Rasnarry Academy

Πίσω από τη Σκιά του Δέντρου ΙΙ - Η Πτώση (Ανοιχτό)

Άρυα Λιρέλ

  • ΣΤ' Έτος
  • Θεραπευτής
  • Level 9
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ευτυχώς, υπήρχε δουλειά. Πολλή δουλειά. Δουλειά που ανέλαβε να κάνει μόνη, γιατί είχε ανάγκη γεμίζει τις ώρες της για να ξεχνιέται.

Από τότε που ο Αλλάσιος έφυγε, δεν άντεχε να βρίσκεται πουθενά αλλού. Στην αρχή έβρισκε δικαιολογίες• ότι χρειαζόταν κάποια αλοιφή, κάποιο από τα βότανα της είχε τελειώσει, κάποιος μαθητής χρειαζόταν βοήθεια... Και όλα αυτά επειδή οι γύρω της έβλεπαν τη θλίψη της, και δεν την θεωρούσαν ικανή να αναλάβει το θεραπευτήριο.

"Δεν έχει καθαρό μυαλό"
"Δεν έχει αρκετή εμπειρία"
"Δεν έχει τα κότσια να αντέξει τις εικόνες που θα δει εκεί μέσα, είναι πολύ μικρή για αυτό"


Η Άρυα όμως τους διέψευσε έναν προς έναν. Έκρυψε βαθιά μέσα της τα συναισθήματά της, φόρεσε το παγωμένο προσωπείο της και ξεκίνησε. Χωρίς πολλά λόγια, χωρίς ερωτήσεις, χωρίς προβλήματα. Μόνο πράξεις.

Τα πράγματα στην Ακαδημία μετά από ένα διάστημα ήταν ιδιαίτερα ήσυχα. Ελάχιστοι μαθητές επισκέπτονταν πλέον το θεραπευτήριο, και όσοι το έκαναν δεν είχαν κάτι το ιδιαίτερο• συνήθως ήταν Πολεμιστές ή Αλχημιστές, που κάτι είχε στραβώσει κατά τη διάρκεια της προπόνησής τους -κυρίως αστράγαλοι- και έπειτα την απασχολούσαν μόνο για τονωτικά ή αλοιφές. Η Άρυα φρόντιζε πάντα να μην μοιράζει από δω και από κει τα πολύτιμα βότανα που είχε αφήσει πίσω του ο Αλλάσιος. Εξέταζε προσεκτικά την κάθε περίπτωση, έδινε πρώτα όλες τις εναλλακτικές, και έπειτα, αν δεν υπήρχε άλλη λύση, προχωρούσε σε θεραπεία. Οι δυνάμεις της την βοηθούσαν επίσης πολύ, αν και συνήθως έκανε χρήση μόνο σε σοβαρές περιπτώσεις, για να διατηρεί την ενέργειά της σε αποδεκτά επίπεδα.

Σε αντίθεση με το δωμάτιό της, στο οποίο επικρατούσε πανικός, στο θεραπευτήριο είχε φροντίσει να τα κρατήσει όλα σε απόλυτη τάξη —ακριβώς όπως τα βρήκε, οργανωμένα και καθαρά. Είχε μόλις γεμίσει το τελευταίο βάζο με τις αλοιφές και το τοποθετούσε στη θέση του, όταν άκουσε ένα γρήγορο χτύπημα στην πόρτα. Πριν καν προλάβει να αρθρώσει κουβέντα, η πόρτα άνοιξε με μια δυνατή κλωτσιά, και η Άρυα αντίκρυσε την Κέννα και τη Σαγιάνε να σέρνουν κυριολεκτικά έναν αιμόφυρτο μαθητή στο εσωτερικό. Γούρλωσε τα μάτια καθώς είδε τη γραμμή αίματος που άφηνε πίσω του ο νεαρός άνδρας, και τους έκανε νόημα να πλησιάσουν γρήγορα πιο μέσα. Εκείνη τη στιγμή πρόσεξε πως και η Σαγιάνε ήταν χτυπημένη• έβλεπε ξεκάθαρα ένα τραύμα στην κοιλιά, ενώ με μια γρήγορη πρώτη ματιά νόμιζε πως ήταν αίμα του μαθητή. Η Κέννα φαινόταν τρομαγμένη -κάτι που έκανε την Άρυα ακόμα πιο νευρική- μα όχι χτυπημένη.

«Κάτσε εδώ» πρόσταξε και της έδειξε το ένα κρεβάτι, ενώ ταυτόχρονα έπιασε τον μαθητή από τον ώμο που τον άφηνε η Σαγιάνε.
«Κέννα, βοήθησέ με να τον ξαπλώσουμε εδώ» είπε, και της έκανε ένα νεύμα με το κεφάλι προς το λίγο μεγαλύτερο κρεβάτι στο βάθος.

Δεν μπορούσε να σταματήσει να σκέφτεται τι στο καλό είχε γίνει. Ο μαθητής ήταν τρομερά τραυματισμένος και σε ημιλιπόθυμη κατάσταση, ενώ το γεγονός ότι και η Σαγιάνε ήταν χτυπημένη, έκανε το μυαλό της να τρέχει σε διάφορα σενάρια.

Δεχτήκαμε επίθεση; Είναι δυνατόν; Ποιος τρελός θα αποφάσιζε να έρθει αντιμέτωπος με ολόκληρη την Ακαδημία; Αποκλείεται. Ένας μόνος του δεν θα ερχόταν ποτέ. Ίσως είναι πολλοί. Γι' αυτό η Κέννα φαίνεται τόσο τρομαγμένη; Ω Θεοί! Γιατί, γιατί να συμβαίνει αυτό;

Τον ξάπλωσαν και επιθεώρησε στα γρήγορα τα τραύματά του. Έπειτα γύρισε να κοιτάξει την Σαγιάνε. Μια πληγή στην κοιλιά, και κρατούσε το χέρι της. Τα μάτια της ήταν κάπως κοκκινισμένα. Σίγουρα ο νεαρός φαινόταν σε πολύ χειρότερη κατάσταση. Μα τότε...

Αν όντως δεχόμαστε επίθεση, η Σαγιάνε δεν θα ήταν εδώ αυτήν τη στιγμή. Ένα τραύμα στην κοιλιά δεν θα την εμπόδιζε. Μάλιστα, ίσως ακόμα να μην σήμαινε τίποτα για κείνη.


Την είχε δει στη Μεβαίρ. Ήξερε ότι ήταν ικανή να αντέξει πολλά παραπάνω απ' αυτό. Ήξερε επίσης ότι δεν πονά. Σχεδόν όλοι το ήξεραν.

Τότε τι στο καλό συνέβαινε;

Είτε ο εχθρός εξουδετερώθηκε, είτε...

«Τι συνέβει;» ρώτησε απότομα κοιτώντας μία τη μία και μία την άλλη, μα γύρισε γρήγορα την προσοχή της στον μαθητή. Αρπάζοντας ένα ψαλίδι, ξεκίνησε γρήγορα μα με προσοχή να κόβει τη γεμάτη αίματα πουκαμίσα του. Μπορούσε να τον δει να βλεφαρίζει, μα δεν φαινόταν ικανός να μιλήσει.

«Προσπάθησε να μείνεις μαζί μου. Μην κοιμηθείς» είπε σοβαρά κοντά στο αφτί του, ελπίζοντας να την ακούσει. Δεν είχε ιδέα για την έκταση των τραυμάτων του, οπότε προσπάθησε να αποφύγει τα χειρότερα μέχρι να σιγουρευτεί.

«Λοιπόν;» επανέλαβε σοβαρά και κάπως νευρικά απευθυνόμενη στις δύο γυναίκες, με γυρισμένη την πλάτη καθώς αφαιρούσε το ματωμένο ρούχο του μαθητή μπροστά της.
« Τελευταία τροποποίηση: Ιούνιος 24, 2020, 07:04:17 πμ by Άρυα Λιρέλ »


Κέννα

  • Πολεμιστής
  • Level 7
  • Άνθρωπος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Μπαίνοντας στο θεραπευτηριο η Αρυα άλλαξε θέση με την Σαγιάνε στον ώμο του Βίλιτοφ, εντελώς σοκαρισμένη και η ίδια ρωτούσε τι συνέβη. Τι να της έλεγε; Κατέβασε το κεφάλι ρίχνοντας μια κλέφτη μάτια προς το μέρος που καθόταν η Ασαχι. Ακόμα δεν μπορούσε να την κοιτάξει. Ούτε ήθελε να την εκθέσει όμως.

Ξεκίνησε να λέει δειλά "Ε ε.. Εγώ φταίω. Ξεκίνησα καυγά στην τραπεζαρια και...." Δεν υπήρχε λόγος μα μάθουν τι έγινε,αυτο θα κατέστρεφε την αξιοπιστία της απέναντι στους μαθητές και οι μόνοι που είδαν τι έγινε ήταν ο λαντριαν και η Ιλιντιεν, αυτοί σίγουρα δεν θα μιλήσουν. "Δεν έχει σημασία τι έγινε, βοήθησε τον"συνέχισε πιο απότομα αυτήν την φορά.

Αφού τον ξάπλωσαν σε ένα από τα κρεβάτια η Αρυα του έσκισε τα ρούχα για να εξετάσει τα τραύματα του. Δεν μπορούσε να μείνει άπραγη, ηταν πολύ νευρική ακόμα, έπιασε ένα βρεγμένο πανί και βάλθηκε να καθαρίζει το ματωμένο πρόσωπο του, άτσαλα και απότομα.

Ο Βίλιτοφ βόγκηξε από πόνο και άνοιξε τα μάτια του, ομως η Κέννα δεν ήταν σίγουρη ότι την έβλεπε. "Σσσ..." ειπε απαλά χωρίς να περιμένει να την αναγνωρίσει . Συνέχισε να καθαρίζει, πιο προσεκτικά αυτήν την φορά,αποκαλύπτοντας τραύματα κρυμμένα από το αίμα.
"Τι θέλεις να κάνω; " ρώτησε την Άρυα. Σίγουρα μπορούσε να βοηθήσει κάπως.
« Τελευταία τροποποίηση: Ιούνιος 24, 2020, 03:20:26 μμ by Κέννα »


Σαγιάνε Ασάχι

  • Άνθρωπος
  • Καθηγητής
  • Level 20
  • Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
H Σαγιάνε άφησε τα κορίτσια σχεδόν δίχως πνοή. Κάθισε καθώς η Άρυα τρελαμένη κοιτούσε το νεαρό και κατάλαβε την αμηχανία της Κέννα. Άλλωστε ποιός δε θα την καταλάβαινε;  Σηκώθηκε και πήγε στον πάγκο που ήξερε πως ο Αλάσσιος έχει τους επιδέσμους, το αλκοολ για τις πληγές και τις βελόνες. Προτεραιότητα της, το δάχτυλο της.

Με γυρισμένη πλάτη μίλησε. "Μην έχεις αμηχανία Κέννα. Δεν έχει σημασία πως ξεκίνησε. Σημασία έχει πως τον έδειρα στον βαθμό που βλέπεις, αφότου τον άφησα να μου κάνει μια καλή μαχαιριά για να βγάλω προς τα έξω την έπαρση του." είπε και φέρνοντας κοντά της το αλκοολ ανέβασε την σκισμένη της μπλούζα και έριξε το περιεχόμενο του μπουκαλιού πάνω της για να κρατήσει την πληγή μέχρι τα ράμματα.

"Μόλις συνειδητοποίησα σε τι έκταση είχα καταφύγει εις μνήμην της αποτυχίας μου τέλεσα ένα πολύ παλιό έθιμο των Ασάχι. Ακρωτηριασμό. Έτσι πάντα θα θυμάμαι αυτή την αποτυχία, ώστε να μη την διαπράξω ξανά"

Γύρισε να αντικρύσει τις κοπέλες. "Δε θα πεθάνει. Είναι αρκετά μπάσταρδος και είναι επιζών όπως εσύ Κέννα. Ο εγωισμός και η αυταπάρνηση για τη ζωή τον κινούν. Απλά κάνε ότι μπορείς Άρυα για την γρήγορη ίαση του. Και κυρίως το πρόσωπο του. Το αγαπά τόσο πολύ" είπε ξετυλλίγοντας το μαντήλι γύρω από το δάχτυλο της.

"Να το καυτηριάσω έτσι;" απεύθυνε την ερώτηση προς την Άρυα.


Βίλιτοφ Θορνβερτ

  • Πολεμιστής
  • Level 18
  • Νέος Παίκτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Φωνές και σκιές μπροστά από τα μάτια του μα καμία επαφή με το περιβάλλον. Ένα αδιανόητο μούδιασμα είχε τυλίξει το κορμί του απο το κεφάλι ως και τα πόδια του, καρφώνοντάς τον ανελέητα με την οποιαδήποτε κίνηση που βίαζαν στο σώμα του. Ξανά, δεν έβλεπε, δεν μπορόυσε να μιλήσει ούτε να παραπονεθεί για τον πόνο του. Οι ανάσες του ήταν βεβιασμένες και κοφτές.

Περισσότερες φωνές και πλεον τον άγγιζαν πιέζοντας όλα τα λάθος σημεία.

Ένα ζεστό άγγιγμα στο μέτωπό του, ένας ψίθυρος και μετά το κενό. Άφησε τον εαυτό του να παρασυρθεί από την εξαθλίωση να παραδοθεί σε ένα άστατο ύπνο.
Ulu chi', dos z'klaen ust wund'ahk˙ to betray, you must first belong.


Άρυα Λιρέλ

  • ΣΤ' Έτος
  • Θεραπευτής
  • Level 9
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Τον εξέταζε προσεκτικά, καθώς η Κέννα γεμάτη τύψεις έριχνε στον εαυτό της το φταίξιμο για την κατάντια του.

«Εσύ τον έκανες έτσι;» ρώτησε έκπληκτη.

«Δεν έχει σημασία τι έγινε, βοήθησε τον» συνέχισε εκείνη απότομα, και η Άρυα κούνησε πέρα δώθε το κεφάλι με αποδοκιμασία.

Ήταν γεμάτος αίματα• σπασμένα οστά, πρησμένο από τα χτυπήματα πρόσωπο, ανοιχτές πληγές παντού. Ή Άρυα προχώρησε στο σώμα. Το στέρνο του ήταν μελανιασμένο, το ίδιο και οι καρποί του. Τον άκουσε να βογκάει και πρόσεξε πως η Κέννα είχε πιάσει ένα πανί και βάλθηκε να τον καθαρίσει.

«Καταλαβαίνω ότι θες να βοηθήσεις, αλλά όχι έτσι» την πρόλαβε και της το πήρε από τα χέρια. Έριξε αλκοόλ στο πανί, και με γρήγορες μα απαλές κινήσεις καθάρισε τα τραύματα του προσώπου του. Έπειτα έβαλε τα χέρια της προσεκτικά σε σημεία που δεν ήταν τόσο χτυπημένα για να μην τον πονέσει, και έκλεισε τα μάτια για να συγκεντρωθεί. Μπορούσε να νιώσει τον αιθέρα να ρέει μέσα της, να κατευθύνεται στα ακροδάχτυλά της και από εκεί να περνά στο πρόσωπό του, κλείνοντας ένα ένα τα κοψίματα. Μικρές μελανιές εξαφανίστηκαν, και όσα επιφανειακά τραύματα είχε έκλεισαν. Η μεγαλύτερη αιμορραγία σταμάτησε. Πάνω που ήταν έτοιμη να συνεχίσει με τη σπασμένη του μύτη, η Σαγιάνε αποφάσισε να μιλήσει•

«Μην έχεις αμηχανία Κέννα. Δεν έχει σημασία πως ξεκίνησε. Σημασία έχει πως τον έδειρα στον βαθμό που βλέπεις, αφότου τον άφησα να μου κάνει μια καλή μαχαιριά για να βγάλω προς τα έξω την έπαρση του»

Η Άρυα άνοιξε απότομα τα μάτια και γύρισε προς το μέρος της έκπληκτη για ακόμα μια φορά εκείνη την ημέρα. Τον έδειρα... τον άφησα... έπαρση... Ένιωσε το αίμα να της ανεβαίνει στο κεφάλι. Μα έπειτα είπε κάτι ακόμα χειρότερο• ακρωτηριασμός;!

Η Κέννα την ακούμπησε στον ώμο.
«Τι θέλεις να κάνω;» ρώτησε χαμηλόφωνα, ενώ η Σαγιάνε συνέχιζε να ειρωνεύεται τον μαθητή μπροστά της.

«Γύρνα τον στο πλάι μην πνιγεί από το ίδιο του το αίμα, μπορεί να έχει σπάσει και δόντια. Και κράτα τον ξύπνιο για να δω μια στιγμή τη Σαγιάνε» της είπε κατευθύνθηκε γρήγορα προς την καθηγήτριά της. Ήξερε πως αν δεν κινούνταν γρήγορα, για τη Σαγιάνε δεν θα υπήρχε γυρισμός. Αγνόησε την ερώτησή της για καυτηριασμό, και άρπαξε το χέρι της. Δεν μπορούσε με τίποτα να συγκρατήσει τα νεύρα που είχε. Δάγκωνε το εσωτερικό από τα μάγουλά της τόσο δυνατά, που σχεδόν τα μάτωσε για να μην μιλήσει. Έριξε άφθονο νερό, και έπειτα έκοψε ένα κομμάτι από τις γάζες μπροστά της και το τύλιξε όσο πιο σφιχτά μπορούσε στην άκρη του δαχτύλου της, για να σταματήσει τη μεγάλη ροή.
«Σου είπα να κάτσεις», συνέχισε, και την οδήγησε πίσω στο κρεβάτι. Το κόψιμο στην κοιλιά της ακόμα αιμορραγούσε, μα αυτήν τη στιγμή δεν είχε προτεραιότητα. Το καθάρισε γρήγορα με λίγο αλκοόλ, και το τύλιξε με γάζες. Έπρεπε να κρατήσει ενέργεια για όσα θα ακολουθούσαν. Ξεφύσησε αγανακτισμένη, και αν το βλέμμα που είχε ρίξει στην αρχή στην Κέννα ήταν κακό, η αποδοκιμασία με την οποία κοιτούσε αυτήν τη στιγμή τη Σαγιάνε ήταν δέκα φορές μεγαλύτερη.

«Πόσο εγωίστρια είσαι»

Δεν άντεξε τελικά, το είπε.
Δεν μπορούσε να βλέπει αυτήν την απάθεια, αυτό το βλέμμα του "τα ξέρω όλα", το ότι μόνη της αποφάσισε να σακατέψει σήμερα έναν μαθητή αλλά και τον εαυτό της.

«Πού είναι το κομμένο δάχτυλο;» απαίτησε να μάθει. Ο τόνος της πρώτη φορά τόσο παγωμένος.
« Τελευταία τροποποίηση: Ιούνιος 26, 2020, 10:46:44 μμ by Άρυα Λιρέλ »


Κέννα

  • Πολεμιστής
  • Level 7
  • Άνθρωπος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Είδε την αποδοκιμασία στα μάτια της Άρυα όταν πίστεψε πως αυτή έφερε τον Βίλιτοφ σε αυτήν την κατάσταση όμως δεν την ένοιαζε, το είχε συνηθίσει αυτό το βλέμμα και πλέον δεν την άγγιζε.

"Δεν είναι αμηχανία, απογοήτευση είναι. Πως μπόρεσες να το κάνεις αυτό στον εαυτό σου" απάντησε στην Σαγιάνε μουρμουρωντας.  "Σε τι θα του χρησιμεύσει το δάχτυλο σου, ε;" συνέχισε πιο έντονα αυτήν την φορά. Έβγαλε το μαντίλι με το δάχτυλο της Σαγιάνε και το έδωσε στην Αρυα, σχεδόν της το πέταξε.

Άφησε την Άρυα να ασχοληθεί με την  Σαγιάνε και ακολουθώντας την οδηγία της, γύρισε τον Βίλιτοφ στο πλάι. Τα μαλλιά του είχαν ποτίσει από το αίμα, έχασαν το λαμπερό τους κόκκινο και απέκτησαν το κόκκινο του θανάτου. Μετακίνησε απαλά μερικές τούφες που είχαν κολλήσει στο πρόσωπο του.
"Βίλιτοφ.... με ακούς;" ρώτησε χωρίς να φωνάζει αλλά αρκετά δυνατά για να την ακούσει. Τον ταρακούνησε ελαφρά "Βίλιτοφ..." όμως τίποτα δεν ηταν αρκετό. Ξεφύσηξε, σίγουρα θα την μισούσε μετά από αυτήν την μέρα.
 "Συγνώμη για αυτό" ψιθύρισε ενώ πάτησε με την παλάμη της ένα ανοιχτό τραύμα στα πλευρά του, ο πονος τον έκανε να ουρλιάξει. Ναι!! Ξύπνησε
"Βίλιτοφ, εδώ, με ακούς;... Μείνε ξύπνιος, σε παρακαλώ."
« Τελευταία τροποποίηση: Ιούνιος 27, 2020, 03:36:49 μμ by Κέννα »


Βίλιτοφ Θορνβερτ

  • Πολεμιστής
  • Level 18
  • Νέος Παίκτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Μέσα στον λήθαργο άκουσε μια γυναίκα να καλεί το όνομά του ξανά και ξανά. Προσπάθησε να ανοίξει τα μάτια του και να δει καλύτερα τη μορφή στην οποία άνηκε αυτή η φωνή αλλά ένα αλλόκοτο βάρος τα κρατούσε κλειστά.

Αυτό το βάρος όμως εξαφανίστηκε και ένας έντονος πόνος τον ξύπνησε απότομα. Τα πλευρά του έμοιαζαν να είχαν σπάσει ολοκληρωτικά και αν κουνιόταν θα σφάδαζε από τον πόνο. Σφίχτηκαν οι μυείς του και τινάχτηκε απότομα, μαχόμενος να πάρει μια ανάσα. Αντί αυτού, αισθανόταν να πνίγεται και να του κόβεται το οξυγόνο. Τα μάτια του, υγρά και θολά από την εξαθλίωση έπεσαν στη Κέννα.  Σχεδόν την ικέτευαν για βοήθεια, να σταματήσει τον πόνο. Μα σιγά σιγά η εικόνα της αλλοιώθηκε και μπροστά του παρουσιάστηκε μια άλλη γυναίκα. Ποιο οικεία η μορφή της και πιο θερμή. Σχεδόν χαμογέλασε με τα σκισμένα του χείλη μα γρήγορα το χαμόγελο πέθανε και το βλέμμα του κοκάλωσε. Για ακόμα μία φορά τα μάτια του βάραιναν.

"Γιατί δεν έφυγες;" ψέλλισε μέσα στο παραλήρημα του.
Ulu chi', dos z'klaen ust wund'ahk˙ to betray, you must first belong.


Σαγιάνε Ασάχι

  • Άνθρωπος
  • Καθηγητής
  • Level 20
  • Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Σαγιάνε δε μπορούσε να απαντήσει. Αλλά δεν είχε και νόημα. Δε θα καταλάβαινε η Άρυα.

"Ναι έχεις δίκιο. Έσφαλα. Αλλά δε θα αποκαταστήσεις το δάχτυλο. Όταν θρέψει η πληγή θα πάω στον Βαλύριον να μου φτιάξει κάτι έξτρα ίσως. Σκέφτομαι ήδη διάφορα. Το δάχτυλο είναι του Βίλιτοφ πια" είπε  στην Άρυα.
"Ας το καυτηριάσουμε να μην μολυνθεί και ράψε μου την κοιλιά." είπε και η ματιά της έπεσε και πάλι στον Βίλιτοφ.

"Κέννα μείνε μαζί του όσες μέρες χρειαστεί και μετά θα μιλήσουμε." είπε στη μαθήτρια της που ακόμα προσπαθο΄ύσε να συνέλθει από το σοκ


Κέννα

  • Πολεμιστής
  • Level 7
  • Άνθρωπος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Το βλέμμα του Βίλιτοφ την κάρφωσε σαν μαχαίρι, χωρίς ίχνος εγωισμού, σχεδον την ικετευε να τον βοηθήσει, όμως πως; Την θυμωνε που δεν μπορουσε να δει πόσο τυχερός ηταν που βρισκόταν εδω μαζί με Θεραπευτές , που του ηταν δύσκολο να το εκτιμήσει. Αν βρίσκονταν πίσω στο δάσος που μεγάλωσε, η μόνη βοήθεια που θα μπορούσε να του δώσει , θα ήταν να τελειώσει το μαρτύριο του, με θάνατο.
".. μείνε μαζί του όσες μέρες χρειαστεί και μετά θα μιλήσουμε." της είπε ήρεμα η Σαγιάνε. Κατάπιε τον θυμό της και έκατσε σε ένα σκαμπό δίπλα του,δεν είχε αρκετή ενέργεια για να τσακωθεί και μαζί της.

Ο πόνος του αφόρητος, τον έκανε να ξαναχαθει, αφήνοντας ένα αχνό χαμόγελο στα χείλη του. "Γιατί δεν έφυγες;" είπε με δυσκολία.
  Ήξερε πολύ καλά πως δεν μιλούσε σε αυτήν, παρόλα αυτά η Κέννα συνέχισε να του απαντά. "Να πάω πού Βίλιτοφ;"  Έγειρε προς το κρεβάτι αναζητώντας στήριγμα. Η νύχτα θα ήταν μεγάλη.


Βίλιτοφ Θορνβερτ

  • Πολεμιστής
  • Level 18
  • Νέος Παίκτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ίσως ο θάνατος να ήταν η λυτρωτική του λύση. Αυτό σκέφτηκε μια στιγμή που το μυαλό του έμεινε ξύπνιο και λογικό. Μα η μορφή της, τόσο ευγενική και αγνή του υπενθύμισε τον λόγο για τον οποίο πάλευε να επιβιώσει σε τούτο τον κόσμο: του υπενθύμιζε γιατί αρνούνταν όσα υποστήριζε η Ασάχι και γιατί μισούσε την κατάντια αυτού του κόσμου.

Έκλεισε τα μάτια του σφιχτά από τον πόνο και με δυσκολία μπορούσε πια να την κοιτάξει. Άνοιξε τα χείλη του να απαντήσει, μια τοσο ανόητη ερώτηση αφού γνώριζαν και οι δυο πόσο δυστυχισμένη ήταν στο πλάι του. Την έβλεπε κάθε φορά πόσο γοερά έκλαιγε στην κρεβατοκάμαρά τους όταν εκείνος έλειπε. "Συγχώρα με" κατάφερε με δυσκολία να προφέρει ενώ για ακόμα μια φορά τα μάτια του θόλωσαν και χάθηκαν στο κενό.
Ulu chi', dos z'klaen ust wund'ahk˙ to betray, you must first belong.


Κέννα

  • Πολεμιστής
  • Level 7
  • Άνθρωπος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ήταν μαρτύριο να τον βλέπει να σπαράζει, παρόλο που ίσως του άξιζε λίγο. Η Σαγιάνε το παράκανε, όμως είχε και η ιδια μερίδιο ευθύνης για την κατάντια του.
 Μεσα στην ζάλη του πολεμούσε με τους δαίμονες του, ήταν ξεκάθαρο, όμως έπρεπε να ζήσει για να τους κερδίσει. Η Άρυα ηταν απασχολημένη με την Σαγιάνε ομως ο Βίλιτοφ δεν φαινόταν να μπορεί να περιμένει. 

Σηκώθηκε από το σκαμπό της και πλησίασε τον πάγκο. Υπήρχαν πολλά μπουκάλια, μικρά και μεγάλα με διαφόρων ειδών αποστάγματα βοτάνων. Διάβασε τις ταμπέλες, κάποια δεν τα γνώριζε καν, όμως βρήκε ένα που θα μπορούσε να βοηθήσει. Άρπαξε το βάλσαμο και επέστρεψε στην θέση της. Με αυτό θα απαλυνε κάπως τον πόνο και θα βοηθούσε στην επούλωση των τραυμάτων,τουλάχιστον μέχρι να επιστρέψει κάποιος θεραπευτής.

"Συγχωρα με" είπε με δυσκολία. Τα μάτια του πλέον ήταν κενά, χωρίς την σπίθα που είχαν νωρίτερα την ίδια μέρα.
"Σσσσ.." του ψιθύρισε καθώς άρχισε να του βάζει το παχυρρευστο λάδι ξεκινώντας από τις πληγές στο στέρνο του.
« Τελευταία τροποποίηση: Ιούλιος 02, 2020, 01:58:11 πμ by Κέννα »


Άρυα Λιρέλ

  • ΣΤ' Έτος
  • Θεραπευτής
  • Level 9
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
«Ναι έχεις δίκιο. Έσφαλα. Αλλά δε θα αποκαταστήσεις το δάχτυλο».

Τα μάτια της δυό μικρές κουμπότρυπες, κεραυνοβόλησαν τη Σαγιάνε. Δεν πρόλαβε καν να σκεφτεί ποιες μπορεί να ήταν οι συνέπειες των λόγων της, πριν η φωνή της, γεμάτη οργή, γεμίσει το δωμάτιο.

«Σταμάτα να κοιτάς μόνο το τι θες εσύ, και τι νομίζεις ότι είναι σωστό. Εσύ αποφασίζεις για το κακό που θα κάνεις και εσύ για την τιμωρία σου; Το να κόψεις το δάχτυλό σου δεν έχει καμία σημασία για τον μαθητή που βλέπω μπροστά μου!» της φώναξε, με τον δείκτη στραμμένο προς το μέρος του.
«Η αυτοτιμωρία σου δεν του λέει κάτι, κατάλαβέ το. Φρόντισε τουλάχιστον να διορθώσεις τις ανοησίες που έκανες σήμερα» συνέχισε φουρκισμένη. Έπιασε το κομμάτι που είχε κόψει η Σαγιάνε και βάλθηκε να το καθαρίζει προσεκτικά. Της έφερνε ανακάτεμα, μα τα νεύρα της εμπόδιζαν κάθε άλλη σκέψη και συναίσθημα.

«Και ποιος μου λέει ότι η ισορροπία ενός όπλου στα χέρια σου δεν θα αλλάξει, ποιος μπορεί να μου εγγυηθεί ότι δεν θα πεθάνεις εσύ, ή κάποιος μαθητής που θα καλείσαι να προστατέψεις εξαιτίας του;» τη ρώτησε, σηκώνοντάς το μπροστά στο πρόσωπό της.
«Το δάχτυλο πρέπει να μπει στη θέση του, είτε το θέλεις είτε όχι» δήλωσε.
«Θα σου αφήσω το σημάδι όμως, αν θες τόσο πολύ να το θυμάσαι.  Γιατί φοβάσαι περισσότερο να ζητήσεις συγνώμη, παρά να κάνεις κακό στον εαυτό σου!» ξεφύσησε νευριασμένα.
«Αλλά βέβαια! Η συγνώμη σε πονάει, οι πληγές όχι».

Ήξερε ότι είχε ξεπεράσει το όριο. Πολλά όρια. Μα πλέον δεν υπήρχε γυρισμός, και αφού ξεκίνησε, θα της τα έλεγε όλα. Δεν το μετάνιωνε. Η εικόνα της μεγάλης αδερφής που είχε για τη Σαγιάνε, είχε διαλυθεί μέσα σε μια στιγμή. Η εμπιστοσύνη...

«Ποιος μαθητής θα σε εμπιστευτεί ξανά με τέτοια συμπεριφορά, μου λες; Χτύπα καθηγητή αύριο, και κόψε και το χέρι σου! Και αν σαλτάρεις την επόμενη βδομάδα και σκοτώσεις κάποιον, κόψε και τον λαιμό σου! Τι; Αυτή δεν είναι η λογική σου;»

Κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια για να κλείσει το στόμα της και να σταματήσει να φωνάζει. Κοίταξε για λίγο το έδαφος και πήρε δύο τρεις βαθιές ανάσες. Ένιωθε τους χτύπους της καρδιάς της να χτυπάνε στο λαιμό της.

Η Σαγιάνε δεν είχε πει κουβέντα ακόμα.

Τι να σκεφτόταν άραγε;

«Πιστεύεις ειλικρινά ότι κάποιος θα σε συγχωρέσει επειδή αποφάσισες να κάνεις κακό και στον εαυτό σου;» ρώτησε ήρεμα αυτή τη φορά, κοιτώντας την στα μάτια. «Αυτό θεωρείς εσύ δίκαιο; Είμαστε στη μέση ενός πολέμου, οι εχθροί μας χτυπούν από παντού, και συ θεωρείς ότι έχεις το ελεύθερο να κάνεις ό,τι θες και να το ονομάζεις "μάθημα"; Δεν μπορώ να το διανοηθώ ειλικρινά.
Αυτοί είναι οι καθηγητές μας;
Αυτή είναι η Ακαδημία που πάνω της εναποθέτουμε όλοι τις ελπίδες μας;
Αυτή είναι η ειρήνη;»

Ένα βογκητό ακούστηκε στο βάθος, και η Άρυα γύρισε και είδε την Κέννα να απλώνει κάτι πάνω στον Βίλιτοφ.

«Αν θέλεις πραγματικά να "τιμωρήσεις" τον εαυτό σου, το δάχτυλο θα μπει στη θέση του, και θα ζητήσεις συγχώρεση από τον μαθητή» είπε στη Σαγιάνε.
«Επιστρέφω».

Πλησίασε γρήγορα την Κέννα και πρόσεξε το μπουκάλι που είχε ανοίξει. Μόρφασε στην αρχή, μα καταλάβαινε ότι μόνη της δεν τα προλάβαινε όλα.

«Ευχαριστώ» είπε στην Κέννα και πήρε το μπουκάλι από τα χέρια της. Άπλωσε μια ακόμα αλοιφή στο μελανιασμένο του στέρνο, και έπειτα κοίταξε τη μύτη του• το αίμα είχε ξεραθεί, και φαινόταν σπασμένη. Με ένα πανί βουτηγμένο στο αλκοόλ την καθάρισε όσο γρηγορότερα και καλύτερα μπορούσε. Ο μαθητής τραντάζονταν κάθε φορά που τον ακουμπούσε, μα είχε την Κέννα δίπλα του τον καθησυχάζει. Η Άρυα έβαλε και πάλι τα χέρια της στο πρόσωπό του, και προσπάθησε να συγκενρωθεί έτσι ώστε να σπαταλήσει όσο το δυνατόν λιγότερο αιθέρα –και χρόνο. Ένας οξύς πόνος στην αρχή, τον έκανε να φωνάξει μόλις η μύτη του μπήκε στη θέση της, μα σταδιακά φαινόταν να ηρεμεί και να συνέρχεται.
 
Η Άρυα πήρε τα χέρια της από πάνω του, και κοίταξε μια τελευταία φορά το πρόσωπό του για να σιγουρευτεί πως όλα ήταν εντάξει. Έπειτα γύρισε στην Κέννα•

«Βοήθησε με να τον βάλουμε να κάτσει, σε παρακαλώ» της είπε και τον έπιασαν προσεκτικά από τους ώμους ανασηκώνοντάς τον. Εκείνος συνήλθε, και η Άρυα έπιασε μια κούπα με νερό από τον δίπλα πάγκο.

«Ξέβγαλε» του είπε και έκανε νόημα στην Κέννα να πιάσει ένα μικρό κουβά δίπλα στα πόδια της. Του τον έδωσε για να φτύσει, και έπειτα τον έβαλε να ανοίξει το στόμα του. Ένα σπασμένο δόντι από την αριστερή μεριά επάνω στο βάθος, ήταν αυτό που είχε γεμίσει αίμα το στόμα του. Με το νερό ή ροή σταμάτησε, ενώ το πρόσωπό του φαινόταν επιτέλους καθαρά, χωρίς ίχνος από τα προηγούμενα χτυπήματα. Τώρα έμενε το στήθος, και το χέρι του. Έπιασε ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι γάζες, και έβαλε την Κέννα να κρατάει την αρχή της σταθερά πάνω στο στέρνο του, ενώ άρχισε να τον τυλίγει. Μετά τις πρώτες γύρες, και αφού σιγουρεύτηκε πως ήταν αρκετά σφιχτό, έδωσε την άκρη στην Κέννα.

«Συνέχισε να το τυλίγεις προσεκτικά και σταθερά, μέχρι να τελειώσει. Ξέρεις πώς να το δένεις;»

Η Κέννα έκανε ένα καταφατικό νεύμα.

«Ωραία. Μόλις τελειώσεις, θα βάλεις το ίδιο λάδι και την αλοιφή που είδες πριν και γύρω από τον αριστερό του καρπό, και θα τον τυλίξεις επίσης. Προσεκτικά. Εντάξει;» τη ρώτησε, και ένιωσε πως συνεννοήθηκαν με ένα και μόνο βλέμμα.

Γύρισε και κατευθύνθηκε και πάλι προς τη Σαγιάνε.

Και τώρα οι δύο μας, σκέφτηκε.