Rasnarry Academy

Το Βιβλίο των Νεκρών [Ορέλιον, Σολ, Χελένα, Ζακ]

Κασσάνδρα Καν



Μέσα Φθινοπώρου 1305


Ακόμα και στα μέσα του Φθινοπώρου, η Κασσάνδρα ενθουσιαζόταν με το κολύμπι στα χλιαρά νερά του Ωκεανού. Ένα από τα πιο αγαπητά της μέρη, ήταν στο Νότιο μέρος του ευρύτερου Νησιού της Ακαδημίας, πέρα από το Ιερό Δάσος. Ακολουθούσε πάντα το μονοπάτι που είχαν διαβεί χιλιάδες πριν από αυτήν, αλλά κάπου στη μέση του Δάσους, εκεί που είχε βάλει σημάδι, άλλαζε ρώτα και προχωρούσε μέχρι που έβγαινε μέσα από δέντρα στον μικρό κολπίσκο, διαδρομή από το μονοπάτι μέχρι εκεί περίπου μίας ώρας. Περνούσε το μεγαλύτερο μέρος της μέρας εκεί, μέχρι το απόγεμα, όπου καβάλαγε και πάλι το άλογο της και διάβαινε προς τα πίσω την ίδια διαδρομή.

Σήμερα, είχε ευχαριστηθεί περισσότερο από ποτέ! Ο καιρός ήταν θαυμάσιος, και τα νερά σχεδόν τόσο ζεστά όσο του καλοκαιριού. Καθώς έφθανε το απόγευμα και ο ήλιος είχε ήδη πάρει την καθοδική του πορεία, ήξερε ότι ήταν ώρα να γυρίσει. Πρόσεξε να είναι όλα τα πράγματά της στη θέση τους, και ανέβηκε στο άλογο της. Ένα γκρίζο άτι με το όνομα Σιελάρ. Πήρε τη διαδρομή προς τα πίσω και αργά το βράδυ έφθασε στην Ακαδημία, αφήνοντας τον Σιελάρ, στο Μικρό Λιμάνι όπου και φρόντιζαν όλα τα άλογα της Ακαδημίας, ένα μεγάλο σε ηλικία ζευγάρι Σοβερίνων με τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους, ενώ παράλληλα ψάρευαν και φρόντιζαν τα ζωντανά τους.

Την επόμενη μέρα η Κασσάνδρα σηκώθηκε και έφτιαξε τα μαλλιά της, φρόντισε τα λέπια της με την κρέμα της, και ντύθηκε όμορφα, όπως πάντα άλλωστε. Μια γυναίκα έχει πάντα την ρουτίνα ομορφιάς της, και η Κασσάνδρα την τιμούσε δεόντως. Κοίταξε την τσάντα της, την ίδια που είχε και χθες, και τρεμάμενη συνειδητοποίησε ότι κάτι λείπει! «Δεν είναι δυνατόν» είπε στον εαυτό της. Αφού έψαξε και τριγύρω και βεβαιώθηκε ότι λείπει, φώναξε γρήγορα την Γείλνα. Η καημένη η Βοηθός της, παρακολουθούσε την Κασσάνδρα να μιλάει ταραγμένα, όπως δεν την είχε ακούσει ποτέ. Ένα βιβλίο, ο κολπίσκος, δύο θεραπευτές, αποστολή, έναν αλχημιστή και έναν πολεμιστή, λιμάνι, απόγευμα… Η Γείλνα, από αυτά τα ελάχιστα, κατάλαβε ότι έπρεπε να βρει μαθητές για μια αποστολή, έναν πολεμιστή, έναν αλχημιστή και δύο θεραπευτές. Έτρεξε γρήγορα, εκεί που μπορούσε να την βρει. Η Σολ Οτίγιε, μια εξαίρετη Αλχημίστρια Νερού θα μπορούσε σίγουρα να βοηθήσει. Βρισκόταν παρέα με τον Πολεμιστή Ζακ Νιλ στο χώρο προπόνησης, και η Γείλνα τους κάλεσε στο Λιμάνι της Ακαδημίας το ίδιο απόγευμα να αναλάβουν μια αποστολή εκ μέρους της Καθηγήτριας Κασσάνδρας Καν. Στη συνέχεια έτρεξε στον κοιτώνα των Θεραπευτών, όπου και εντόπισε τον Ορέλιον Λάρκους και τον ενημέρωσε, και στη συνέχεια στους κήπους της Ακαδημίας, την Χελένα Μεκάμι, όπου και της εξήγησε τα καθέκαστα. Τέλος, γύρισε πίσω στο γραφείο της Καθηγήτριας, όπου και της σέρβιρε το χαλαρωτικό της τσάι και αποσύρθηκε στο δικό της γραφείο να ηρεμήσει και αυτή.

~~~~~

Η Κασσάνδρα ρίχνει μια ματιά στους τέσσερις μαθητές που έχει μπροστά της. Άξιοι όλοι τους για μια τέτοια αποστολή.

«Λοιπόν, χάθηκε ένα πολύτιμο βιβλίο… Ένα βιβλίο μεγάλης αξίας… Περιμένω από εσάς να το βρείτε, και να το φέρετε πίσω στα ασφαλή χέρια της Ακαδημίας!» λέει και χαμογελάει μητρικά στον καθέναν ξεχωριστά.

«Έχετε στο νου σας…» λέει υψώνοντας την φωνή «ότι το Ιερό Δάσος κρύβει κινδύνους… Και θα χρειαστεί να προστατεύετε ο ένας τον άλλον, και να θεραπεύσετε όπου χρειαστεί.» τα λόγια της έκοβαν με δύναμη την ησυχία του ανέμου και της ατμόσφαιράς.

«Τέλος, το δερματόδετο αυτό βιβλίο, έχει μια ιδιαιτερότητα. Αυτή είναι ότι φαίνεται καλύτερα μέσα στο σκοτάδι…» Μην έχοντας να πει παραπάνω, προσευχήθηκε στους Θεούς για την ένδοξη επιστροφή τους, και αποχώρησε στα διαμερίσματα της, αφήνοντας στους στο Λιμάνι να περιμένουν το Λελάνεα, που θα τους μετέφερε στην άλλη άκρη της Λίμνης.

« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος 23, 2021, 05:47:10 μμ by Σολ Οτίγιε »


Σολ Οτίγιε

Η εμβρόντητη Γείλνα εμφανίστηκε ξαφνικά στον Χώρο Προπόνησης, όπου εξασκούνταν με τον φίλο της Ζακ. Ταραγμένη τους εξηγεί, ότι τους χρειάζονταν για μια αποστολή. Από το ύφος και μόνο η Σολ και ο Ζακ κατάλαβαν ότι είναι κάτι εξαιρετικής σημασίας. Αφού συμφωνούν και οι δύο να πάρουν μέρος στην αποστολή, η Γείλνα φεύγει αφήνοντας τους με περισσότερες απορίες, οι οποίες θα λυνόντουσαν το απόγευμα στο Λιμάνι της Ακαδημίας.

Η Σολ, το απόγευμα, λίγο πριν την συνάντηση με τους υπόλοιπους, φρόντισε να ξεκουραστεί, έτσι ώστε ο Αιθέρας της να είναι όσο γίνεται πιο γεμάτος. Έφαγε λιτά, και ήπιε μπόλικο νερό, ενώ παράλληλα γέμισε το παγούρι της και το τοποθέτησε στην ζώνη της. Φρόντισε να πάρει μαζί της μια ζακέτα, και το σκήπτρο της με τις δύο πέτρες πάνω του. Τέλος, τσέκαρε το μενταγιόν της αν βρίσκεται στη θέση του, πάνω στο στήθος της, και έφυγε από το δωμάτιο της, προς το Λιμάνι. Ήταν η πρώτη που έφτασε, και η Καθηγήτρια Καν βρισκόταν ήδη εκεί παρούσα για να τους ξεπροβοδίσει και να τους μιλήσει για το χαμένο αντικείμενο που έψαχναν. Σύντομα έφτασαν και οι υπόλοιποι, και η Καθηγήτρια Καν ξεκίνησε να τους μιλάει για το χαμένο Βιβλίο.

Η Σολ ανοιγοκλείνει έκπληκτη τα μάτια, μπροστά στην απότομη Καθηγήτρια Καν. «Αυτό το βιβλίο πρέπει να είναι αξίας… Γιατί το είχε άραγε μαζί της;» σκέφτεται… Περιμένει να φύγει η Καθηγήτρια και εκφράζει τη σκέψη της δυνατά να την ακούσουν τα υπόλοιπα μέλη της αποστολής. «Επίσης, είμαι η Σολ, Αλχημίστρια Νερού και Ενεργειακών Δομών.» συστήνει τον εαυτό της, στην παρέα. Ο Ζακ και η Χελένα ήταν παλαιοί γνώριμοι και φίλοι, αλλά ο Θεραπευτής με τα άσπρα μαλλιά και τα μωβ μάτια λίγο πιο δίπλα, ήταν ένα πρόσωπο που πρώτη φορά έβλεπε.


Χελένα Μεκάμι

  • Θεραπευτής
  • Starlight Poster
  • Βαλησινος - Ε' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
    Φυλή των Βαλησίνων One year Anniversary Ολοκλήρωση του Quest, Η Θεραπεία Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Ολοκλήρωση του Event, Η Γιορτή του Κόκκινου Φεγγαριού Θεραπευτής
"Ωχ! Η Σολ! " Σκέφτηκε με ενθουσιασμό και τα μάτια της έπεσαν στο μικρόσωμο, αλλά αεικίνητο Πολεμιστή, τόσο αεικίνητο που τον έχανε συχνά πυκνά από τα μάτια της.

"Ρε Ζακ! Ρε φίλε Ζα-"

Η Καθηγήτρια Καν τους τόνισε ότι όλα τα κομμάτια της αναζήτησης είχαν ισάξια σημασία, γεγονός που δεν απέκλειε τη θεραπεία. Τόσες αποστολές είχε επιβιώσει, άλλη μία ευκαιρία να κάνει το Δάσκαλο Αλάσσιο περήφανο. Σε αυτή την αποστολή εντός νησιού, η Χελένα δεν είχε την πίεση των μεγάλων Αλχημιστών και Πολεμιστών, βρισκόταν με φίλους.

"Αχ ρε Ζακ, εσύ και ο Αλ Ρασίντ σου.."

Το βλέμμα της στάθηκε στον παράξενο Θεραπευτή, ίσως λίγο περισσότερο από ότι θα έπρεπε. Ντρέπονταν να του μιλήσει. Την έτρωγε όμως, την έτρωγε το σαράκι κάθε που αντίκριζε εκείνα τα μωβ μάτια. Δεν ήταν ώρα, ούτε και μέρα, αλλά κάποια στιγμή, η Χελένα θα έβρισκε το θάρρος, θα του έκοβε το δρόμο, μάλλον με τη συνοδεία του προστάτη της Σαχρά και την πληθωρική προσωπικότητα της Άρντα... Υπολογίζοντας πάντα στη βοήθεια της Ιντούν και θα τον ρωτούσε

"Είσαι ο κρυφός γιος της Ιλίντιεν;"


Ζακ Νιλ

Η έκπληξη του Ζακ, θα μπορούσε να την χαρακτηρίσει κανεις, ήταν το ύψος που του έλειπε. Οχι όμως η σπιρτάδα της φυλής του. Εκείνη ήταν οσο το βάθος του ωκεανου, όσο το υψόμετρο του πιο ψηλό βουνού. Ακολούθησε το παράδειγμα της Σολ και δέχτηκε να ακολουθήσει την αποστολή στο Ιερό Δάσος. Μολις αποχώρησε η βοηθός της Κασσάνδρας, και η Σολ που ήθελε να ξεκουραστεί ο ίδιος παρέμεινε στο γεμάτο εξασκουμενους πολεμιστές και αλχημιστες, στο μέρος της Προπόνησης πήρε το σπαθί του και άρχισε να χτυπάει αόρατους εχθρούς. Σύντομα αποσύρθηκε και αυτός, αντιλαμβανομενος ότι η ξεκούραση ήταν η καλύτερη πρακτικη στην προκειμένη κατάσταση.

Το ίδιο απόγευμα, αποφάσισε να πάρει δύο όπλα μαζί του. Το σπαθί του, και ένα στιλέτο κρυμμένο στη ζώνη του. Ήλπιζε να μην τα χρειαστεί παρόλες τις αμφιβολίες. Πήρε το δρόμο για το Λιμάνι της Ακαδημιας, και βρέθηκε να κοιτάει την Σολ και τη Κασσάνδρα. "Καλησπερα" τόλμησε να πει και η Κασσάνδρα χαμογέλασε ελαφρά, ενώ η Σολ του έριξε μια γροθιά στο ωμο, χαμογελώντας. Σύντομα έφθασε και η Χελενα. Ο Ζακ την χαιρέτησε, γνωρίζοντας πίσω από το χαμόγελο της, κρυβόταν κάτι πονηρό. "Χελενα; εισαι ετοιμη;" τη ρώτησε γελώντας και αυτός μπροστά στη παρέα. 

Όλοι γνωστοί και ένας καινούριος. Τα άσπρα μαλλιά του έλαμπαν στον κατευθυνομενο για υπνο, ήλιο. Το ύφος του, ανεξιχνίαστο. Ποιος ήταν αυτος;


Ορέλιον Λάρκους

Είχε μόλις επιστρέψει στον κοιτώνα των θεραπευτών για να αφήσει ένα βιβλίο που είχε δανειστεί από την βιβλιοθήκη της ακαδημίας, σχετικό με την ανανεωτική μαγεία, με την οποία είχε αρχίσει να καταπιάνεται πολύ πρόσφατα και ακόμα βρισκόταν σε πολύ αρχάριο επίπεδο. Η βοηθός της καθηγήτριας Καν τον συνάντησε στις σκάλες καθώς έφευγε αφού ήταν ακόμα πολύ νωρίς για να κοιμηθεί και δεν υπήρχε κάτι να κάνει αν παρέμενε στους κοιτώνες, πέρα από το να διαβάσει το βιβλίο. Εκείνη τη στιγμή προτιμούσε να βρίσκεται κάπου έξω για να απολαύσει τον φθινοπωρινό καιρό που τόσο πολύ του άρεσε. Όταν είδε την Γείλνα δεν περίμενε ότι θα τον σταματούσε αλλά όταν το έκανε, στάθηκε για να την ακούσει.

Μια νέα αποστολή λοιπόν. Αυτό θα είχε ενδιαφέρον. Οι τελευταίες μέρες είχαν κυλήσει με πολύ ήρεμους ρυθμούς και έψαχνε μια αφορμή να ξεφύγει από την ρουτίνα της καθημερινότητας, την οποία είχε αρχίσει να βαριέται. Όταν χωρίστηκαν ξανά οι δρόμοι τους μετά που είπε στη γυναίκα ότι θα ήταν εκεί στην συνάντηση με την καθηγήτρια, συνέχισε την πορεία του προς την αυλή. Περπάτησε για αρκετή ώρα με το βλέμμα του να ταξιδεύει στο όμορφο τοπίο γύρω του και επέλεξε να καθίσει σε ένα παγκάκι για να ηρεμήσει το μυαλό του μέχρι να έρθει η ώρα να φύγει για το λιμάνι. Φρόντισε να επιστρέψει εγκαίρως στην Ακαδημία για να ετοιμάσει ένα σακίδιο, στο οποίο έβαλε ένα μεγάλο παγούρι με νερό και λίγο φαγητό. Ντύθηκε με βολικά ρούχα, πήρε το τόξο του και φόρεσε τη φαρέτρα του αφότου τη γέμισε με βέλη, τα οποία θα χρησιμοποιούσε μονάχα αν ήταν απαραίτητο κι έφυγε για το λιμάνι.

Έφτασε τελευταίος και χαιρέτησε την καθηγήτρια που άρχισε να τους μιλάει για την αποστολή τους χωρίς καθυστέρηση. Ένα σημαντικό βιβλίο που φαινόταν καλύτερα κατά τη διάρκεια της νύχτας είχε χαθεί κι έπρεπε να το βρουν και να το φέρουν πίσω. Έγνεψε καταφατικά όταν άκουσε τις περί προστασίας και θεραπείας οδηγίες και όταν η καθηγήτρια έφυγε, στράφηκε προς τα τρία άτομα που αποτελούσαν την ομάδα του για τη συγκεκριμένη αποστολή. Δεν είδε κάποιον γνωστό, οι φίλοι του έτσι κι αλλιώς ήταν λίγοι γιατί κι ο ίδιος δεν ήταν ο πιο κοινωνικός αλλά αναγνώρισε το πρόσωπο της θεραπεύτριας με τα πράσινα μαλλιά. Δεν την ήξερε, ούτε είχαν μιλήσει ποτέ και υπέθετε ότι ήταν μικρότερη του γιατί δεν είχε τύχει να κάνουν κάποιο μάθημα μαζί. Ως τελειόφοιτος, μπορούσε να αναγνωρίσει αρκετούς από τους υπόλοιπους θεραπευτές, με εξαίρεση αυτούς που ήταν στα πρώτα έτη.

«Ορέλιον Λάρκους.», είπε με σοβαρό αλλά ταυτόχρονα απαλό τόνο, έχοντας αντιληφθεί τα βλέμματα περιέργειας από τα άλλα τρία άτομα, «Θεραπευτής τελευταίου έτους.», σύστησε στην συνέχεια τον εαυτό του ακολουθώντας το παράδειγμα της Σολ και κοίταξε και τους άλλους δύο, περιμένοντας να ακούσει και τα δικά τους ονόματα.  Στην σκέψη που εξέφρασε η αλχημίστρια, ανασήκωσε απλώς τους ώμους. Κι εκείνος είχε παρατηρήσει ότι ενώ τους είχε πει η καθηγήτρια για την σημασία του βιβλίου, παρέλειψε να μπει σε λεπτομέρειες για το ίδιο το βιβλίο και γιατί ήταν τόσο σημαντικό κι έπρεπε να βρεθεί. Μπορεί να τα ανακάλυπταν όλα αυτά μόνοι τους στην συνέχεια... «Δεν έχω ιδέα. Ίσως είναι αντικείμενο με συναισθηματική αξία;», έκανε μια υπόθεση με το βλέμμα του να μένει πάνω στη Σολ.
« Τελευταία τροποποίηση: Σεπτέμβριος 28, 2020, 11:43:39 μμ by Ορέλιον Λάρκους »


Σολ Οτίγιε

Δεν το είχε σκεφτεί αυτο η Σολ. Η περίπτωση να είναι συναισθηματικής αξίας ταίριαζε με την ταραχή της Γέιλνα και της Καθηγήτριας Καν. Ο Θεραπευτής Ορέλιον είχε δίκιο μάλλον. Χαμογέλασε ελαφρά και έγραψε καταφατικά προς όλους. "Ορέλιον δεν ξερω γιατι δεν γνωριζόμαστε τόσο καιρό, αλλα χαρηκα για την γνωριμία ακομα και τωρα!! Ειθε οι Θεοί να ευλογήσουν το ταξίδι μας και τον καθένα ξεχωριστά!!"

Μέσα από τη λίμνη, εμφανίστηκε το Λελανεα που θα τους μετέφερε στο ευρύτερο νησί. Έπλευσε απαλά μέχρι την προβλητα και σταμάτησε μπροστά τους. Φαινόταν ανήσυχο όμως. Η Σολ έβγαλε από το σακούλι της λίγα από τα βότανα που ειχε σε περίπτωση ανάγκης, και προσφερε στο Πλάσμα αυτο. Το Λελανεα γύρισε το κεφαλι και έβγαλε μια κραυγή πόνου στο αγγιγμα της Σολ. Η ιδια τρόμαξε και παραλίγο να πέσει στο νερό.

"Τι έπαθες μικρό μου;" απόρησε και κοίταξε τους υπολοιπους. "Λέτε να έχει χτυπήσει;" ρωταει την αποστολή και κάνει ένα βήμα πίσω. Η ιδια δεν είχε δυναμεις Θεραπευτή, αλλά η Χελένα και ο Ορέλιον μπορούσαν σιγουρα να βοηθήσουν.




Χελένα Μεκάμι

  • Θεραπευτής
  • Starlight Poster
  • Βαλησινος - Ε' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
    Φυλή των Βαλησίνων One year Anniversary Ολοκλήρωση του Quest, Η Θεραπεία Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Ολοκλήρωση του Event, Η Γιορτή του Κόκκινου Φεγγαριού Θεραπευτής
"Γεια σουυυυυ", η μικρή Βαλησίνη κούνησε ζωηρά το χέρι στον Ορέλιον που φαίνονταν απόμακρος, κάπως δραματικός, μυστηριώδης. "Δε με ξέρεις φυσικά, με λένε Χελένα, είμαι στο τέταρτο έτος, Θεραπεύτρια κι εγώ!" στάθηκε  με ένα αδιόρατο αναπήδημα και έπιασε τα χέρια της πίσω από την πλάτη. Τα μικροκοχυλάκια, μπουκαλάκια και κοσμήματα που είχε παντού χωμένα στο ταγάρι και περασμένα πάνω της κουδούνισαν. Κουδούνισαν και τα σκουλαρίκια. Η Χελένα χαμογέλασε.

"Πάμε Ζακ!", αναφώνησε με χαρά και έτρεξε να προλάβει τη Σολ που ήταν ήδη στην προβλήτα. Της έκανε πρώτα μια μεγάλη αγκαλιά και ύστερα στάθηκε δίπλα της, μέχρι που τους πλησίασε το πανέμορφο Λελάνεα.

Η Χελένα έκανε ένα βήμα πίσω όταν το ζωντανό έκρωξε. Την ίδια στιγμή, έκλεισε τα μάτια και άνοιξε την ψυχή της στο Άγγιγμα.  Τα Λελάνεα τα έβλεπε συχνά, είχε ταξιδέψει πάνω τους, αλλά η μορφή τους κάτω από το πρίσμα του Αγγίγματος ήταν πολύ διαφορετική. Αυτά τα πλάσματα δεν έμοιαζαν με τα υπόλοιπα. Το θεϊκό αποτύπωμα που τα έφερε στον Ήθεριντ ήταν εντυπωμένο στο ενεργειακό τους σώμα, ενέργεια διαφορετική από τις άλλες, θεϊκή ενέργεια. Η Χελένα κράτησε την ανάσα της, ανοίχτηκε κι άλλο. Κάθε φορά που χρησιμοποιούσε το Άγγιγμα ανακάλυπτε και κάτι καινούριο, στοιχεία ενός κόσμου που τα μάτια των θνητών δε μπορούσαν να αντιληφθούν.

Σκάναρε το σώμα του. Η ενέργεια αναμοχλεύονταν παράξενα προς την ουρά του. Με τα μάτια κλειστά, η Χελένα έβγαλε το ταγάρι της και το εναπόθεσε στο έδαφος. Ύστερα έβγαλε τα σανδάλια της και έπειτα το πορτοκαλί της φόρεμα. Φορούσε πάντα μαγιό, Βαλησίνη με αυτοσεβασμό. Η νεαρή Θεραπεύτρια έκανε ένα βήμα μπροστά και βούτηξε στο νερό σαν να ήταν το φυσικότερο πράγμα στον κόσμο. Ίσως κάποιο άλλο ζώο να φοβόταν αυτήν την προσέγγιση, αλλά το θαλάσσιο πλάσμα την αναγνώρισε ως είδος της θάλασσας, διάβασε τις προθέσεις της, έτσι όπως ήταν τυλιγμένη στη χρυσή ενέργεια του Αγγίγματος, δεν τινάχτηκε. Με μια δυνατή κουπιά από τα μπράτσα της, η Χελένα βρέθηκε κοντά στην ουρά του, κοντά στους μικρότερους σπονδύλους εντόπισε την ανισορροπία με τη μορφή ασυνέχειας στο ενεργειακό πεδίο του ζωντανού. "Μάλιστα"

 Πλησίασε το χέρι της λίγα εκατοστά πριν το δέρμα του ζώου και άφησε την ενέργεια να κυλήσει. Όπως πάντα, το θέαμα ήταν πανέμορφο, έτσι που η χρυσή ενέργεια αναδεύονταν στο νερό, περιτριγύριζε το Λελάνε και τέλος, ενσωματώνονταν στο δικό του σώμα. Η πληγή μειώθηκε και η Χελένα αναδύθηκε στην επιφάνεια. Έφτασε και πάλι στην ακτή με δυο δρασκελιές και ανέβηκε στην προβλήτα σαν το κατσίκι.

"Το βοήθησα, αλλά δεν είναι αρκετό. Χρειάζεται βοήθεια κάποιου με περισσότερη δύναμη" κοίταξε προς τη μεριά του Ορέλιον. "Θα με βοηθήσεις;"


Ορέλιον Λάρκους

«Γεια.», ανταπέδωσε τον χαιρετισμό της θεραπεύτριας με ήρεμο τόνο. Η φωνή του ήχησε απαλά αλλά σταθερά. Δεν ντρεπόταν, ούτε αισθανόταν άβολα που βρέθηκε για λίγο στο κέντρο της προσοχής, ως το μοναδικό άτομο που δεν είχε κάποια σχέση με τους υπόλοιπους που απαρτίζουν την ομάδα τους. «Πολύ φοβάμαι πως κανέναν σας δεν γνωρίζω.», παραδέχτηκε το προφανές στην Χελένα και χάρισε ένα μικρό χαμόγελο στην Σολ, γνέφοντας καταφατικά στο άκουσμα της ευχής της για την πορεία του ταξιδιού και της αποστολής τους. «Μάλλον δεν έτυχε.», απάντησε, σκεπτόμενος ότι κι εκείνος δεν είχε επιδιώξει την δημιουργία σχέσεων, φιλικών και μη.

Μικροί, στιγμιαίοι ήχοι σαν κουδουνίσματα τράβηξαν την προσοχή του και το βλέμμα του αναζήτησε την πηγή τους. Τελικά στάθηκε πάνω στην θεραπεύτρια με τα πράσινα μαλλιά, η οποία είχε επιλέξει να εμπλουτίσει την εμφάνιση της με διάφορα κοσμήματα, μπουκαλάκια και κοχύλια. Φαινόταν ζωηρή, φιλική και καλόκαρδη. Την είδε να αγκαλιάζει την Αλχημίστρια, την οποία είχε ακολουθήσει μέχρι την προβλήτα. Δεν του έκανε εντύπωση που ανήκε στην φατρία των Θεραπευτών. Ταίριαζε με την ενέργεια που εξέπεμπε η κοπέλα μέσα στα λίγα λεπτά τουλάχιστον που είχαν περάσει από την άφιξη του στο σημείο συνάντησης.

Είχε περπατήσει κι εκείνος προς τα εκεί, περιμένοντας όπως και οι υπόλοιποι την εμφάνιση του Λελάνεα που θα τους βοηθούσε να διασχίσουν το μεγάλο σώμα νερού που περιέβαλλε το νησί της Ακαδημίας. Δεν άργησε να φανεί, ωστόσο φαινόταν κάπως ανήσυχο, κάτι που έκανε τον Ορέλιον να ορθώσει την πλάτη του και να του ρίξει ένα εξεταστικό βλέμμα. Είχε έρθει πολλές φορές σε επαφή με τα πλάσματα αυτά ως μαθητής της Ακαδημίας για πολλά χρόνια και είχε μάθει πάνω-κάτω την συμπεριφορά τους. Είδε με την άκρη του ματιού του την Σολ να βγάζει μερικά βότανα για να του τα προσφέρει κι έγνεψε καταφατικά, εγκρίνοντας διακριτικά την πρωτοβουλία της Αλχημίστριας.

Το πλάσμα όμως δεν αποδέχτηκε την προσφορά. Γύρισε το κεφάλι του, αφήνοντας παράλληλα μια κραυγή πόνου που έκανε τον Ορέλιον να πάρει μια απότομη ανάσα ξαφνιασμένος. Koίταξε την Σολ όταν άκουσε την φωνή της αλλά δεν απάντησε αμέσως. Το μυαλό του δούλευε πυρετωδώς, παρόλο που η έκφραση του προσώπου του δεν πρόδιδε τίποτα. το ανήσυχο βλέμμα του έπεσε πάνω στο Λελάνεα. «Μπορεί. Θα το κοιτάξουμε.», είπε τελικά στην Σολ, με τον τόνο του να βγαίνει σταθερός και ψύχραιμος. Δύσκολα τον αναστάτωναν τέτοιες καταστάσεις. Είχε μάθει να ελέγχει τα συναισθήματα του για να μπορεί να κάνει σωστά τη δουλειά του.

Έβγαλε το σακίδιο του από την πλάτη του και το άφησε με προσοχή στο έδαφος προτού κάνει ένα βήμα μπροστά. Την ίδια στιγμή η Χελένα άρχισε να βγάζει τα ρούχα της και προτού προλάβει να της πει κάτι, την είδε να βουτάει στο νερό, έχοντας μείνει με το μαγιό που φορούσε ήδη κάτω από το φόρεμα της. Μια γνήσια Βαλησινη. Δεν την εμπόδισε κανείς, ούτε το ίδιο το πλάσμα και ο Ορέλιον στάθηκε μαζί με τους άλλους δύο, περιμένοντας την επιστροφή της Χελένα. Προφανώς για να έχει αντιδράσει με τέτοια ταχύτητα και φυσικότητα, όχι μόνο έδειχνε ότι ήταν μια αφοσιωμένη θεραπεύτρια αλλά κι ότι κάτι είχε στο μυαλό της.

Λίγο μετά η κοπέλα βγήκε ξανά στην επιφάνεια με την ίδια άνεση με την οποία είχε βουτήξει πριν. Έγνεψε καταφατικά στην ερώτηση της χωρίς ίχνος δισταγμού. Έβγαλε την μπλούζα του την επόμενη κιόλας στιγμή για να μην την βρέξει αλλά άφησε το παντελόνι του, αφού εκείνος δεν είχε προνοήσει για να βάλει μαγιό. «Θα βουτήξεις μαζί μου;», τη ρώτησε, σκεπτόμενος ότι αφού είχαν την τύχη να έχουν δύο θεραπευτές στην ομάδα, θα ήταν καλό να είναι κοντά ώστε να μπορούν να συνεργαστούν αν οι καταστάσεις το απαιτούσαν και φυσικά, το επέτρεπαν.


Χελένα Μεκάμι

  • Θεραπευτής
  • Starlight Poster
  • Βαλησινος - Ε' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
    Φυλή των Βαλησίνων One year Anniversary Ολοκλήρωση του Quest, Η Θεραπεία Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Ολοκλήρωση του Event, Η Γιορτή του Κόκκινου Φεγγαριού Θεραπευτής
"Βεβαίως! " Αναφώνησε η Χελένα στην ερώτηση του Ορέλιον. Έκανε ένα βήμα μπροστά, στάθηκε στην άκρη της προβλήτας και έτεινε το χέρι της προς εκείνον με την παλάμη ανοιχτή, για να κρατηθούν όσο κολυμπούσαν προς την ουρά. Η Χελένα είχε σκοπό να τους κατεβάσει γρήγορα, κολυμπώντας στα κρύα ρεύματα της λίμνης, ώστε να έχει χρόνο το ξωτικό να θεραπεύσει και να αναδυθεί χωρίς ασφυξία. Είχε πάντα επίγνωση των προτερημάτων και των αδυναμιών των υπολοίπων φυλών, οπότε ήταν όσο βοηθητική μπορούσε μέσα στον νερό, όπως θα ήθελε να τη βοηθήσουν οι Νάνοι να σκαρφαλώσει ένα βουνό.

Ένας επιπλέον λόγος που άπλωσε το χέρι της ήταν επειδή το νερό της λίμνης δεν ήταν σαν αυτό της θάλασσας. Η λίμνη δεν είχε αλάτι και ήταν δυσκολότερο να επιπλεύσει ή να κολυμπήσει κάποιος στο νερό της. Βέβαια, η συγκεκριμένη λίμνη περικλείονταν από θάλασσα. Υπόγεια πρέπει να επικοινωνούσε με το πέλαγος, γιατί το νερό της ήταν ελαφρύτερο από άλλες λίμνες, όπως για παράδειγμα της Νεδάρ.  Όφειλε όμως να εξηγήσει.

"Αν θέλεις, μπορείς να με κρατήσεις όσο κολυμπάμε προς την ουρά, θα κατέβουμε γρήγορα αν με αφήσεις να σε οδηγήσω. Θα σε αφήσω μόλις φτάσουμε για να απελευθερώσουμε το Άγγιγμα και αν νιώσεις δυσφορία θα σε ανεβάσω εγώ στο τσακ μπαμ. Μην πεις ότι είσαι βαρύς, το ξέρω, αλλά κάτω από το νερό δεν είσαι. Οκ;"

Η Χελένα χαμογέλασε ενθαρρυντικά. Ήταν σαφέστατα μικρότερη από τον Ορέλιον, αρκετός λόγος για να μην την εμπιστευτεί, αλλά οι αποστολές και οι κίνδυνοι που αντιμετώπισε τον τελευταίο χρόνο ωρίμασαν τη σιγουριά και την αποφασιστικότητα της και αυτό φαίνονταν από τον τρόπο που στέκονταν και μιλούσε χωρίς να φοβάται πολύ πια.


Ορέλιον Λάρκους

«Ωραία.», αποκρίθηκε ήρεμα όταν ήρθε η απάντηση της Χελένα. Δεν δίστασε να πιάσει το απλωμένο χέρι της, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι η νεαρή θεραπεύτρια είχε μια μεγαλύτερη άνεση με το υγρό στοιχείο, κάτι που είχε ήδη αποδείξει έμπρακτα με την αυθόρμητη βουτιά της. Ο Ορέλιον είχε αρκετή αυτογνωσία ως προς τις αδυναμίες και τις ικανότητες του και ήξερε πολύ καλά ότι σε καμία περίπτωση δεν μπορούσε να συναγωνιστεί με τους Βαλησινους στην κολύμβηση, παρ΄όλο που ήταν μια ικανότητα που κατείχε χρόνια τώρα. Αν η Χελένα έκρινε ότι έπρεπε να τον κρατάει, τότε εκείνος δεν θα εξέφραζε κάποια αντίρρηση.

«Εντάξει, οδήγησε με κάτω από το νερό.», είπε τελικά για να της δώσει φωναχτά τη συγκατάθεση του, έχοντας πάρει μόνο μερικά δευτερόλεπτα από τον πολύτιμο χρόνο τους για να σκεφτεί.

«Πάμε λοιπόν.», αναφώνησε κι έριξε ένα τελευταίο βλέμμα στην αλχημίστρια και τον πολεμιστή. «Επιστρέφουμε σύντομα.», τους είπε και χωρίς να περιμένει αυτή τη φορά να δράσει εκείνη πρώτη, ξεκίνησε να περπατάει, διασχίζοντας την προβλήτα με γρήγορα αλλά όχι βιαστικά βήματα θέλοντας να φτάσει μέχρι την ακτή απ' όπου θα βουτούσαν στο νερό, τραβώντας παράλληλα με προσοχή την συνεργάτιδα του, προσέχοντας να μην την ρίξει και φροντίζοντας να έχει την λαβή του αρκετά χαλαρωμένη για να μην την πονέσει. Άφησε το βλέμμα του να σταθεί πάνω στο νερό της λίμνης κι έπειτα κοίταξε την Χελένα, κάνοντας της ένα καταφατικό νεύμα για να της δείξει ότι ήταν έτοιμος.


Χελένα Μεκάμι

  • Θεραπευτής
  • Starlight Poster
  • Βαλησινος - Ε' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
    Φυλή των Βαλησίνων One year Anniversary Ολοκλήρωση του Quest, Η Θεραπεία Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Ολοκλήρωση του Event, Η Γιορτή του Κόκκινου Φεγγαριού Θεραπευτής
Η Χελένα κοίταξε το νερό της λίμνης για μια στιγμή. Ύστερα, κοίταξε τον Ορέλιον και χαμογέλασε.

"Τώρα!" έδωσε το σύνθημα της κατάδυσης.

Μέσα στο νερό ήταν ιδιαίτερα προσεκτική. Κρατούσε πάντα στο νου της ότι οι υπόλοιπες Φυλές στερούνταν το πλεονέκτημα των Βαλησίνων μέσα στο νερό, γι' αυτό και φρόντισε να αναγνωρίσει γρήγορα τα ρεύματα που θα τους έφερναν γρηγορότερα στην πληγή του καημένου του ζωντανού. Σκούντηξε απαλά τον Ορέλιον στον αγκώνα για να του δείξει το δρόμο και με ένα χαμόγελο, οδήγησε και τους δύο βαθύτερα και ύστερα οριζόντια. Όσοι δε γνωρίζουν τι είναι νερό. πιστεύουν ότι υπάρχουν μόνο δύο είδη ρευμάτων, τα θερμά και τα ψυχρά. Η Χελένα όμως και οι υπόλοιποι Βαλησίνοι γνώριζαν πως στην επιφάνεια που θερμό και ψυχρό έρχονταν σε επαφή, ένα νέο είδος ρεύματος σχηματίζονταν, αυτό που μπορούσε να τους μεταφέρει οριζόντια.

Η Χελένα χτύπησε δυνατά τα πόδια της για να πάρει ώθηση για δύο και άφησε την έλλειψη άνωσης να τους βυθίσει στη σωστή θέση. Έφτασαν στην ουρά σε χρόνο ρεκόρ. Με ένα νεύμα, η Χελένα έδειξε την πληγή. Πλησίασε τις παλάμες της όπως και νωρίτερα, αλλά η χρυσή ενέργεια που βγήκε ήταν σημαντικά αποδυναμωμένη.

"Είδες;" έκανε νόημα με τα χέρια στον Ορέλιον ότι είχε φτάσει στο όριό των άγουρων ικανοτήτων της και ταυτόχρονα γύρισε τις παλάμες προς την επιφάνεια ενώ κολύμπησε προς τα πίσω, για να ανοίξει δρόμο προς τον περισσότερο έμπειρο Θεραπευτή.


Ορέλιον Λάρκους

Το βλέμμα του χάιδευε την επιφάνεια του τεράστιου σώματος νερού, που σκούρο καθώς ήταν έκρυβε καλά τον υδάτινο κόσμο που ανέπνεε από κάτω τους, τόσο διαφορετικός αλλά και όμορφος. Διάβαζε συχνά βιβλία σχετικά με τα πλάσματα που ζούσαν στις λίμνες και στις θάλασσες, στα φυτά που μεγάλωναν εκεί και πως μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν κάποια αυτά στην παρασκευή κάποιας κρέμας ή φαρμάκου.

Με το σήμα της Χελένα, πήρε μια βαθιά ανάσα και βούτηξε στο νερό μαζί της. Χάρη στα ενωμένα χέρια τους δεν απομακρύνθηκαν ιδιαίτερα ο ένας από τον άλλο, ακόμα κι όταν βρέθηκαν κάτω από την επιφάνεια. Η θεραπεύτρια τον καθοδηγούσε με την πείρα και το ένστικτο της, έτσι ώστε να φτάσουν κοντά στο τραυματισμένο πλάσμα γρήγορα κι ακάματα, με τον Ορελιον να ακολουθεί χωρίς δυσκολία.

Όταν έφτασαν κοντά στην ουρά, ο Ορέλιον παρατήρησε την πληγή και δεν του έκανε εντύπωση που το πλάσμα είχε παραπονεθεί. Φαινόταν όντως επίπονο τραύμα αλλά δεν ήταν τίποτα που δεν μπορούσαν να διορθώσουν άμεσα. Η Χελένα είχε ήδη βελτιώσει την κατάσταση του οπότε έμενε να ολοκληρώσει εκείνος τη διαδικασία.

Η νεότερη θεραπεύτρια ξεκίνησε πρώτη αλλά είχε ήδη εξαντλήσει την ενέργεια της με αποτέλεσμα η ισχύς της θεραπείας της να είχε πλέον μειωθεί αισθητά. Της έκανε ένα νεύμα, όντας έτοιμος να συνεχίσει το έργο της κι εκείνη του έκανε χώρο για να πλησιάσει περισσότερο. Έφερε και τα δύο του χέρια με τα μακριά του δάχτυλα ελαφρώς χαλαρωμένα και έκλεισε τα μάτια του, νιώθοντας την θεραπευτική ενέργεια να ταξιδεύει μέσα του με προορισμό τα ακροδαχτυλα του. Οι παλάμες του ζεστάθηκαν καθώς μια απαλή λάμψη στο χρώμα της λεβάντας κάλυψε την πληγή του Λελανεα.

Λίγα δευτερόλεπτα μετά το τραύμα είχε επουλωθεί και η μωβ λάμψη εξαφανίστηκε με μιας. Ο Ορέλιον άφησε το ένα του χέρι να σταθεί πάνω στο δέρμα του πλάσματος στοργικά προτού γυρίσει το σώμα του για να κοιτάξει την Χελένα, κάνοντας της νόημα με τα μάτια του για να ανέβουν στην επιφάνεια άμεσα.
« Τελευταία τροποποίηση: Μάρτιος 16, 2021, 12:59:33 μμ by Ορέλιον Λάρκους »