Rasnarry Academy

Λεπίδα και Θηκάρι [Κέννα, Βίλιτοφ]

Λάντριαν

  • Άνθρωπος
  • Moderator
  • Level 17
  • *****
  • Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Είχαν περάσει  λίγες μέρες από το συμβάν μεταξύ των δύο Μαθητών Πολεμιστών και της Καθηγήτριας. Ο Βίλιτοφ ήταν στο δρόμο της ανάρρωσης, αλλά ο Λάντριαν πίστευε ότι δεν αρκούσε η φροντίδα των θεραπευτών για να επανέλθει κανείς από μια τέτοια εμπειρία. Ήταν κάτι που τον είχε προβληματίσει, για πολλούς λόγους, και στο τέλος αποφάσισε να καλέσει στο γραφείο του εκείνο το απόγευμα το Βίλιτοφ και την Κέννα, ειδοποιώντας τους νωρίτερα.

Ο μεγαλόσωμος άντρας ήταν απλά ντυμένος, με ένα καφέ παντελόνι, ένα μπεζ πουκάμισο που τόνιζε το ευρύ στέρνο και τις φαρδιές πλάτες του. Το γραφείο του δεν ήταν πολύ μεγάλο, ούτε είχε πολλά πράγματα μέσα. Ένα τραπέζι, με μία καρέκλα για τον ίδιο στη μία μεριά, και δύο πολυθρόνες από την άλλη μεριά για τους καλεσμένους του. Πάνω στο τραπέζι υπήρχαν ποτήρια και σκεύη με ζεστό τσάι που είχε φέρει ο Λάντριαν για τη συνάντηση, καθώς και ένας δίσκος με μελένια γλυκά με βάση το ζυμάρι, ελαφριά και νόστιμα.

Ο Λάντριαν ήταν όρθιος και βημάτιζε στο γραφείο του, συχνά σταματώντας μπροστά στη μπαλκονόπορτα και κοιτώνταε έξω σκεφτικά, και η πόρτα του γραφείου του ήταν ανοιχτή, προσκαλώντας τους επισκέπτες του να περάσουν καθώς θα έφταναν.


Κέννα

  • Πολεμιστής
  • Level 7
  • Άνθρωπος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Δεν είχαν περάσει πολλές μέρες από όταν ο Βίλιτοφ κόντεψε να πεθάνει από το χέρι της Σαγιάνε , όμως ευτυχώς η ανάρρωση του προχωρούσε γρήγορα. Του είχε δοθεί απαλλαγή από τα μαθήματα και φυσικά την προπόνηση μέχρι να γίνει εντελώς καλά.

Περίμενε πως κάποια στιγμή θα τους καλούσε κάποιος καθηγητής. Ισως για την δική της τιμωρία γιατί ο Βίλιτοφ τιμωρήθηκε ήδη για 3 ζωές. Το σημείωμα που έλαβε την ενημέρωσε πως ο καθηγητής Λαντριαν τους περίμενε το απόγευμα στο γραφείο του.  Δεν είχε την ευκαιρία να τον γνωρίσει οπότε δεν ήξερε και τι να περιμένει, όμως σαν την Σαγιάνε δεν μπορεί να ήταν και αυτό από μόνο του ήταν μια ανακούφιση.

Όταν έφτασε, η πόρτα του γραφείου ήταν ορθάνοιχτη, παρόλα αυτά χτύπησε για να κάνει αισθητή την παρουσία της. "Καλησπέρα"


Βίλιτοφ Θορνβερτ

  • Πολεμιστής
  • Level 18
  • Νέος Παίκτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Σκέφτηκε σοβαρά το αν θα πήγαινε. Τις τελευταίες εβδομάδες και έπειτα από το γεγονός με την Καθηγήτρια Ασάχι, απέφευγε τους πάντες, από μαθητές ως και καθηγητές και βοηθούς καθηγητών. Δεν ένιωθε την ανάγκη να μιλήσει με κανέναν και να ακούσει τα σχόλια τους. Αρκετά άκουγε από τις γωνιές της τραπεζίας.

Κ ρατούσε στο μυαλό του ακόμα όμως τα λόγια του καθηγητή Λαντριαν. Ήθελε να μιλήσει σε εκείνον και την Κέννα. Μα γιατί; Δεν ήξερε ήδη τι είχε συμβει; Αποκλείεται να μην γνώριζε. Και δεν είχε καμία όρεξη να τα συζητήσει και να τα θυμηθεί. Αρκετά σημα΄δια είχαν παραμείνει πάνω του και ακο΄μα περισσότεορι επίδεσμοι.

Κλώτησε τον τοίχο από την καρέκλα που καθόταν και σηκώθηκε όρθιος, ισιώνοντας τα ρούχα του με το ελεύθερο χέρι καθώς το αριστερό βρισκόταν κολλημένο στο στέρνο του με νάρθηκα και επιδέσμους ποτισμένους με βότανα. Ήξερε πως θα το μετάνιωνε αλλά είχε ήδη βγει από το δωμάτιο και κατευθυνοταν προς το γραφείο του Λαντριαν.

"Καλησπέρα"  είπε σιγανά και μπήκε μέσα περιμένοντας, ρίχνοντας μερικές κλεφτές ματιές στην γυναίκα πίσω του.
Ulu chi', dos z'klaen ust wund'ahk˙ to betray, you must first belong.


Λάντριαν

  • Άνθρωπος
  • Moderator
  • Level 17
  • *****
  • Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Όταν οι δύο μαθητές έφτασαν, ο Λάντριαν γύρισε και τους κοίταξε. Χαμογέλασε, αλλά μια σκιά πέρασε στιγμιαία από τα μάτια τους. Μπορούσε να το δει, να το αισθανθεί, ότι είχαν περάσει κάτι δυσάρεστο. Δεν θα τους κατηγορούσε αν είχε κλονιστεί η πίστη τους στην Ακαδημία, αν δίσταζαν να αλληλεπιδράσουν με ένα Καθηγητή. Πόσο λάθος ήταν αυτό! Πόσο μακριά από τον κόσμο που ήθελε να δει ο Λάντριαν πριν κλείσει τα μάτια του.

"Συμπολεμιστές, καλησπέρα. Καθίστε παρακαλώ." είπε με ευχάριστο τόνο. Δεν ήταν ένας εύθυμος τόνος, πώς θα μπορούσε βλέποντας τον Βίλιτοφ έτσι. Αλλά ήταν ευχάριστος, ένα ειλικρινές καλοσώρισμα. Τους αποκάλεσε "συμπολεμιστές", όπως έκανε πάντα ο Λάντριαν με τους Πολεμιστ΄ές μαθητές του. Όχι "παιδιά, στρατιώτες, μαθητές". Τους προσφωνούσε ως ίσους, και αυτό ήταν ταυτόχρονα έπαινος και προσδοκία, δείχνοντάς τους πόσο ψηλά ήθελε να φτάσουν.

"Πιείτε και φάτε ελεύθερα! Τα ζήτησα από την κουζίνα για τη συνάντησή μας. Τα γλυκά είναι από τα αγαπημένα μου." είπε και, καθισμένος ο ίδιος στην άλλη μεριά του τραπεζιού, έγειρε μπροστά και πήρε ένα, και το έφαγε. Ένας καθηγητής τους έδερνε, και ο άλλος τους κερνούσε. Ο Λάντριαν ήθελε να γελάσει πικρά με την παράνοια.

"Ελπίζω να καλυτερεύει το σώμα σου, Βίλιτοφ. Aυτό που συνέβη ήταν λάθος και δεν πρέπει να επαναληφθεί." είπε ο Λάντριαν, κοιτώντας τον. Ο τόνος του ήταν σοβαρός, αλλά απαλός. "Αρχικά ευχαριστώ που ήρθατε. Δεν θέλω να ρωτήσω τι συνέβη, ποιός ξεκίνησε και είπε τι...Αυτό που θα ήθελα να μου πείτε, παίρνοντας το χρόνο σας, είναι πώς είναι αυτές οι μέρες για εσάς μετά το συμβάν. Σκέψεις και συναισθήματα, προβληματισμοί, και ίσως συμβάντα." είπε, κοιτάζοντας και τους δύο, δίνοντάς τους το χρόνο τους να βάλουν τις σκέψεις τους σε τάξη.
« Τελευταία τροποποίηση: Ιούνιος 26, 2020, 02:20:49 μμ by Λάντριαν »


Κέννα

  • Πολεμιστής
  • Level 7
  • Άνθρωπος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Μπαίνοντας, ο Βίλιτοφ την προσπέρασε ελάχιστα όμως δεν προχώρησε παραπάνω, στάθηκε στο κέντρο του δωμάτιο. Ήταν άραγε θυμωμένος μαζί της; Όπως στεκόταν πίσω του, τον κοίταξε ερευνητικα για μια στιγμή.

"Συμπολεμιστές, καλησπέρα. Καθίστε παρακαλώ." Η ήρεμη φωνή του Λάντριαν μετέφερε το βλέμμα της πάνω του. Είχε το σωματότυπο αρκούδας όμως τόσο βελούδινη χροιά. Περπάτησε διστακτικά μέχρι την πολυθρόνα μπροστά από το γραφείο και κάθισε.

"Πιείτε και φάτε ελεύθερα! Τα ζήτησα από την κουζίνα για τη συνάντησή μας. Τα γλυκά είναι από τα αγαπημένα μου."  Τα μάτια της Κέννα ταξίδεψαν από τον Λάντριαν, στα γλυκά με το τσάι και κατέληξαν σε μια κλέφτη μάτια πάνω από τον ώμο της, στο Βίλιτοφ που στεκόταν ακόμα ορθιος.

Αναστέναξε και κατέβασε ελάχιστα το κεφάλι. Θα είχε κάθε δίκαιο να ηταν ακόμα θυμωμένος.


Βίλιτοφ Θορνβερτ

  • Πολεμιστής
  • Level 18
  • Νέος Παίκτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ο Βίλιτοφ περίμενε να καθίσει η Κέννα πρώτα και αφού το έκανε, ακολούθησε με τα μάτια πια καρφωμένα στ γλυκά που είχε, όπως είχε αναφέρει ο καθηγητης, παραγγειλει ειδικά γι ααυτη την περίσταση. Αστείο, ήθελε να γελάσει απίστευτα αλλά αν το έκανε θα το έκανε από μέσα του. Ένας βαθύς αναστεναγμός ακολούθησε μα στο τέλςο πήρε ένα από τα αφράτα γλυκά και το δάγκωσε. Η γλυκιά του ζύμη του θύμισε απίστευτα εκέινες τις λιχουδιές που συχνά του έφτιαχνε η μητέρα του. Σχεδόν χαμογέλασε στην ανάμνηση. Έβαλε το υπόλοιπο μέσα στο στόμα του, τίναξε τα χέρια του απαλά και κάθισε ακόμα πιο αναπαυτικά στο κάθισμα.

"Νομίζω πως αυτά είναι τα δικά μου λόγια, Καθηγητά. Είναι ξεκάθαρο πως αυτός που τιμωρείται είναι και εκείνος που πραγματικά φταίει. Σε έναν ιδανικό κόσμο, τέλωσπάντων, όπως αυτός που παλεύουν πολλοί εδώ μέσα για να φέρουν" ανασήκωσε τον ώμο του.  "Μην με παρεξηγείτε. Κέννα, ειδικά εσύ" γύρισε την προσοχή του στην κοπέλα πλάι του "Όπως σου είχα εξηγήσει. Δεν σε κατηγορώ για τίποτα. Αλήθεια. Αν είναι να κατηγορήσω κάποιον, είναι ο κόσμος αυτός" κοίταξε τον Λάντριαν "Δεν μπορείς να έχεις μεγάλες προσδοκίες από έναν διεφθαρμένο κόσμο"
« Τελευταία τροποποίηση: Ιούνιος 28, 2020, 07:08:06 μμ by Βίλιτοφ Θορνβερτ »
Ulu chi', dos z'klaen ust wund'ahk˙ to betray, you must first belong.


Λάντριαν

  • Άνθρωπος
  • Moderator
  • Level 17
  • *****
  • Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
O Λάντριαν μπορούσε να δει ΄΄οτι οι δύο νέοι ήταν καταπονημένοι, και σωματικά αλλ΄α κυρίως ψυχικά. Δεν ήταν αυτό που ήθελε για την Ακαδημία, δεν πίστευε σε αυτού του τύπου τη "σκληραγώγηση". Αυτά ήταν πράγματα του παρελθόντος. Ένα καλύτερο μέλλον θα ερχόταν από ένα διαφορετικό, καλύτερο τύπο Πολεμιστών.

Χαμογέλασε ευγενικά στον Βίλιτοφ στην τελευταία φράση και έγνεψε. "Ίσως ισχύει. Αλλά θεωρώ ότι δεν υπάρχει λόγος να υπερβάλλουμε προς οποιαδήποτε "πλευρά" ως προς το πώς προσεγγίζουμε τον κόσμο, την κοινωνία, τους γύρω μας, τον εαυτό μας." είπε με ήρεμο, πιο ανάλαφρο τόνο. "Εγώ για παράδειγμα, όντως θέλω ένα καλύτερο κόσμο. Ξέρω ότι δεν είναι ακόμα εδώ, και συνεπώς δεν θα τριγυρίζω σαν να ζω ήδη εκεί. Προφυλάσσομαι, έχω τα μάτια μου ανοιχτά, και εντοπίζω το πώς μπορώ να φέρω τις αλλαγές που θέλω να δω. Αλλά, ταυτόχρονα..." είπε με μια μικρή παύση, παίρνοντας ένα γλυκό με το μεγάλο χέρι του, κοιτώντας το για λίγο και δαγκώνοντάς το.

"Δεν θα ζήσω και "ταμπουρωμένος" απέναντι στον κόσμο και το κακό του. Είμαι Πολεμιστής, όπως είστε και εσείς. Είμαστε μαθημένοι να περιμένουμε το θάνατό μας κάθε φορά που βγαίνουμε στο πεδίο της μάχης, ή που τραβάμε το όπλο μας. Αυτό χτίζει δύναμη, και το να πω ένα "ας πάει στο καλό, ας δώσω λίγο πίστη στο καλό που υπάρχει σε αυτό τον κόσμο!" το πρωί που θα σηκωθώ είναι μικρό τίμημα και μικρό ρίσκο σε σ΄χεση με το ρίσκο του να είναι κανείς Πολεμιστής. Μπορώ να το κάνω, μπορείτε και εσείς...και όντως αλλάζει τη μέρα σου, η ζωή σου. Δεν είμαι τόσο αδύναμος  που να μην μπορώ να αντέξω το να πιστέψω και να αφεθώ ευάλωτος-σε λογικά πλαίσια- προκειμένου να ζήσω καλύτερα." είπε, τρώγοντας το υπόλοιπο γλυκό που κρατούσε.

"Τώρα, όπως είπα στην αρχή. Πείτε μου για τις τελευταίες μέρες. Σκέψεις, συμβάντα, ανησυχίες. Κέννα, πρώτη." είπε ήρεμα, γυρίζοντας να την κοιτάξει και επαναφέροντας τους εφήβους στο θέμα που ήθελε.