Rasnarry Academy

Απάτες και Λεπίδες [Λίλιθ]

Λίλιθ Μαέραλ

Μετά το τελικό της χτύπημα, έκανε δύο βήματα πίσω ώστε η αλχημίστρια να πέσει κάτω και όχι πάνω της. Ξεφυσηξε για να διώξει όλη την ένταση της στιγμής και ενώ διόρθωνε τις ζάρες στο φόρεμα της παρατήρησε πως και ο Λάντριαν δεν άργησε να βγάλει εκτός τον δικό του αντίπαλο.

"Λοιπόν, το βγάλαμε και αυτό από τη μέση. Πολύ χρήσιμη μαγεία, Λίλιθ!" ο ενθουσιασμός του πολεμιστή δεν κρυβόταν και η Λίλιθ το απολάμβανε. Φυσικά και είχε ενθουσιαστεί, δεν είχε ξαναδεί μαγεία στο δικό της επίπεδο και δύσκολα θα έβλεπε μέσα στα όρια της Ακαδημίας.

" Ωραία ας ξεκινήσουμε"είπε και πλησίασε προς τον αναίσθητο πολεμιστή. Του έριξε μια εξεταστική μάτια, ναι ταιριάζει τέλεια στον σωματότυπο. Έκανε να του πιάσει το χέρι όμως δίστασε όταν είδε πόσο βρόμικο ήταν. Ένα αίσθημα αηδίας την κατέλαβε. Γιατί πρέπει να είναι τόσο βρομεροι; συλλογίστηκε ρίχνοντας μια κλεφτή μάτια προς την κοπέλα που ήταν στην ίδια κατάσταση. 

Άρπαξε τον καρπό του με τα ακροδάχτυλα της και γύρισε το κεφάλι προς τον Λάντριαν απλώνοντας το ελεύθερο χέρι της προς αυτόν. Ανταποκρίθηκε στο αίτημα της και της έδωσε το χέρι του. Ήταν έτοιμη. Άφησε τον αιθέρα να περάσει από τον έναν πολεμιστή, μεσα από αυτήν και έπειτα στον επόμενο.
"Έτοιμος!" είπε και πέταξε το χέρι του μπράβου στο πάτωμα. Με ένα αυτάρεσκο χαμόγελο έδειξε στον Λάντριαν μια καλογυαλισμενη ασπίδα για να θαυμάσει την δύναμη της, που περίμενε με τόση προσμονή. Και τώρα η σειρά της. Επανέλαβε την διαδικασία παίρνοντας την μορφή της αλχημίστριας της φωτιάς που βρισκόταν ακόμα αναίσθητη στο έδαφος.  Προσπάθησε να φτιάξει λίγο τα κουρέλια που φορούσε όμως ήταν μάταιο, όπως ακριβώς και το χάος που είχε για μαλλιά. "Απλά απαράδεκτο!" μουρμούρισε.

Τώρα ξεκινούσε το πραγματικό τους σχεδιο. Έπρεπε να βρουν το λημέρι των κακοποιών και έχοντας την μορφή των μελών τους θα ήταν παιχνιδάκια μπουν ανενόχλητοι.