Rasnarry Academy

Τα παιδιά πεθαίνουν τραγουδώντας Μέρος Α' [18+] [Κλειστό]

Γκλίριον Νάντριελ

___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

Το παρακάτω thread ενδέχεται να περιέχει, γλώσσα και εικόνες βίας γι' αυτό και έχει χαρακτήρα 18+.
Οτιδήποτε περιγράφεται εντός των δημοσιεύσεων, έχει προκύψει ύστερα από συνεννόηση μεταξύ των παικτών για την καλύτερη ροή της ιστορίας και γι' αυτό δεν αντίκειται στους κανόνες του παιχνιδιού.
Η παρούσα δημοσίευση εμπεριέχει μία εισαγωγή στην ιστορία που θα διαδραματιστεί.
Οι εμπλουτισμένοι χάρτες του παιχνιδιού θα βρίσκονται στην ευχέρεια των παικτών εκτός φόρουμ στο προσχεδιασμένο αρχείο pdf που διαμοιράστηκε.
___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________


Τα παιδιά πεθαίνουν τραγουδώντας

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Ανυπόγραφο γράμμα φτάνει στο γραφείο του Γκλίριον, ο φάκελος γράφει μόνο ένα όνομα Αΐστιον. Η ανάγνωση του γράμματος θα ταράξει συθέμελα τον καθηγητή και θα τον ρίξει σε βαθιά περισυλλογή. Το μόνο άτομο που θα μπορούσε να το μοιραστεί σε πρώτο χρόνο είναι η Σαγιάνε.

Ένα κρύο σούρουπο στα τέλη του φθινοπώρου, ο Γκλίριον περίμενε την πολεμίστρια στο τέλος της απογευματινής προπόνησης. Δίχως να χάσει καιρό, της εξήγησε το συμβάν και ζήτησε τη συμβουλή της. Δεν μπορούσε να μείνει αμέτοχος. Έπρεπε να αναλάβει δράση, για τον ίδιο και για εκείνους. Τους αδικοχαμένους παλιούς του συντρόφους στη Βορέλ, Ισίλμιεν και Αΐστιον. Για το όνειρό του, την Κόρναρουντ. Με μια λέξη; Εκδίκηση!

Έπρεπε να κινηθούν με πάσα μυστικότητα, αλήθεια θα μπορούσαν οι δύο τους να φέρουν κάτι τέτοιο εις πέρας; Δύσκολο. Έπρεπε να συγκεντρωθεί μία ομάδα προσώπων, ποικιλόμορφη και αποτελεσματική. Όμως ποιος θα μπορούσε να συνδράμει; Στο μυαλό του Γκλίριον η Ιλίντιεν και ο Λάντριαν ήταν εκτός εξίσωσης. Η έλλειψη εμπειρίας από τη Λύριεν, ήταν σοβαρός λόγος αποκλεισμού. Ήταν αδύνατο να ακολουθήσουν οι ανήλικοι μαθητές. Οι νέοι βοηθοί; Ποιος θα μπορούσε να θεωρηθεί έμπιστος; Η διαβούλευση υπήρξε μακρά. Ποιος θα μπορούσε άραγε να ακολουθήσει μία αποστολή τρέλας, ειδικά ενάντια στους κανόνες της Ακαδημίας;

Ο Γκλίριον ξεκίνησε από το Βαλύριον, ο εφευρέτης φάνταζε ιδανικός για μία τέτοια αποστολή. Η Σαγιάνε επέμενε για την αξία της Ιντούν. Έπρεπε να βρεθεί θεραπευτής. Άρυα, δίχως δεύτερη σκέψη. Ο Ούμπρο θα ήταν ιδανικός, καθώς ηλικιακά μπορούσε να επιστρατευθεί. Περίσσευε μία θέση. Σίγουρα πολεμιστής. Η Σαγιάνε στήριξε απόλυτα τη συμμετοχή της Κέννα, παρ' όλο το δισταγμό του Γκλίριον. Η Σαγιάνε της είχε απόλυτη εμπιστοσύνη και αυτό μετρούσε.

Η Καθηγήτρια των Πολεμιστών, ανέλαβε την επιστράτευση της ομάδας και το σχέδιο μάζωξής της. Το σχέδιο προέβλεπε μία σαφή διακαιολογία μετακίνησης για να μην δημιουργηθούν υποψίες. Μία επίσημη αφορμή η οποία και θα καθησύχαζε τις όποιες ενστάσεις. Η ιδέα προέκυψε όταν η Σαγιάνε προσπάθησε να πείσει την Ιντούν. Πλαστογράφηση της επιστολής από τον Ζβιρ της νήσου Ουρίβ. Θα ζητούσε ένα μικρό γκρουπ από την Ακαδημία για να επιβλέψει τις εργασίες ανέγερσης νέου βωμού στην Ωκεανία, καθώς ύστερα από τα περασμένα γεγονότα με το Νάρφος και την απώλεια της μεγάλης Σέρα, οι συνθήκες ασφάλειας του νησιού ήταν ακόμη έωλες. Εύκολη λεία η επιστολή για τις δεξιότητες της Άρυα. Το καράβι και ο καπετάνιος του; Η απάντηση είχε ονοματεπώνυμο, πριν καν προκύψει η ερώτηση σαν σκέψη, Ούμπρο Μέρμαν. Με την αφορμή και τη μεταφορά εξασφαλισμένες, δ΄οθηκε ο χρόνος συνάντησης. Σε πέντε μέρες από την παρουσίαση της πλαστογραφημένης επιστολής στην Κασσάνδρα, η ομάδα θα βρισκόταν στο Πόρτμειρ και θα επιβιβαζόταν στο επιβατικό πλοίο Τζόρτζιελ. Μέσα στο χειμώνα η κίνηση ήταν αρκετά πεσμένη οπότε η μετακίνηση μπορούσε να επιτευχθεί με τη μικρότερη δυνατή πρόκληση προσοχής.

Ο Γκλίριον έδωσε την τελική οδηγία, κανείς δεν θα έφερε μαζί του τον επίσημο οπλισμό του. Η αποστολή στο Ουρίβ ήταν "ειρηνική". Δεν θα έπρεπε να κινηθούν υποψίες. Μόνο ένα μικρό προσωπικό αντικείμενο είτε για άμυνα, είτε για θεραπεία. Όλα ήταν έτοιμα. Καθώς ανέβαιναν στο κατάστρωμα, ο Γκλίριον ακούμπησε τους αγκώνες του στην κουπαστή και επέλεξε να βυθιστεί σε ένα τρομακτικό βαθύ ταξίδι αναμνήσεων. Ήταν έτοιμος, μετά από τόσα χρόνια, η πολυπόθητη εκδίκηση έπαιρνα σάρκα και οστά. Ήταν έτοιμος, το αίμα δεν ξεπλένει την αμαρτία ψιθύρισε με ένα μειδίαμα, το αίμα όμως μπορεί και τρέφει τη δίψα!




Γκλίριον Νάντριελ

Γκλίριον Νάντριελ, δυστυχώς δεν μπορώ να γράψω το όνομά μου καθώς, τα πάντα γύρω μου είναι επικίνδυνα. Υπήρξα μούτσος στο καράβι που αποτέλεσε την ταφόπλακα του συντρόφου σου χρόνια πριν. Όσο καιρό άντεξε, μιλούσε συνεχώς για σένα, την Ισίλμιεν και την Κόρναρουντ. Με έβαλε να ορκιστώ πως δεν θα δοκίμαζα ποτέ να έρθω σε επαφή μαζί σου. Όμως, βλέποντάς τον να σβήνει, έτσι όπως τον καταδίκασαν, πάλεψα πολύ μέσα μου να κρατήσω το στόμα μου κλειστό και όπως περνούσαν τα χρόνια το βάρος της σιωπής έμοιαζε ολοένα και πιο καθηλωτικό. Ξέρω ότι μπορεί να το διαβάσεις και να το αφήσεις στη λήθη του χρόνου. Ποιος θα σε κατηγορήσει, να γυρίσεις την πλάτη σου σε μαντάτα που μόνο παλιά σκοτάδια και φουρτούνες ανασύρουν στην επιφάνεια? Όμως, πριν τσαλακώσεις και πετάξεις αυτό το κομμάτι χαρτί, άκου με... ΞΕΡΩ! Ξέρω ποιοι διέταξαν τη καταστροφή της Κόρναρουντ και ξέρω ποιοι καταδίκασαν σε αυτό το φρικτό τέλος τους συντρόφους και το όνειρό σου. Σου στέλνω από το λιμάνι της Ερίσνα. Σε δύο ολόγιομα φεγγάρια θα βρίσκομαι στη Βορέλ, στην Κεντρική προβλήτα του λιμανιού. Θα σε περιμένω κάθε βράδυ για 5 βράδια, μέχρι να φύγουμε, μπροστά από την αποθήκη για τα εμπορεύματα που έρχονται από τη χώρα των Βαλησίνων. Συνήθως εκεί μπροστά δένει και η ελαφριά γαλέρα Αδάμαστος. Έλα μόνος. Το κωδικό στοιχείο αναγνώρισης θα είναι ένα κόκκινο μαντήλι δεμένο πάνω στον αριστερό αστράγαλο, Σε χαιρετώ κατά ώρας. Ελπίζω να σε δω από κοντά.

'Εκλεισε με τρεμάμενα χέρια την επιστολή και κοίταξε την ομάδα.

"Τώρα ξέρετε, όσοι αναρωτιέστε τι κάνετε εδώ και που έχετε μπλέξει."

"Κατ' αρχάς σας ευχαριστώ όλους."

Κόμπασε και με έναν λυγμό γύρισε και κοίταξε στα μάτια τον καθένα τους, Βαλύριον, Σαγιάνε, Ιντούν, Άρυα, Κέννα και Ούμπρο.

"Σαγιάνε έκανες εξαιρετική δουλειά," της έγνεψε καθώς προσπαθούσε με το ζόρι να αναγκάσει τον εαυτό του να ανακτήσει την αυτοκυριαρχία του.

"Τώρα που είμαστε εν πλω, σχεδόν μόνοι μας πάνω στο καράβι, μακριά από τους πάντες, θα μοιραστώ μαζί σας, προσωπικά μου κομμάτια, καθώς πιστέυω πως πρέπει να ξέρετε γιατί το κάνω, πρέπει να ξέρετε γιατί ακολουθείτε και τέλος γιατί δεν θα μας επιτρέψω να αποτύχουμε".

"Δεν ήταν πάντοτε το γραφτό μου να γίνω ιστορικός. Η αρχική μου μοίρα με οδηγούσε στο να υπηρετήσω τη φυλή μου από τη φατρία του πολεμιστή. Έχω λάβει υψηλοτάτου επιπέδου εκπαίδευση για αυτό, όμως κάποια στιγμή αποφάσισα να αφήσω αυτή τη ζωή πίσω μου. Έφυγα από τη Θαναλίλ και αφού περιπλανήθηκα στη χώρα των ξωτικών έφτασα στη Βορέλ. Εκεί με τον Αΐστιον και την Ισίλμιεν, φτιάξαμε μία μικρογραφία της σημερινής Rasnarry με το όνομα Κόρναρουντ."

Το βλέμμα του ξαφνικά άδειασε και επέτρεψε μερικές στιγμές σιωπής, πρωτού συνεχίσει.

"Ήταν πραγματικά όνειρο, δεν θα πω ψέματα, ένα όνειρο τόσο μαγικό, τόσο υπέροχο... Και έτσι απλά, ανελέητα, μία μέρα, επιστρέφοντας στη Βορέλ, εκεί που στέκονταν η Κόρναρουντ γεμάτη ζωή και ουσία, βρήκα, θάνατο, στάχτες και αίμα. Απ' ότι έμαθα αργότερα, το να τραβούν οι ακαδημίες τα παιδιά και όχι οι βρωμοδουλειές των λιμανιών και της μαφίας, δεν άρεσε πολύ. Και οι δειλοί επιτέθηκαν εν τη απουσία μου."

"Όπως καταλαβαίνετε, ήμουν κινούμενος στόχος και έπρεπε να εξαφανιστώ, περνώντας μεγάλο κομμάτι της ζωής μου στην περιπλάνηση και στο σκοτάδι προτού η Ακαδημία με δεχτεί στους κόλπους της. Τη συνέχεια οι περισσότεροι την ξέρετε. Αυτό που μάθατε σήμερα όμως, είναι πως με τα χρόνια η φλόγα της εκδίκησης μου έκαιγε τα σωθικά, οι νεκροί μαθητές και σύντροφοί μου με στοίχειωναν και πως το βάρος των τύψεων με οδήγησε σε σκοτεινά και επικίνδυνα μονοπάτια, ψάχνοντας να βρω τη λύτρωση."

"Καταλαβαίνω, πως, ότι ακούτε ξεπερνά κατά πολύ τις σχέσεις συναδέλφου, καθηγητή κλπ. όμως δεν μπορώ να το κάνω μόνος μου και είμαι ευγνώμων για την παρουσία σας εδώ, μαζί μου. Δεν έχω ιδέα τις μας περιμένει στα σκοτεινά σοκάκια της Βορέλ, οπότε θέλω να είστε προετοιμασμένοι. Το μόνο που θα σας πρότεινα απόψε είναι, είναι να χαλαρώσετε και να απολαύσετε την όμορφη αυτή νύχτα, έχουμε 2-3 μέρες ακόμη μέχρι τη Βορέλ, οπότε και θα καταστρώσουμε τα πρώτα μας σχέδια δράσης. Στο μεταξύ, θα ήθελα να μου πείτε πως ανταποκριθήκατε σε αυτό που σας ζήτησε η καθηγήτρια Σαγιάνε, τι προσωπικό αντικείμενο έχετε φέρει ο κα΄θένας ώστε να δούμε πως θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν είτε ομαδικά, είτε συλλογικά στην τακτική μας δράση."

"Πριν σταματήσω και σας δώσω μία ανάσα, θα ήθελα να τονίσω πως από αύριο, έως το τέλος αυτής της ιστορίας, οι τίτλοι ανάμεσά μας παύουν. Ο σκοπός του ταξιδιού και η δύναμη του δεσμού μας, ξεπερνά την κενή ιεραρχία, από αύριο είστε όλοι οικογένειά μου. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ και πάλι" είπε σπασμένα, έδειξε πρώτα τη Σαγιάνε, σαν να της έδινε το λόγο και στη συνέχεια επιχείρησε να αποτραβήξει το βλέμμα του και το αφήσει να ξεχυθεί στο αχανές μαύρο που απλωνόταν μπροστά τους σε θάλασσα και ουρανό...


Σαγιάνε Ασάχι

Όσο ο Γκλίριον διάβαζε το γράμμα στους υπόλοιπους εκείνη ταξίδευε με τη ματιά της στο απέραντο μπλε. Της είχε διαβάσει το γράμμα πίσω στην Ακαδημία. Όταν της εμπιστεύτηκε κομμάτι του και όπως τώρα το εμπιστευόταν σε όσους στέκονταν τριγύρω της. Οικογένεια, είπε και είχε δίκιο. Όλοι πια ήταν παραπάνω από οικείοι. Μα απ' όλους όσους ήταν στο κατάστρωμα αυτή τη στιγμή, εκείνη ήταν  η πιο δυνατή της φλόγα. Η ματιά της κατέληξε πάνω στην πύρινη χαίτη.

Γύρισε ξανά το κεφάλι της στη θάλασσα και στα πράγματα που είχε μέσα στη τσάντα της. Σε αυτά που είχε επιλέξει να πάρει μαζί της και στη σημασία τους. Πίσω στην Ακαδημία βρέθηκε σε δίλημμα. Τα ρούχα που φορούσε τώρα ήταν για κάψιμο. Θα τα έκαιγε λίγο πριν φτάσουν στο λιμάνι της Βορέλ. Η ενδυμασία της που έφερε στη τ΄σάντα της, ήταν αυτή της προηγούμενης ζωής. Μιας ζωής χαμένης στη λήθη, ένα μυστικό θανάτου. Δεν ήξερε αν έπρεπε να το πει ή πως να το έλεγε. Αλλά εφόσον θα το ανακάλυπτε, έπρεπε να ξέρουν. Το μυαλό της γύρισε στον καθρέφτη του δωματίου της όταν έπαιρνε την απόφαση για την πρόταση του Γκλίριον στη Βορέλ. Θα πήγαινε. Ήθελε ανωνυμία. Άρα δε θα πήγαινε ως Σαγιάνε Ασάχι. Το μυστικό της Σαγιάνε ήταν πως υπήρξε ανώνυμη και η αναβίωση του την έκανε να αισθάνεται περίεργα. Για την ίδια ήταν προφανής η φάση της. Σπείρα. Πάντα σπείρα. Είχε πάρει στροφή για τα ενδότερα της. Η στροφή της σπείρας της είχε εσωτερική κατεύθυνση και με καθε βήμα βυθιζόταν. Το ήξερε. Ίσως η αναβίωση να ήταν μέρος της δοκιμασίας. Να έπρεπε να ξαναγυρίσει εκεί συνειδητά και να ξανακολλήσει τον εαυτό της. Και μετά όπως κάθε φορά, όπως κάθε φορά που μαχόταν τη σπείρα να πάρει την εξωτερική κατεύθυνση. Πώς όμως να τους το έλεγε και πόσες πληροφορίες να έδινε;

Η απόφαση ήταν παράδοξη. Από την άλλη όλη η ύπαρξη ήταν ένα παράδοξο.

Ο Γκλίριον τελείωσε και η δική του σειρά να χαθεί στην θαλπωρή της θάλασσας. Να μαζέψει τα δικά του κομμάτια και να προετοιμαστεί. Η Σαγιάνε γύρισε και τους κοίταξε έναν έναν.

Θα ξεκινούσε από τα βασικά. "Παύουν και τα ονόματά μας. Και θα ξεκινήσουμε από τώρα για να το συνηθίσουμε μέχρι τη Βορέλ. Παντού υπάρχουν αυτιά, ειδικά σε μέρη με Ξωτικά. Χωρίς μεγάλη έμπνευση και φαντασία το όνομα του καθενός πλέον είναι το αρχικό του ονόματος του. Έτσι έχουμε την Άλφα, τον Βήτα, την Κάπα, τον Όμι -κοιτώντας τον Ούμπρο και προλαβαίνοντας το ανοιχτό του στόμα- ξέχνα το, το Όμικρον είναι μακρύ, δύο συλλαβές μόνο, Σίγμα για εμένα, Γιώτα για ...-είπε δείχνοντας την Ιντούν- και Μηδέν για εκείνον που αποτέλεσε το σημείο ώστε να μαζευτούμε όλοι μαζί εδώ. Ναι έχω λόγο που δε χρησιμοποιώ την πρώτη μονάδα -είπε ξανά κοιτώντας τον Ούμπρο. Τέλος, το σημείο συνάντησης μας μέσα στη Βορέλ, όποιο κι αν είναι αυτό κάθε φορά, θα ονομάζεται Εστία." είπε και πήρε μια βαθιά ανάσα.

"Όταν φτάσουμε για τους περισσότερους θα εξαφανιστώ. Θα χωριστούμε σε ομάδες. Ο Μηδέν με τον Όμι και τον Βητα, η Γιώτα με την Άλφα και εγώ με την Κάπα. Αυτό που θέλω να ξέρετε είναι πως εγώ και η Κάπα δεν υπάρχουμε. Και το εννοώ. Εμείς θα σας βρίσκουμε. Εμείς θα ξέρουμε τις θέσεις σας. Εάν κάποιος από εσάς θέλει να με βρει θα αφήσει έξω από το Ναό της Ωκεανίας το δειλινό, κάτω από το άγαλμα της ένα κόκκινο κορδόνι. Για την ομάδα του Μηδέν θα είναι δεμένο σε κόμπο, για την ομάδα της Γιώτα θα είναι ανοιχτό. Και το βράδυ θα σας βρω." γέλασε όταν θυμήθηκε πως ο Γκλίριον τους είπε να χαλαρώσουν και εκείνη τους έπιασε από το λαιμό.

Έβγαλε μια κόκκινη σφαίρα από την τσάντα της και κατευθύνθηκε προς την γλυκιά Ιντούν. Της πήρε το χέρι και το έσφιξε. Κοίταξε αυτήν και την Άρυα. "Το μοναδικό μου αντικείμενο. Σφαιρίδιο αιθέρα. Μία χρήση. Δημιούργημα του Θώρχαλ. Μόνο για ζήτημα ζωής ή θανάτου, θα το σπάσετε και θα ξέρω που είστε. Πολύ προσοχή. Είναι πολύτιμο. Μη το χρησιμοποιήσετε αν δεν υπάρχει απόλυτη ανάγκη. Δεν έχω να πω κάτι. Με την Κάπα θα μιλήσω κατιδίαν όταν έρθει η ώρα." τελείωσε και έκανε ένα βήμα πίσω για να αφήσει τους άλλους να μιλήσουν.
« Τελευταία τροποποίηση: Σεπτέμβριος 16, 2020, 10:23:56 μμ by Σαγιάνε Ασάχι »


Κέννα

Οταν της ζήτησε η Σαγιάνε να την ακολουθήσει δεν της έδωσε πολλές λεπτομέρειες, ουτε και της χρειάστηκαν. Της έχει απόλυτη εμπιστοσύνη.
Γρήγορα κατάλαβε πως δεν ήταν υπόθεση της ίδιας αλλά του ιστορικού καθηγητή. Ερωτήματα γεννήθηκαν μέσα της για τους λόγους που ρίσκαρε την ζωή της και τη ζωή των υπολοίπων για υποθέσεις άλλου και μάλιστα κρυφά από την Ακαδημία, όμως αυτήν την στιγμή άλλα είχαν προτεραιότητα.

Το καράβι που επιβιβαστηκαν θα τους πήγαινε στην Βορέλ, έδαφος που πίστευε πως δεν  θα πατούσε ποτέ στην ζωή της. Η αποστολή τους; Εκδίκηση!

"Κατ' αρχάς σας ευχαριστώ όλους." ξεκίνησε να λεει ο Γκλίριον εμφανώς αναστατωμένος. Όσο τους εξηγούσε την κατάσταση προσπαθούσε να συγκρατήσει τα αισθήματα που τόσο καιρό τον επνιγαν. Θυμός, αγανάκτηση, θρήνος για όλα όσα είχε άδικα χάσει. Μπορούσε πλεον να τον καταλάβει, ίσως λίγο περισσότερο από τους υπόλοιπους καθώς αυτά τα συναισθήματα ήταν η καθημερινή της συντροφιά στο δάσος της Σομέρ. Ήθελε να τους κάνει να πληρώσουν. Θα τον βοηθούσε.

Οικογένεια τους αποκάλεσε, έννοια άγνωστη για την Κέννα κι όμως πλέον είχε αρχίσει να αποκτά νόημα. Κοίταξε ασυναίσθητα προς την Σαγιάνε λίγο πριν πάρει τον λόγο.

Το βλέμμα της ταξίδεψε στους υπόλοιπους, που ακόμα επεξεργαζονταν όλες τις νέες πληροφορίες που αράδιαζε η Ασαχι.
"Όταν φτάσουμε για τους περισσότερους θα εξαφανιστώ. Θα χωριστούμε σε ομάδες. Ο Μηδέν με τον Όμι και τον Βητα, η Γιώτα με την Άλφα και εγώ με την Κάπα..." ξεκίνησε να τους αποκαλεί ήδη με τα νέα τους ονόματα για να συνηθίσουν.
Έκανε ένα βήμα και στάθηκε δίπλα της για δείξει την υποστήριξη της. Ήξερε πως βαδιζαν σε σκοτεινά μονοπάτια και ο μόνος τρόπος να τα καταφέρουν ήταν να είναι αποφασισμένοι να ξεπεράσουν τα όρια τους.

Το αντικείμενο που διάλεξε να πάρει μαζί της ήταν ένα μεταλλικό νήμα, σαν αυτό που χρησιμοποιούσε για χορδή στο τόξο της. Το κρατούσε μαζεμένο σε μια μικρή κουλουρα στην μικρή τσάντα που φορούσε. Το έβγαλε και το κράτησε στα χέρια της για αν το δουν.

« Τελευταία τροποποίηση: Σεπτέμβριος 17, 2020, 12:22:25 πμ by Κέννα »


Βαλύριον

Πώς κατάφερα να βρίσκομαι πάλι στη μέση της θάλασσας; Αυτή η σκέψη τον βασάνιζε εδώ και αρκετή ώρα καθώς η ναυτία δεν τον είχε αφήσει από την αρχή του ταξιδιού. Ποτέ δεν είχε καλές σχέσεις με τη θάλασσα ο Βαλύριον, πόσο μάλλον όταν έπρεπε να ταξιδεύει για τόσο μεγάλες αποστάσεις μέσα σε ένα καράβι. Προτιμούσε τα πόδια του να πατάνε σε στερεό έδαφος ή ακόμα καλύτερα σε κλαδιά πελώριων δέντρων. Για μια στιγμή θυμήθηκε με νοσταλγία τα χρόνια που έζησε στα δάση της Λιρέλ και το γέρο μέντορα του. "Τι να κάνει άραγε αυτή η ψυχή;" γέλασε στη σκέψη του τρελού γέρου που τον είχε σώσει από τη ζωή καταπίεσης στη Θαλανίλ. Αυτά και άλλα πολλά συλλογιζόταν μέχρι να διακοπεί η σκέψη του από τα λόγια του Γκλίριον.

Δεν είχε φανταστεί πως ο ιστορικός έκρυβε μια ιστορία σαν αυτή που μόλις μοιράστηκε. Από τις προηγούμενες συναντήσεις που είχε μαζί του ο Βαλύριον είχε σχηματίσει μια διαφορετική εικόνα από αυτή που είχε παρουσιάσει τώρα. Όλοι έχουν τα μυστικά τους τελικά. Αν και τα λόγια περί οικογένειας του πέρασαν αδιάφορα, η αποστολή που τους περίμενε ακουγόταν ως μια από τις πιο ενδιαφέρουσες εμπειρίες που θα αποκτούσε στη ζωή του. Όταν μάλιστα μίλησε και η Σαγιάνε, μια ανατριχίλα ενθουσιασμού τον διαπέρασε ολόκληρο.

Όλα τα μέλη αυτής της ομάδας φαινόταν ότι έχουν επιλεχθεί με πολύ προσοχή και κάθε άτομο θα είχε πολύ συγκεκριμένο ρόλο σε αυτό που τους περίμενε. Είχαν αρχίσει σιγά σιγά να λέει ο καθένας τι αντικείμενο είχε επιλέξει να φέρει μαζί του. Αφού η Σαγιάνε είπε όσα είχε να πει και η Κέννα χωρίς να βγάλει κουβέντα έδειξε ένα νήμα, ο Βαλύριον αισθάνθηκε ότι ήταν σειρά του να μιλήσει.

Σε αυτό το σημείο δεν ήξερε αν ήταν η ναυτία, η το αλκοόλ που είχε καταναλώσει, αλλά πριν προλάβει να αρθρώσει την πρώτη του λέξη, η τάση για εμετό τον κυρίευσε και χωρίς δισταγμό άδειασε ο,τι τον βάραινε στη θάλασσα. Σκούπισε το πρόσωπό του με ένα πανί και έκανε μερικά βήματα προς το μέρος που ήταν μαζεμένοι σχεδόν όλοι. Ήπιε μια καλή γουλιά από το φλασκί του για να επανέλθει και ξεκίνησε: "Γκλίριον, η ευχαρίστηση είναι όλη δικιά μας, μιας και μας έσωσες από τη δολοφονική πλήξη της Ακαδημίας μας και μας οδηγείς σε κάτι μάλλον πιο επικίνδυνο άλλα τουλάχιστον ενδιαφέρον. Μαζί μου επέλεξα να φέρω μια χειροβομβίδα καπνού, ικανή να μας γλυτώσει μερικές ώρες ζωής αν χρησιμοποιηθεί σωστά." Καθώς ξανάβαζε τη χειροβομβίδα μέσα στο σακίδιο του ένα ελαφρύ χαμόγελο του ξέφυγε, γιατί είδε και τη δεύτερη χειροβομβίδα που είχε πάρει. Ποτέ δεν είχε ακολουθήσει οδηγίες ο Βαλύριον, γιατί να ακολουθούσε τώρα.

 


Άρυα Λιρέλ

Με χέρια σταυρωμένα στο στήθος –για να σταματήσει να πειράζει αμήχανα την πλεξούδα της– και ύφος σοβαρό, η Άρυα στεκόταν απέναντι από τον Γκλίριον καθώς τους διάβαζε την επιστολή που τα ξεκίνησε όλα. Το στομάχι της κόμπος όσο προχωρούσε, αποκαλύπτοντας γεγονότα που της ράγιζαν την καρδιά. Κλείνοντας το γράμμα, ο καθηγητής τους φάνηκε σπασμένος. Τους μίλησε.
Τώρα καταλάβαινε.

Μια μικρή Ακαδημία, σκέφτηκε. Μα όπως πάντα, το κακό άπλωσε τα σκοτεινά πλοκάμια του, καταπίνοντας κάθε φαναράκι ελπίδας που γεννά τούτος ο κόσμος.
Δεν μπορούσε να διανοηθεί καν, το να συνέβαινε κάτι τέτοιο στη δική τους Ακαδημία.

Το "ευχαριστώ" που τους είπε έβγαινε μέσα από την ψυχή του, και η Άρυα ένιωσε άβολα που, έστω και για μια στιγμή, είχε σκεφτεί να αρνηθεί.

Όταν την βρήκε η Σαγιάνε, δεν είπε πολλά. Άλλωστε, μόνο τα "μυστική αποστολή" και "πλαστογραφία", έφταναν για να την κάνουν σχεδόν να γελάσει. Θεώρησε πως κάνει πλάκα• μα η Σαγιάνε δεν γελούσε.

Πώς ήταν δυνατόν να της ζητάει κάτι τέτοιο; Ναι μεν ήξερε πως με τη Σαγιάνε έπρεπε κανείς να τα περιμένει όλα, μα πού κολλούσε η ίδια σε όλο αυτό; Και γιατί η Σαγιάνε την εμπιστευόταν; Ήξερε πολύ καλά τον χαρακτήρα της, ήξερε πως θα ήταν αντίθετη σε οτιδήποτε παράνομο.

«Ποιος είναι ο σκοπός της αποστολής;» την είχε ρωτήσει μόνο, μα απάντηση δεν πήρε.
«Ο Γκλίριον», της είπε, «θα μας πει. Δική του είναι».
Και κάπως έτσι, στο άκουσμα του ονόματός του, η Άρυα σοβάρεψε και δίχως δεύτερη σκέψη συμφώνησε να βοηθήσει.

Και δεν το μετάνιωνε• ήταν ξεκάθαρο μέσα της.
Οικογένεια, τους είπε.

Η Σαγιάνε πήρε τον λόγο.
Άλφα και Εστία, επανέλαβε από μέσα της.
Άλφα. Η Άρυα σκέφτηκε την αγέλη, και τους κοίταξε όλους έναν προς έναν. Θα μπορούσαν να θεωρηθούν αγέλη, αλλά εκείνη σίγουρα δεν ήταν Άλφα.

Η Σαγιάνε κατέληξε χωρίζοντας τις ομάδες και έπειτα πλησίασε εκείνη και την Ιντούν.
«Το μοναδικό μου αντικείμενο. Σφαιρίδιο αιθέρα. Μία χρήση. Δημιούργημα του Θώρχαλ. Μόνο για ζήτημα ζωής ή θανάτου, θα το σπάσετε και θα ξέρω που είστε», είπε ανάμεσα σε άλλα, καθώς το έδινε στην Ιντούν. Η Άρυα ένευσε, κοιτώντας την κόκκινη σφαίρα. Πρώτη φορά έβλεπε κάτι τέτοιο.

Η Κέννα έκανε ένα βήμα μπροστά, και έβγαλε μια κουλούρα νήμα. Παράξενη επιλογή.

Σειρά είχε ο Βαλύριον, αφού πρώτα άδειασε όλο το περιεχόμενο του στομαχιού του στη θάλασσα. Καημένα ψαράκια, σκέφτηκε η Άρυα.
Φαινόταν ενθουσιασμένος παρ' ολ' αυτά, δείχνοντας την χειροβομβίδα καπνού που είχε φέρει μαζί του.

Η ίδια έκανε ένα βήμα μπροστά, ξεκουμπώνοντας από τη ζώνη της ένα μικρό βαλιτσάκι. Το κράτησε στα χέρια της, μα πριν το ανοίξει, κοίταξε τον καθηγητή της.

«Με βοήθησες σε μια φάση που ένιωθα πως όλα κατέρρεαν γύρω μου. Ήμουν χαμένη εκείνο το βράδυ στη βιβλιοθήκη, μετά την Ουρίβ, και συ με έφερες πίσω, δίνοντας μου το θάρρος που χρειαζόμουν για να αντιμετωπίσω κάποια πράγματα και να συνεχίσω.
Τώρα είναι η σειρά μου να σε βοηθήσω να βρεις αυτό που ψάχνεις», κατέληξε και άνοιξε το βαλιτσάκι.

Μέσα, καλά οργανωμένα, υπήρχαν μικρά μπουκαλάκια με θεραπευτικά βότανα και αλοιφές που μπορεί να τους φαίνονταν χρήσιμα.
«Είστε έξι, και είμαι μία. Δεν μετρώ τον εαυτό μου, γιατί η δική σας ασφάλεια στα μάτια μου προέχει. Αποφάσισα να φέρω αυτά, γιατί σε περίπτωση που κάτι πάει πολύ στραβά, τα αποθέματα αιθέρα μου δεν είναι αρκετά για όλους. Μπορώ μόνο να υποσχεθώ ότι δεν θα αφήσω κανέναν σας να κινδυνέψει».

Έκανε μια μικρή παύση για να οργανώσει τη σκέψη της.

«Αν συμβεί κάτι, οι δύο σας ελάτε αμέσως να μας βρείτε», είπε, απευθυνόμενη στη Σαγιάνε και την Κέννα. «Προσέχετε η μία την άλλη. Είστε η μόνη ομάδα που δεν θα έχει άμεση βοήθεια».
Έπειτα γύρισε ξανά στον Γκλίριον.
«Αν συμβεί κάτι στη δική σας ομάδα, το βάρος πέφτει στα χέρια σου μέχρι να συναντηθούμε», του είπε, αναφερόμενη στο πνεύμα του Θεραπευτή του.

Πριν κλείσει το βαλιτσάκι και το ξανακουμπώσει στη ζώνη της, έβγαλε ένα μικρό, γυάλινο φιαλίδιο και το έδωσε στον Βαλύριον.

«Και συ πάρε αυτό», του είπε, γυρνώντας το ανάμεσα στα δάχτυλα πριν του το δώσει. «Μη φοβάσαι, είναι αφέψημα με μέντα. Για το στομάχι σου» είπε δείχνοντάς το, «...και για τα καημένα τα ψαράκια», κατέληξε γελώντας, με το χέρι να δείχνει τη θάλασσα.


Αιολίς Ιντούν

  • Άνθρωπος
  • Βοηθός Καθηγητή
  • Level 9
  • Αλχημιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
    Η Καλοκαιρινή Πένα (2020) Το Ζευγάρι του Καλοκαιριού (2020) Ζευγάρι του Μήνα, Δεκέμβριος 2019 Αλχημιστής
Η Ιντούν δε μπορούσε να αρνηθεί την πρόσκληση ενός καλόψυχου κύριου ξωτικού όπως ο Ιστορικός Καθηγητής Γκλίριον Νάντριελ, ο οποίος στην πραγματικότητα δεν την ήθελε. Συνεπώς, η Ιντούν μάλλον δε μπορούσε να αντισταθεί στην επιμονή της κυρίας Καθηγήτριας Σαγιάνε Ασάχι, που της εξήγησε εν μέσω βρυχηθμών και γρυλισμάτων πως επρόκειτω για παιδιά. Όροι όπως «οικογένεια», «παιδιά», «κακοποίηση παιδιών» και τα λοιπά χαρούμενα συνώνυμα αποτελούσαν λέξεις κλειδιά για την άμεση κινητοποίηση της Ιντούν. Ουφ! Ποιον κορόιδευε; Ανέβηκε στο πλοίο ύστερα από δύο ιδιαίτερα ενοχλητικά συμβάντα, το «πρόσεχε» του Σίνγκεν και το «θα κλαις την πρώτη μέρα» της Ιλίντιεν Άτρας. Στην πραγματικότητα, η Ιντούν ανέβηκε στο πλοίο γιατί σκόπευε να αποδείξει σε όλους όσους παρεξηγούν την ευγενική της φυσιογνωμία και υπομονή με αδυναμία. Και ναι, η Ιλίντιεν ήξερε, γιατί κάποιος «σκληρός» μαμάκιας τα είπε όλα στην τάχα «άκαρδη» μαμά –που τάχα δεν του έχει ιδιαίτερη συμπάθεια-, άσχετα που αυτή τους η σχέση γλύκαινε την καρδιά της Ιντούν.

 Βέβαια, όταν άκουσε τον κύριο Γκλίριον να εξιστορεί τμήματα του λυπηρού και αιματοβαμμένου παρελθόντος του, η φλόγα της εκδίκησης θέριεψε στην καρδιά της. Υπήρχε καταστροφή και υπήρχε θάνατος, όνειρα ποδοπατήθηκαν κάτω από τη βρώμικη μπότα της ζήλειας και των συμφερόντων, ράγισαν και ξεγράφτηκαν για πάντα τη στιγμή που καταπλακώθηκαν από τα απανθρακωμένα δοκάρια μίας άλλης Ακαδημίας. Σε ένα τέτοιο έγκλημα κατά του μέλλοντος και της ελπίδας έπρεπε να αποδοθεί δικαιοσύνη. Αναστέναξε και άφησε τους υπόλοιπους να μιλήσουν. Ζύγισε τις φωνές τους που αναμιγνύονταν με το δροσερό αεράκι της θάλασσας. Όλα τα μέλη της ομάδας ήταν ψυχολογικά προετοιμασμένα –ο Βαλύριον και παγκρεατικά- για το χειρότερο.

«Α ναι, σε ευχαριστώ κυρία Σαγιάνε», είπε με ζεστό χαμόγελο και πήρε τη σφαίρα στα χέρια της. Της έριξε μία προσεκτική ματιά. Οι ενεργειακές δομές δεν ήταν η ειδικότητά της, αλλά κατά τη διάρκεια των χρόνων της ως μαθήτρια στην Ακαδημία είχε μάθει αρκετά από τον Καθηγητή Μπαρτέκ. Αν μπορούσε να μαντέψει, η σφαίρα αντλούσε πληροφορίες από τα μοτίβα του Αιθερικού πεδίου του χρήση, τα οποία αναπαρήγαγε ως ενεργειακό αποτύπωμα στο δεύτερο –μάλλον- στρώμα του Αιθέρα του αρχικού κατόχου, ώστε να του δημιουργείται κάτι σαν ενσυνείδηση για την τοποθεσία και το περιβάλλον του χρήστη. Θα έπρεπε να συντονιστεί με το αντικείμενο λοιπόν, μία ευχάριστη εργασία μελέτης πριν τον ύπνο.

Τα μάτια της έπεσαν στην Άρυα και τις κινήσεις της. Πρόσεξε την αυτοπεποίθηση με την οποία πλησίασε το Βαλύριον και του πρόσφερε το καταπραϋντικό, τα φίλτρα που έφερε για τον καθένα, την προνοητικότητα με την οποία κατένειμε τα φίλτρα στις ομάδες από αυτήν με το λιγότερο κίνδυνο ως το μεγαλύτερο. Ήταν οργανωμένη! Η Ιντούν συγκινήθηκε με την τάξη και τον προγραμματισμό, βρίσκονταν στην πιο ταιριαστή ομάδα. Συγκινήθηκε ακόμη περισσότερο που γνώριζε πως μαζί θα χαίρονταν ακόμη περισσότερο για το μικρό κουτάκι πρώτων βοηθειών που και η Ιντούν είχε τοποθετήσει στον πάτο του σάκου της, δύο σημειωματάρια με αόρατη μελάνη για να καταγράφουν τις παρατηρήσεις τους και να μπορούν να συγκρίνουν σημειώσεις στο τέλος της ημέρας, ένα τρίτο, γκρι σημειωματάριο για να καταγράψει ότι πληροφορίες συναντήσει για τους μαγικούς κύκλους της Βορέλ και την όποια πιθανή παρουσία του Επτάκτινου Αστεριού, κρυφές ραφές πορτοφολιών, σε περίπτωση που προσπαθήσει κάποιος να τους κλέψει, επιπλέον μερίδιο νομισμάτων για κάθε μέλος, σε περίπτωση που έπρεπε να προβεί σε επείγοντα έξοδα κατά τη διάρκεια της αποστολής, από μία πυξίδα, κιτ για να ανοίγει κλειδαρότρυπες που της έδωσε στα κρυφά ο Σίνγκεν και δεν ήξερε πως να χρησιμοποιήσει –αυτό θα το έδινε μάλλον στην Κέννα ή τον Ούμπρο- καλά ρούχα και παπούτσια, σε περίπτωση που χρειαζόταν διπλωματία, ρούχα ζητιάνου, αγκίστρια και πετονιές(!) σε περίπτωση που ξέμεναν από φαγητό στο πλοίο, επιπλέον Αιθερικούς μικρομετασχηματιστές κατασκευής Γκρέλντα, σε περίπτωση που ξέμενε ο Βαλύριον για τις εφευρέσεις του, βελόνες και κλωστή, όπως και επιπλέον ύφασμα για να μπαλώσουν οτιδήποτε χρειαστεί και φυσικά, τσάι. Το τσάι μπορεί να ξεγελούσε, αλλά ήταν το μυστικό της όπλο. Δεν ήταν ένα απλό τσάι. Αυτό το μίγμα σπάνιων αρωματικών βοτάνων περιορισμένης κυκλοφορίας το ζήτησε από την Ιλίντιεν –από την οποία το πήρε με τιτάνιο κόπο- για να το προσφέρουν ως δώρο, σε περίπτωση που θα χρειάζονταν δωροδοκία. Με μία γρήγορη σκέψη κατέληξε ότι δεν ξέχασε τίποτα.

Περίμενε υπομονετικά τη σειρά της και όταν τελείωσε η Άρυα να τους εξηγεί για τα φίλτρα που τους έφερε, η Ιντούν έβγαλε από τη δεξιά τσέπη του σάκου της μία καλοδιπλωμένη περγαμηνή. Τέτοιου είδους περγαμηνές έβρισκε κανείς μόνο δυτικά της Σοβέης, στα ουδέτερα εδάφη και όπως της εξηγούσε το γράμμα με το οποίο κατέφθασε, τις έκαναν δώρο σε φιλοξενούμενους βάρδους και ποιητές. Γύρω μία μεταξένια κορδέλα σε χρώμα μπλε σκούρο. Η Ιντούν σήκωσε την περγαμηνή στον αέρα με τρυφερότητα και ένα δροσερό αεράκι έλυσε την κορδέλα, που πήγε και κάθισε στα μαλλιά της Ιντούν.

«Αυτό είναι το δικό μου δώρο», ανακοίνωσε γλυκά, καθώς η περγαμηνή ξεδιπλώθηκε, αποκαλύπτοντας ένα καλοσχεδιασμένο και λεπτομερή χάρτη της Βορέλ. Στην κάτω δεξιά γωνία διακρίνονταν με καλλιγραφικά το όνομα του Μένανδρου.


Ούμπρo Μέρμαν

Συχαινόταν το δράμα, βαριόταν ελεεινά τα μεγάλα και βαρύγδουπα λόγια, όμως εδώ ο Νάντριελ έκανε κατάθεση ψυχής. Το ελάχιστο που μπορούσε να κάνει ήταν να το βουλώσει και να ακολουθήσει το ρυθμό της κουβέντας. Ήταν στο στοιχείο του, πάνω στο νερό, τα βαριά λόγια του ξωτικού χόρευαν με το ελαφρύ αεράκι που έγλειφε τα πανιά του πλοίου. Σάμπως και ο ίδιος κάπως έτσι δεν είχε καταλήξει πάνω σε εκείνο το καράβι; Στη ζωή του πειρατή, Στην Ακαδημία; Αρκετά όμως με το παρελθόν και τις σκιές του. Ας κοιτάξουμε μπροστά!

Δράση! Επιτέλους Σκέφτηκε, καθώς άκουγε τον καθηγητή να μιλά για τα στενά σοκάκια της Βορέλ, τα σκοτεινά μονοπάτια και τη συνεχή επαγρύπνηση. Στη συνέχεια με τη Σαγιάνε να δίνει οδηγίες, κωδικές ονομασίες κλπ. ένιωθε πως άν είχε στο χέρι του την τρίαινα αααχ θα την κράδαινε τόσο σφιχτά μέχρι να αφήσει σημάδι. Το αίμα του ένιωθε να ανεβάζει θερμοκρασία και οι χτύποι της καρδιάς του αντανακλούσαν πλέον δυνατά στους κροτάφους του. Δράση! Επιτέλους!

Η αριστερή του γροθιά βρήκε τη δεξιά του παλάμη και ο ήχος έκανε την ομάδα να γυρίσει προς το μέρος του. "Δεν θα μας ξεφύγει κανείς Γκλίριον Ναντριελ!"

Καθώς ο Βαλύριον άδειαζε το στομάχι του στην κουπαστή ένα εριστικό χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπό του. Ερασιτέχνης σκέφτηκε καθώς είδε την Άρυα να του δίνει το φιαλίδιο, όμως το αντικείμενό του, του τράβηξε την προσοχή. Χειροβομβίδα καπνού; Ενδιαφέρον Έψαξε βαθιά την τσέπη του και έβγαλε το φυλαχτό της Ιλίντιεν, "το δικό μου αντικείμενο είναι ένα μετάλλιο, πεσκέσι της καθηγήτριας Άτρας. Δεν θυμάμαι ακριβώς το όνομά του, όμως έχει να κάνει με το Σθένος της Αθλομάχης. Μιας και δεν έχουμε το σύνολο του πολεμικού εξοπλισμού μας, σίγουρα θα προκύψει η ανάγκη για λίγη προστασία παραπάνω".

Προτού χαλαρώσει και αρχίσει να σουλατσάρει πάνω στο κατάστρωμα, γύρισε στην ομάδα και έριξε χαμηλά το βλέμμα του, "καταλαβαίνετε ότι η Ιλίντιεν ξέρει τα πάντα έτσι; Δεν θα μπορούσα να ακολουθήσω αν δεν της έλεγα τι πάω να κάνω...", κόμπασε για μία στιγμή, "προφανώς και εγκρίνει, σιωπηλά πάντως" και τους έκλεισε το μάτι, "δεν γινόταν αλλιώς." Ο Γκλίριον έγνεψε καταφατικά, οπότε οι μπελάδες του σταματούσαν εδώ, για την ώρα.

Γύρισε προς το Βαλύριον ξανά, "Θέλω να μάθω κι άλλα για αυτό που έφερες μαζί σου Βήτα! Μιας και θα είμαστε στην ίδια ομάδα μπορεί να μου φανεί χρήσιμο!"
 
« Τελευταία τροποποίηση: Σεπτέμβριος 17, 2020, 11:59:56 μμ by Ιλίντιεν Άτρας »


Γκλίριον Νάντριελ

Πριν προλάβει ο Βαλύριον να αρθρώσει λέξη στον Ούμπρο, ο Γκλίριον πήρε ξανά το λόγο. "Αρκετά για σήμερα, για όλους μας, ξεκουραστείτε και απολαύστε το βράδυ χωρίς τις έγνοιες της αποστολής μας για απόψε. Και ειδικά εσείς οι δύο προσπαθήστε να μείνετε μακριά από μπελάδες στο πλοίο, θα μας περιμένουν αρκετοί όταν φτάσουμε στη Βορέλ."

Κοίταξε τη Σαγιάνε και την Ιντούν, "έχουμε αρκετά να συζητήσουμε οι τρεις μας αύριο. Όμως για απόψε ας μας βρει ένας ήσυχος ύπνος, όσο μπορεί κανείς να ησυχάσει σε τέτοιους περίεργους καιρούς." Ήλπιζε πως κανείς δεν θα πρόσεχε το δεξί του χέρι να σφίγγει τρεμάμενο την επιστολή, ενώ πάσχιζε να κρατήσει την αυτοκυριαρχία του.

"Σας ευχαριστώ όλους ξανά, για όλα όσα κάνατε και θα κάνετε. Καλή ξεκούραση κατά ώρας."

Υποκλίθηκε ελαφριά και πήρε το δρόμο προς την καμπίνα του. Καθώς έφτασε, η επιστολή έγινε κομμάτια και το άτσαλο χτ΄υπημα στην πόρτα, για να κλείσει, ακολούθησαν πηχτά δάκρυα. Θυμήθηκε τα λόγια του Ούμπρο, "δεν θα μου ξεφύγει κανείς, ΚΑΝΕΙΣ!
« Τελευταία τροποποίηση: Σεπτέμβριος 18, 2020, 08:13:31 πμ by Γκλίριον Νάντριελ »