Rasnarry Academy

Κάποιος πρέπει να το κάνει [Ανοιχτό]

Ρατζίν Ισίκ

  • Ζ' Έτος
  • Πολεμιστής
  • Level 6
  • Σοβερίνος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ήταν μεσημέρι, μετά την προπόνηση των Πολεμιστών. Όπως πάντα, η απόδοση του Ρατζίν είχε υπάρξει σταθερά μέτρια, όπως ακριβώς θα μπορούσε κανείς να περιγράψει την πορεία του στην Ακαδημία. Ο νεαρός Σοβερίνος ήταν πρόθυμος και ευγενικός, με ήθος και αρχές, και ήταν αρκετά τυπικός στο πώς ακολουθούσε τους κανονισμούς, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να τον χαρακτηρίσει κανείς ως καλό Πολεμιστή.

Στο τέλος της προπόνησης, ο Λάντριαν ζήτησε κάποιον εθε΄λοντή για να κάνει τη βαρετή δουλειά του να ετοιμάσει το χώρο εξάσκησης για την επόμενη προπόνηση που θα γινόταν το απόγευμα. Ο Ρατζίν προσφέρθηκε, και ο Λάντριαν δέχτηκε.

Έτσι, μετά την προπόνηση, και ενώ οι υπόλοιποι ήταν ελεύθεροι να κ΄άνουν ότι θέλουν, ο Ρατζίν έμεινε πίσω. Μικροκαμωμένος-αν και όχι τόσο για τα δεδομένα των Σοβερίνων-, αδύνατος, άρχισε να περπατά στο χώρο και να εντοπίζει πράγματα που έπρεπε να γίνουν. Το πρώτο που έκανε ήταν να αρχίσει να βγάζει τα βέλη από τους στόχους που είχαν χρησιμοποιηθεί για εξάσκηση. Περπατούσε σε κάθε στόχο, έβγαζε τα βέλη που είχαν χωθεί, και εξέταζε την κατάστασή τους. Αν μπορούσαν να ξαναχρησιμοποιηθούν, έμπαιναν σε ένα σακί που είχε στα αριστερά του. Αν ήταν σπασμένα, τα πέταγε ΄σε ένα σακί που κρεμμόταν δεξιά του. Ευτυχώς, δεν ήταν πολύ βαριά!


Κέννα

  • Πολεμιστής
  • Level 7
  • Άνθρωπος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Συνήθιζε να κάνει προπόνηση μόνη της, σε πιο ρεαλιστικό περιβάλλον όπως το δασος, όμως σήμερα ακολούθησε την ροή του προγράμματος της Ακαδημίας κατ εντολ της Σαγιάνε.

Με το που τελείωσε το μάθημα, πολλοί παράτησαν τα τόξα και έφυγαν άρον άρον. Ήξερε πως δεν ήταν το όπλο επιλογής πολλών, όμως ήταν το δικό της και γιαυτό θα του έδινε τον σεβασμό που έπρεπε. Μάζεψε και έστρωσε όλα τα τόξα στη σειρά τοποθετώντας τα στην βάση τους. Υπήρχαν ένα δύο που είχαν σπασμένη χορδή, αυτά τα πήρε μαζί της για να τα αφήσει για επισκευή.

Ελάχιστα πιο μακρυά βρισκόταν ο Ρατζιν. Χάρηκε που έμεινε και κάποιος άλλος να βοηθησει. Πλησίαζε και του έδωσε μερικά από τα σπασμένα βέλη που μάζεψε η ίδια. "Γεια, θέλεις βοήθεια με αυτά;" είπε δείχνοντας προς τα σακιά.
« Τελευταία τροποποίηση: Ιούνιος 22, 2020, 01:47:01 μμ by Κέννα »


Χελένα Μεκάμι

  • Βαλησ΄ίνη
  • Θεραπευτής
  • Level 6
  • Δ' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ζέστη, ζέστη πολλή και ασυνήθιστη για τη Χελένα που ήταν μαθημένη στη δροσιά του νερού. Η θάλασσα της προσεφερε μεγάλη ανακούφιση όταν βρίσκονταν σε δυσάρεστες θερμοκρασίες. Μια βόλτα με τη βάρκα του μπαμπά, μία βουτιά στα καταγάλανα νερά.

Δεν έπρεπε να παραπονιέται όμως. Ήξερε πως μετά την προπόνηση θα μπορουσε να βουτήξει στη λίμνη. Δεν είχε την άνωση της θάλασσας, αλλά δεν επηρέαζε ιδιαίτερα τη Βαλησίνη θεραπεύτρια.

Αγκομαχησε λίγο εσωτερικά, αλλά ρίχτηκε στο τρέξιμο. Ήταν εμφανή τα αποτελέσματα της συνεχούς προσπαθειας της. Μετά την επιτακτική συμβολή της Καθηγήτριας Ατρας, η αντοχή της Χελένα, τα αντανακλαστικά και η ετοιμότητα της είχαν βελτιωθεί δραματικά. Επέμενε όμως να προπονειται μετά τους Πολεμιστές, δεν ήθελε να μπλεκεται στα ποδια τους και να τους καθυστερεί.

Ξεκίνησε την προθέρμανση της, αλλά κάτι συγκεκριμένο της τράβηξε την προσοχή, τα σχέδια στο σώμα του Σοβερίνου. Τον είχε προσεξει ακριβώς γι αυτό το λόγο, αλλά δεν είχε βρει ποτέ το θάρρος να του μιλήσει. Ίσως τώρα να προσπαθούσε. Μετά την προθερμανση βέβαια, δε θα διακινδύνευε καμιά απρόοπτη εμφάνιση Ξωτικού, θα την έγδερνε. Δεν πήρε όμως το μάτι της από τον Πολεμιστή που μάζευε τα βέλη του.

Η Χελένα σταμάτησε να τρέχει λίγη ώρα αργότερα. Φρόντισε να κάνει την παυση της σε σημείο που της επέτρεπε να πλησιάσει. Πλησίασε λαχανιασμενη, αλλά χαμογελαστή.

"Ωραία τατουάζ!! Σημαίνουν κάτι ή είναι για ομορφιά;"

Σήκωσε τον καρπό της και τον έστρεψε προς το συνομιλητή της. Αποκαλύφθηκε το δικό της τατουάζ, οι κυκλοι του απείρου. Στην καμπύλη του ενός, ένα όνομα ανδρικό και μια ημερομηνία.

Την ίδια στιγμή αντιλήφθηκε και την Κεννα


Αλέξα Γκάρντεν

  • Σοβερίνος
  • Αλχημιστής
  • Level 3
  • Δ' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Αλέξα είχε αράξει σε ένα δέντρο και παρατηρούσε την προπόνηση στην τοξοβολία. Όταν η ίδια έριχνε βέλη φωτιάς, πετυχαιναν το στόχο σε αρκετά μεγάλο ποσοστό. Παρατηρούσε λοιπόν, πως ακριβώς είχαν τα πόδια, τα χέρια, το βάρος του σώματος. Είχε ενδιαφέρον τελικά...

Όταν τελειώσει η βασική προπόνηση, έμεινε να βοηθήσει ο Ρατζιν. Η μικρή, κατέβηκε από το δέντρο και πήγε προς το σημείο που τον είδε να μαζεύει τα βέλη.

Δεν είχε τύχει να μιλήσουν πιο παλιά... Όμως η Αλέξα, είχε μέρες να πάρει νέα από την οικογένεια της... Πραγματικά καιγόταν μέσα της.. Ήθελε να τον ρωτήσει, αν είχε κάποιο νέο, από τα μέρη τους.

Πήγε προς τα εκεί, αλλά τον είδε να μιλάει με τη Χελενα... Δεν ήθελε να τους διακόψει, οπότε πήγε στην Κεννα να μιλήσει, μέχρι να βρει ευκαιρία να τον ρωτήσει αν ξέρει κάτι για τα βοσκοτόπια και τις οικογένειες.

"Γειά ααα!!! Θες βοήθεια?" είπε η μικροκαμωμενη σοβερινη στη φίλη της την Κεννα.
« Τελευταία τροποποίηση: Ιούνιος 22, 2020, 05:34:51 μμ by Αλέξα Γκάρντεν »


Ρατζίν Ισίκ

  • Ζ' Έτος
  • Πολεμιστής
  • Level 6
  • Σοβερίνος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Όταν η Κέννα πλησίασε, ο Ρατζίν γύρισε και χαμογέλασε στην ψηλότερη, λίγο νεότερη πολεμίστρια. Είχε παρατηρήσει ότι ήταν από τους πιο ικανούς της τάξης της στο τόξο. Ίσως γι αυτό να είχε μείνει πίσω και να βοηθούσε? Πήρε τα βέλη που του έδωσε με τα δύο χέρια του, και με μια ελαφριά, ελάχιστη υπόκλιση ευγνωμοσύνης. "Σε ευχαριστώ!" είπε με την απαλή, χαμηλή φωνή του. "Αν έχεις όρεξη και χρόνο, δεν θα πω όχι. Θελεις να πάρεις το ένα, και να διαλέγεις μόνο τα καλά ή μόνο τα σπασμένα, ενώ εγώ κάνω το άλλο?" είπε, προσφέροντας της και τα δύο σακιά για να διαλέξει αυτό που προτιμά. "Είδα ότι πέτυχες το στόχο αρκετές φορές σήμερα, μπράβο!" πρόσθεσε. Όσο γι αυτόν? Είχε πετύχει περίπου τις μισές φορές.

Εκείνη τη στιγμή, ο Ρατζίν γύρισε και είδε και τη νεαρή Βαλησσίνη. Δεν την γνώριζε....νέα Πολεμίστρια? Ή όχι? Την είχε παρατηρήσει να τρέχει. Α, η ερώτηση για τις γραμμές στο πρόσωπό του, κάτι που του απευθυναν συχνά. "Σε ευχαριστώ!" της είπε. "Είναι παραδοσιακά, και δείχνουν, σε κάποιον που ξέρει να τα διαβάσει, ότι είμαι δεύτερος γιος της οικογένειάς μου." είπε με ένα μικρό χαμόγελο. "Α! Πολύ ωραίο το τατουάζ σου!" της είπε, αλλά λόγω του ονόματος και της ημερομηνίας φαίνοταν προσωπικό. Για να είναι διακριτικός, δεν ρώτησε, όχι ακόμα. "Είναι κάτι που οι Βαλησσίνοι συνηθίζουν?" τη ρώτησε, όσον αφορά την δική της παράδοση.

Έπειτα είδε να πλησιάζει και μια κοπέλα της Φυλής του. Σίγουρα δεν ήταν πολεμίστρια. Φαίνεται να γνώριζε την Κέννα? Μιας και είχε απευθυνθεί στην Κέννα, ο Ρατζίν απλά έκανε ένα σημάδι αναγ΄νώρισης με τα λεπτά του δάχτυλα μπροστά στο μέτωπό του, παραδσιακός χαιρετισμός των Σοβερίνων.

« Τελευταία τροποποίηση: Ιούνιος 22, 2020, 03:47:38 μμ by Ρατζίν Ισίκ »


Κέννα

  • Πολεμιστής
  • Level 7
  • Άνθρωπος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Αφού την ευχαρίστησε, έτεινε τα δύο σακιά για να διαλέξει ποιο προτιμά. Δεν είχε σημασία για αυτήν οπότε πήρε ένα στην τύχη. Της έτυχαν τα σπασμένα, τα οποία ήταν πολλά περισσότερα από τα καλά. Έριξε μια επικριτική μάτια στον σάκος της και αναστέναξε. Δεν το παίρνουν στα σοβαράσυλλογίστηκε.

"Είδα ότι πέτυχες το στόχο αρκετές φορές σήμερα, μπράβο!"συνέχισε ο Σοβερίνος και το βλέμμα της επέστρεψε πάνω του. Παρατήρησε κατά την διάρκεια της προπόνησης πως δεν ήταν τόσο καλός, αλλά ούτε και ο χειρότερος που είχαν.
Είναι μικρόσωμος, μπορεί να κρυφτεί εύκολα σε κάποιο σημείο. Επίσης δεν χρειάζεται μεγάλη σωματική διάπλαση στο τόξο όπως σε άλλα όπλα σαν το σπαθί, ήταν σκέψεις που έκανε καθώς τον παρατηρούσε καλύτερα. Σίγουρα έχει προοπτικές.
"Ευχαριστώ πολύ, και εσύ δεν τα πήγες άσχημα" χαμογέλασε και ανταπέδωσε την υπόκλιση.

Από το πουθενά εμφανίστηκαν η Χελενα και η Αλεξα. Αφού τους πλησίασαν και η χελενα έπιασε κουβέντα με τον Ρατζιν, η Κέννα γύρισε προς την Αλεξα . "Που γυρνάς εσύ μικρούλα;"της είπε και της έδειξε τον σακο με τα σπασμένα βέλη, για να την βοηθήσει.


Αλέξα Γκάρντεν

  • Σοβερίνος
  • Αλχημιστής
  • Level 3
  • Δ' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Αλέξα πρόσεξε ότι τα πανέξυπνα μάτια του σοβερινου, την είδαν από μακριά κι ας μιλούσε με μια Βαλησινη. Της έκανε το χαιρετισμό της φυλής τους. Σκυβοντας ελαφρά το κεφάλι της, και αγγίζοντας κι αυτή αντίστοιχα το μέτωπο, τον χαιρέτισε. "Χμμμ δεν είναι πρωτότοκος" σκέφτηκε όταν είδε από αρκετά κοντά τα τατουάζ του. "Αλλά κι ο δεύτερος, καλό είναι, αν έχει πολλά αδέρφια".

"Που γυρνάς εσύ μικρούλα?" ρώτησε η ψηλή πολεμιστρια την μικροκαμωμενη σοβερινη.

Η Αλέξα δεν πήρε το σάκο.

"Εδώ κι εκεί, αφού με ξέρεις... Να σου πω, κράτα εσύ το σάκο και θα σκύβω εγώ. Είμαι πιο κοντά στο χώμα από εσένα!!! " αυτοσαρκαστηκε, βγάζοντας τη γλώσσα, χαρούμενη.


Ούμπρo Μέρμαν

  • Βαλησίνος
  • Πολεμιστής
  • Level 5
  • Ε' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Μετά το τέλος της προπόνησης, ζήτησε την άδεια του Λάντριαν να εξασκηθεί με τον Σίνρον, Σοβερίνο πολεμιστή τρίτης τάξης. Ο Σίνρον, είχε ενθουσιαστεί με τον ιδιαίτερο συνδυασμό όπλων του Ούμπρο και, αν και μικρότερος, συνεχώς ζητούσε να δουλέψει μαζί του, συχνά σε εκνευριστικό σημείο.

Αφού πήρε την άδεια γύρισε προς το νεαρό Σοβερίνο."Λοιπόν πιτσιρίκο, ξέχνα τις πανοπλίες και τις ασπίδες, για να μπορέσεις να επιβιώσεις αρκετά εδώ, πρέπει να μάθεις να κινείσαι, να ελίσσεσαι και να χρησιμοποιείς πάντα προς όφελός σου το χώρο γύρω σου. Τσακίσου και πάρε ένα κοντάρι τουλάχιστον μιάμιση φορά το ύψος σου και έλα πίσω αμέσως!"

Ο Σίνρον έτρεξε και βρήκε ένα κοντάρι χωρίς λεπίδες, με μεταλλικές επιστρώσεις στις άκρες του και γύρισε αμέσως πίσω με μιά ανάσα. Γρήγορος, σκέφτηκε καθώς ετοιμαζόταν να του κάνει τη ζωή δύσκολη.

"Έλα δίπλα μου σε απόσταση δύο μέτρων. Άνοιξε τα πόδια σου στο ύψος των ώμων σου και πιάσε γερά τη μεταλλική λαβή του κονταριού από τη βάση του. 'Αστο να ακουμπήσει η άκρη του το έδαφος. Κλείδωσε γερά το δεξί σου ώμο και κούνα μόνο τον πήχη σου. Προσπάθησε να σηκώσεις το κοντάρι μέχρι να έρθει σε όρθια θέση."

Ο πειρατής χαμογελούσε αυτάρεσκα με τις ανώφελες προσπάθειες του Σοβερίνου μέχρι που χάζεψε τους υπόλοιπους που είχαν μείνει πίσω καθαρίζοντας το χώρο. Γ΄ύρισε στο Σίνρον.

"Θα σου το δείξω μία φορά." Άρπαξε την τριαινά του από τη χαμηλή λαβή της, πήρε σωστή θέση και με ευκολία έφερε το μεταλλικό του όπλο σε κάθετη θέση, ως φυσική υπερέκταση της παλάμης του. "Γιατί το κάνουμε αυτό;" Ρώτησε, για να απαντήσει ο ίδιος. "Για να μάθουμε στο σώμα μας να αποσυμφορεί τις κλειδώσεις του ώμου από περιττές πιέσεις. Επίσης μαθαίνουμε στο μύες μας να αυτονομούνται για καθαρότερες κινήσεις μέσα στη μάχη."

"Το παν για ένα όπλο που αλλάζει λαβές και χέρια ανάλογα την περίσταση είναι η πλήρης κατανόηση της θέσης και της κίνησης. Κοίτα με. Η τρίαινα έχει τέσσερις βασικές λαβές. Τη μεσαία-χαμηλή και τη μεσαία υψήλή, για το δεξί χέρι, τη στενή και την εκτεταμένη για τα δύο χέρια. Δεν γίνεται να σκέφτεσαι κάθε στιγμή πως θα την πιάσεις, η ροή πρέπει να είναι συνεχής, πρέπει να έχεις φτάσει σε ένα επίπεδο που να γνωρίζεις το όπλο σου και να ανταποκρίνεσαι άμεσα, φυσικά, σε κάθε πρόκληση. Μετά, έρχεται ο συνδυασμός των όπλων. Τρίαινα, δίχτυ, ξιφίδιο, ασπίδιο. Πως, τι, που, όλα σιγά σιγά."

"Επιστρέφουμε λοιπόν, μην χάνεις την προσοχή σου, άσε τους υπόλοιπους στις δουλειές τους. Εμένα κοιτάς! Αφού τελειώσεις, με την κάθετη άρση, πάμε ύστερα στην πλάγια. Κοίτα. Κλειδώνεις τον ώμο σου ξανά, πιάνεις τη χαμηλή λαβή και αντί να κάνεις υπερέκταση κάθετα μπροστά σου, αφήνεις το κοντάρι να πέσει πλάγια, σαν να τείνει να έρθει παράλληλα με το έδαφος. Σηκώνεις το κοντάρι, στρίβοντας τον καρπό σου ώστε να κάνεις σχεδόν μία περιστροφή και η μύτη του να ακουμπήσει το έδαφος προς την αντίθετη κατεύθυνση. Επαναλαμβάνεις, έως ότου αποκτήσεις ροή. Και με τα δύο χέρια. Σε βλέπω ε!"

Άφησε το Σίνρον να προπονείται γύρισε προς τους υπόλοιπους. "Έι θέλετε ένα χεράκι;"


Χελένα Μεκάμι

  • Βαλησ΄ίνη
  • Θεραπευτής
  • Level 6
  • Δ' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Αν κάνουν τέτοια τατού συχνά οι Βαλησίνοι... Γέλασε η Χελένα και το γέλιο ήταν γλυκόπικρο.

«Φαντάζομαι κι άλλοι που έχουν χάσει αγαπημένους το κάνουν», ανασήκωσε τους ώμους ελαφρά και χαμογέλασε βεβιασμένα, «το όνομα του αδερφού μου είναι και η ημερομηνία που μας άφησε.» Ακολούθησε άβολη παύση μερικών δευτερολέπτων. Η Χελένα χαμογέλασε και πάλι.

«Δεν πειράζει!» είπε και η φωνή της είχε ήδη ανέβει μια οκτάβα. Φαίνονταν στα μάτια της ότι η απώλεια τη στοίχειωνε ακόμη.

«Γεια σας κορίτσια!» γύρισε προς τις συμμαθήτριές της και ύστερα, ευτυχώς εμφανίστηκε ο Ούμπρο, «Γεια σου ψηλέ!»

Η Χελένα έπιασε ένα βέλος και το έριξε μαζί με τα άλλα που είχε μαζέψει ο Ρατζίν. Όπως και να το περιέγραφε, όσο ελαφρά κι αν το ανέφερε, αυτό το γεγονός την πάγωνε και έβαζε σε αμηχανία και τους γύρω της. Με το επόμενο βέλος ξεκίνησε να σχεδιάζει στην άμμο. Αγνόησε τους γύρω της για λίγο, ίσα για να ολοκληρώσει. Τελείωσε το σχέδιό της γρήγορα, μια αναπαράσταση των σχεδίων του Ρατζίν που πλέκονταν σαν τρισδιάστατα χέλια. Έμοιαζε ζωντανό.

«Ορίστε!» είπε και χαμογέλασε ξανά, φανερά χαλαρωμένη πλέον.


Ρατζίν Ισίκ

  • Ζ' Έτος
  • Πολεμιστής
  • Level 6
  • Σοβερίνος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Όταν ο Ρατζίν άκουσε την εξήγηση της Χελένα, χαμήλωσε λίγο το βλέμμα του και έκανε άλλη μια μικρή κίνηση μπροστά στο πρόσωπό του με τα επιδέξια δάχτυλά του. Σεβασμός προς τους νεκρούς που έφυγαν πριν την ώρα τους, πριν τα γηρατειά. Οι Σοβερίνοι είχαν πολλές διαφορετικές, περίπλοκες κινήσεις για να εκφράσουν συναισθήματα και έννοιες, που ενίσχυαν και πλαισίωναν την ομιλία τους.

«Λυπάμαι για την απώλειά σου.» είπε απαλά σε αυτή την μικρή παύση. Μετά, αντιλήφθηκε ότι κατέφτασε άλλος ένας Πολεμιστής. Ο Ούμπρο…ο Ρατζίν είχε μια κάποια εικόνα για τον άντρα, φαινόταν μεγαλύτερος από τους υπόλοιπους και, ο Σοβερίνος είχε την εντύπωση ότι δεν είχε ξεκινήσει στην Ακαδημία από το πρώτο έτος.

Ο Ρατζίν τον χαιρέτησε με μια ελαφριά κλίση του κεφαλιού. «Αν θέλεις να βοηθήσεις, τότε σίγουρα. Πίστευα ότι ήσουν απασχολημένος.» είπε ήρεμα, με ένα μικρό χαμόγελο και τα μάτια του για μια στιγμή πήγαν στο νεαρό Σοβερίνο που δίδασκε ο Ούμπρο. Με την Κέννα και την Αλέξα ήδη να βοηθάνε ήξερε ότι υπήρχε αρκετή βοήθεια, αλλά γιατί να μην μπουν και άλλοι? Βλέποντας τις δύο κοπέλες να συζητάνε, ήδη αυτή η συνάντηση γινόταν περισσότερο κοινωνική και λιγότερο αγγαρεία.

Μετά ο Σοβερίνος γύρισε και είδε τι είχε σχεδιάσει η Χελένα. Ανοιγόκλεισε τα μάτια του μια φορά, παρατηρώντας τα, πλησιάζοντας λίγο κιόλας.

«Χρειάστηκα αρκετό καιρό για να μάθω να τα σχεδιάζω έτσι. Έχεις καλά χέρια, και καλό εσωτερικό μάτι.» είπε. Εσωτερικό μάτι…η ομάδα Σοβερίνων στην οποία άνηκε ο Ρατζίν πίστευε ότι το πιο σημαντικό για τον εικαστικό καλλιτέχνη ήταν η ικανότητα να οραματιστεί, να οπτικοποιήσει αυτό που θέλει να κάνει στο μυαλό του, με κάθε λεπτομέρεια….μετά, ήταν απλό να το αναπαράξει με τα χέρια του, σαν απλά να ακολουθεί τις γραμμές που το μυαλό υπαγορεύει.


Αλέξα Γκάρντεν

  • Σοβερίνος
  • Αλχημιστής
  • Level 3
  • Δ' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Αλέξα καθώς μάζευε μαζί με την Κεννα, σχεδόν γελούσε μόνη της. Σκεφτόταν, ποιον άλλον, τον Αλέμιο. Πόσες φορές μάζευαν μαζί... Τελικά πιο πολύ της έλειπε ο αδερφός της, παρά τα μωρά της οικογένειας...

Με τον Αλέμιο, πάντα έκανα μαζί τις αγγαρείες. Ο Ρατζίν, την τον θύμισε λιγάκι. Αλλά πολύ λίγο. Ήταν εντελώς διαφορετικός ο σωματοτυπος τους.

Μέτα από πολλες σκέψεις, άφησε λίγο την Κεννα. "Έρχομαι σε λίγο! Μην τα μαζέψεις όλα!" της είπε γελώντας και κατευθύνθηκε προς την Βαλησινη και το Ρατζίν, προσπερνωντας τους άλλους που βοηθούσαν.

"Γειααα!!!" είπε χαρωπά. Κι εκεί που ήταν έτοιμη να ρωτήσει το Ρατζίν, αν είχε ιδέα τι γίνεται στις περιοχές τους, είδε το σχέδιο της Βαλησινης.

"Ωωωω εντυπωσιακό" της είπε με γουρλωμένα μάτια. "Το έχεις με τις τέχνες!!! Εγώ καθόλου" χαμογέλασε η μικρή σοβερινη.



Φέργκαλ Ρουλακούς

  • Άνθρωπος
  • Θεραπευτής
  • Level 7
  • ΣΤ Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ο Φέργκαλ συνήθιζε να παρακολουθεί τις προπονήσεις από μακριά, μερικές φορές. Την ώρα που συχνά προπονούνταν οι Πολεμιστές εκείνος τελείωνε τη βάρδια του στο Θεραπευτήριο. Μεταφέροντας τα πράγματα απ' το δωμάτιο στην αποθήκη, περνούσε απ' τον διάδρομο που έβλεπε στον προαύλιο χώρο.

Εκείνη τη φορά όμως, είχαν μαζευτεί περισσότερα άτομα απ' το συνηθισμένο. Ήδη μιλούσαν, κινούνταν, προπονο΄ύνταν και έμοιαζαν να το διασκεδάζουν. Αναγνώριζε και πολλά απ' τα εμπλεκόμενα πρόσωπα. Τους έβλεπε όλους καθαρά γιατί εκείνη τη φορά, δεν τους αντίκριζε από ψηλά - είχε κατέβει κι εκείνος στο προαύλιο και πλεύριζε τον χώρο όσο αποφάσιζε αν έπρεπε να μπλεχτεί.

Είχε σκεφτεί εδώ και καιρό πως η σωματική άσκηση θα του έκανε καλό. Αν μπορούσε να αυξήσει τις σωματικές αντοχές του και να βελτιώσει την φυσική του κατάσταση, ίσως ήταν πιο εύκολο να αντέχει τον πόνο απ' τις πληγές που επέβαλε το ιδιαίτερο θεραπευτικό του χάρισμα. Απ' την άλλη, δεν ήταν συνηθισμένος και ήδη πονούσε και πιανόταν. Αν είχε καθοδήγηση, ίσως κάτι κατάφερνε όμως και αυτός ήταν ο λόγος της παρουσίας του ανάμεσα στους Πολεμιστές.

"Γεια σας..." είπε δειλά πλησιάζοντας τους συμφοιτητές του, χωρίς να απευθύνεται σε κανέναν συγκεκριμένα. Απλά θα πήγαινε στον πρώτο που πρόθυμα του απαντούσε.


Κέννα

  • Πολεμιστής
  • Level 7
  • Άνθρωπος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Με κάθε λεπτό που περνούσε, εμφανιζόταν και κάποιος. Χαιρέτησε με ένα νεύμα τον Φεργκαλ και τον Ούμπρο που ήρθαν τελευταίοι. Κοίταξε γύρω της ερευνητικά , περίμενε να δει ποιος άλλος θα πεταχτεί από καμιά γωνία. Όλο αυτό της φάνηκε αστείο και άρχισε να γελάει στα κρυφά, πράγμα που έκανε και η Αλεξα για κάποιον δικό της λόγο.

"Τέλεια! Σχεδόν τελειώσαμε" είπε και σκούπισε τον ιδρώτα από το μέτωπο της.
Έκατσε στο έδαφος να ξεκουραστεί για λίγο όσο οι υπόλοιποι μάζευαν τα τελευταία βελη. Αυτή η μάζωξη είτε θα ήταν ένα βαρετό απόγευμα είτε θα γινόταν μια μικρή περιπέτεια.


Ούμπρo Μέρμαν

  • Βαλησίνος
  • Πολεμιστής
  • Level 5
  • Ε' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
"Γεια σας...."

Η φωνή που ακούστηκε δειλά, του ΄ηταν ασυνήθιστη. Γύρισε και είδε το Φέργκαλ να πλησιάζει. "Έι θεραπευτή" του φώναξε, "ήρθες να ξεπιαστείς;"

Στο μεταξύ η Κέννα τους χαιρέτησε πεταχτά, Δεν έχασε χρόνο και γύρισε προς τον Φέργκαλ.

Του χαμογέλασε και του έκλεισε το μάτι, "μιας και καθήκον σου είναι η προστασία και θεραπεία μας, τι θα λεγες να σου ανταποδώσω τη χάρη με λίγη εξάσκηση;"