Rasnarry Academy

Κάποιος πρέπει να το κάνει [Ανοιχτό]

Ρατζίν Ισίκ

  • Ζ' Έτος
  • Πολεμιστής
  • Level 6
  • Σοβερίνος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ήταν μεσημέρι, μετά την προπόνηση των Πολεμιστών. Όπως πάντα, η απόδοση του Ρατζίν είχε υπάρξει σταθερά μέτρια, όπως ακριβώς θα μπορούσε κανείς να περιγράψει την πορεία του στην Ακαδημία. Ο νεαρός Σοβερίνος ήταν πρόθυμος και ευγενικός, με ήθος και αρχές, και ήταν αρκετά τυπικός στο πώς ακολουθούσε τους κανονισμούς, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να τον χαρακτηρίσει κανείς ως καλό Πολεμιστή.

Στο τέλος της προπόνησης, ο Λάντριαν ζήτησε κάποιον εθε΄λοντή για να κάνει τη βαρετή δουλειά του να ετοιμάσει το χώρο εξάσκησης για την επόμενη προπόνηση που θα γινόταν το απόγευμα. Ο Ρατζίν προσφέρθηκε, και ο Λάντριαν δέχτηκε.

Έτσι, μετά την προπόνηση, και ενώ οι υπόλοιποι ήταν ελεύθεροι να κ΄άνουν ότι θέλουν, ο Ρατζίν έμεινε πίσω. Μικροκαμωμένος-αν και όχι τόσο για τα δεδομένα των Σοβερίνων-, αδύνατος, άρχισε να περπατά στο χώρο και να εντοπίζει πράγματα που έπρεπε να γίνουν. Το πρώτο που έκανε ήταν να αρχίσει να βγάζει τα βέλη από τους στόχους που είχαν χρησιμοποιηθεί για εξάσκηση. Περπατούσε σε κάθε στόχο, έβγαζε τα βέλη που είχαν χωθεί, και εξέταζε την κατάστασή τους. Αν μπορούσαν να ξαναχρησιμοποιηθούν, έμπαιναν σε ένα σακί που είχε στα αριστερά του. Αν ήταν σπασμένα, τα πέταγε ΄σε ένα σακί που κρεμμόταν δεξιά του. Ευτυχώς, δεν ήταν πολύ βαριά!


Κέννα

  • Πολεμιστής
  • Level 7
  • Άνθρωπος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Συνήθιζε να κάνει προπόνηση μόνη της, σε πιο ρεαλιστικό περιβάλλον όπως το δασος, όμως σήμερα ακολούθησε την ροή του προγράμματος της Ακαδημίας κατ εντολ της Σαγιάνε.

Με το που τελείωσε το μάθημα, πολλοί παράτησαν τα τόξα και έφυγαν άρον άρον. Ήξερε πως δεν ήταν το όπλο επιλογής πολλών, όμως ήταν το δικό της και γιαυτό θα του έδινε τον σεβασμό που έπρεπε. Μάζεψε και έστρωσε όλα τα τόξα στη σειρά τοποθετώντας τα στην βάση τους. Υπήρχαν ένα δύο που είχαν σπασμένη χορδή, αυτά τα πήρε μαζί της για να τα αφήσει για επισκευή.

Ελάχιστα πιο μακρυά βρισκόταν ο Ρατζιν. Χάρηκε που έμεινε και κάποιος άλλος να βοηθησει. Πλησίαζε και του έδωσε μερικά από τα σπασμένα βέλη που μάζεψε η ίδια. "Γεια, θέλεις βοήθεια με αυτά;" είπε δείχνοντας προς τα σακιά.
« Τελευταία τροποποίηση: Ιούνιος 22, 2020, 01:47:01 μμ by Κέννα »


Χελένα Μεκάμι

  • Βαλησ΄ίνη
  • Θεραπευτής
  • Level 5
  • Δ' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ζέστη, ζέστη πολλή και ασυνήθιστη για τη Χελένα που ήταν μαθημένη στη δροσιά του νερού. Η θάλασσα της προσεφερε μεγάλη ανακούφιση όταν βρίσκονταν σε δυσάρεστες θερμοκρασίες. Μια βόλτα με τη βάρκα του μπαμπά, μία βουτιά στα καταγάλανα νερά.

Δεν έπρεπε να παραπονιέται όμως. Ήξερε πως μετά την προπόνηση θα μπορουσε να βουτήξει στη λίμνη. Δεν είχε την άνωση της θάλασσας, αλλά δεν επηρέαζε ιδιαίτερα τη Βαλησίνη θεραπεύτρια.

Αγκομαχησε λίγο εσωτερικά, αλλά ρίχτηκε στο τρέξιμο. Ήταν εμφανή τα αποτελέσματα της συνεχούς προσπαθειας της. Μετά την επιτακτική συμβολή της Καθηγήτριας Ατρας, η αντοχή της Χελένα, τα αντανακλαστικά και η ετοιμότητα της είχαν βελτιωθεί δραματικά. Επέμενε όμως να προπονειται μετά τους Πολεμιστές, δεν ήθελε να μπλεκεται στα ποδια τους και να τους καθυστερεί.

Ξεκίνησε την προθέρμανση της, αλλά κάτι συγκεκριμένο της τράβηξε την προσοχή, τα σχέδια στο σώμα του Σοβερίνου. Τον είχε προσεξει ακριβώς γι αυτό το λόγο, αλλά δεν είχε βρει ποτέ το θάρρος να του μιλήσει. Ίσως τώρα να προσπαθούσε. Μετά την προθερμανση βέβαια, δε θα διακινδύνευε καμιά απρόοπτη εμφάνιση Ξωτικού, θα την έγδερνε. Δεν πήρε όμως το μάτι της από τον Πολεμιστή που μάζευε τα βέλη του.

Η Χελένα σταμάτησε να τρέχει λίγη ώρα αργότερα. Φρόντισε να κάνει την παυση της σε σημείο που της επέτρεπε να πλησιάσει. Πλησίασε λαχανιασμενη, αλλά χαμογελαστή.

"Ωραία τατουάζ!! Σημαίνουν κάτι ή είναι για ομορφιά;"

Σήκωσε τον καρπό της και τον έστρεψε προς το συνομιλητή της. Αποκαλύφθηκε το δικό της τατουάζ, οι κυκλοι του απείρου. Στην καμπύλη του ενός, ένα όνομα ανδρικό και μια ημερομηνία.

Την ίδια στιγμή αντιλήφθηκε και την Κεννα


Αλέξα Γκάρντεν

  • Σοβερίνος
  • Αλχημιστής
  • Level 3
  • Δ' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Αλέξα είχε αράξει σε ένα δέντρο και παρατηρούσε την προπόνηση στην τοξοβολία. Όταν η ίδια έριχνε βέλη φωτιάς, πετυχαιναν το στόχο σε αρκετά μεγάλο ποσοστό. Παρατηρούσε λοιπόν, πως ακριβώς είχαν τα πόδια, τα χέρια, το βάρος του σώματος. Είχε ενδιαφέρον τελικά...

Όταν τελειώσει η βασική προπόνηση, έμεινε να βοηθήσει ο Ρατζιν. Η μικρή, κατέβηκε από το δέντρο και πήγε προς το σημείο που τον είδε να μαζεύει τα βέλη.

Δεν είχε τύχει να μιλήσουν πιο παλιά... Όμως η Αλέξα, είχε μέρες να πάρει νέα από την οικογένεια της... Πραγματικά καιγόταν μέσα της.. Ήθελε να τον ρωτήσει, αν είχε κάποιο νέο, από τα μέρη τους.

Πήγε προς τα εκεί, αλλά τον είδε να μιλάει με τη Χελενα... Δεν ήθελε να τους διακόψει, οπότε πήγε στην Κεννα να μιλήσει, μέχρι να βρει ευκαιρία να τον ρωτήσει αν ξέρει κάτι για τα βοσκοτόπια και τις οικογένειες.

"Γειά ααα!!! Θες βοήθεια?" είπε η μικροκαμωμενη σοβερινη στη φίλη της την Κεννα.
« Τελευταία τροποποίηση: Ιούνιος 22, 2020, 05:34:51 μμ by Αλέξα Γκάρντεν »


Ρατζίν Ισίκ

  • Ζ' Έτος
  • Πολεμιστής
  • Level 6
  • Σοβερίνος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Όταν η Κέννα πλησίασε, ο Ρατζίν γύρισε και χαμογέλασε στην ψηλότερη, λίγο νεότερη πολεμίστρια. Είχε παρατηρήσει ότι ήταν από τους πιο ικανούς της τάξης της στο τόξο. Ίσως γι αυτό να είχε μείνει πίσω και να βοηθούσε? Πήρε τα βέλη που του έδωσε με τα δύο χέρια του, και με μια ελαφριά, ελάχιστη υπόκλιση ευγνωμοσύνης. "Σε ευχαριστώ!" είπε με την απαλή, χαμηλή φωνή του. "Αν έχεις όρεξη και χρόνο, δεν θα πω όχι. Θελεις να πάρεις το ένα, και να διαλέγεις μόνο τα καλά ή μόνο τα σπασμένα, ενώ εγώ κάνω το άλλο?" είπε, προσφέροντας της και τα δύο σακιά για να διαλέξει αυτό που προτιμά. "Είδα ότι πέτυχες το στόχο αρκετές φορές σήμερα, μπράβο!" πρόσθεσε. Όσο γι αυτόν? Είχε πετύχει περίπου τις μισές φορές.

Εκείνη τη στιγμή, ο Ρατζίν γύρισε και είδε και τη νεαρή Βαλησσίνη. Δεν την γνώριζε....νέα Πολεμίστρια? Ή όχι? Την είχε παρατηρήσει να τρέχει. Α, η ερώτηση για τις γραμμές στο πρόσωπό του, κάτι που του απευθυναν συχνά. "Σε ευχαριστώ!" της είπε. "Είναι παραδοσιακά, και δείχνουν, σε κάποιον που ξέρει να τα διαβάσει, ότι είμαι δεύτερος γιος της οικογένειάς μου." είπε με ένα μικρό χαμόγελο. "Α! Πολύ ωραίο το τατουάζ σου!" της είπε, αλλά λόγω του ονόματος και της ημερομηνίας φαίνοταν προσωπικό. Για να είναι διακριτικός, δεν ρώτησε, όχι ακόμα. "Είναι κάτι που οι Βαλησσίνοι συνηθίζουν?" τη ρώτησε, όσον αφορά την δική της παράδοση.

Έπειτα είδε να πλησιάζει και μια κοπέλα της Φυλής του. Σίγουρα δεν ήταν πολεμίστρια. Φαίνεται να γνώριζε την Κέννα? Μιας και είχε απευθυνθεί στην Κέννα, ο Ρατζίν απλά έκανε ένα σημάδι αναγ΄νώρισης με τα λεπτά του δάχτυλα μπροστά στο μέτωπό του, παραδσιακός χαιρετισμός των Σοβερίνων.

« Τελευταία τροποποίηση: Ιούνιος 22, 2020, 03:47:38 μμ by Ρατζίν Ισίκ »


Κέννα

  • Πολεμιστής
  • Level 7
  • Άνθρωπος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Αφού την ευχαρίστησε, έτεινε τα δύο σακιά για να διαλέξει ποιο προτιμά. Δεν είχε σημασία για αυτήν οπότε πήρε ένα στην τύχη. Της έτυχαν τα σπασμένα, τα οποία ήταν πολλά περισσότερα από τα καλά. Έριξε μια επικριτική μάτια στον σάκος της και αναστέναξε. Δεν το παίρνουν στα σοβαράσυλλογίστηκε.

"Είδα ότι πέτυχες το στόχο αρκετές φορές σήμερα, μπράβο!"συνέχισε ο Σοβερίνος και το βλέμμα της επέστρεψε πάνω του. Παρατήρησε κατά την διάρκεια της προπόνησης πως δεν ήταν τόσο καλός, αλλά ούτε και ο χειρότερος που είχαν.
Είναι μικρόσωμος, μπορεί να κρυφτεί εύκολα σε κάποιο σημείο. Επίσης δεν χρειάζεται μεγάλη σωματική διάπλαση στο τόξο όπως σε άλλα όπλα σαν το σπαθί, ήταν σκέψεις που έκανε καθώς τον παρατηρούσε καλύτερα. Σίγουρα έχει προοπτικές.
"Ευχαριστώ πολύ, και εσύ δεν τα πήγες άσχημα" χαμογέλασε και ανταπέδωσε την υπόκλιση.

Από το πουθενά εμφανίστηκαν η Χελενα και η Αλεξα. Αφού τους πλησίασαν και η χελενα έπιασε κουβέντα με τον Ρατζιν, η Κέννα γύρισε προς την Αλεξα . "Που γυρνάς εσύ μικρούλα;"της είπε και της έδειξε τον σακο με τα σπασμένα βέλη, για να την βοηθήσει.


Αλέξα Γκάρντεν

  • Σοβερίνος
  • Αλχημιστής
  • Level 3
  • Δ' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Αλέξα πρόσεξε ότι τα πανέξυπνα μάτια του σοβερινου, την είδαν από μακριά κι ας μιλούσε με μια Βαλησινη. Της έκανε το χαιρετισμό της φυλής τους. Σκυβοντας ελαφρά το κεφάλι της, και αγγίζοντας κι αυτή αντίστοιχα το μέτωπο, τον χαιρέτισε. "Χμμμ δεν είναι πρωτότοκος" σκέφτηκε όταν είδε από αρκετά κοντά τα τατουάζ του. "Αλλά κι ο δεύτερος, καλό είναι, αν έχει πολλά αδέρφια".

"Που γυρνάς εσύ μικρούλα?" ρώτησε η ψηλή πολεμιστρια την μικροκαμωμενη σοβερινη.

Η Αλέξα δεν πήρε το σάκο.

"Εδώ κι εκεί, αφού με ξέρεις... Να σου πω, κράτα εσύ το σάκο και θα σκύβω εγώ. Είμαι πιο κοντά στο χώμα από εσένα!!! " αυτοσαρκαστηκε, βγάζοντας τη γλώσσα, χαρούμενη.


Ούμπρo Μέρμαν

  • Βαλησίνος
  • Πολεμιστής
  • Level 4
  • Ε' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Μετά το τέλος της προπόνησης, ζήτησε την άδεια του Λάντριαν να εξασκηθεί με τον Σίνρον, Σοβερίνο πολεμιστή τρίτης τάξης. Ο Σίνρον, είχε ενθουσιαστεί με τον ιδιαίτερο συνδυασμό όπλων του Ούμπρο και, αν και μικρότερος, συνεχώς ζητούσε να δουλέψει μαζί του, συχνά σε εκνευριστικό σημείο.

Αφού πήρε την άδεια γύρισε προς το νεαρό Σοβερίνο."Λοιπόν πιτσιρίκο, ξέχνα τις πανοπλίες και τις ασπίδες, για να μπορέσεις να επιβιώσεις αρκετά εδώ, πρέπει να μάθεις να κινείσαι, να ελίσσεσαι και να χρησιμοποιείς πάντα προς όφελός σου το χώρο γύρω σου. Τσακίσου και πάρε ένα κοντάρι τουλάχιστον μιάμιση φορά το ύψος σου και έλα πίσω αμέσως!"

Ο Σίνρον έτρεξε και βρήκε ένα κοντάρι χωρίς λεπίδες, με μεταλλικές επιστρώσεις στις άκρες του και γύρισε αμέσως πίσω με μιά ανάσα. Γρήγορος, σκέφτηκε καθώς ετοιμαζόταν να του κάνει τη ζωή δύσκολη.

"Έλα δίπλα μου σε απόσταση δύο μέτρων. Άνοιξε τα πόδια σου στο ύψος των ώμων σου και πιάσε γερά τη μεταλλική λαβή του κονταριού από τη βάση του. 'Αστο να ακουμπήσει η άκρη του το έδαφος. Κλείδωσε γερά το δεξί σου ώμο και κούνα μόνο τον πήχη σου. Προσπάθησε να σηκώσεις το κοντάρι μέχρι να έρθει σε όρθια θέση."

Ο πειρατής χαμογελούσε αυτάρεσκα με τις ανώφελες προσπάθειες του Σοβερίνου μέχρι που χάζεψε τους υπόλοιπους που είχαν μείνει πίσω καθαρίζοντας το χώρο. Γ΄ύρισε στο Σίνρον.

"Θα σου το δείξω μία φορά." Άρπαξε την τριαινά του από τη χαμηλή λαβή της, πήρε σωστή θέση και με ευκολία έφερε το μεταλλικό του όπλο σε κάθετη θέση, ως φυσική υπερέκταση της παλάμης του. "Γιατί το κάνουμε αυτό;" Ρώτησε, για να απαντήσει ο ίδιος. "Για να μάθουμε στο σώμα μας να αποσυμφορεί τις κλειδώσεις του ώμου από περιττές πιέσεις. Επίσης μαθαίνουμε στο μύες μας να αυτονομούνται για καθαρότερες κινήσεις μέσα στη μάχη."

"Το παν για ένα όπλο που αλλάζει λαβές και χέρια ανάλογα την περίσταση είναι η πλήρης κατανόηση της θέσης και της κίνησης. Κοίτα με. Η τρίαινα έχει τέσσερις βασικές λαβές. Τη μεσαία-χαμηλή και τη μεσαία υψήλή, για το δεξί χέρι, τη στενή και την εκτεταμένη για τα δύο χέρια. Δεν γίνεται να σκέφτεσαι κάθε στιγμή πως θα την πιάσεις, η ροή πρέπει να είναι συνεχής, πρέπει να έχεις φτάσει σε ένα επίπεδο που να γνωρίζεις το όπλο σου και να ανταποκρίνεσαι άμεσα, φυσικά, σε κάθε πρόκληση. Μετά, έρχεται ο συνδυασμός των όπλων. Τρίαινα, δίχτυ, ξιφίδιο, ασπίδιο. Πως, τι, που, όλα σιγά σιγά."

"Επιστρέφουμε λοιπόν, μην χάνεις την προσοχή σου, άσε τους υπόλοιπους στις δουλειές τους. Εμένα κοιτάς! Αφού τελειώσεις, με την κάθετη άρση, πάμε ύστερα στην πλάγια. Κοίτα. Κλειδώνεις τον ώμο σου ξανά, πιάνεις τη χαμηλή λαβή και αντί να κάνεις υπερέκταση κάθετα μπροστά σου, αφήνεις το κοντάρι να πέσει πλάγια, σαν να τείνει να έρθει παράλληλα με το έδαφος. Σηκώνεις το κοντάρι, στρίβοντας τον καρπό σου ώστε να κάνεις σχεδόν μία περιστροφή και η μύτη του να ακουμπήσει το έδαφος προς την αντίθετη κατεύθυνση. Επαναλαμβάνεις, έως ότου αποκτήσεις ροή. Και με τα δύο χέρια. Σε βλέπω ε!"

Άφησε το Σίνρον να προπονείται γύρισε προς τους υπόλοιπους. "Έι θέλετε ένα χεράκι;"