Είχαν χτυπήσει και οι δύο το ήξερε, το σκίσιμο στον μοιρό της έτρεχε εδώ και λίγη ώρα αίμα. Δεν την πείραζε αυτό, όσο αυτό στο σημείο στο οποίο βρισκονταν. Της προκαλούσε ανατριχίλα. Δεν υπήρχε περίπτωση όμως να γινόταν αυτή κάποια θυσία τρελών.

Έφερε τα χέρια της μπροστά στα μάτια της, ψιθύρισε κάποια λόγια και φύσηξε απαλά τα σάι. Ένα νεύρο έπαιξε στο μέτωπο της, επιτάχυνε το βήμα της, τα χτυπήματα της δυνατότερα , όμως πλέον ακόμα και μια απλή γρατσουνιά θα ήταν αρκετή. Είχαν μείνει σχεδόν δέκα άτομα πλέον, ήταν λίγο πιο ισορροπημένα τα πράγματα, αλλά το δικό τους στοίχημα ήταν πάντα η δική τους φυσική αντοχή. Η δική της και της Κέννα.

Η Σαγιάνε άρχισε να κινείται λίγο πιο ελεύθερα,τώρα που είχε χώρο. Είχε τρεις μπροστά της και δύο πίσω της, άλλους τόσους είχε η Κέννα. Έπρεπε να κάνει γρήγορα για να την βοηθήσει.  Έπεσε στον μπροστινό της κλωτσώντας ταυτόχρονα πίσω, φέρνοντας το σάι της στο στομάχι του πρώτου. Πέρασε κάτω από την κινούμενη σπάθα του ενός στα δεξιά της και γυρνώντας τον κορμό της απτην τυφλή του πλευρά τον κάρφωσε στα πλευρά, διαπερνώντας τα πνευμόνια του. Άλλοι τρεις.

Λίγο αργότερα παρατήρησε ότι τόσο η ίδια, όσο και η Κέννα είχαν ξεμείνει με έναν αντίπαλο. Και τώρα εδώ ήταν το στοίχημα, Ποιός από τους δύο θα ήταν ο τυχερός. Κράτησε α΄πόσταση από την Κέννα ώστε να μπορεί να παρατηρεί και την δική της πάλη για να αξιολογήσει σωστά, συνεχίζοντας τον χορό με τον δικό της αντίπαλο. Ο αντίπαλος της Κέννα φαινόταν λίγο πιο μυώδης από τον δικό της, παρόλα αυτά ήξερε πως τα φαινόμενα μπορεί να απα΄τησουν. Κι όμως η στιγμή ήρθε που ο αντίπαλος της έκανε το λάθος του, και η λεπίδα της ήταν σε απόσταση αναπνοής. Σκέφτηκε γρήγορα. Όταν το πτώμα του αντιπάλου της έπεφτε στο γυμνό δάπεδο, γύρισε την ματιά της στην πλευρά της Κέννα και την επόμενη στιγμή μ' ένα όνειρο του Αλ Ρασίντ βρέθηκε πίσω ακριβώς από τον αντίπαλο της Κέννα. Ένα δυνατό χτύπημα στο κεφάλι του υπήρξε τελικά ικανό να τον σωριάσει κάτω.

Η μάχη είχε τελειώσει. Οι ανάσες τους ακούγονταν έντονες και πολλαπλασιάζονταν στον χώρο των στοών. Η Σαγιάνε έδεσε τα χέρια του ξωτικού σφιχτά και την κοίταξε "θα τον πάρουμε μαζί μας, δεν τον σκοτώνουμε" είπε αξιολογώντας πως η Κέννα αν και εκείνη τραυματισμένη ήταν καλά.

Γύρισε προς τον βωμό. Οι ενδείξεις και όλα τα στοιχεία μπροστά τους έδειχναν πως επρόκειτο για δουλειά επτάκτινων, αλλά η παρουσία αυτού του ξόανου την προβλημάτιζε. Άρχισε να ψάχνει ένα ένα όλα τα άτομα. Σε ένα πτώμα μέσα σε ρόμπες βρήκε ένα δαχτυλίδι. Το ψιλάφησε μέσα στο σκοτάδι για να βρει πως και οι δυο πλευρές του ήταν ανάγλυφες. Το έβαλε στην τσέπη της, θα το εξέταζε σε φως. Υπολόγιζε πως θα ήταν περασμένο μεσημέρι, ίσως απόγευμα. Ήλπιζε να βγαίνανε σε νυχτερινό ουρανό για να προσαρμοστούν πίσω στο φως καλύτερα τα μάτια τους.

Άρπαξε τον λιπόθυμο και γύρισε να κοιτάξει την Κέννα. "Ήρθε η ώρα να φύγουμε απο δω μέσα. Συνεχίζουμε να είμαστε προσεκτικές."
~The bird of the Hermes is my name, eating my wings, to make me tame...