Rasnarry Academy

Το τελευταίο ταξίδι (κλειστό)

Λύριεν Μαρκιέλ




Η Λύριεν με πόνο στην ψυχή, μάζεψε τις σημειώσεις της. Τα βασικά σημεία ήταν:
-Κρατάς την τέφρα ένα έτος
-τη βάζεις σε ένα μεγάλο κοχύλι
-τη ρίχνεις στο μέρος που ζούσε
-πρωί με λουλούδια προσφορά στη Θεά Ωκεανία
-ρίχνεις κάτι χαρακτηριστικο του ατόμου (για να αναγνωρίσουν οι ρετουαριοι ποιος ήταν)
-...

Η Λύριεν δεν είχε καταλάβει το τελευταίο κομμάτι της παραγράφου. Έλεγε για τους "τεράστιους ιππόκαμπους που μοιάζουν με φύκια όταν κινούνται"?... Πήρε μαζί της το μεγάλο τόμο, τον έβαλε στην τσάντα της και ξεκίνησε να βρει το Γκλιριον.

Ήταν απόγευμα και είχε ζέστη. Δεν τον βρήκε στη βιβλιοθήκη, ούτε στην τραπεζαρία... Μάλλον θα ήταν στο γραφείο του. Ανεβαίνοντας τις σκάλες, σκεφτόταν ότι ίσως να χρειαστεί τη βοήθεια του Ουμπρο... Δεν ήξερε πως ακριβώς θα έπαιρναν τα αρχαία αυτά θαλάσσια ζώα, οι ιππόκαμποι, το κοχύλι με την τέφρα. Ίσως ο Γκλιριον να καταλάβαινε καλύτερα τα αρχαία Βαλησινικα και ίσως και ο ουμπρο να ήξερε κάτι που δεν ήξερε ως Βαλησινη.

Χτύπησε σιγά σιγά την πόρτα και περίμενε. Κάτω από την πόρτα φαινόταν φως. Αλλά και πάλι ήταν απόγευμα. Λογικό να είχε φως. Όλα αυτά τριβελιζαν το θολωμένο μυαλό της, μέχρι να ανοίξει η πόρτα...
« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος 23, 2021, 06:22:02 μμ by Σολ Οτίγιε »


Χελένα Μεκάμι

  • Θεραπευτής
  • Starlight Poster
  • Βαλησινος - Ε' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
    Φυλή των Βαλησίνων One year Anniversary Ολοκλήρωση του Quest, Η Θεραπεία Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Ολοκλήρωση του Event, Η Γιορτή του Κόκκινου Φεγγαριού Θεραπευτής
Τα μαγειρεία τα είχε σκουπίσει, δεν έμεινε σκόνη από το αλευρόσακο που σκίστηκε. Τα πιάτα τα μάζεψε και φρόντισε να πλυθούν γρήγορα, πριν προφτάσει να κατέβει η Ιντούν στην κουζίνα.

"Και τι έκανε η Ιντούν στην κουζίνα πια; Δεν ήταν Βοηθός Καθηγητή; Έπρεπε ακόμη να βοηθάει;"

Η Χελένα απομακρύνθηκε από τις εργασίες που μόλις είχε τελειώσει και περπατούσε αφηρημένη, μιας και το παστέλ κεφάλι της ήταν γεμάτο με σκέψεις και ερωτήματα. Θυμήθηκε πώς ήξερε για την Ιντούν. Πρώτο έτος η Χελένα και η Ιντούν όγδοο. Στην κουζίνα τη γνώρισε, να βοηθούν μαζί στις δουλειές της Ακαδημίας, "έβγαζαν χαρτζιλίκι" όπως έλεγαν και όσοι αστειεύονταν με αυτό, το είχαν κοινό μυστικό ότι δεν ήθελαν να επιβαρύνουν τους γονείς τους, οι οποίοι, ούτως ή άλλως δε μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα. Πόσο μάλλον οι γονείς της Ιντούν με... οκτώ παιδιά αν θυμόταν καλά;
Αλλά η Ιντούν ήταν πάντα καλό παράδειγμα. Άψογο παράδειγμα μετά από δεύτερη σκέψη, γιατί είχε στρώσει στο σωστό το δρόμο τον Αναξίμανδρο που γενικά δεν του πολυπήγαιναν κόντρα και πολλοί συμμαθητές και άλλοι που του πήγαιναν, αντίκριζαν ένα στοϊκό παιδί στην κουζίνα και ένα τέρας στο στίβο. "Ποοοολύ! δυνατό παιδί ο Αναξίμανδρος" Η Χελένα ανέβαινε τα σκαλιά και σκεφτόταν πως αν ο Αναξίμαδρος ήταν δύο χρόνια μικρότερος, θα είχε προλάβει τον Καθηγητή Λάντριαν και.. ε, σίγουρα θα γινόταν βοηθός του, παρόμοιο προφίλ είχε πάντα.
Η νοητική φλυαρία συνεχίζονταν ευχάριστα καθώς έφτασε στον πάνω όροφο, εκεί που έπρεπε να ποτίσει τις γλάστρες έξω από τα γραφεία των Καθηγητών, πάντα πριν την προλάβει η Ιντούν. Η Χελένα δε θα την άφηνε. Είχε και η ίδια μεγάλες αδερφές και ήξερε! Ήξερε ότι εκπαιδεύονταν άτυπα να είναι οι μικρές μαμάδες των μικρότερων αδερφών. Έτσι ήταν και οι δικές της, ακούραστες, πανταχού παρούσες και ακούραστες. Ακούραστη και η Ιντούν, πήγαινε τελευταία για ύπνο, διάβαζε. Συνεχίζει να διαβάζει ακόμη και τώρα που είναι Βοηθός Καθηγητή. Ακόμη ένας λόγος να μην την αφήσει να κάνει δουλειές. Ειδικά αυτό το τελευταίο, το είχε ψαρέψει από τον άλλο αδερφό της, τον Κάσσανδρο. Ζωηρός ο Κάσσανδρος, δεν κάθονταν ποτέ σε μία μεριά, αλλά χρησιμοποίησε τη ζιζανιοσύνη του σωστά. Έτρεχε πριν τη μεγάλη αδερφή να βοηθήσει, σωστός ο Κάσσανδρος που ήταν και στο ίδιο έτος με τη Χελένα. "Ποοοολύ! ωραίο παιδί ο Κάσσανδρος... Αλλά έκανε παύση..."

"Πφφφφφφφ", η Χελένα αναστέναξε με κατανόηση και ελπίδα ότι ο... δε θυμόταν τι νούμερο Ιντούν, θα γύριζε την επόμενη χρονιά.

Το μάτι της έπεσε σε μία μορφή που αναγνώριζε. Τη συμπαθούσε αυτή τη μορφή, αυτήν την ψυχή, ήταν τόσο γλυκούλα, τόσο καλούλα! Θα μπορούσε να κάνει συνέχεια μαθήματα μαζί της. Η Χελένα κοντοστάθηκε λίγο, μιμήθηκε τον τρόπο που κοντοστέκονταν η Λύριεν μπροστά της. Περίμενε άραγε; Η Λύριεν δεν κινούνταν. Περίμενε. Πού; Έξω από το γραφείο του Καθηγητή Νάντριελ.

"Χμμμμ" προσπάθησε να ανακαλέσει τον οχετό πληροφοριών που είχε δεχθεί από την Άρντα, "Αααα ναι!"

Η Χελένα πλησίασε τη Λύριεν.

"Γεια σας κυρία Λύριεν", της χαμογέλασε γλυκά. Αχχχ, πραγματικά τη συμπαθούσε εκείνη τη γυναίκα! "Νομίζω ότι περιμένετε άδικα, ο κύριος Νάντριελ δε θα είναι στο γραφείο του για κάμποσες ημέρες."


Λύριεν Μαρκιέλ

Η Λύριεν δάγκωνε τα χείλη της νευρικά. Στηριζόταν μια στο ένα πόδι, μια στο άλλο. Η ώρα περνούσε βασανιστικά αργά, μέχρι να ανοίξει εκείνη η πόρτα... Ήθελε να τον ρωτήσει τόσα πολλά...Και σκεφτόταν τόσα πολλά..

"πότε θα πάω? Μόνη? Να πάω με άμαξα ή με άλογο? Πρέπει να πάω και στην Ερισνα μέσα σε 2 μέρες..."

Καθώς σκεφτόταν τον Ουμπρο, γιατί ίσως να είχε δει κάποιον ανάλογο αποχαιρετισμο, κατάλαβε ότι είχε μια σκιά δίπλα της.

Η μαθήτρια της, την ενημέρωσε ότι λείπει ο Γκλιριον.

" Τιιιιιιι???Χελενα τι λες? "" την έπιασε από τους ώμους και την ταρακούνησε.

Π Α Ν Ι Κ Ο Σ

Η Λύριεν σχεδόν ήταν έτοιμη να βάλει τα κλάματα. Και τότε συνειδητοποίησε ότι δίπλα της ήταν η Χελενα.

"Βαλησινηηηηη" ούρλιαξε μέσα στο αυτί της!!!

Πήρε βαθιές ανάσες. Έκανε ένα βήμα πίσω. Η Χελενα την κοίταξε παράξενα και κατάλαβε ότι δεν είχε σωστή συμπεριφορά...

"Χελενα κορίτσι μου, είσαι μια Βαλησινη. Δεν το είχα σκεφτεί. Ουφ, ας τα πάρω από την αρχή. Ή μάλλον άστο. Χελενα, θέλεις να πάμε μια βόλτα στα μέρη μας? Θα πάμε και στο παλάτι! Θέλεις να μου κάνεις παρέα και θα σου πω στο δρόμο γιατί έχω μόνο δύο μέρες περιθώριο. Τι λες? " σταμάτησε να μιλάει επιτέλους και πήρε ανάσα,περιμένοντας την μαθήτρια της να απαντήσει.


Χελένα Μεκάμι

  • Θεραπευτής
  • Starlight Poster
  • Βαλησινος - Ε' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
    Φυλή των Βαλησίνων One year Anniversary Ολοκλήρωση του Quest, Η Θεραπεία Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Ολοκλήρωση του Event, Η Γιορτή του Κόκκινου Φεγγαριού Θεραπευτής
"Αααααααααααα χα! " Τσίριξε η Χελένα ξαφνιασμένη από την απότομη διαπίστωση της Λυριεν και έκανε ένα βήμα πισω σκεπαζοντας τα αυτιά.

"Τα αυτιά μου κυρία Λύριεν! Βαλησίνη είμαι ναι!  Μη μου φωνάζετε!!!! " Τα λέπια της σχεδόν κροταλιζαν όπως προσπαθουσε να παρει ανάσα από την τρομάρα της.
Από πού να φυλαχτει μικρό παιδί; Από την Ιλίντιεν, από τη Σαγιανε ή από τη Λυριεν; Έπαιζε κρυφτό με το εγκεφαλικό πριν από κάθε τους συνάντηση, πόσο ακόμη να το αποφύγει;

Άκουσε όμως τι της προτεινε η Λυριεν. Η Χελένα γουρλωσε τα μάτια.

"Τ-τ-τι-ποιο παλατι; Π-πως θα μπω εγώ στο παλάτι;" Την έπιανε υπερβολικά απροετοίμαστη, αλλά κατάφερε να συγκεντρωθεί και παλι γρήγορα.

"Να παρω άδεια από την Ιντούν"

Την Ιλίντιεν είχε στο νου της μιας και την είχε αναλάβει κατά κύριο λόγο η Πολεμίστρια, αλλά δεν τολμούσε... Η Ιντούν σίγουρα θα ήταν συγκαταβατικη και θα μπορούσε να χειριστεί την κατάσταση αποτελεσματικά, γι'αυτό και δεν έχασε χρόνο. Έτρεξε γρήγορα προς την κουζίνα, όπου η Αιολίδα είχε μόλις κατέβει και της έδωσε την πολυπόθητη άδεια να απαλλαγεί από τα μαθήματα και τις αγγαρείες για να συνοδέψει την Καθηγήτρια Μαρκιέλ στην πατριδα τους με την προϋπόθεση ότι θα επέστρεφε χωρίς να τολμήσει να μπλεχτεί σε "περιπέτειες" τύπου Ουρίβ. Μήπως τελικά η Ιντούν ήταν αυστηρότερη από την Ιλίντιεν;

Η Χελένα επέστρεψε στη Λύριεν και της ανακοίνωσε πως θα την ακολουθουσε μετά χαράς. Δεν είχε επίσημα ρουχα όμως...


Λύριεν Μαρκιέλ

Η Λύριεν ετοίμαζε το σάκο με τα πράγματα της. "Μα τι αγωνία είναι αυτή... Πως τρέμω έτσι!!! Τι μπορεί να κρύβει αυτή η συνάντηση με το Βασιλιά?" μονόλογουσε δυνατά καθώς ανακάτευε τα ρούχα για να βρει τα κατάλληλα.

Για το "τελευταίο ταξίδι" του παππού, επέλεξε ένα μαύρο φόρεμα κ μια κοντή ασημένια φούστα από μέσα.

Για την Βασιλική συνάντηση, δυσκολευοταν αρκετά να επιλέξει. Εκείνη τη στιγμή, ήρθε η Χελενα.

"Πολύ χαίρομαι κοριτσάκι μου που θα έρθεις μαζί μου" της είπε η Λυριεν." Έχεις ρούχα για πιο καλές περιστάσεις? Τιιιιι? Έλα, διάλεξε ότι θέλεις."

Η Λύριεν μετά από αυτό το πρωτόγνωρο συμβάν στην παραλία, ήταν πραγματικά άλλη Βαλησινη. Προφανώς και ξαναγεννηθηκε μέσα από αυτήν την επαφή που είχε." Να το πω στη Χελενα άραγε? Βαλησινη είναι. Θα καταλάβει " σκεφτόταν καθώς ψαχουλευαν μαζί τα φορέματα.

"Λοιπόν, είμαστε έτοιμες για Πορτμειρ να πάρουμε καραβάκι?" είπε χαμογελώντας, όταν βρήκαν ότι χρειάζονταν.


Χελένα Μεκάμι

  • Θεραπευτής
  • Starlight Poster
  • Βαλησινος - Ε' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
    Φυλή των Βαλησίνων One year Anniversary Ολοκλήρωση του Quest, Η Θεραπεία Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Ολοκλήρωση του Event, Η Γιορτή του Κόκκινου Φεγγαριού Θεραπευτής
Τα πράγματα της Χελένα συνοψίζονταν με τον όρο "μπογαλάκι". Σε ένα πορτοκαλί ταγάρι που ύφανε η μεγάλη αδερφή της Νικόλ, πατίκωσε δυο σαλβάρια σε χρώμα μπλε ηλεκτρίκ και μωβ του σάπιου μήλου, ασύμμετρες μπλούζες, από αυτές που λάτρευε να αφήνουν έναν ώμο για να χαϊδεύει το αεράκι και ένα φόρεμα για το παλάτι. Μία όχι και τόσο προσεκτική ματιά καταλάβαινε πως το φόρεμα "για το παλάτι" φοριόταν ως την κουζίνα στην καλύτερη, όμως ήταν και το μόνο της "επίσημο" ρούχο, φτιαγμένο από βαμβακερό ύφασμα που ο δημιουργός του εμπνεύστηκε από τη ζωντάνια της ανατολής και φρόντισε να το πνίξει σε διαδοχικά καζάνια ρόδινων χρωμάτων με τυφλωτικές ιδιότητες. Το φόρεμα κατέληγε σε κρόσια.

Βρήκε την Καθηγήτρια Μαρκιέλ να την περιμένει και προς μεγάλη της χαρά, πρόσφερε στην καημένη τη Χελένα ένα από τα δικά της φορέματα. Ψευτοδάγκωσε το σκουλαρίκι στα χείλη καθώς σκάναρε την Καθηγήτρια Μαρκιέλ. Κατέληξε ότι είχαν τον ίδιο σωματότυπο. Τα χέρια της βυθίστηκαν στο υφασμάτινο λοφάκι που η Λύριεν είχε σχηματίσει στο δωμάτιό της, γέμισαν με μια αγκαλιά φορέματα που ζύγιζαν περισσότερο από όσο θα έπρεπε και τα εναπόθεσε στο κρεβάτι δίπλα της. Φούξια φόρεμα με πέρλες, γαλάζιο φόρεμα με παγέτες, έντονη κίτρινη φούστα με πέρλες και παγέτες, μακρύ λευκό φόρεμα με κοχύλια και συνοδευτικά παπούτσια με κοχύλια και χρωματιστές κορδέλες για να σπάνε τη μονοτονία του λευκού, εντυπωσιακό.

Ζαλισμένη από την πολυχρωμία κάθισε σε μία καρέκλα και ατένισε, όμως, χωρίς να έχει επιλέξει, έστρεψε το βλέμμα της και πάλι στην πανδαισία.

«Δεν περιμένουμε και την Καθηγήτρια Σαγιάνε;» ρώτησε.

Η Χελένα ξέθαψε από το λόφο ένα ιριδίζον σομόν φόρεμα με ροζ αχάτες δεμένους επάνω του, το δίπλωσε προσεκτικά και το πρόσθεσε στο ταγάρι της, ευχαριστώντας την Καθηγήτρια για τη γενναιοδωρία της.


Λύριεν Μαρκιέλ

Η Λύριεν χάρηκε βλέποντας τη λάμψη στα μάτια της Χελενα. Η μαθήτρια της, είχε σκυψει και προσπαθούσε να ξεθάψει από το λοφακι ρούχων, κάτι όμορφο για την περίσταση. Η Λύριεν, είχε καιρό να φορέσει χρωματιστά ρούχα, αν και τα λάτρευε. Μετά από την απώλεια του παππού, δεν ήθελε τα χρώματα. Ήθελε μαύρα, γκρι και γενικά σκούρα, όπως ήταν και η ψυχή της. Μετά από την εμπειρία που έζησε με τα θρελιάν, η καρδιά και η ψυχή της, άνοιξαν και είχε μόνο καλά συναισθήματα πλέον. Ήταν η ώρα να χαρεί επιτέλους!!!

Καθώς σκεφτόταν με ποιο τρόπο θα μπορούσε να μιλήσει για την εμπειρία της στη Χελενα, η μαθήτρια ρώτησε για τη Σαγιανε.

"Ναι κοριτσάκι μου, θα έρθει μάλλον και η Σαγιανε. Δεν θα ήθελα να λείπει από δίπλα μου η φίλη μου, σε μια τόσο σημαντική στιγμή. Δεν ξέρω αν θα την περιμένουμε εδώ όμως." απάντησε σκεπτική.

Αμέσως η διάθεση της έφτιαξε, κι έσκυψε δίπλα από τη Χελενα, βοηθώντας την να πιάσει εκείνο το σομον φόρεμα.

" Αχ ναι, σου πάει πολύ αυτό το φόρεμα!!! Εμένα δεν μου ταιριάζει, το είχα πάρει μόνο για τους ροζ αχατες που είχε. Νομίζω δεν το έχω φορέσει ποτέ. Θα ήταν χαρά μου να το κρατήσεις!!" της είπε ενθουσιασμενη και την αγκάλιασε.

"Κάποτε είχα βρει μια σπείρα στο μπαούλο. Προοριζόταν για τη Σαγιανε, χωρίς να το ξέρω. Τώρα αυτό το φόρεμα. Σου είναι τέλειο. Όλα τα πράγματα, λες και είναι κομμάτια ενός παζλ που κουμπώνουν τέλεια μεταξύ τους " είπε με χαρά στη Χελενα και σηκώθηκε να φτιάξει ένα ρόφημα, κερδίζοντας χρόνο, μήπως έρθει η Σαγιανε.


Σαγιάνε Ασάχι

  • Καθηγητής
  • Master Poster
  • Άνθρωπος - Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
    Second year Anniversary Φυλή των Ανθρώπων Red Panda 3 One year Anniversary Ζευγάρι του Μήνα, Φεβρουάριος 2020 Το Θέμα του Μήνα, Νοέμβριος 2019
Ήλπιζε πως θα είναι στην ώρα της, μα αυτό που συνέβη ήταν πέρα για πέρα από τη φαντασία της. Είχε χάσει όλο τον χρόνο μπροστά από την ντουλάπα της να κοιτά ρούχα που δεν είχε. Τελικά είχε δεχτεί την ήττα της και τα βήματα της την οδήγησαν μπροστά στην πόρτα της της μοναδικής που θα μπορούσε όχι απλά να την βοηθήσει, μα μαλώνοντας την κιόλας. Το χέρι της χτύπησε την πόρτα, στο άνοιγα δυο μάτια μωβ την κοιτούσαν εξεταστικά.
"Σαγιάνε Ασάχι έλεος! Πέρνα μέσα και μη μιλάς!". Πράγματι βγαίνοντας από το δωμάτιο της Ιλίντιεν η -φυσικά- επίσης δανεισμένη ξωτική τσάντα περιείχε το ανάλογο για την περίσταση, φόρεμα, σανδάλια και κοσμήματα που θα χρειαζόταν η Σαγιάνε στο παλάτι των Βαλησίνων. Δίπλα στην υπέροχα κεντημένη με ασημένια και μωβ περίτεχνα πατέρνα τσάντα, η δικιά της, καφέ, ωχριούσε. Φυσικά πέρα από την φορεσιά είχε ζωστεί τα επίσημα όπλα της, όπως και την επίσημη ενδυμασία του Πολεμιστή.

Φτάνοντας αργά στο γραφείο της Λύριεν, χτύπησε και μπήκε δίχως να περιμένει απάντηση. Το προσωπάκι της Χελένα της έδεσε κόμπο το στομάχι, ενθυμούμενη την πικρή εκείνη νύχτα που στο μυαλό της είχε ασελγήσει στην ψυχή της μικρής Βαλησίνης. Ένα βάρος το οποίο της εκβίασε και το οποίο δε θα ξεχνούσε ποτέ. Αντί γι αυτό το κόμπο, κοίταξε όλο θαλπωρή την μικρή και της χαμογέλασε γλυκά. Έπειτα η ματιά της έπεσε στο μπογαλάκι της. Τι ωραίο χρώωωμα, σκέφτηκε.. Η Χελένα ήταν από φτωχή οικογένεια, μα η καρδιά της από τις πλουσιότερες που είχε γνωρίσει.

"Είμαι έτοιμη" είπε γυρνώντας στη Λύριεν "και συγγνώμη που άργησα" τελείωσε καθώς περνώντας δίπλα στη Χελένα της πασπάτεψε τα μαλλιά κλείνοντας της το μάτι.
~The bird of the Hermes is my name, eating my wings, to make me tame...


Λύριεν Μαρκιέλ

Η Λύριεν ήταν όρθια και έφτιαχνε τα μαλλιά της. Παρατηρούσε τα κορίτσια και το μυαλό της ταξίδευε μακριά. Χάθηκε, σαν να ήταν αλλού και να περίμενε κι αυτή τι να κάνει. Πως να προχωρήσουν.
Όμως, αυτή ήταν που θα μιλούσε. Αυτή θα εξηγούσε τι θα κάνουν. Όταν το συνειδητοποιησε, γούρλωσε τα μάτια της. Κοίταξε ξανά και τα κορίτσια και άρχισε να γελάει.

"Πωπω, εμένα περιμένετε τόση ώρα? Ωραία, ας τα μαζέψουμε να φύγουμε, να πάρουμε το καραβάκι από το πορτμειρ. Έτοιμες?" τους είπε.

Η Λύριεν, δεν τους είχε πει ακόμα για την θεραπευτική της εμπειρία με τα φύκια. Ακόμα και η ίδια δεν ήξερε πως θα είναι από εδώ και πέρα. Το μόνο που καταλάβαινε, ήταν μια φλόγα μέσα της. Ένας δυναμισμός που δεν υπήρχε παλιά. Θα έκαναν το τελευταίο ταξίδι στον πολύ αγαπημένο της παππού και θα πήγαιναν στο παλατι να μάθουν για το θάνατο της μητέρας. Ήταν αποφασισμένη, να γίνουν όλα στην εντέλεια!


Χελένα Μεκάμι

  • Θεραπευτής
  • Starlight Poster
  • Βαλησινος - Ε' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
    Φυλή των Βαλησίνων One year Anniversary Ολοκλήρωση του Quest, Η Θεραπεία Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Ολοκλήρωση του Event, Η Γιορτή του Κόκκινου Φεγγαριού Θεραπευτής
Άλλη μία επιβίβαση και ακόμη ένα ταξίδι για τη Χελενα και μάλιστα, στα πατρια εδάφη. Ευκαιρία για νέες εμπειρίες με φόντο κάτι οικείο, δροσερό, σαν το νερό της θάλασσας που τόσο αγαπουσε. Με τον ίδιο τρόπο αγαπουσε και την Καθηγήτρια Μαρκιελ που ήταν θάλασσα, γάργαρο νερό, αγκαλιά και αγάπη. Δε θα την άφηνε μόνη της. Παρόλα αυτά δεν είχαν να φοβουνται τίποτα. Μαζί τους ήταν η Σαγιανε Ασάχι. Η Χελένα είχε πολεμήσει πλάι της τρεις φορές ως τώρα και είχε προπονηθεί με τις Πολεμίστριες σε καθημερινή βάση. Αν τυχόν προέκυπτε κίνδυνος, ήξερε πού να τοποθετηθεί, με ποιο τρόπο να τη στηρίξει και πως να διαχειριστεί τις δυνάμεις της. Βέβαια, ήλπιζε ότι το ταξίδι θα ήταν μία χαλαρωτική περιπέτεια, παρά το προοίμιο άλλης μιας μάχης.

Ατένισε τον ορίζοντα καθώς το καράβι ανοίγονταν στη θάλασσα, τη μητέρα των Βαλησίνων. Εισεπνευσε ιώδιο, τροφή για τα πνευμόνια και σκέφτηκε τις αδερφές της, τους γονείς. Έστελνε συχνά γράμματα με την πρόοδο της, δεν τους είχε αναφέρει τίποτα για μάχες. Θα τρελαινονταν οι καημενοι. Ίσως να κατάφερνε να τους δει. Θα τους έδειχνε τα κοσμήματα, τα βότανα, τις αλοιφές. Έπρεπε να τις ονομάσει κάπως αλλιώς, οι φίλοι της δε θα επαυαν τα πειράγματα.

Χαμογέλασε με τη σκέψη και ανέσυρε το τετράδιο από το ταγάρι. Πήρε ένα καρβουνακι και με γρήγορες, επιδέξιες κινήσεις ζωγράφισε τον πιο προσφατο φίλο, το Ρατζίν με τα περίτεχνα τατουάζ του.

"Χμμμ, τι κρύβουν άραγε αυτοί οι ύμνοι;" Αναρωτήθηκε για τα μοτίβα από μελάνι.


Λύριεν Μαρκιέλ

Η Λύριεν είχε φορέσει ένα άνετο μαύρο σαλβαρι για το ταξίδι και μια απλή γαλάζια πουκαμίσα. Φόρεσε τα χειροποίητα κλειστά μποτάκια από δέρμα φώκιας που είχε φτιάξει μόνη της, με τις οδηγίες της μητέρας της όταν ήταν ένα μικρό διάστημα στη Σιλαλι. Η μητέρα της, είχε και αυτή καλλιτεχνικες τάσεις, αλλά την είχαν κερδίσει τα βιβλία και τα ταξίδια. Τις σπάνιες φορές που δεν ήταν μεθυσμένη ή απασχολημένη, μαζί με τη μικρή Λύριεν, έκαναν όμορφα πράγματα. Μια φορά, είχαν βρει μια ετοιμοθάνατη φώκια στην ακτή, η Λυριεν έκλαιγε και η μητέρα της, της είπε ότι ήρθε η ώρα να πάει στη Θεά Ωκεανία. Όμως θα έπαιρναν το δέρμα της και θα έφτιαχναν κάτι όμορφο, ώστε να μείνει για πάντα η προσφορά αυτής της μικρής φώκιας. Η Λύριεν συγκινήθηκε και αμέσως βοήθησε τη μητέρα της στις διαδικασίες. Από τότε όταν φοράει τις μπότες, σκέφτεται τη μαμά της και τον χρόνο που περνούσαν μαζί. Επλεκαν για τις κούκλες της μικρής Βαλησινης φορέματα, τους έφτιαχναν τα μαλλιά τους, που ήταν από δίχτυα που είχε βγάλει η θάλασσα, εβαφαν κόκκινα τα νύχια τους από μια φυτική μπογιά από κόκκινο θαλασσολαχανο, κοινώς "φραλέ" που ήταν το πιο συνηθισμένο φύκι, αλλά όταν το εκοβες με γυμνά χέρια, το θυμόσουν καιρό από την κοκκινίλα που σου άφηνε.

Η Λύριεν ήταν όρθια στην πλώρη. Κανονικά δεν επιτρεπόταν αυτό, φώναζε ο καπετάνιος, αλλά δεν άντεχε να κάτσει κλεισμένη στην καμπινα της. Ήθελε να νιώσει το δροσερό θαλασσινό αεράκι να την χαϊδεύει στο πρόσωπο.

Το ταξίδι θα κρατούσε όλη τη νύχτα. Η Λύριεν έπρεπε να βρει τα κορίτσια, να τους εξηγήσει τα βασικά. Κοίταξε επάνω στον έναστρο ουρανό. Πάντα έψαχνε για έναν αστερισμό που είχε σχήμα πετάλου. Ποτέ δεν έμαθε ποιο είναι το όνομα του, αλλά πάντα ήταν ακριβώς πάνω από το κεφάλι της όταν τον έβρισκε. Ίσως να ήταν η ώρα τέτοια, πάντως αυτή τη φορά δεν ήταν ακριβώς από πάνω της, αλλά λίγο πιο χαμηλά και προς τα δεξιά της. Χαμογέλασε όταν τον βρήκε και καθώς γύρισε το σώμα της δεξιά, είδε τη Χελενα να είναι στο κατάστρωμα  και να κρατάει ένα σημειωματάριο.

Περπάτησε αργά, εισπνεοντας το ιώδιο που της καθάριζε το μυαλό. Πήγε κοντά στη Χελενα που ήταν απορροφημενη σε κάτι σχέδια. Η Λύριεν ήταν πολύ ευδιαθετη. Της γαργαλησε τη μέση από πίσω, ακριβώς την στιγμή που της είπε "Τι κάνεις εσύ εδώ?" Συνέχισε με μια πρωτόγνωρη αυτοπεποίθηση, "Η Σαγιανε που είναι? Πρέπει να σας μιλήσω."
« Τελευταία τροποποίηση: Νοέμβριος 10, 2020, 10:23:58 πμ by Λύριεν Μαρκιέλ »


Χελένα Μεκάμι

  • Θεραπευτής
  • Starlight Poster
  • Βαλησινος - Ε' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
    Φυλή των Βαλησίνων One year Anniversary Ολοκλήρωση του Quest, Η Θεραπεία Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Ολοκλήρωση του Event, Η Γιορτή του Κόκκινου Φεγγαριού Θεραπευτής
Τα άστρα... Ω άστρο της αυγής, στο πλάι μου έλα...

Μάτια παιδικά χάθηκαν στο απέραντο της νύχτας και της θάλασσας, μάτια πονεμένα. Η μάνα όμως, η Ωκεανία, πάντα την ανακούφιζε, έπαιρνε τον πόνο και τον αντικαθιστούσε με όνειρα λαμπερά σαν άστρα, σκίτσα του ουρανού, ατέρμονα περιπλανώμενα, ανεξάρτητα και εντροπικά ενωμένα. Όταν επισκέπτονταν τις αναμνήσεις της ήταν εκείνο το παιδί με το χαμόγελο και το πείραγμα έτοιμο.

"Κοίτα εδώ μικρή αθερίνα!" Πανηγύριζε με την ψαριά τους στη βάρκα κι ας ήταν άδεια τα δίχτυα πολλές φορές.

Η βάρκα...

Άφησε τους δικούς της λίγο μετά την κηδεία. Η μεγάλη της αδερφή επέμενε πως η Χελένα έπρεπε να επιστρέψει στα μαθήματά της, στην άλλη της οικογένεια. Αυτοί ήτανε τα άστρα, περιπλανώμενοι, διαφορετικοί, αλλά παρόντες για να στολίζουν τις νύχτες και να καθοδηγούν.

Εκείνη τη νύχτα και για τη διάρκεια του ταξιδιού, η Χελένα ανταπέδιδε την αγάπη σε ένα άλλο μέλος της παράξενης της οικογένειας. Αν ήταν κάποιος που γνώριζε από απώλεια, αυτή ήταν η Χελένα. Μπορούσε και ήθελε να συμπαρασταθεί σε εκείνο το άτομο που έμοιαζαν τόσο στο ταπεραμέντο και την ανεμελιά. Η παρουσία της και η ανάγκη για ανακούφιση ήταν λειτούργημα και κάλεσμα.


Γέλασε με την ψυχή της και χάρηκαν παρέα με τη Λύριεν. Ναι, ήταν στο πλάι της, αν και μικρή αθερίνα.

"Να την, έρχεται" είπε μέσα στα χαχανητά.


Σαγιάνε Ασάχι

  • Καθηγητής
  • Master Poster
  • Άνθρωπος - Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
    Second year Anniversary Φυλή των Ανθρώπων Red Panda 3 One year Anniversary Ζευγάρι του Μήνα, Φεβρουάριος 2020 Το Θέμα του Μήνα, Νοέμβριος 2019
Αυτό το ταξιδι δεν ήταν σαν όλα τα προηγούμενα που είχε κάνει. Ήταν πιο... ήρεμο, χαλαρό . Σαφώς είχε πάρει μαζί της τα όπλα της. Αρχικά γιατί εκπροσωπούσε τη φατρία των Πολεμιστών της Ακαδημίας και έπρεπε να δείχνει τον επαγγελματισμό τους. Απο την άλλη στο πίσω μέρος του κεφαλιού της, εκείνο το σκουλήκι που κάθε τόσο γύριζε και δεν την άφηνε σε ησυχία ποτέ, ο σπόρος της αμφιβολίας. "Κι αν συμβεί κάτι, κι αν χρειαστεί;" Η Σαγιάνε δεν θα άφηνε ένα "αν" να της καίει το λαιμό. Ποτέ. Τα "αν" δεν υφίστανται στον τρόπο της.

Παρολα αυτά τώρα, ώρες αφότου αφήσανε πίσω την Ακαδημία και όσο περνούσε περισσότερο το χρόνο της με την Λύριεν και τη Χελένα βυθιζόταν όλο και περισσότερο σε μια απερίγραπτη ηρεμία ψυχής. Ήταν η θάλασσα; Το απέκλειε αυτό. Δε γινόταν η θάλασσα να την ηρεμήσει, ιδίως λόγω της φοβίας της. Ήταν η παρέα. Σίγουρα. Άφησε το αεράκι να της πάρει τα μαλλιά, τα άφησε λυτά και με το χάδι αυτό στό πρόσωπο της κατευθύνθηκε προς τα κορίτσια. Ένα αχνό χαμόγελο φάνηκε στα χείλη της, εγκαρδιότητα. Πρώτα στην Χελένα και έπειτα στην Λύριεν. "Τι κάνουμε;" Ρώτησε.
~The bird of the Hermes is my name, eating my wings, to make me tame...


Λύριεν Μαρκιέλ

Η Λυριεν κοίταξε τη Σαγιανε.Φαινοταν τόσο διαφορετική,τόσο χαλαρή.Γυρισε μετά προς τη Χελενα.Στέκονταν και οι δύο φίλες της ,σαν να την πλαισίωναν.Αυτο ήθελε η Λυριεν βαθιά μέσα στην καρδιά της .Ήταν η ώρα,να τους εξηγήσει.

"Κορίτσια, ωραία και χαλαρά περνάμε.Ομως πρέπει να σας εξηγήσω κάποια πράγματα.Το ταξίδι αυτό,έχει μεγάλη σημασία για εμένα..."
Η Λυριεν έκανε μια μικρή παύση.Ενα αστέρι μόλις είχε πέσει και το έπιασε με την άκρη του ματιού τής."Κάποιος πρόγονος μου,έφυγε από τον ουρανό,και έρχεται να μου δώσει τύχη" θυμήθηκε η Λυριεν τις δοξασίες και χαμογέλασε άχνα.Καθε βοήθεια ήταν ευπρόσδεκτη...Συγκεντρώθηκε πάλι στις φίλες της,που περίμεναν τη συνέχεια με αγωνία.

"Ας κάτσουμε κάπου πιο ήσυχα όμως,δεν θέλω να με ακούσουν όλοι." Με το βλέμμα της,σάρωσε το κατάστρωμα.Ναυτες, επισκέπτες και βαβούρα...

"Πάμε προς την πρύμνη,είναι πιο ήσυχα από ότι βλέπω" είπε η Λυριεν και ξεκίνησε με αυτοπεποίθηση να περπατάει.Η θέα Ωκεανία,έσπρωχνε με απαλούς κυματισμούς το ξύλινο πλοίο.

Όταν βρήκε μια σανίδα κατάλληλη,προέτρεψε τα κορίτσια να κάτσουν.

"Νομίζω τώρα είναι καλύτερα",είπε χαμογελώντας καθώς την φώτιζε το αχνό φως της Σελήνης.Σταθηκε όρθια απέναντι από τα κορίτσια και συνέχισε.

"Λοιπόν...Τι έλεγα? Πάλι ξέχασα!"είπε κοιτώντας μακριά."Αααα ναι, τί θα κάνουμε στο ταξίδι.Αυριο το πρωί,όταν θα φτάσουμε στη Σιλάλι,θα είναι ακριβώς ένας χρόνος από τότε που έφυγε ο Παππούς.Θα γίνει μια μικρή τελετή στα νερά της θάλασσας.Θα έχει κόσμο,γιατί όπως ξέρετε ο Παππούς ήταν στο παλάτι κάποια χρόνια.Οποτε σίγουρα θα είναι κάποιος εκπρόσωπος και θα είναι και ο δήμαρχος της Σιλάλι."

Γύρισε στη Χελενα και γέλασαν μαζί.Ο Δήμαρχος,ήταν ένας ψηλός, εύσωμος Βαλησινος,με λέπια σε όλο του το στρογγυλό πρόσωπο,και μιλώντας,θαρρουσες ότι άκουγες ένα ψάρι να μιλάει μέσα στο νερό.Προφανως τον είχε δεί και η Χελενα σε κάποιες από τις γιορτές,γιατί γέλασε.

"Έχω κάνει τις απαραίτητες προετοιμασίες, οπότε μάλλον θα ρίξουμε λουλούδια στα νερά, προσφορά στη Θεά Ωκεανία και μετά το κοχύλι με την τέφρα θα το πάω εγώ κολυμπώντας στα κρυστάλλινα νερά,να είμαι σίγουρη ότι θα φτάσει στους Ρετιαριους.Μετα θα πάμε λίγο στο σπίτι μου.Δεν θα ήθελα να έρθει κάποιος άλλος, εκτός από τη σύντροφό του παππού.Εκει ,θα φάμε ψαρόσουπα από "φραντούρι" με λιμπόφυκα.Ειναι γλυκόξινο φαγητό,θα σας αρέσει."

Η Λυριεν τόσην ώρα,κοιτούσε τις φίλες της καθώς ήταν απέναντι τους όρθια.Τωρα τις παραμέρισε κι έκατσε ανάμεσα τους στη σανίδα.Τους έπιασε τα χέρια και ένιωσε πραγματικά αγαλλίαση.Η καρδιά της χτυπούσε σαν τρελή.Ειχε έρθει η ώρα να πάει στο σπίτι της.Ενα σπίτι άδειο,με τα πράγματα τους στην ίδια θέση που τα άφησαν τόσο καιρό που έλειπε.Πολυ πιθανό,να είναι ακόμα και τα εργαλεία του,επάνω από κάποιο έργο του,που δούλευε τον τελευταίο καιρό.Θα ήταν δύσκολο για τη Λυριεν αυτό το ταξίδι, αλλά είχε μαζί τα κορίτσια και σίγουρα είχε και την εύνοια της θεάς.Τις αγκάλιασε και έμεινε εκεί λίγη ώρα,για να νιώσει τη ζεστασιά από τις καρδιές τους...





Χελένα Μεκάμι

  • Θεραπευτής
  • Starlight Poster
  • Βαλησινος - Ε' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
    Φυλή των Βαλησίνων One year Anniversary Ολοκλήρωση του Quest, Η Θεραπεία Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Ολοκλήρωση του Event, Η Γιορτή του Κόκκινου Φεγγαριού Θεραπευτής
"Μου αρέσει..." απάντησε η Χελένα και άφησε τη φράση να σβήσει στο βράδυ.

Πήρε το χέρι της Καθηγήτριας Μαρκιέλ στο δικό της με μάτια απόμακρα. Σε αυτήν την πρόσκληση θανάτου που για τη Χελένα δεν ήταν νέα, προτιμούσε να κρατά τα μάτια της στη θάλασσα, στην άσπλαχνη μάνα που προσφέρει την πρώτη και την τελευταία αγκαλιά στη Φυλή της. Εκείνη κρατούσε τα δάκρυά της και θα τα κρατούσε για καιρό, παρέα με ένα δικό της κοχύλι. Σαν να ήξερε, ο αδερφός της της είχε ζητήσει να το φυλάξει. Σαν να ήξερε, το καθάρισε και το γυάλισε. Σαν να γνώριζε πως θα ήταν το τελευταίο του κρεβάτι, πριν η Ωκεανία τον κρατήσει στο βυθό της για πάντα. Τουλάχιστον, με τις ευχές και το κατευώδιο, η Χελένα ήξερε πως ο αδερφός της θα είχε παρέα ένα άνδρα σοφό, μία ψυχή που θα βοηθήσει τη δική του, τη νεανική, να μην ξεστρατίσει στη ροή των αιώνων.

Η Χελένα τύλιξε τα χέρια της γύρω από το σώμα της Καθηγήτριας Μαρκιέλ. Έγειρε το κεφάλι στους ώμους της και έτσι μοιράστηκαν τη ζεστασιά.

"Ας ρίξουμε τα φρεσκότερα λουλούδια". είπε ξεψυχισμένα.