Rasnarry Academy

Τα παιδιά πεθαίνουν τραγουδώντας Μέρος Β' [18+] [Κλειστό]

Ούμπρo Μέρμαν

  • Πολεμιστής
  • Young Poster
  • Βαλησίνος - ΣΤ' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
    Φυλή των Βαλησίνων Οίκος Άτρας One year Anniversary Πολεμιστής Το Θέμα του Μήνα, Νοέμβριος 2019
Άρπαξε το φλασκί και πήρα μια γενναία γουλιά, καυτερή! "Τι είναι αυτό το πράγμα που πίνεις για πρωινό Μπόρις; Από το νάνο που σε ντάντευε το πήρες;"

Στο μορφασμό του Βήτα, απάντησε με ένα πλατύ χαμόγελο. "Λοιπόν άκου προσεκτικά,

Σκιές του Αλ Ρασίντ: Μπορώ να δημιουργήσω όσους Ούμπρο θέλω με βάση το επίπεδό μου και να σε κοροϊδεύουμε όλοι μαζί, επίσης καθώς είναι άϋλοι μπορούμε να τους θυσιάσουμε κατά το δοκούν για διάφορα επικίνδυνα κόλπα, καθώς απλώς εξαφανίζονται.

Πέρασμα του Αλ Ρασίντ: Με αυτό μπορώ να σκαρφαλώσω και να πατάω σε οποιαδήποτε επικλινή επιφάνεια, ειδικά όταν σε φτάσω σε όρια να θες να με δείρεις, οπότε δεν θα μπορείς να με πιάσεις. Για τα νούμερα όλο και κάτι φαντασμαγορικό μπορούμε να σκεφτούμε.

Άλμα της Αθλομάχης: Μπορώ να επιζήσω πτώσης η ρίψης συγκεκριμένων μέτρων, με λίγα λόγια πάλι δεν μπορείς να πιάσεις.

Σθένος της Αθλομάχης: Εδώ όταν ο κόσμος βαρεθεί τις Σκιές, μπορείς να δοκιμάσεις να με πληγώσεις και μία αιθερική πανοπλία με προστατεύει για να μην πλημμυρίσει το έδαφος με τα συκώτια μου. Αυτό θα το χρησιμοποιήσουμε για τα τελευταία νούμερα ζωντανά.

Από εκεί και πέρα αν συνυπολογίσουμε τη σβελτάδα και τα πολεμικά αντανακλαστικά μου, σίγουρα μπορούμε να αφήσουμε εποχή!!!"

Έκανα μία μικρή παύση και ξέσπασε στα γέλια!

"Χαχαχαχα οπότε μικρέ Μπόρις έχουμε ρευστό να πάρουμε κασόνια, ζώνες, σχοινιά, λωρίδες, αλυσίδες, και ό,τι λογής κατεβάσει ο πολυμήχανος νους σου για να βάλουμε το σχέδιό μας σε πράξη. Επίσης, αν η μικρή του φούρνου έρθει στην παράσταση, να ξέρεις είναι δικιά μου!" Και συνέχισε το χαχανητό του.

"Πάμε να οργώσουμε την αγορά, γιατί δεν έχω όρεξη το ξωτικό να γκρινιάζει αν αργήσουμε." Σηκώθηκε, τράβηξε με δύναμη το σύντροφό του και κινήσανε για να κάνουν αγορές. Διαφημίζανε παντού το δίδυμο "Μπόρις και Άλμον" και δεν άφησαν σπιθαμή της αγοράς που να μην επισκέφθηκαν. Η μέρα είχε αρχίσει να γέρνει προς τη νύχτα, όταν έφτασαν στο νέο τους σπίτι. Καλοδιατηρημένο, ευρύχωρο και με καλή θέα. Αράδιασαν σε μία γωνία τα ψώνια τους και άραξαν πάνω στα ντιβάνια του σαλονιού. Στιγμές αργότερα ο Μηδέν θα κατέφθανε, κρατώντας ανάμεσα στα άλλα πράγματά του, δύο ολόκληρα μπουκάλια ρούμι από την πατρίδα του. Αναφώνησε και κόντεψε να χιμήξει στον καρπό της βαλησίνικης γης και μαεστρίας.

Σκούντηξε το Βήτα, του έδειξε τα μπουκ΄αλια και του έκλεισε το δεξί μάτι, "για να δούμε πόσο σηκώνεις κύριε καθηγητά!"


Βαλύριον

Πράγματι εντυπωσιακά ήταν αυτά που του περιέγραφε ο Ούμπρο. Έως τότε δεν είχε συνειδητοποιήσει πως ένας καλός πολεμιστής είχε τέτοιες δυνάμεις. Απ' ότι φαίνεται το μυαλό είναι χρήσιμο ακόμα και για τους πολεμιστές... σκέφτηκε σαρκαστικά.

"Πρόσεχε... Άλμον! Μπορεί τα φθηνά κόλπα σου να είναι εντυπωσιακά αλλά τώρα που τα ξέρω αν επιχειρήσεις να ξεφύγεις από μένα, ίσως να μη συμβεί." Χαμογέλασε αυτάρεσκα και του χτύπησε χαλαρά τον ώμο. "Κασόνια, ζώνες, σχοινιά, λωρίδες, αλυσίδες" επανέλαβε τις λέξεις ο Βαλύριον. "Τώρα μάλιστα. Τώρα μιλάς σωστά. Αυτά είναι πράγματα που ξέρω." Μαζί με τα λόγια του, ξέφυγε και ένα πονηρό χαμόγελο.

"Ωστόσο..." συνέχισε, "Οι σκιές του Αλ Ρασίντ, αλλάζουν όλα τα δεδομένα." Μια φοβερή ιδέα για την παράσταση στα Τρία Ελάφια που τους περίμενε. Έτσι κινήθηκαν προς την αγορά.

Δεν άργησε πολύ να εντοπίσει τον πρώτο έμπορο που χρειαζόταν και μπήκε αμέσως μέσα στο κατάστημα του. Μια ήσυχη μορφή τους καλωσόρισε. Ο Βαλύριον άρχισε να χαζεύει τους διάφορους πάγκους γύρω του. Σιγά Σιγά άρχισε να γεμίζει την αγκαλιά του με καλούδια. Πρώτα ξεκίνησε με αλυσίδες και σχοινιά. Προχώρησε και άφησε την πρώτη δόση πραγμάτων μπροστά από τον έμπορο. Συνέχισε τις αγορές του με εργαλεία, τέσσερις μεγάλες γυάλινες πλάκες, αλλά και διάφορες ξύλινες. Ώσπου να το καταλάβει είχε φτάσει η ώρα να πληρώσει και ήδη είχε περισσότερα πράγματα από όσα είχε στο μυαλό του.

"Τι τα θέλετε όλα αυτά τα πράγματα νεαροί;" Ρώτησε ο ηλικιωμένος έμπορος φανερά παραξενευμένος. Φυσικά ο Ούμπρο δεν έχασε ευκαιρία και ξεκίνησε να λέει τα πάντα για την επερχόμενη θεαματική τους παράσταση. "Τότε ας κάνουμε μια συμφωνία, θα μου πληρώσετε τη μισή αξία όλων των πραγμάτων που πήρατε και θα σας βοηθήσω να τα μεταφέρετε όπου μένετε αρκεί να μου εξασφαλίσετε δωρεάν είσοδο στην παράσταση. Τι λέτε;"

Ο Ούμπρο με τον Βαλύριον κοιτάχτηκαν λίγο διστακτικά. Σίγουρα μπορούσαν να το κάνουν αυτό, αλλά η προσφορά του εμπόρου να τους βοηθήσει να γυρίσουν τα πράγματα εκεί που έμεναν τους φάνηκε πολύ ύποπτο. Πιθανότατα ένα απλός έμπορος δεν αποτελούσε τόσο μεγάλο κίνδυνο όσο μπορεί να υποψιάζονται αλλά σίγουρα το ρίσκο να αποκαλυφθεί η ταυτότητα τους ήταν μεγάλο.

Πήρε ο Βαλύριον βιαστικά το λόγο, "Σε ευχαριστούμε πολύ για την πρόταση σου. Φυσικά και θα δεχτούμε την προσφορά σου, αλλά ο φίλος μου Άλμον είναι γεροδεμένο παιδί, δε θα χρειαστούμε βοήθεια στη μετακίνηση.

Τον πλήρωσαν, τον ευχαρίστησαν και κινήθηκαν προς το νέο τους σπίτι. Εκεί φυσικά τους περίμενε μια φοβερή έκπληξη από τον Γκλίριον. Δύο μπουκάλια ρούμι έτοιμα για κατανάλωση.

Για να δούμε πόσο σηκώνεις κύριε καθηγητά!

"Ετοιμαζόμουν να σε ρωτήσω το ίδιο πράγμα!" απάντησε με ένα πλατύ χαμογελο.