Rasnarry Academy

Βίλιτοφ Θορνβερτ

  • Πολεμιστής
  • Level 18
    • Μηνύματα: 868
  • Νέος Παίκτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ο ήλιος χτύπησε τα μάτια του, και ω θεοί πόσο τον ενόχλησε.

Μούγκρισε και γύρισε από την άλλη πλευρά με το χέρι του να πέφτει ασυναίσθητα πάνω σε...κάτι; Άνοιξε τα μάτια του με ένα ακόμα μουγκριτό και ανασηκώθηκε. Ήταν πιασμένος ολόκληρος και αυτό σίγουρα δεν ήταν το κρεβάτι του. Εμοιαζε περισσότερο με- τα χέρια του ακούμπησαν τριγύρω. Μαξιλάρια; Τι έκανε χθες το βράδυ; Το κεφάλι του τον πονούσε`. Έτριψε το μέτωπο του και έριξε πίσω το κεφάλι του με έναν αναστεναγμό, ώσπου φυσικά κατάλαβε τη γύμνια του.

Σηκώθηκε και τυλίγοντας γύρω από τη μέση του το σεντόνι με το οποίο ήταν σκεπασμένος βημάτισε για λίγο μέσα στο δωμάτιο να καταλάβει που είχε καταλήξει.
Ulu chi', dos z'klaen ust wund'ahk˙ to betray, you must first belong.


Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Moderator
  • Level 16
  • *****
    • Μηνύματα: 745
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Καθώς κοιμόταν η Λυριεν, ένιωσε ένα αέρινο χαδι στην κοιλιά της... Ήξερε τι ήταν αυτό. Της είχε πέσει πάλι το σεντόνι από την αιώρα της... Αλλά σαν εφευρέτης, είχε βρει τη λύση!!! Είχε δέσει με σκοινί την άκρη από το σεντόνι, οπότε το έβρισκε αμέσως μέσα στη νύχτα...

Δεν ήταν όμως νύχτα... Και δεν ήταν στην αιώρα της... Και, ωχ θεοί, πόσο πονούσε το κεφάλι της.. Και το κορμί της... Η Λύριεν ένιωθε σαν να την πάτησε φάλαινα... Ευτυχώς έπιασε τις μαξιλάρες της και ένιωσε καλύτερα... Γύρισε απαλά, πολύ απαλά το κεφάλι της, και την πονούσε τοοοοσοοο πολύ... Τα μακριά γαλάζια της μαλλιά, δεν ήταν πλέον πλεξούδα... Ήταν ένας κόμπος... Μια μικρή τούφα έπεσε στο στόμα της και κατάλαβε ότι είχε την υπέροχη γεύση από την αλμύρα της αγαπημένης της θάλασσας...Τι υπέροχη αίσθηση, χαμογέλασε... Αλλά ΓΙΑΤΊ τα μαλλιά της είχαν την αλμύρα της θάλασσας?

Ωωωω, άρχισε να θυμάται σπασμένα κομμάτια από τα χθεσινά γεγονότα... Μα πόσο μέθυσε πια?

Σαγιανε, μαξιλάρες, γενέθλια, πορτμειρ, τσαπι, ξέφρενους χορός... Ωωωω θυμήθηκε και τον Βιλιτοφ!!! Αυτά τα γαλάζια ματιά... Αααα είχε πέσει στη θάλασσα για την προσφορά στη αγαπημένη της Ωκεανία... Ωωωωχ, άραγε που πήγε ο κούκλος?
Με βαρύ το κεφάλι, σκέφτηκε, ότι θα την παράτησε για καμιά άλλη...

Γύρισε το κορμί της, το γυμνό κορμί της, ωωωωχχχχ, προς την άλλη πλευρά... Και ναι...

Τον είδε... Ήταν εκεί!!! Μαζί της... Φορούσε το σεντόνι της στη μέση του... Μόνο αυτό... Είχε τόσο καλοσχηματισμενο σώμα... Ήταν τόσο ωραίος, όσο μπορούσε να θυμηθεί το θολωμένο της κεφάλι... Χαμογέλασε πλατιά... Σηκώθηκε η Λυριεν αργά, πήρα ένα άλλο σεντόνι και τυλίχθηκε. Πήγε πίσω του και τον έπιασε από τη μέση. Ήταν ψηλός. Τον φίλησε απαλά στην πλάτη, αυτήν την υπέροχη πλάτη, και τον τρόμαξε!!!

"Κα... Κα?" ψέλλισε η Λυριεν. Και ξανά έκανε μια προσπάθεια κοκκινιζοντας. "Καλημέρα, καουα πίνεις ή ξυπνάς με κάποιο άλλο ρόφημα?" του χαμογέλασε πλατιά...


Βίλιτοφ Θορνβερτ

  • Πολεμιστής
  • Level 18
    • Μηνύματα: 868
  • Νέος Παίκτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Όσο παρατηρούσε τον χώρο στον οποίο είχε καταλήξει. και με τα μάτια του φανερά ενοχλημένα από τον ήλιο,  άκουσε και μια δεύτερη παρουσία μέσα στον χώρο. Φυσικά, πισωπάτησε ελάχιστα όταν αισθάνθηκε ένα ζευγάρι χέρια να τυλίγονται γύρω από τη μέση του και μια  γνώριμη φωνή να ψελλίζει ένα καλημέρα. Αναστέναξε από τον πόνο στο κορμί του και την ελαφριά ζαλάδα μα η άκρη των ματιών του κατάφερε να αναγνωρίσει τα πανέμορφα αυτά μαλλιά της γυναίκας πίσω του.

"Καθηγήτρια Λύριεν" χασκογέλασε σχεδόν δύσπιστος με τον εαυτό του. "Καλημέρα" γύρισε και την κοίταξε. Βρισκόταν στην ίδια ακριβώς κατάσταση με τον ίδιο: γυμνή με ένα κομμάτι σεντονιο΄υ τυλιγμένο γύρω από το σώμα της. "Τρελό πάρτυ, χθες ε?" γελασε και πήρε μια βαθιά ανάσα ελευθερώνοντάς την.
Ulu chi', dos z'klaen ust wund'ahk˙ to betray, you must first belong.


Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Moderator
  • Level 16
  • *****
    • Μηνύματα: 745
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
"Καθηγήτρια Λύριεν" είπε με την παράξενη προφορά του, όταν την αντικρυσε. Η Λύριεν ένιωσε λίγο αμήχανα... Δεν κατάλαβε ακριβώς τι τόνος ήταν αυτός... Επίσης το βλέμμα του, το εξονυχιστικο του βλέμμα, ήταν μια ακόμα πηγή αμηχανίας για τη Βαλησινη.

Κανονικά η Λυριεν, ντρεποταν απίστευτα για το σώμα της... Δεν θα άφηνε κανέναν να το δει... Είχε τοοοοσες ανασφάλειες.

Αυτός ο πανέμορφος νεαρός όμως, της είχε ξεκλειδώσει την καρδιά... Δεν ντράπηκε να είναι απλά με το σεντόνι...

Η Λύριεν πισωπατησε λίγο, να του αφήσει χώρο να κινηθεί...

"Τρελό πάρτυ εχθές εε?" είπε ο Βιλιτοφ... Η Λύριεν γέλασε μαζί του...

"Τα τρελά πάρτυ, έχουν δύσκολα πρωινά... Αλλά με εσένα δίπλα μου..." του είπε με μια τσαχπινιά στη φωνή της και τον κοίταξε στα μάτια για να δει τις προθέσεις του... "Αχ αυτά τα μάτια" σκέφτηκε.


Βίλιτοφ Θορνβερτ

  • Πολεμιστής
  • Level 18
    • Μηνύματα: 868
  • Νέος Παίκτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Άρχισε ήδη να νιώθει αμήχανα με την τελευταία της φράση. Έξυσε το πίσω μέρος του κεφαλιού του και τα ματια του περιπλανήθηκαν στον χώρο.

"Και για μένα. Ήταν πολύ όμορφο πρωινό." μιλούσε γρήγορα και μηχανικά. Έκανε μια παύση "Έχεις δει πουθενά τα ρούχα μου; Δεν νομ΄ίζω πως θα είναι όμορφο να επιστρέψω στο δωμάτιο μου έτσι" έδειξε την κουβέρτα γύρω του.

Ulu chi', dos z'klaen ust wund'ahk˙ to betray, you must first belong.


Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Moderator
  • Level 16
  • *****
    • Μηνύματα: 745
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Λύριεν άνοιξε το στόμα να μιλήσει, αλλά μάλλον δεν πήγαινε καλά η κουβέντα... Ήταν έτοιμη να τον πάρει αγκαλιά, να τον φιλήσει, να κάνει κάτι τέλος πάντως... Κι εκείνος... Φανερά αμηχανος, της ζήτησε τα ρούχα του!!!

"Ναι ναι..." είπε η καθηγήτρια, κοιτώντας γύρω της, αλλά ψάχνοντας όντως τα ρούχα του.

"Θα πιεις κάτι ή θα φύγεις αμέσως?" τον ρώτησε, με σκοπό να σπάσει τον πάγο που ένιωσε ότι δημιουργήθηκε μεταξύ τους...


Βίλιτοφ Θορνβερτ

  • Πολεμιστής
  • Level 18
    • Μηνύματα: 868
  • Νέος Παίκτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Με λίγη παραπάνω συγκέντρωση κατάφερε να τα εντοπίσει. Βημα΄τισε προς το μέρος τους και με τη πλάτη γυρισμένη στην Λύριεν για να μην τον δει, ξεκίνησε να ντύνεται.

"Ε, τις περισσότερες φορές δεν πίνω κάτι. Αλλά αν εχεις να προτείνεις κατι καλό και τονωτικό, τότε θα είναι ευχαρίστησή μου"
Ulu chi', dos z'klaen ust wund'ahk˙ to betray, you must first belong.


Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Moderator
  • Level 16
  • *****
    • Μηνύματα: 745
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Λύριεν αισθανόταν υπέροχα. Το καλύτερο πάρτυ της ζωής της. Η ψυχολογία της ήταν η καλύτερη εδώ και πολυυυυ καιρό. Πραγματικά, δεν θυμόταν πολλά από το βράδυ, αλλά σίγουρα, μα σίγουρα, είχε δει γυμνό το Βιλιτοφ. Όταν τον είδε να γυρνάει την πλάτη του για να ντυθεί, δείχνοντας ότι ντρεποταν... Η Λύριεν δεν άντεξε...

"Εεε μη μου πεις ότι ντρέπεσαι τώρα, μαθητουδι?" του είπε γελώντας δυνατά, χωρίς να παραλείψει να τονίσει την τελευταία λέξη όμως...

Η Λύριεν πέταξε το σεντόνι και έβαλε στα γρήγορα ένα φόρεμα, πριν γυρίσει ο Βιλιτοφ. Δεν ήθελε να τον φέρει σε ακόμα πιο δύσκολη κατάσταση... Πέρασε μετά διακριτικά από πίσω του, τον γαργαλησε στη μέση καθως ντυνόταν ακόμα, και πήγε να φτιάξει καουα. Με ρούμι. Πολύ ρούμι όμως...


Βίλιτοφ Θορνβερτ

  • Πολεμιστής
  • Level 18
    • Μηνύματα: 868
  • Νέος Παίκτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Γέλασε. Αλλά δεν θίχτηκε. Φόρεσε τη πουκαμίσα του και το παντελόνι του και έστρωσε λίγο τα μαλλιά του προς τα πίσω με τις άκρες των δαχτύλων του.

"Φροντίζω να μην μετανιώνω ούτε να ντρέπομαι για πράξεις που ανήκουν στο χθες" της έκλεισε το ματι και γέλασε ακόμα μία φορά.

Όσο προετοιμαζε το ρόφημα, ο Βίλιτοφ βρήκε ένα μικρό κάθισμα και κάθισε, κοιτώντας την κάθε της κίνηση.

"Πιστεύεις πως είναι καλή ιδέα να πιεις μετα το χθεσινό παρτυ; Τι θα πουν οι μαθητές σου;" ρώτησε περιπαιχτηκα.
Ulu chi', dos z'klaen ust wund'ahk˙ to betray, you must first belong.


Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Moderator
  • Level 16
  • *****
    • Μηνύματα: 745
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Λύριεν σιγόβραζε τον καουα. Κοίταξε κλεφτά τον Βιλιτοφ όταν γέλασε. Έφτιαχνε τα μαλλιά του. Στο φως του ήλιου, της φάνηκε πολυυυυυ μικρότερος από όσο νόμιζε... Το προηγούμενο βράδυ, φεροταν τόσο ώριμα και ιπποτικά, με τόση ευγένεια, που η Λυριεν ξεγελαστηκε μέσα στο μεθύσι της.

Σκέφτηκε να τον ρωτήσει για την ουλή, αλλά δεν το έκανε." Έτσι κι αλλιώς, όλοι έχουμε τα σημάδια μας... Εμφανή ή όχι" υπενθύμισε στον εαυτό της.

"Φροντίζω να μην μετανιώνω ούτε να ντρέπομαι για πράξεις που ανήκουν στο χθες" είπε ο βιλιτοφ καθώς γυρνούσε η Λυριεν προς τα εκείνον.

Η Λύριεν, τον κοίταξε στα μάτια, ζυγίζοντας τον.
" Ούτε εγώ μετανιώνω ποτέ... Έτσι κι αλλιώς πέρασα υπέροχα. Κι εσύ, όπως είπες πριν " του τόνισε, θέλοντας να δει αν θα το συνέχιζε.

Ο Βιλιτοφ όμως, την ρώτησε για το ποτό και τι θα πουν οι μαθητές της.

Η Λύριεν γέλασε, τον κοίταξε μέσα στα μάτια, αυτά τα γαλάζια μάτια που την μαγνητιζαν ακόμα. Σταμάτησε να βάζει ρούμι μέσα στην κούπα.

"Καταρχήν δεν βάζω στο πρόγραμμα μου, πρωινά μαθήματα. Στα μαθήματα τέχνης, το μυαλό πρέπει να έχει ξυπνήσει. Επίσης, είμαι υπναρου. Μου αρέσει να χουζουρευω. Όχι όπως σήμερα, που με σήκωσες άρον άρον!!!" του είπε περιπαικτικα, περνώντας από δίπλα του και του έδωσε μια απαλή μπουνιά με το χέρι της στον ώμο του για να τον πειράξει.

Του προσέφερε την κούπα με το καουα και το ρούμι.Και ξαπλωσε χαλαρά στις μαξιλάρες της,ισιωνοντας λιγάκι το φόρεμα, και βάζοντας τα μακριά μαλλιά της από την μία πλευρά του λαιμού.

" Σοβαρά πάντως, δεν ξέρεις πώς ξενερώνει κάποιος από το μεθύσι? Ξαναπινει το πρωί!!!" γέλασε δυνατά η Λυριεν, ήπιε μια γερή γουλιά από αυτό το τονωτικο και περίμενε να δει αν θα το έπινε ο Βιλιτοφ.



Βίλιτοφ Θορνβερτ

  • Πολεμιστής
  • Level 18
    • Μηνύματα: 868
  • Νέος Παίκτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Aυτή σίγουρα ήταν μια λογική που δεν περίμενε περί μεθυσιού. Του φάνηκε αρκετά διασκεδαστική αν και ο ιδιος δνε ηταν μεγαλος λατρης του ποτου. Ενα δυο ποτηρακια και μετα το παρατουσε η αυτο παρατουσε αυτον.

"Δεν ήξερα πως οι καθηγητές εδώ μέσα λάτρευαν το ποτό" σχολίασε παιχνιδιάρικα "Νόμιζα πως ήσασταν πρότυπα" συνέχισε το πειραγμα του.
Ulu chi', dos z'klaen ust wund'ahk˙ to betray, you must first belong.


Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Moderator
  • Level 16
  • *****
    • Μηνύματα: 745
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Λύριεν ταραχτηκε. Τον κοίταξε με νευριασμενο βλέμμα. "Δεν είμαι αλκοολική!!! Και όλοι μας, είμαστε πρότυπα για τα παιδάκια που νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα" του φώναξε. Και σηκώθηκε...

"Κι αν έχουμε αδυναμίες, όπως όλοι, δεν τις δείχνουμε!!!" συνέχισε να φωνάζει με μένος στον μαθητή.

Εκείνη τη στιγμή, ένα θρόισμα ακούστηκε κάτω από την πόρτα." Γράμμα του " μονολογησε η Λυριεν και κατάλαβε ότι θέλει να μεινει μόνη. Να διαβάσει τι της είχε στείλει αυτή τη φορά ο Καντγ'ορντιν. Ότι κι αν έλεγε η Σαγιανε, κάπου στο βάθος της καρδιάς της ήταν εκεί... Γύρισε απότομα στο Βιλιτοφ, αφού μάζεψε το γράμμα.

" Μάθημα δεν έχεις εσύ?" του είπε με αυστηρή φωνή. Ήταν η ώρα να φύγει. Η Λύριεν...


Βίλιτοφ Θορνβερτ

  • Πολεμιστής
  • Level 18
    • Μηνύματα: 868
  • Νέος Παίκτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ύψωσε το φρύδι του στο απότομο ξέσπασμα. Σχεδόν ήθελε να γελάσει με αυτή τη τροπή. Κοπάνησε τα χέρια του στα πόδια και σηκώθηκε, τεντώνοντας το κορμί του με μια βαθιά και απότομη εκπνοή. Είχε κοιμηθεί περίεργα στις μεγάλες μαξιλάρες του δωματίου της Καθηγήτριας και το σώμα του επιθυμούσε απίστευτα το δικό του - κάπως βολικό - στρώμα.

"Να το προσέξετε το ποτό τα πρωινά, κυρίας Μαρκιέλ. Σε αντίθεση με το βραδινό, βγάζει μια άγρια πλευρά σας. Όχι πως δεν είναι συμπαθής και αυτη" της έκλεισε το μάτι και χασκογελώντας βγήκε από την πόρτα του γραφείου.

Ήταν κουρασμένος από το ξενύχτι και το ποτό και σίγουρα από την υπέροχη βραδιά με την Λύριεν. Χρειαζόταν πράγματι μια τέτοιου είδους εξάσκηση. Έσφιξε λίγο τους όμως και προχώρησε προς τον κοιτώνα των Πολεμιστών με αρκετή γρηγοράδα στο βήμα του.
Ulu chi', dos z'klaen ust wund'ahk˙ to betray, you must first belong.


Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Moderator
  • Level 16
  • *****
    • Μηνύματα: 745
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Λύριεν άκουσε αυτά που της είπε ο Βιλιτοφ, κι έμεινε με ανοιχτο το στόμα, σαν ψάρι έξω από το νερό. Φυσικά και δεν απάντησε! Θα του μίλαγε άσχημα, σίγουρο αυτό, κι αποφάσισε απλά να κοπανησει την πόρτα πίσω του.

"Άκου αγρια πλευρά!! Και του αρέσει κιόλας!!!" μονόλογουσε...

Έκατσε οκλαδον στο πάτωμα και άρχισε να κουνιέται μπρος πίσω. Μετά έπιασε αγκαλιά τα πόδια της και άρχισε να κλαίει...

Όχι, δεν ήταν αυτή η κανονική Λύριεν... Κάτι λάθος πήγαινε... Κι έπρεπε να το βρει...

" Σίγουρα με πείραξε που έθιξε το θέμα του ποτού... Και τώρα βρήκε να στείλει γράμμα ο άλλος?" μονόλογουσε κλαίγοντας.

Αλλα αυτό που πραγματικά την πείραξε πιο πολύ, ήταν η συμπεριφορά του Βιλιτοφ. Το προηγούμενο βράδυ, ήταν ένας ιππότης. Ένας ευγενεστατος νεαρός, που χόρεψαν, φιληθηκαν, έκαναν παιχνιδακια στο νερό... Και άλλα...

Σήμερα όμως? Τι παγωμαρα ήταν αυτή... Συμπεριφεροταν σαν αλαζόνας, σαν να πήρε αυτό που ήθελε και τέλος... Ναι, αυτό ήταν που την πλήγωσε περισσότερο...
« Τελευταία τροποποίηση: Ιούνιος 30, 2020, 05:24:17 μμ by Λύριεν Μαρκιέλ »