Rasnarry Academy

Αλχημιστική αναβίωση: το δέσιμο

Θώρχαλ Mπατρέκ

  • Καθηγητής
  • Level 9
  • Άνθρωπος - Αλχημιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
Ο Θώρχαλ ήξερε δύο πράγματα φτάνοντας στην Ακαδημία. Ότι επρόκειτο να αναπληρώσει την ξαφνική απουσία κάποιου Ελντίν Αρκάιν και μα τα χίλια εξαπτέρυγα, δεν είχε ιδέα ποιός ήταν αυτός και ότι η αίτηση του είχε γίνει δεκτή. Λόγω της ξαφνικής απουσίας του κύριου Αρκάιν, ήταν η λογική συνεπαγωγή και γι΄' αυτό παρόλο που δεν ήξερε τον συνάδελφο ένιωσε μια ανακούφιση και μια ευγνωμοσύνη που κατάφερε και πήρε την θέση, έστω και με αυτόν τον τρόπο. Όχι οτι ευχόταν τα χείριστα για τον κύριο Αρκάιν, αλλά ο σκοπός ενίοτε αγιάζει τα μέσα.

Φτάνοντας παρόλα αυτά στην Ακαδημία έμαθε κι άλλα πολλά, που θα του φαίνονταν χρήσιμα για τη ζωή του. Κάτι σα κανόνες επιβίωσης. Οι περισσότεροι πολεμιστές και αλχημιστές έλειπαν για μια αποστολή στο Γκραχλ. Και έτσι τα μαθήματα επιβίωσης ήταν τα εξής:
1. Μακριά από τις τρελές καθηγήτριες Πολεμιστών. Άνθρωπος και Ξωτικό, μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Ήταν αργά για να μάθει να πετάει.
2. Μακριά γενικά από τους τρελούς Πολεμιστές. Ο κλήρος έπεφτε στον γενναίο. Τον ίδιο...πως να απέφευγε μια ολόκληρη φατρία;
3. Να λες όχι σε κάθε ιδέα Πολεμιστών ή Αλχημιστών. Μα και πάλι...αυτός ο κανόνας ήταν πολύ δύσκολος. Ίσως επειδή όταν το έμαθε αυτό δεν είχε προλάβει να συστηθεί ως ο νέος Καθηγητής των Αλχημιστών.
4. Προσοχή στις εξορμήσεις της Ακαδημίας. Ελλοχεύει πάντα κίνδυνος.

Και τώρα, σχεδόν ένα μήνα, ο Θώρχαλ έλεγε κάθε τόσο κοιτώντας από το παράθυρο τον ήλιο, "στερνή μου γνώση να σ' είχα πρώτα". Και τις τρελές έζησε, και τα ζευγάρια έμαθε, και τα τρελά παραπαίδια απο τις τρελές βίωσε στο πετσί του. Θεοί των επτά ουρανών το μάτι του φοβήθηκε εξίσου εκείνο το τερατούργημα φύσης τον νεαρό Βαλησίνο πολεμιστή που ακολουθούσε την Άτρας, όσο και την κοκκινομάλλα που έκανε παρέα με την Άσάχι. Μα τι τους ταίζαν; Αυξητικά;

Και έπειτα η Ασάχι. Εδώ και δύο βδομάδες τον είχε δούλο σχεδόν να της ετοιμάσει ακόμα μια σφαίρα εντοπισμού αιθερικού αποτυπώματος. Κάθε μέρα περνούσε από το δωμάτιο του και δεν τον άφηνε να κοιμηθεί. Και επέβλεπε τις εργασίες του. Εντάξει ήξερε ότι είναι σημαντικό, αλλά το παράκανε. Και τι να της έλεγε; Και έπειτα εκείνη η φάτσα της, σαν ένα μικρό παιδί που του δίνεις γλειφιτζούρι, όσο της εξηγούσε λεπτομερέστατα την λειτουργία του. Και μετά τόσο απότομα όσο τα μάτια της είχαν ανοίξει διάπλατα και κοίταζε τη σφαίρα με θαυμασμό και χαρά, ξανά το σχεδόν δολοφονικό βλέμμα, ένα ευχαριστώ και ένα ήσυχο βρόντημα στη πόρτα.

Μα, μα τους χίλιους τραχανάδες. Το χειρότερο ήταν ότι σερί από όλα αυτά δυο μέρες τώρα προσπαθούσε να βγάλει άκρη με τη γραμματεία της Ακαδημίας. Εδώ και δυο μέρες έχανε τις ώρες κοινού, 10 με 12μισι. Φυσικά! Αφού έπρεπε να κοιμηθεί με τόση αυπνία, εξαιτίας της Ασάχι. Και πάνω που πρόλαβε τα τελευταία δέκα λεπτά, γιατί; Για να του ανακοινώσει η γραμματεία, αφού του έδωσε μια αγκαλιά χαρτιά στα χέρια, να πάει στην αίθουσα 310 για να διδάξει τη νέα Βοηθό Ιστορικών.

Η φάτσα του ήταν αυτή, το δεξί του μάτι άρχισε να παίζει. Μα ήθελε να κοιμηθεί! Ξεφύσηξε δυνατά και πήρε το δρόμο για την αίθουσα 310, φανερά ηττημένος από τη γραμματεία. Έλεος! Άνοιξε την πόρτα και μπήκε μέσα. Δεν είχε προλάβει καν να κάνει έναν ωραίο ζεστό κάουα. Τι θα συνατούσε άραγε...


Σύλβια ΛεΦέυ

  • Βοηθός Καθηγητή
  • Level 14
  • Άνθρωπος - Ιστορικός
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
H Σύλβια, ίσως περισσότερο από τις προηγούμενες μέρες στην Ακαδημία, αισθανόταν σαν να την κόβει στα δύο η εσωτερική πάλη της. Το να διδαχτεί από Καθηγητές και να εξελίξει παραπάνω τις ικανότητές της ήταν μέρος του "πακέτου αμοιβών" της, τυπικά τουλάχιστον. Η ίδια η Σύλβια λάτρευε να μαθαίνει και να γίνεται πιο ικανή σε πράγματα που της άρεσαν, και λίγα πράγματα τη γοήτευαν όσο η Αναβίωση. Οι συνθήκες όμως...ήταν περίεργες. Ήταν ουσιαστικά υπό περιορισμό και παρακολούθηση στην Ακαδημία, και οι Καθηγητές θα μπορούσαν να την "καρφώσουν" αν έκριναν ότι συμπεριφερόταν "επικίνδυνα". Τι σήμαινε άραγε αυτό? Θα μπορούσε όποιος είχε θέμα μαζί της για οποιοδήποτε λόγο να την δώσει? Αυτές οι σκέψεις την έκαναν καχύποπτη και αρνητική προς τους Καθηγητές, ακόμα και αν δεν είχε πολλές αλληλεπιδράσεις μαζί τους.

Δεν ήταν όμως μόνο αυτό. Είχε αποφοιτήσει. Είχε απλώσει τα φτερά της, είχε ταξιδέψει, ίσως περισσότερο από κάποιους από αυτούς τους χαρτογιακάδες. Είχε ζήσει πράγματα αυτά τα δύο χρόνια που άλλοι δεν είχαν ζήσει σε σαράντα. Ένα κομμάτι της, κάπως παιδικό, πείσμωνε με την επιστροφή της "στα θρανία", σαν να ήταν παιδαρέλι πάλι. Ήθελε να χειραφετηθεί, και ήταν ανώριμο συναίσθημα αυτό που ένιωθε, αλλά δεν μπορούσε να το αγνοήσει. Τουλάχιστον δεν θα μάθαινε από Ιστορικό...Ακόμα και αν ένας Καθηγητής άλλης φατρίας ήταν καλύτερος από την ίδια σε κάτι, η Σύλβια είχε ΄τόσες άλλες ικανότητες που αυτοί δεν είχαν, και αυτό βοηθούσε λίγο στο να διαχειριστή την εύθραυστη αυτοπεποίθησή της.

Όταν της ανακοινώθηκε ότι είχε μάθημα, και μάλιστα μάθημα στο οποίο δεν θα δίδασκε αλλά θα διδασκόταν, το πρώτο αντανακλάστικό της Σύλβια ήταν να πάει νωρίς. Πάντα αυτό έκανε ως μαθήτρια, ήταν πολύ σωστή. Αλλά...μετά το ξανασκέφτηκε. Αν ήταν εκεί όταν έφτανε ο Καθηγητής ίσως την περνούσε για κανένα ψαρωμένο μαθητούδι. Όχι...αν και την πονούσε, θα καθυστερούσε, έτσι για να δείξει ότι μπορούσε!

Με τούτα και με εκείνα, μπήκε στην αίθουσα υπολογισμένα δέκα λεπτά μετά τον Θώρχαλ. Ήταν ντυμένη με δερμάτινο παντελόνι, μπότες με μικρό τακούνι που έφταναν ως τα γόνατά της, ένα μπεζ πουκάμισο με λίγο φαρδιά μανίκια, και ένα βαθυκόκκινο παλτό που έφτανε κάτω ως τα γόνατά της. Φορούσε λεπτά δερμάτινα γάντια στα χέρια της, και στον αριστερό της γοφό έφερε το λεπτό ξίφος μονομαχίας της, με τον πανέμορφο, προσεκτικά σφυρηλατημένο χειροφυλακτήρα του που έμοιαζε ταυτόχρονα με νιφάδα και κρίνο, με δύο μικρά διαμάντια να τον στολίζουν. Μπήκε με αέρα, με τα τακούνια της να αντηχούν λίγο καθώς περπατούσε, και σταμάτησε για να παρατηρήσει τον άντρα.

Δεν τον ήξερε. Άρα θα ήταν καινούριος μάλλον. Μπορεί να είχε έρθει τα δ΄ύο χρόνια που η Σύλβια είταν απούσα? Το μόνο σίγουρο ήταν ότι είχε ενημερωθεί για τη Σύλβια και το καθήκον του να έχει τα μάτια του ανοιχτά και να την αναφέρει αν δρούσε ύποπτα, καθώς ήταν υπο ειδικό καθεστός για εγκλήματα όπως ανθρωποκτονία. Η νεαρή Ιστορικός παρατήρησε ότι ο άντρας φαινόταν κουρασμένος και σαν να του έλειπε ύπνος. Μια αδυναμία! Μπορούσε να τη χρησιμοποιήσει για να πάρει τον έλεγχο της πρώτης γνωριμίας ίσως!

"Γιατί τέτοια φάτσα, δάσκαλε? Είσαι σαν να σε πάτησε κάρο~." είπε με ένα πειρακτικό και άνετο χαμόγελο, γέρνοντας λίγο στον ένα γοφό και αφήνοντας εκεί το χέρι της να στηρίζεται σε μια πόζα αυτοπεποίθησης. "Εκτός αν έχεις χάσει τον ύπνο σου γιατί σου είπαν ότι θα διδάξεις τη φοβερή εγκλήματία~?" ρώτησε λίγο πιο αιχμηρά. Αν γνώριζε το όνομά του θα το είχε χρησιμοποιήσει, αλλά μάλλον οι συστάσεις θα ήταν απραίτητες.

Ορίστε, το είπε, ήταν εκεί, στο δωμάτιο μαζί τους η αλήθεια που την βάραινε. Δεν ήταν κάτι που συζητούσε ποτέ με μαθητές, δεν πίστευε καν ότι το ΄ήξερε κάποιος από αυτούς. Με το να το αναφέρει πρώτη στον Καθηγητή όμως ήταν σαν αυτή η αλήθεια να ήταν κάτι που έλεγχε, που είχε νικήσει, που δεν είχε πια δύναμη πάνω της και άρα δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί εναντίον της. Η καλύτερη άμυνα ήταν η επίθεση, αυτή ήταν η τακτική της Σύλβιας, που προσπαθούσε με κάθε τρόπο να προστατευτεί από τις ανασφάλειες και τους φόβους της.


Θώρχαλ Mπατρέκ

  • Καθηγητής
  • Level 9
  • Άνθρωπος - Αλχημιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
Ο Θώρχαλ βρήκε την αίθουσα άδεια. Ευτυχώς σκέφτηκε. Βλαστήμησε λίγο. Θα μπορούσε να είχε κάνει εκείνη την κούπα κάουα. Αλλά ίσως δε...πείραζε...Κάθισε στην καρέκλα και περίμενε. Και λίγο, δεν ήθελε πολύ άλλωστε...τα βλέφαρα του άρχισουν να βαραίνουν...και μετά εκείνη η γλυκιά αίσθηση ζεστασιάς και ηρεμίας, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου. Άκουγε το τραγούδι από τα πουλιά έξω και το φρέσκο αεράκι τον νανούριζε.

Και έπειτα εκείνος ο υπέροχος σταθερός και σχεδόν με τέμπο ρυθμός τακ τακ τακ τακ ωωωωω θαύμα, με αυτόν τον ήχο γρήγορα θα..."Γιατί τέτοια φάτσα, δάσκαλε? Είσαι σαν να σε πάτησε κάρο~."

Ο Θώρχαλ άνοιξε διάπλατα τα μάτια, στην ξένη φωνή...Α η μαθήτρια! Η βοηθός δηλαδή. Ξεβολεύτηκε και με πένθος ψυχής αποχαιρέτησε τον λαχταριστό ύπνο καθώς τα μάτια του κατέληξαν στα μποτάκια της νεαρής μπροστά του, που ήταν υπεύθυνα για την βύθιση του σε άλλες διαστάσεις. Ίσως είχε γινει λίγο ρεζίλι, αλλά τι να έκανε...Δεν πειράζει.
 "Εκτός αν έχεις χάσει τον ύπνο σου γιατί σου είπαν ότι θα διδάξεις τη φοβερή εγκλήματία~?" είπε η κοπέλα και ο Θώρχαλ αισθάνθηκε ότι του διάβαζε το μυαλό! "Μα ποιά λες; Για την Ασάχι; Που ξες ότι με κρατούσε ξάγρυπνο;" απάντησε αιφνιδιαστικά χωρίς να φιλτράρει την πληροφορία, αγουροξυπνημένος και μόλις κατάλαβε τη γκάφα του δαγκώθηκε. Φυσικά και η νεαρή το κατάλαβε, δεν ήταν χαζή.

Ο Θώρχαλ αναστέναξε. Μπα, θα έβλεπε τον μαξιλάρι του το απόγευμα τώρα. Και τον κάουα στο μεσημεριανό στην καλύτερη. Ποιό μεσημεριανό μα τα χίλια εξαπτέρυγα! Το απόγευμα και αυτόν! Ήταν ήδη 1μισι!

Και έπειρα θυμήθηκε τα λόγια της νεαρής. Α ναι..έκανε από μέσα του. Τον είχαν ενημερ΄ώσει επιγραμματικά. Η ματιά του πλανήθηκε έξω από το παράθυρο. Αναστέναξε ξανά. Μα πόσο ήθελε να μοιραστεί τον καημό του.

"Ναι, η Ασάχι με κράτησε ξάγρυπνο! Είναι αλήθεια! Δυο βδομάδες στην πίεση να της τελειώσω εκείνη τη σφαίρα και μετά καπάκι δυο μέρες να τρέχω στην γραμματεία και να κάνω τις εργασίες των μικρών! Μα τους χίλιους ουρανούς! Δεν κοιμήθηκα καθολου Σύυυυυυλβια!" είπε ο Θώρχαλ ξεχνώντας κάθε τι άλλο "Α ναι...-έκανε μόνος του- είμαι ο Θώρχαλ, Καθηγητής Αλχημείας , και πως εγώ να έχω δυνάμεις; Μου λες; Και αυτή η γραμματεία! Είναι δυνατόν 10-12μισι; Δηλαδή έτσι αν κάποιος έχει μάθημα; Αντί να βάλουν τις ώρες τους σα φυσιολογικοί κάπου μέσα στο μεσημεριανό διάλειμμα; Μα είναι δυνατόν; Ποιός πανέξυπνος σκε΄φτηκε τις ώρες κοινού; Σίγουρα όχι μαθητής! Σίγουρα όχι καθηγητής!" είπε σκασμένος.

"Α μα τους χίλιους τραχανάδες! Δε μπορούμε να δουλέψουμε έτσι! Αυτό ήταν! Δε θα πεθάνω εγώ για την τρελή την Ασάχι και τους βλαμμένους -ουπς- τους γραμματείς μας! Έλεος! Πάω για κάουα. Θές κάτι; Εντάξει, θα πάρω και σε σένα! Έρχομαι εεε. Μισό λεπτό θα κάνω μόνο" φώναζε ο Θώρχαλ καθώς ήδη έτρεχε προς την έξοδο.

Δέκα λεπτά αργότερα δύο  αχνιστοί κάουα ήταν πάνω στο τραπέζι και ο Θώρχαλ γουργούριζε σα γάτα που της χαιδεύουν την ράχη.


Σύλβια ΛεΦέυ

  • Βοηθός Καθηγητή
  • Level 14
  • Άνθρωπος - Ιστορικός
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
H Σύλβια δεν περιμενε αυτό που αντίκρυσε, και σε καμία περίπτωση δεν περίμενε το ξέσπασμα του Καθηγητή. Σε βαθμό που αναρωτιόταν αν ήταν πραγματικά ο Καθηγητής που περίμενε, ή αν ήταν κάποιος περαστικός. Ανοιγόκλεισε τα μάτια της και το κεφάλι της έκανε λίγο πίσω καθώς ο τύπος φώναζε το όνομά της με καημό, εξηγώντας τσάτρα πάτρα ότι-απ' ό,τι κατάλαβε η Σύλβια-, κάποιος τον έπηζε. Εμ, φυσικό ήταν αν ήταν τέτοιος μπακλαβάς!

Τουλάχιστον, παρά την εμφανή κουρασή του, ο άντρας ήταν χειμαρρώδης, και η Σύλβια σοκαρισμένη. Μέχρι να μπορέσει να επεξεργαστεί αυτή την περίεργη, απροσδόκητη συμπεριφορά, ο Θώρχαλ είχε βγει μόλις από την αίθουσα.

Η Σύλβια έφερε τα δάχτυλά της στο στόμα της και σφύριξε Σοβερίνικα, ένας διαπεραστικός ήχος για να του τραβήξει την προσοχή. "Τρεις κουταλιές ζάχαρη!!" του φώναξε καθώς ο άντρας έφευγε. Αφού επρόκειτο να φέρει κάουα, τουλάχιστον να τον έφερνε σωστά και να μην ήταν πικρό βρωμοζούμι.

"...έχουν δει πολλά τα μάτια μου, αλλά αυτό..." μουρμούρησε, πλέον μόνη της στην αίθουσα για λίγο.

Δέκα λεπτά αργότερα, δύο αχνιστοί κάουοα ήταν στο τραπέζι, και, σε μια σωστή απόσταση δίπλα τους, οι μπότες της Σύλβια, που είχε ανεβάσει τα πόδια της σταυρωτά και είχε γείρει πίσω στην καρέκλα της, απέναντί του. Ήταν σε τέτοια γωνία ώστε να είναι "επαναστάτρια", να αποδείξει ότι δεν ήταν καμιά μαθητριούλα ψαρωμένη, αλλά ταυτόχρονα χωρίς να είναι ιδιαίτερα ενοχλητική. Μόρτισα.

Σιωπή ανάμεσά τους, μόνο το γουργουρητό του Θώρχαλ. Η Σύλβια ήταν πεπεισμένη ότι αν παρέμεναν ήσυχοι, ο άντρας θα κοιμόταν.

"....ώστε λες ότι αυτή η Ασάχι σε πήζει..." είπε με μετρημένο τόνο για να προκαλέσει κάποια σπίθα ίσως, για να συνεχίσει η συζήτηση, σχεδόν σαν αυτούς τους "συμβούλους της ψυχής" που είχαν γίνει μόδα τα τελευταία χρόνια για τους ευγενείς των ανθρώπων, αντί να αλληλεπιδρούν σαν Καθηγητής και Βοηθός Καθηγήτρια.  "..έχεις σκεφτεί να της πεις ότι ο χρόνος σου είναι περιορισμένος και θα πάρει αυτό που θέλει όταν μπορείς να το έχεις έτοιμο...?" συνέχισε με ακριβώς ταιριαστό τόνο, χωρίς ιδιαίτερο πάθος ή επιμονή στη φωνή της, περισσότερο σαν να ήταν πίσω από κάποιο πάγκο σε καπηλιό και ο Θώρχαλ να έπινε προβληματισμένος.


Θώρχαλ Mπατρέκ

  • Καθηγητής
  • Level 9
  • Άνθρωπος - Αλχημιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
Ευτυχώς που ο Θώρχαλ είχε εξαιρετική ακοή και οι τρεις κουταλιές ζάχαρη ήταν σερβιρισμένες στην κούπα της Σύλβια. Η αναμεταξύ τους παρεούλα πήγαινε πολύ καλά, ο Θώρχαλ απολάμβανε αυτή τη μεταξύ τους ηρεμία. Σχεδόν είχε κλείσει τα μάτια του και ένα αχνό χαμογελάκι ευτυχίας είχε ζωγραφιστεί στο πρόσωπο του. Αλλά για μια ακόμα φορά η νεαρή θα τον έβγαζε από τη νιρβάνα του.

"..έχεις σκεφτεί να της πεις ότι ο χρόνος σου είναι περιορισμένος και θα πάρει αυτό που θέλει όταν μπορείς να το έχεις έτοιμο...?"
Ο Θώρχαλ άνοιξε διάπλατα τα μάτια του. Έπειτα το στόμα του και κοίταξε αποσβολωμένος τη νεαρή. Κάποιος ζωολόγος θα μπορούσε να τον περιγράψει ωσάν εκείνα τα ερπετοειδή που αγαπάνε τις ζεστές αμμώδεις εκτάσεις και κάθονται ακίνητα για ώρες ατελείωτες. Κάποιος άλλος, ίσως θεραπευτής ότι έπαθε εγκεφαλικό και τα κακάρωσε επι τόπου. Ο Θώρχαλ ακόμα επεξεργαζόταν αυτό που του είπε η νεαρή Σύλβια. Κανένα δίλεπτο μερά που σχεδόν κρατούσε την ανάσα του, μαζί με μια τεράστια εκπνοή και εισπνοή είπε "Είσαι τρελήηηηη; Στην Ασάχι; Να πω όχι; Πως γίνεται αυτό; Απαπαπαπαπα, δε ξες τις πολεμιστριες γι αυτό το λες" είπε και πήρε μια ρουφηξιά γυρνώντας στην προηγούμενη νιρβάνα του.

"Αααχ κορίτσι μου. Μακάρι να μπορούσα. Αλλά μετά είμαι σίγουρος πως θα έβρισκε τρόπο να μου το γυρίσει αλλιώς. Ασε καλύτερα. Λοιπόν ...." είπε και για πρώτη φορά είδε τη στάση της νεαρής. Ένα διάπλατο φιλικό και θερμό χαμόγελο εμφανίστηκε στο πρόσωπο του. "Αχ ναι" έκανα και ανέβασε κι αυτός τα πόδια του στο έδρανο "λίγο να χαλαρώσουμε μακριά από τους τύπους, χιχιχιχι" έκανε ένα πονηρό γελάκι.
"Λοιπόν, τι ακριβώς θες να μάθεις Σύλβια; Πως μπορώ να σε βοηθήσω;" άρχισε να ρωτά καθώς η δράση του κάουα τον έφερνε σιγά σιγά στα συγκαλά του.


Σύλβια ΛεΦέυ

  • Βοηθός Καθηγητή
  • Level 14
  • Άνθρωπος - Ιστορικός
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
Στο δίλεπτο που ο Θώρχαλ την κοιτούσε σαν χάνος, η Σύλβια έγειρε και π΄ήρε το ποτήρι με το κάουα, και ήπιε μια γουλιά. Καθόλου άσχημο. Μετά, όταν ο Θώρχαλ εξεράγη και έπλεξε μια ωδή στο πώς δεν είχε ραχοκοκκαλιά και ήταν το χαλί των Πολεμιστριών, η Σύλβια κούνησε το κεφάλι της. Ήταν άραγε ΤΟΣΟ τρομακτικές και δύσκολες πια? Ο τύπος ήταν Καθηγητής Αλχημιστής! Δεν μπορεί να μην είχε τα μέσα και το μυαλό να το διαχειριστεί όλο αυτό...Μόνο που, όσο προχωρούσε η κουβέντα, τόσο η Σύλβια έχανε την πιστη της.

Κρετίνος. Χωρίς στοιχειώδεις νοητικές λειτουργίες. Δεν τηρεί κάν τους τύπους. Σίγουρα κάποιο λάκο έχει η φάβα, το παίζει, δεν μπορεί! Οι θυμωμένες της σκέψεις αντηχούσαν στο κεφάλι της.

....ίσως να είναι απλά αυτό που δείχνει, ένας γνήσια καλός, χαλαρός τύπος..., είπε ένα μικρό κομμάτι του μυαλού της Σύλβια, το οποίο πάνω στην τσαντίλα της φρόντισε να το αλυσσοδέσει και να το πετάξει αμέσως σε μια νοητική φυλακή για την αυθάδειά του. Δεν θα ανεχόταν τέτοιες σκέψεις!

Ήταν η σειρά της Σύλβια να ανοίξουν τα μάτια της διάπλατα όταν άνεβασε τα πόδια του στο τραπέζι! Δεν...δεν είναι δυνατόν! Αντί να γκρινιάξει για τα δικά της...κάνει το ίδιο?? Η Σύλβια τα έχασε, από την αρχή της αλληλεπίδρασής τους δεν είχε καταφέρει να πάρει το προσδοκώμενο αποτέλεσμα από καμία πράξη της. Δεν είχε σημασία ότι τα πράγματα ήταν αντικειμενικά καλύτερα απ' ό,τι περίμενε, την ενοχλούσε ότι δεν μπορούσε να προβλέψει και να κατανοήσει την κατάσταση και τη συμπεριφορά του, και αυτό της δημιουργούσε τον εκνευρισμό της.

Η νεαρή Ιστορικός έγειρε και άλλο πίσω, σήκωσε τα πόδια της και κάθισε κανονικά, στητή, με ίσια πλάτη, και καθάρισε το λαιμό της σαν να ενοχλούνταν από την πόζα του να την έβρισκε παιδιάστικη. Ήλπιζε ότι η ίδια, ως όμορφη κοπέλα, είχε φανεί πολύ πιο μόρτισα με την πόζα της από τον Θ΄ωρχαλ τώρα που ήταν σαν χυμένος λουκουμάς. Ϊσως στην πραγματικότητα να μην ήταν δηλαδή...αλλά όσο η Σύλβια ήταν θυμωμένη, ήταν σαν χυμένος λουκουμάς, τελεία και παύλα!!

Επιτέλους...πιο γνώριμα εδάφη, την ρώτησε τι ήθελε να μάθει. "Κοίτα, Θώρχαλ..." είπε, ο τόνος της σοβαρός. Ήταν έξυπνη και πολιτισμένη όμως, οπότε δεν του απευθυνόταν με επιθετικό τόνο. Αυτό θα ήταν άδικο, το ήξερε και η ίδια ακόμα και μέσα στην ενόχληση και τη σύγχυσή της. Της είχε φέρει και κάουα, σωστό μάλιστα!

"Έχω δει ότι υπάρχουν μερικά μονοπάτια που μου είναι διαθέσιμα, όσον αφορά την Αλχημεία. Θα μπορούσα να εμβαθύνω στην Αλχημεία της Γης, αλλά μου έχει κινήσει το ενδιαφέρον και η Ενεργειακή Αίσθηση, φαίνεται πολύ χρήσιμη. Ήθελα λοιπόν να ρωτήσω γι' αυτό και για να σε έστειλε η ικανότατη Γραμματεία μας, οχτώ μέρες από την υποβολή του αιτήματός μου και αφού εδέησε να το δρομολογήσει, θέλω να ελπίζω ότι ξέρεις από Ενεργειακή Αίσθηση?" τον ρώτησε, με τον τόνο της άκρως σαρκαστικό όσον αφορά τη Γραμματεία και την αργοπορία της. Και ένα μικρό χαμόγελο, κάπως παιχνιδιάρικο, καθώς τέλειωσε την πρότασή της με μια μικρή πρόκληση. Δεν θα έπαιρνε ως δεδομένη την ικανότητά του, και ας ήταν Καθηγητής.




Θώρχαλ Mπατρέκ

  • Καθηγητής
  • Level 9
  • Άνθρωπος - Αλχημιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
"H Γραμματείιιιιιιιιιιια;" φώναξε ο Θώρχαλ μόλις η λέξη κλειδί έπεσε  στο τραπέζι.  Την ήξερε καλά την γραμματε΄ία. Την είχε ζήσει και ο ίδιος άλλωστε πριν από τριάντα ολόκληρα χρόνια. "Η γραμματεία ικανή!; Η γραματεία;;;;;;;" έκανε με στόμφο και ένταση "Είσαι σίγουρη ότι μιλάμε για την ίδια γραμματεία;" ρώτησε ρητορικά αγνοώντας πλήρως την ειρωνεία και την εριστικότητα στα λόγια της νεαρής. Για τον Θώρχαλ όλα ήταν απλά και ξάστερα. "Την ξέρω καλά αυτή την γραμματεία σε πληροφορώ κοπέλα μου! Είναι οι" ενώ μιλούσε με ένταση, κατέβασε κάπως τον τόνο της φωνής του "ίδιοι μπαγλαμάδες του τότε που απλά κάθονται και ξύνονται όλη μέρα" είπε το επίθετο και ξανα ανέβασε τόνο "και επειδή δε θέλουν να δουλέψουν μάλιστα μάλιστα βάζουν τις ώρες κοινού 10 με 12μισι. Έ λ ε ο ς! Ανεπίτρεπτο! Στην Ελραμίν που φοίτησα έπειτα της Ακαδημίας προφανώς και δεν είχαν τέτοιες κωλυσιεργίες! Εκεί οι άνθρωποι...τα ξωτικά τελοσπάντων...δου λευ ου νε! Τι θες; Αίτημα φοίτησης; Ορίστε κύριε! Πως; Θέλετε άμεσα αίτηση για τις εστίες; Είναι ήδη στο γραματοκιβώτιο σας. Ακούς εκεί!!" Ο Θώρχαλ αναλώθηκε σ' έναν δεκαπεντάλεπτο μονόλογο σύγκρισης ανάμεσα στην Ακαδημία της Ελραμίν και την Ράζναρυ. Αφού ξεφύσηξε στο τέλος, ήπιε μια γουλιά για να σφραγίσει τα λογια του.

"Τελοσπάντων, σε ζάλισα και σένα. Ενεργειακή Αίσθηση! Ναι φυσικά, είμαι ο Ειδήμων γι αυτό που θες. Μισό λεπτό τί είπες;;;;;;" είπε ενθυμούμενος...."Οκτώ μέρες; Οκτώ ολόκληρες μέρες!;" και φυσικά ακόμα ένα σύντομο λογύδριο για την ανικανότητα της γραμματείας ώσπου να επανέλθει.

Κούνησε το χέρι του πάνω απο το κεφάλι του σα να έδιωχνε τις σκέψεις του. "Τέλοσπαντων τελοσπάντων, θα νομίζεις πως είμαι κανένας αφηρημένος...πες μου τι ακριβώς σε ενδιαφέρει...και πως έφτασες σε αυτή τη σκέψη;" ρώτησε ανοίγοντας τα μάτια του διάπλατα περιμένοντας για την απάντηση.

Ο Θώρχαλ ήξερε...και γι αυτό είχε αναπτύξει αυτόν τον τρόπο. Όντας ανέκαθεν της αίσθησης και των δομών, ανά πάσα στιγμή ήξερε τα συναισθήματα των άλλων. Κι αυτό τις περισσότερες φορές πέρα από διευκόλυνση ήταν μαζί και κατάρα. Συναισθήματα που δεν θα έπρεπε να νιώσει ή να είναι εκεί. Και έτσι με τον άσχημο τρόπο έμαθε να κρατά τις δυνάμεις του μόνο για τα πεδία όπου χρειάζονταν. Και γι αυτό η τελική του απόφαση ανάμεσα στις δύο αγάπες του, ήταν να στρέψει το ενδιαφέρον του στις δομές. Γιατί η ενεργειακή αίσθηση είχε τα καλά της...αλλά και πονούσε. Έτσι ποτέ δεν "άνοιγε" τις αισθήσεις του για έξτρα πληροφορίες, εδώ και μια εικοσαετία. Είχε μάθει αντ' αυτού να αφουγκράζεται καλά, άσχετα αν ο αφηρημένος τρόπος του δε το έδειχνε.


Σύλβια ΛεΦέυ

  • Βοηθός Καθηγητή
  • Level 14
  • Άνθρωπος - Ιστορικός
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
Η Σύλβια έκανε λίγο πίσω όταν ήρθε άλλο ένα ξέσπασμα. Ανοιγόκλεισε τα μάτια της....Αυτός ο τύπος...στ' αλήθεια δεν είχε καταλάβει ότι μιλούσε σαρκαστικά για τη Γραμματεία? Είναι δυνατόν να είχε καταλάβει ότι η Σύλβια επαινούσε τη Γραμματεία?? Αυτό ήταν σαν προσβολή, και την έκανε να κατσουφιάσει. Που και που, προσέθετε στο λογύδριό του.

"Μχμ!"
"Προφανώς!"
"Και λίγα λες...."

Και μετά, όταν ξεκίνησε να μιλάει για την άλλη σχολή, η Σύλβια δεν γνώριζε τις καταστάσεις εκεί οπότε άκουγε.

"'Ελα..."
¨"Δεν παίζει!"
"Αλήθεια τώρα..??"

Ε ρε Ελραμίν που τους χρειάζονταν εκεί στη Γραμματεία!

Η ερώτηση επιστράφηκε στη Σύλβια, η οποία σήκωσε το ποτήρι με το κάουα και ήπιε μια γουλιά για να συγκεντρώσει τις σκέψεις της και να διαλέξει τις σωστές λέξεις.

"Η αλήθεια είναι ότι το ενδιαφέρον μου έχει περισσότερο να κάνει με μαχητικές εφαρμογές της Ενεργειακής Αίσθησης." είπε. Ήξερε ότι κάποιοι Αλχημιστές δεν ενέκριναν αυτή την προσέγγιση, ήταν της σχολής "η τέχνη για την τέχνη", αλλά η Σύλβια αυτό σκεφτόταν, αυτό ήθελε, αυτό θα του έλεγε!

"Όπως ξέρεις δεν ειμαι Αλχημιστής, οπότε δεν πρόκειται να εμβαθύνω πραγματικά σε κάτι. Έχω ήδη πάρει το δρόμο μου όσον αφορά την Αλχημεία. Από τις επιλογές που μου είναι διαθέσιμες, η Ενεργειακή Αίσθηση φαίνεται να προσφέρει αρκετά ακόμα και αν ασχοληθείς λίγο μαζί της." εξήγησε το σκεπτικό της η νεαρή Ιστορικός.

"Μπορώ να προχωρήσω και να μελετήσω μόνη μου, να μάθω απευθείας από το Πνεύμα μου, αλλά σκέφτηκα πριν πάρω την απόφαση αυτή να μιλήσω με άτομα που ξέρουν και μπορούν να δώσουν κατευθύνσεις." εξήγησε, ίσως τα πρώτα λογικά λόγια που είπε κατά τη διάρκεια της αλληλεπίδρασής τους.