Rasnarry Academy

Σιλάλι, Η Πόλη των Ψαριών

Στέλλα



Η Σιλάλι, είναι η δεύτερη κατά σειρά μεγέθους πόλη των Βαλησινων. Ο εγγεγραμμένος πληθυσμός της είναι 130.000 Βαλησινοι.
Καθώς τα πλοιαρια σχιζουν τα νερά, από μακριά φαίνονται δύο λόφοι αριστερά και δεξιά. Στη μέση είναι η πόλη της Σιλαλι. Έχει ένα φυσικό λιμάνι με πολλά πλοια, μικρά και μεγάλα. Τα χρώματα τους μαγνητίζουν τα βλέμματα. Όλα είναι ξεχωριστά. Στην πλώρη έχουν σκαλισμένες μορφές, Ρετιαριων κυρίως αλλά και της μικρής Αφρλάιν .

Οι Ρετιαριοι είναι οι σκελετοί των παλιών Βαλησινων και στην κουλτούρα αυτής της φυλής, θεωρούνται προστάτες των πολεμιστών του νερού, οι οποίοι συνοδεύουν το σώμα του Βαλησινου στην θαλπωρή της θεάς Ωκεανίας. Η μικρή Αφρλάιν, ήταν ένα χαρούμενο μικρό κοριτσάκι που ζούσε στη Σιλαλι. Ήταν από τις πιο μικρές σε ηλικία αλχημιστριες που υπήρξαν. Κάθε ξημέρωμα , με τη δύναμη του ανέμου που κατείχε, ξεπροβοδιζε χαρούμενη τους ψαράδες, στελνωντας τους ουριο άνεμο και ευχές για καλή ψαριά. Κουνουσε τα χεράκια της, φορώντας πολύχρωμα φορέματα ώστε να φαίνεται ακόμα κι όταν οι βάρκες είχαν χαθεί από τα δικά της ματιά. Πλέον είναι σύμβολο της Σιλαλι.

Στους δύο λόφους που οριοθετούν την παλιά πόλη, τα σπίτια είναι δυόροφα. Όσο κατεβαίνει το βλέμμα προς το κέντρο, είναι μονοκατοικιες. Στολισμένα με υλικά από τη θάλασσα, τα σπίτια θεωρεί κάποιος ότι είναι παρμένα από το βυθό. Η μπροστινη σειρά των κτισμάτων, είναι κυρίως ξενώνες και ταβέρνες. Στον αριστερό λόφο δεσπόζει ένας ναός για τη Θέα Ωκεανία. Φτιαγμένος από μάρμαρο λευκό από την Κονραμ, σε συνδυασμό με αμαζονιτη (γαλάζιο ημιπολύτιμο πέτρωμα) λάμπει στο φως του ήλιου, μα και της Σελήνης. Τα παράθυρα του Ναού, είναι σε διάφορα σχήματα, θυμίζοντας την διαφορετικοτητα όλων των πλασμάτων.

Η Σιλαλι είναι γνωστή ως  "πόλη των ψαριών". Η ποικιλία των ψαριών που συναντά κανείς στο βυθό της, δικαίως της έδωσε αυτό το όνομα. Από όλη την Ηθεριντ, έρχονται στη Σιλαλι για να μελετήσουν τα σπάνια είδη, είτε για να  κολυμπησουν στις υποθαλασσιες σπηλιές, είτε για να τα  αγοράσουν από τους ψαράδες κάθε πρωί, με αρκετά νταρικ. Στην θαλάσσια περιοχή νοτιοδυτικά της πόλης, βρίσκονται τα σπάνια "μηλοκόραλα Μιντιέν" που το χρώμα τους είναι πορτοκαλί έως σκούρο κόκκινο. Έχουν μείνει λίγες αποικίες πλέον, οι οποίες προστατευονται, λόγω του ότι το χρησιμοποιούσαν κατά κόρον για λίπανση των λεπιων των Βαλησινων, αλλά ευτυχώς βρέθηκε ότι και το κοινό φύκι Ουστερ κάνει εκπληκτική ενυδάτωση.
Στα δυτικά, προς την Μεβαιρ, πολλές βραχονησίδες ξεπροβαλουν μέσα από τα αφρισμενα νερά. Το αλμυρό νερό της θάλασσας, σε συνδυασμό με το γλυκό νερό που εκβάλλει σε εκείνο το σημείο δημιουργώντας έναν καταρράκτη πολλών μέτρων, έχει ως αποτέλεσμα, να υπάρχουν σπάνια είδη κοραλλιών, φυκιων, ανεμωνων, αλλά το κυριότερο, σπάνια είδη ψαριών και ίσως και άλλων πλασμάτων.

Οι υποθαλάσσιες σπηλιές, δίνουν την εντύπωση ότι κρύβονται πολλά πλάσματα εκεί μέσα στο γαλάζιο νερό. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που χάθηκαν, είτε ψάχνοντας την Κοραλία, είτε πιστεύοντας ότι θα βρουν πλάσματα μη καταγεγραμμενα.

Η πόλη σφιζει από ζωή. Τις νύχτες ακούγονται οι ψαράδες που ετοιμάζονται, και η μουσική από τις ταβέρνες ή τους πλανόδιους μουσικούς. Ζευγάρια κάνουν τη βόλτα τους στο κεντρικό δρόμο που είναι παράλληλος με τον ακτογραμμή. Την ημέρα είναι μια ζωντανή πόλη σαν όλες τις άλλες. Η υπαίθρια μόνιμη αγορά είναι στα δυτικά του δρόμου. Εκεί βρίσκεις τα πάντα. Από ψάρια και φύκια μέχρι αρώματα και υφάσματα από μακρινές χώρες. Τα σπίτια στην πίσω πλευρά της πόλης, είναι χαμηλά και δείχνουν ότι οι κάτοικοι είναι χαμηλού εισοδήματος. Δεν είναι μέρος για τους ξένους, ούτε καν για τους ντόπιους, εκτός αν έχουν κάποια άλλη δουλειά, με αποτέλεσμα να περνούν χωρίς να κοιτούν πίσω τους.



Συγγραφέας
Λύριεν Μαρκιέλ
« Τελευταία τροποποίηση: Νοέμβριος 13, 2020, 10:39:59 πμ by Σολ Οτίγιε »