Rasnarry Academy

Ιδιαίτερα Μαθήματα 2 [Αλέξα]

Αλέξα Γκάρντεν

"Οχιιιιι" είπε η Αλέξα καθώς είδε με έκπληξη την αληθινή Συλβια μπροστά της με το πόδι ψηλά. Δεν πρόλαβε να ρίξει το χώμα στα μάτια της. Αλλά ελπιζε ότι με ένα ρολαρισμα ίσως να γλιτωνε την κλωτσιά.

Σε κλάσματα του χρόνου, που φάνηκαν σαν αιώνας στην πεσμένη Αλέξα, σήκωσε αντανακλαστικα το χέρι της για να προστατευθεί από την ισχυρή Αλχημιστρια, συγχρόνως ρολαρισε στο πλάι, κι άπλωσε το χέρι της για να πιάσει το πόδι της Συλβιας, για να το στρίψει και να της δημιουργήσει έγκαυμα.


Σύλβια ΛεΦέυ

  • Βοηθός Καθηγητή
  • Young Poster
  • Άνθρωπος - Ιστορικός
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
    Φυλή των Ανθρώπων
H Σύλβια ικανοποιήθηκε πολύ όταν είδε ότι η Αλέξα δεν παρέλυσε από φόβο, αλλά αντίθετα έδρασε αποτελεσματικά απέναντι σε μια επικίνδυνη κατάσταση, εναντίον ενός ανώτερου αντιπάλου. Όχι μόνο απέφυγε την κλωτσιά της, η οποία χτύπησε στο έδαφος και όχι την Αλέξα, αλλά πήγαινε και να αντεπιτεθεί?

«Άου άου άου!!» η Σύλβια φώναξε καθώς ένωσε το κάψιμο στο πόδι της. Αντανακλαστικά τράβηξε το πόδι της μακριά, ελευθερώνοντάς το από το μικρό χέρι της Σοβερίνης, και, στο ένα πόδι, χοροπήδηξε προς τα πίσω κουτσαίνοντας στο καλό της πόδι, χωρίς να πατάει το άλλο.

Τα μαλλιά της γρήγορα έγιναν καστανόξανθα, και τα μάτια της ένα ζεστό καφέ στο χρώμα του φουντουκιού. Σήκωσε πίσω της το πόδι της και το άγγιξε με το χέρι της, και ένα λευκό, ζεστό φως θεράπευσε το κάψιμο και απάλυνε τον πόνο.

«Αυτό ήταν πολύ καλό, Αλέξα! Ήθελα να σου δείξω ότι απέναντι σε έναν αντίπαλο που ΘΕΛΕΙ να είναι κοντά σου για να σε πολεμήσει, ως Αλχημίστρια πρέπει να κάνεις ό,τι μπορείς για να τον απωθήσεις. Και το κατάφερες, το κατάλαβες μόνη σου!!» είπε με ζέση και ενθουσιασμό, χτυπώντας τα χέρια της σε μικρά παλαμάκια ενθουσιασμού, πατώντας κανονικά το πόδι της. Ήταν πολύ πιο γλυκιά, ζεστή και καλοσυνάτη καθώς αναβίωνε το πνεύμα Θεραπευτή της, το πρόσωπό της είχε γλυκάνει καθώς κοιτούσε την Αλέξα, και μοιραζόταν τις σκέψεις της πολύ περισσότερο.


Αλέξα Γκάρντεν

Η Αλέξα χάρηκε που επιτέλους κατάφερε να βρει τρόπο να απωθησει την ισχυρή Συλβια. Δεν ήταν θέμα ηλικίας, γιατί είχαν μικρή διαφορά. Προφανώς ήταν το πνεύμα που υπήρχε μέσα της, που ήταν τόσο ισχυρό.

Η μικρή σοβερινη, καθώς ήταν κάτω, πήρε μια βαθιά ανάσα για να ηρεμήσει το σώμα της και το μυαλό της.Γύρισε μπρούμυτα κι εβαλε τους αγκώνες κάτω και στηριξε εκεί το κεφάλι της, για να κοιτάει καλύτερα τη Συλβια με ικανοποίηση, μιας και επιτέλους της κατάφερε ένα μικρό πλήγμα.

Τι όμορφη που ήταν αυτή η εναλλαγή στα μαλλιά και στα χαρακτηριστικά της. "Ναι, τώρα είναι πιο γλυκιά" σκέφτηκε η Αλέξα την ώρα που αναβιωνε το πνεύμα της θεραπεύτριας της.

Χαμογέλασε και χάρηκε που την είδε να θεραπεύεται. Άκουσε τα λόγια της με υπομονή, αλλά και με απίστευτη χαρα.

"Επιτέλους μια καλή κουβέντα! Άρχισα να πιστεύω ότι δεν θα τα κατάφερνα." είπε η μικρή αλχημιστρια με τα μαύρα μάτια της πιο ζωηρά από ποτέ.

"Δεν χρειάζεσαι τώρα ξεκούραση? Έλα κάτσε λίγο να χαλαρώσω κι εγώ.Πες μου όμως γιατί δεν ξέρω, πόσα πνεύματα εχεις? " ρώτησε με εμφανη περιέργεια η μικρή.



Σύλβια ΛεΦέυ

  • Βοηθός Καθηγητή
  • Young Poster
  • Άνθρωπος - Ιστορικός
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
    Φυλή των Ανθρώπων
Η Σύλβια χαμογέλασε και πλησίασε τη μαθήτρια, και κάθισε δίπλα της οκλαδόν.  «Έχεις κουραστεί. Θα σε βοηθήσω.» της είπε απαλά, και κράτησε τα χέρια της πάνω από την πλάτη της Αλέξα. Λευκό, θερμό φως έλαμψε απαλά από τα χέρια της για λίγα δευτερόλεπτα, ανακουφίζοντας την κούραση της Αλέξα.

«Φυσικά και θα σου πω καλά λόγια, αλλά δεν γινόταν κατά τη διάρκεια της μάχης. Ο σκοπός ήταν να δημιουργήσουμε την πίεση, το άγχος και τα συναισθήματα που θα είχες σε μια πραγματική κατάσταση. Πίστεψέ με, ήθελα να σε ενθαρρύνω αρκετές φορές, αλλά έπρεπε να κρατηθώ.» είπε η Σύλβια και κούνησε το κεφάλι της. Με αυτή την Αναβίωση, ήταν πολύ πιο κοντά στα συναισθήματά της και τα εξέφραζε περισσότερο.

«Οι περισσότεροι Ιστορικοί έχουν τρία πνεύματα, Αλέξα.» είπε η Σύλβια και σήκωσε ένα χέρι. «Πολεμιστής, Αλχημιστής, Θεραπευτής.», εξήγησε, σηκώνοντας ένα δάχτυλο για κάθε πνεύμα, μετρώντας τα. «Αυτά τα πνεύματα μοιράζονται κάποιες από τις γνώσεις που είχαν όταν ήταν ζωντανοί με τον Ιστορικό. Ο τρόπος με τον οποίο συνδέεται κάθε Ιστορικός με τα πνεύματα-μια διαδικασία που ονομάζουμε Αναβίωση- συχνά διαφέρει από Ιστορικό σε Ιστορικό, αλλά το αποτέλεσμα είναι παρόμοιο.» συνέχισε ήρεμα η Σύλβια, και σιγά σιγά τα μαλλιά της επέστρεψαν στο κανονικό της λευκό-ροζ, τα μάτια της πράσινα. Είχε σταματήσει την Αναβίωση.

«Οι Ιστορικοί έτσι έχουν το πλεονέκτημα ότι μπορούν να αντλήσουν γνώση και δύναμη από τρεις Φατρίες, και να προσαρμοστούν σε διαφορετικές καταστάσεις, αλλά ένας Ιστορικός ποτέ δεν θα καταφέρει να αποκτήσει την εξειδίκευση που έχει κάποιος από άλλη Φατρία στον τομέα του. Οι ικανότητές μας, βλέπεις, είναι δανεικές.» είπε η Σύλβια με ένα μικρό χαμόγελο.


Αλέξα Γκάρντεν

Η μικρή σοβερινη, ξαπλωμένη, δέχθηκε με μεγάλη χαρά την ανακούφιση που της προσέφερε η Συλβια, μεσω του Θεραπευτικού Πνεύματος. Είχε εξαντλήσει όλο το δικό της αιθέρα και σε συνδυασμό με τη σωματική άσκηση, πραγματικά θα χρειαζόταν μέρες για να συνέλθει. Όμως ένα μόνο άγγιγμα της, την έκανε να μουδιασει λίγο και μετά σαν να της άνοιξε κάποιος μια ακτίνα του ήλιου πάνω ακριβώς στο σώμα της, επανήλθε ο αιθέρας στα φυσιολογικά επίπεδα και το σώμα δεν πονούσε πλέον από την καταπόνηση της προπόνησης.

Με καθαρό πνεύμα μπόρεσε να κατανοήσει πλήρως όσα της είπε η Αλχημιστρια. Η χαρά της Αλέξα, ήταν απερίγραπτη, όταν κατάλαβε ότι πραγματικά τα πήγε καλά σε αυτήν την πρωτόγνωρη εμπειρία. "Έχει δίκιο, έπρεπε να αγχωθω για να βγει η αληθινή δύναμη" αναλογιστηκε και κούνησε με χαρά καταφατικά το κεφάλι.

Η μικρή σοβερινη, ενθουσιαζοταν όταν το μάθημα γινόταν έξω από τοίχους. Όταν ανέπνεε καθαρό αέρα και άκουγε τα τιτιβισματα. Αυτή τη φορά, δεν κοίταξε καν τον απέραντο ουρανό, ούτε τα σύννεφα που έτρεχαν τι σχήμα είχαν πάρει. Η διδασκαλία της Αλχημιστριας, την είχε κερδίσει. Ένας επιπλέον λόγος που δεν έπαιρνε το βλέμμα της από τη Συλβια, ήταν ότι δεν ήθελε να χάνει τις εμφανείς αλλαγές στην εξωτερική της εμφάνιση, καθώς βιωνε ένα από τα πνεύματα της, όπως και όταν έφευγε η αναβίωση.

Η Αλέξα κατανοησε πλήρως αυτά που άκουσε. Αλλά είχε απορίες. Γύρισε το σωμα της ανάσκελα, σηκώθηκε και έκατσε οκλαδον, για να μπορεί να κάνει τις ερωτήσεις της στη Συλβια.

"Καταρχήν να σου πω, ότι είμαι πολύ χαρούμενη που κάνουμε μάθημα εδώ. Καταλαβαίνεις φαντάζομαι, πόσο πιέζεται μια σοβερινη στις αίθουσες της Ακαδημίας." χαμογέλασε στη Συλβια, γιατί έδειχνε να κατανοεί πλήρως τη ζωή και τα έθιμα των σοβερινων.

"Θέλω να μου λύσεις κάποιες απορίες. Από τη στιγμή που έχεις τρία διαφορετικά πνεύματα, κάθε φορά σε μια κατάσταση, είτε είναι μάχη, είτε είναι βόλτα, θα πρέπει να ανακαλεις ένα μόνο πνεύμα? Όποιο κρίνεις ότι χρειάζεσαι εκείνη τη στιγμή? Και πόσο γρήγορα μπορεί να γίνει εναλλαγή των πνευμάτων? Δεν σε εξαντλεί όλο αυτό? " ρώτησε η Αλέξα με ζωηρό βλέμμα, μιας και είχε επανέλθει πλήρως σωματικα και νοητικά.

" Ααα και κάτι άλλο. Όταν λες ότι εσείς τα βιωνετε, αλλά κάποιος αλχημιστής κανονικός έχει περισσότερες δυνάμεις, τι εννοείς? Πόσο μα ποσο καλύτερα θα μπορούσα να τα πάω με τη δύναμη του πάγου, αν την είχα?" ρώτησε με εμφανεστατο ενθουσιασμό η μικρή. Φανταζόταν όλη αυτήν την επίδειξη που έκανε πριν η Συλβια, να γινόταν ακόμα καλύτερη. Μα, πραγματικά δεν γινόταν! Γελώντας, περίμενε την απάντηση από την Αλχημιστρια που πλέον είχε κανονικά λευκά - ροζ μαλλιά και είχε επανέλθει ως Συλβια, χωρίς πνεύματα.



« Τελευταία τροποποίηση: Οκτώβριος 27, 2020, 11:02:01 πμ by Αλέξα Γκάρντεν »


Σύλβια ΛεΦέυ

  • Βοηθός Καθηγητή
  • Young Poster
  • Άνθρωπος - Ιστορικός
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
    Φυλή των Ανθρώπων
Η Σύλβια κάθισε και αυτή απέναντι από την Αλέξα, αρκετά χαλαρή και ικανοποιημένη με το μάθημα της ημέρας και με την αλληλεπίδραση και τη συνεργασία που έχτιζαν με την Αλέξα. Μπορούσε να αισθανθεί ότι και η Αλέξα χαιρόταν το μάθημα, δεν το έβλεπε ως αγγαρεία όπως αρκετοί μαθητές έβλεπαν άλλα μαθήματα, και αυτό χαροποιούσε τη Σύλβια ιδιαίτερα.

"Το καταλαβαίνω. Αν και μπορώ να απολαύσω την ύπαιθρο το ίδιο με μια κλειστή βιβλιοθήκη όπου ούτε το φως του ήλιου δεν μπαίνει, δεν μπορώ να αρνηθώ ότι αυτού του τύπου τα μαθήματα έχουν μια γοητεία." είπε μα χαμόγελο, και μετά άκουσε τις ερωτήσεις της περίεργης και φιλομαθούς Σοβερίνης. Τις επεξεργάστηκε γρήγορα στο μυαλό της, έβαλε τις σκέψεις της σε σειρά, και μετά ξεκίνησε την απάντησή της.

"Αυτό που λες είναι σωστό. Κάθε στιγμή μπορώ να Αναβιώνω ένα μόνο πνεύμα, όχι περισσότερα. Ή κανένα αν δεν το χρειάζομαι για κάποιο λόγο όπως τώρα. Το πόσο γρήγορα μπορεί να γίνει η εναλλαγή των πνευμάτων εξαρτάται λίγο από την ικανότητα και την εξάσκηση του Ιστορικού αλλά ακόμα και πρωτοετείς όταν το συνηθίσουν μπορούν να αλλάζουν πνεύμα αρκετά γρήγορα...πες...μία φορά κάθε λίγα δευτερόλεπτα, δέκα περίπου." εξήγησε η Σύλβια ήρεμα.

"Αν με εξαντλεί....εξαρτάται από τον Ιστορικό. Δεν καταναλώνει Αιθέρα, αν αυτό εννοείς, αλλά σίγουρα δημιουργεί ένταση και κούραση να αισθάνεσαι συνεχώς παρουσίες δίπλα σου, και στο μυαλό και στο σώμα σου να μπαίνουν ξαφνικά διαφορετικές πληροφορίες. Έχει να κάνει και με τον τρόπο που Αναβιώνει κάθε Ιστορικός. Εμένα με κουράζει και ο αυτοέλεγχος που απαιτείται, η συνεχής επαγρύπνηση που πρέπει να έχω ώστε να σιγουρεύομαι ότι οι πράξεις μου είναι όντως δικές μου." εξομολογήθηκε λίγο πιο σοβαρά, αλλά απαλά, η Βοηθός Καθηγητή.

"Χμμμ...." είπε, σκεπτόμενη λίγο την επόμενη απάντησή της. "Σκέψου το ως εξής...εσύ είσαι Αλχημίστρια της φωτιάς. Τη νιώθεις , τη ζεις, και θα περάσεις χρόνια μαθαίνοντας τη τόσο βαθιά που ίσως θα αναπτύξεις τεχνικές που κανείς άλλος δεν γνωρίζει. ¨Ενας Ιστορικός που έχει Πνεύμα Αλχημιστή της Φωτιάς...δεν ξέρει με τέτοιο τρόπο τη φωτιά. Είναι σαν να του κρατά κάποιος το χέρι και να του ψιθυρίζει στο αυτί τι να κάνει, και ο Ιστορικός να το κάνει, χωρίς όμως να ξέρει ή να νιώθει τόσο το πώς και το γιατί. Και επειδή το πνεύμα είναι...δεν είναι ολόκληρος ο Αλχημιστής, όχι πια, δεν μπορεί να μεταφέρει όλη τη γνώση, το ύψος της δύναμης και της εμπειρίας στον Ιστορικό." εξήγησε η Σύλβια.

"Δεν νομίζω ότι εσύ θα φτάσεις σε αυτό το επίπεδο Πάγου, για το λόγο ότι το κύριο στοιχείο σου φαίνεται να είναι η Φωτιά." είπε η Σύλβια μετρημένα. "Μπορείς όμως να φτάσεις χμμμ...μέχρι εκεί που είμαι εγώ τώρα αν προσπαθήσεις πολύ. Δεν είναι άσχημα, έτσι?" είπε με ένα μικρό χαμόγελο. "Όσο για το τι μπορεί να πετύχει κάποιος με τον Πάγο που είναι ανώτερος και από εμένα....ίσως πράγματα που δεν θέλουμε να σκεφτόμαστε." είπε με λίγο πιο σοβαρό τόνο η Σύλβια. Συχνά την τρόμαζαν οι δυνάμεις και οι σκέψεις που αισθανόταν από το Πνεύμα Αλχημιστή της.

"Υπάρχει κάτι που λέγεται...Μαύρος Πάγος..." είπε ήσυχα. "Ελάχιστοι, ακόμα και από τους Αρχιμάγιστρους, μπορούν να τον δημιουργήσουν. Είναι τόσο κρύος που αν τον αγγίξεις έστω και φευγαλέα, θα αρχίσει να εξαπλώνεται πάνω στο δέρμα σου εκεί που τον άγγιξες, μέχρι να σε καλύψει πλήρως." είπε και ανατρίχιασε.

"Καλύτερα η Φωτιά λέω εγώ!" είπε χαμογελώντας πάλι. "Ετσι μπορείς πάντα να έχεις ζεστό νερό για το μπάνιο σου!" είπε για να ελαφρύνει την ατμόσφαιρα.


Αλέξα Γκάρντεν

Η Αλέξα άκουγε τη Σύλβια με προσοχή και επεξεργαζόταν τις πληροφορίες.

"Ωωω δεν θα μπορούσα να έχω κι άλλους στο μυαλό μου,είναι δύσκολο αυτό!"διέκοψε για λίγο τη Σύλβια, αλλά την άφησε να συνεχίσει, γιατί ήθελε να μάθει για τον πάγο ακόμα περισσότερα.Απογοητευτηκε λιγάκι που δεν θα μπορούσε να φτάσει σε υψηλό επίπεδο,μιας και η πρωταρχική της δύναμη ήταν η φωτιά... Αλλά σίγουρα ήταν δύσκολο,μιας και πρώτα έπρεπε να κατακτήσει το νερό...Κάτι το οποίο φαινόταν πραγματικα ακατόρθωτο για τη μικρή,αφού κινούσε μόνο σταγονιτσες...

Όταν η Σύλβια μίλησε για τον "Μαύρο Πάγο" μια ανατριχιλα απλώθηκε στη σπονδυλική της στήλη.Καθως μιλούσε η Σύλβια,η Αλέξα προσπαθούσε να θυμηθεί, πού είχε ξανακουσει για αυτην την δαιμονική δύναμη.Οποτε,ακόμα και  όταν η Σύλβια πήγε να ελαφρύνει την ατμόσφαιρα με ένα αστειακι,η μικρή συνέχισε να κάθεται συνοφρυωμενη, γιατί έψαχνε στα βάθη του μυαλού της ..

"Ιιιιιιιι!!!!!" Είπε δυνατά η Αλέξα και κοίταξε τη Σύλβια με τρόμο στα μάτια ενώ συγχρόνως της έπιασε το χέρι.

"Θυμήθηκα πού έχω ακούσει για το Μαύρο Πάγο!!!Πριν χρόνια,ήμουν μικρή, τόσο μικρή που καβαλουσα το σκύλο μας και με πήγαινε βόλτα να σκεφτείς.Ειχαμε πάει τα ζωντανά μας,να βοσκήσουν στο Πάνω Λιβάδι.Ξερεις,στα βουνά βόρεια από τη Σοβεη.Ενα βράδυ,οι σοφοί της φυλής,μας έλεγαν τις ιστορίες των δυνάμεων.Καθε δύο χρόνια, επισκέπτονταν τα καραβάνια μας,για να μας πουν τέτοιες ιστορίες, γιατί κάποια παιδιά,όπως εγώ τότε,είχαμε ανακαλύψει κάποιες δυνάμεις και δεν έπρεπε να φοβόμαστε.Αν και τα ξέρεις αυτά, έτσι δεν είναι?" της χαμογέλασε λίγο πονηρά,γιατί είχε καταλάβει ότι η Σύλβια ήξερε περισσότερα από όσα έδειχνε για τους σοβερινους.

"Λοιπόν,εκείνο το βράδυ,είχαμε μαζευτεί περίπου τρεις οικογένειες.Δηλαδη γύρω στα τριάντα άτομα .Είχαμε ανάψει τη φωτιά στο κέντρο και βάλαμε κάποια κούτσουρα στο πλάι,για να κάτσουν οι μεγάλοι.Τα μικρά έτρεχαν,έπαιζαν με τα σκυλιά,έκαναν σκανταλιές και τραβούσαν τα ρούχα από τους καθισμένους,για να τους τραβήξουν την προσοχή.Οτι γίνεται συνήθως δηλαδή" γέλασε η Αλέξα,καθώς θυμήθηκε τις εικόνες αυτές που της ζέσταναν την καρδιά.

"Κανονικά, έπρεπε να είμαι για ύπνο εκείνη την ώρα.Ειχαν πει τις βασικές ιστορίες,για τις γενικές δυνάμεις των αλχημιστών και μας είχαν αφήσει ελεύθερους.Δεν μπόρεσα να κοιμηθώ.Γυρισα λοιπόν στη φωτιά.Οπως ήταν όλοι προσηλωμένοι στην καινούρια ιστορία που  έλεγε ο γηραιός σοφός μας,κάθισα κρυμμένη σε ένα δέντρο ακριβώς πάνω από εκείνον.Ηθελα να ακούσω κι άλλα... Ξέρεις Σύλβια... Μάλλον δεν έπρεπε,γιατί από τότε είχα εφιάλτες και δεν ήθελα με τίποτα να έχω δυνάμεις.Τελος πάντως,ο γηραιός, ανέφερε τον Μαύρο Πάγο.Πριν από πολλά χρόνια,ίσως και τετρακόσια,είχε πάει ένα καραβάνι κάπου,που δεν άκουσα,και έπεσε σε ενέδρα ληστών.Τοτε εμφανίστηκε μια γυναίκα, δεν θυμάμαι φυλή,που τους πάγωσε με τον πάγο,και πήγε να φύγει ατάραχη, νομίζοντας ότι τελείωσε τη δουλειά της.Και τότε εμφανίστηκε ένας ληστής με δυνάμεις φωτιάς.Μεταξυ τους έγινε μια μάχη δυνάμεων.Οταν η γυναίκα άρχισε να χάνει, σταμάτησε.Ολοι νόμισαν ότι αποδέχθηκε την ήττα και ήταν έτοιμοι να συνεχίσουν το πλιάτσικο και τους βιασμούς.Ομως...Απλωσε τα χέρια προς τον ουρανό και έκλεισε τα μάτια.Μαυρες φλέβες εμφανίστηκαν στα γυμνά της χέρια και στο λαιμό και όπου αλλού φαίνονταν.Οι ληστές έντρομοι άρχισαν να τρέχουν από εδώ κι από εκεί.Η γυναίκα με κλειστά μάτια,σαν να ένιωθε τις καρδιές των ληστών και με το δείκτη της,ήταν σαν να τους έδειχνε.Καθε ένας από αυτούς, έπεφτε,γινονταν μαύρες οι φλέβες του,και έτρεμε,μέχρι που πέθαινε,με φρικτούς πόνους και ουρλιαχτά.Ενας , μόνο ένας κατάφερε να κρυφτεί,και την γλίτωσε.Ισως η αλχημιστρια,να τον άφησε επίτηδες,για να ξέρουν οι ληστές τι θα παθαίνουν αν ξαναπερνουσαν από αυτό το πέρασμα.Ο σοφός, καθώς αφηγούνταν την ιστορία αυτή,ήταν τόσο παραστατικός,που πραγματικά φοβήθηκα.Καταλαβα ότι είναι σκοτεινή μαγεία και είναι στην επιλογή του αλχημιστή αν θ ακολουθήσει αυτό το κακό μονοπάτι.Και ορκιστηκα,να είμαι καλή,αν αποκτήσω κάποια δύναμη ποτέ.Γιατι δεν ήμουν σίγουρη ότι έχω δυνάμεις,ίσως οι φωτιές που έβαζα να ήταν κάτι φυσιολογικό.Ευτυχως όμως,μας τα εξήγησαν πιο πριν οι σοφοί."

Η Αλέξα κοίταξε τη Σύλβια με κατεβασμένο το κεφάλι.

"Εμ,αν ,αν λέω,το δικό σου πνεύμα ήταν κακό,θα ήσουν κι εσύ? Ή θα μπορούσες να επιλέξεις το δρόμο σού?"


Σύλβια ΛεΦέυ

  • Βοηθός Καθηγητή
  • Young Poster
  • Άνθρωπος - Ιστορικός
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
    Φυλή των Ανθρώπων
Η Σύλβια ξαφνιάστηκε από την Αλέξα, όταν η μαθήτρια της έπιασε το χέρι και αντέδρασε. Στη συνέχεια, άκουσε προσεκτικά την ιστορία που της διηγήθηκε η Αλέξα, και όσο άκουγε, τόσο πιο σοβαρή γινόταν, τόσο πιο έντονη γινόταν μια αίσθηση πάγου και βάρους στο στήθος της. Κάποια στιγμή, έβγαλε ακόμα και ένα μικρό σημειωματάριο από την τσέπη της και άρχισε να σημειώνει, θέλοντας να κρατήσει αυτές τις πληροφορίες. Ήταν σχεδόν σίγουρη ότι αυτή η γυναίκα που περιέγραφε η Αλέξα ήταν το πνεύμα της, καθώς ο Μαύρος Πάγος δεν ήταν κάτι που είχαν στη διάθεσή τους οι περισσότεροι Αλχημιστές. Επιπλέον, η γενικότερη ημερομηνία που ανέφερε η Σοβερίνη ταίριαζε στις υποθέσεις που είχε κάνει η Σύλβια ως τότε για τη χρονικ΄ή περίοδο που έζησε το πνεύμα της.

"Θυμάσαι μήπως ποιος σοφός ήταν αυτός που είπε την ιστορία, Αλέξα μου?" την ρώτησε απαλά, αλλά ήταν προφανές ότι το θέμα την είχε επηρεάσει. "Και αν έχεις καμία ιδέα που θα μπορούσε να βρίσκεται?" ρώτησε αν και δεν είχε πολλές ελπίδες γι' αυτό. Ο μόνος τρόπος να ξέρει κανείς σίγουρα τι μπορεί να κάνει ένας περιπλανώμενος Σοβερίνος και που να βρίσκεται είναι μετά το θάνατό του...και αυτό και πάλι δεν είναι σίγουρο!

Η Σύλβια πήρε μια ανάσα στην ερώτηση της Αλέξα και της έσφιξε το χέρι.

"Το πνεύμα μου είναι κακό, Αλέξα." είπε απλά, αλλά και με σιγουριά. "Ήταν όταν ζούσε, και αυτό δεν αλλάζει με το θάνατο." συνέχισε ψύχραιμα. "Και αυτό...στη δική μου περίπτωση, κάνει τα πράγματα δύσκολα." παραδέχτηκε. Η Αλέξα το είχε δει, πώς η Σύλβια επηρεαζόταν κατά τη διαδικασία της Αναβίωσης. "Υπάρχει πάντα επιλογή όμως, θέλω να το θυμάσαι αυτό. Αν δω ότι η επίδραση αυτού του Πνεύματος με απομακρύνει από το στ΄όχο μου, θα το απελευθερώσω." απάντησε με ένα μικρό χαμόγελο. Δεν ήταν ακριβώς μια απάντηση του τύπου "ναι ή όχι", αλλά ήταν το καλύτερο που μπορούσε να δώσει η Σύλβια εκείνη τη στιγμή, στην Αλέξα, και στον ίδιο της τον εαυτό.


Αλέξα Γκάρντεν

Η μικρή σοβερινη παρατήρησε ότι η Σύλβια κρατούσε σημειώσεις την ώρα που της μιλούσε.Φυσικα και ήξερε ποιός ήταν ο σοφός,όσο για το αν θα τον έβρισκαν,η Αλέξα δεν απάντησε άμεσα,για να δώσει χρόνο στη Σύλβια να απαντήσει στην ερώτηση της.Ηταν μεγάλη ιστορία να τον βρουν.

Καθώς άκουγε τη Σύλβια,η μικρή,είχε δεί μια σκιά στα μάτια της και ίσως και στην καρδιά της.Ισως και γι'αυτό να της είχε σφίξει το χέρι όταν μιλούσε.

Όταν τελείωσε την αφήγηση η Σύλβια, η Αλέξα ένιωσε λιγάκι σαν να την λυπάται.Της είπε ότι ήταν κακό το πνεύμα και θα το έδιωχνε αν ήθελε.Αλλα η μικρή σοβερινη δεν πείστηκε και πολύ.Της φάνηκε σαν να μην είχε μια ευθύ απάντηση να της δώσει η καθηγήτρια.

Η Αλέξα,έκατσε λίγο πιο στητα και εγνεψε καταφατικά με χαμόγελο στη Σύλβια.

"Αν μπορείς όντως να το απελευθερώσεις, τότε να μην ανησυχώ για εσένα αφού μου είπες ότι είναι κακο το πνεύμα..." Την κοίταξε με πραγματική αγάπη μέσα στα μάτια.Την θαύμαζε και τη συμπαθούσε απεριόριστα η μικρή,και δεν της άρεσε η σκέψη να τυρρανιεται από ένα πεθαμένο πνεύμα η φίλης της.Ομως,ίσως να μπορούσε να κάνει κάτι για αυτό.

"Σύλβια, καλά,δεν ξέρεις πως να βρούμε τους σοφούς?Πως σου ξέφυγε αυτό?" είπε η μικρή χαμογελώντας.Αν και ήξερε κατά βάθος,ότι θα ήταν περίεργο να το ξέρει κάποιος ξένος,της είχε δώσει την εντύπωση,ότι τα ήξερε όλα για τους σοβερινους η καθηγήτρια.

"Λοιπόν, άκου κάτι που προφανώς δεν έπεσε στην αντίληψη σου. Η γη των σοβερινων,έχει σπηλιές.Αυτο φυσικά και το ξέρεις." την κοίταξε για να βεβαιωθεί ότι την παρακολουθούσε.
"Αυτές οι σπηλιές,έχουν πολλά επίπεδα.Συνηθως χρησιμοποιούμε τα πιο προσβάσιμα επίπεδα,για να κοιμηθούμε.Ομως,..." Η Αλέξα έκανε μια παύση για να δώσει έμφαση η Σύλβια στα λεγόμενα τής.
"Οι σπηλιές αυτές κρύβουν την ιστορία μας .Δεν θα σου πω τις προφητείες, γιατί ούτε εγώ δεν τις ξέρω.Απο τα λίγα που ξέρω,μιας και δεν ειμαι από τους γηραιους σοφούς,οι τοιχογραφίες που είναι στα έγκατα των σπηλαίων,λένε το παρελθόν ,το παρόν και ίσως και το μέλλον,αν ξέρει κάποιος να τις ερμηνεύσει.Οι σοφοί μας,πηγαίνουν κάθε εκατό χρόνια σε μια σπηλιά και αφήνουν το σημάδι τους.Ετσι,οι νεότερες γενιές, ξέρουν,πόσα χρόνια έχουν περάσει από την τελευταία επίσκεψη και πόσος χρόνος μένει για να εκπληρωθούν οι προφητείες που είναι γραμμένες εκεί χιλιάδες χρόνια.Ο κάθε σοφός,αφήνει το δικό του σημάδι.Λενε ότι βάζει σπόρους από μαλικέο στο στόμα του και τους μασάει.Η πηχτή μάζα,γεμάτη κόκκινη χρωστική ουσία που βγαίνει από τους σπόρους,έχει ένα βαθύ κόκκινο χρώμα,σαν το αίμα περίπου.Ο σοφός,όταν φτάσει στην τοιχογραφία που θεωρεί ότι εκπληρώθηκε στην εποχή του,βάζει την παλάμη του σε εκείνο το σημείο,κάνει με τα δάχτυλα του το ανάλογα σύμβολο της φατρίας του και έπειτα φυσάει την κόκκινη μπογιά.Το αποτύπωμα,δείχνει στους επόμενους σοφούς, πού έχει σταματήσει η ιστορία της τοιχογραφίας.Ομως,οι σπηλιές είναι πολλές και οι σοφοί πρέπει μέσα στη ζωή τους να τις περάσουν όλες από μια φορά.Οταν έρχονται στα καραβάνια μας να τους φιλοξενήσουμε και να τους προσφέρουμε τα δώρα μας για να μας πουν τις ιστορίες, ξέρουμε ότι είναι εν μέσω της ισόβιας αποστολης τους.Καταλαβες τώρα πως θα βρούμε το σοφό?" κοίταξε με ενθουσιασμό τη Σύλβια που ήταν αμίλητη.