Rasnarry Academy

Εκτόνωση και καθοδηγηση (Ιλιντιεν Ατρας)

επισκέπτης · 5 · 565

Γιάρικ

  • Επισκέπτης
Χρειαζόταν καθαρό κεφάλι...εσωτερική ηρεμία. Έζησε αρκετά χρόνια ανάμεσα στην οικογένεια του ακούγοντας τους να τον ονομάζουν παρορμητικο. Τα συναισθήματα του του εύκολα τον γέμιζαν και άρπαζαν τα ηνία και του μυαλού και του κορμιού του. Όταν δε βρισκόταν σε προπόνηση με κάποιο από τα αδέρφια του, συχνά έφερνε στη μνήμη του, είτε δινόταν στην πάλη μέχρι λιποθυμίας του αντιπάλου είτε μέχρι τον δικό του έντονο τραυματισμό. Δεν υπήρχε ενδιάμεσο. Δεν υπήρχε αυτοσυγκράτηση. Το έβλεπε. Είχε το χάρισμα εκείνο του να αναγνωρίζει τα λάθη του εαυτού του μα το ανθρώπινο αίμα έρεε στις φλέβες του αγνό και δυνατό και στο τέλος δεν έκανε ποτέ τίποτα για να διορθωθεί και να γίνει καλύτερος. Μα, για ποιον λόγο είχε έρθει ως εδώ; για ποιον λόγο κίνησε αυτό το ταξίδι αν όχι για την καλυτέρευση του εαυτού του; Ο στόχος του Ήταν ένας και δεν τον ενδιέφερε αν ήταν ίδιος Η διαφορετικός με των υπολοίπων στην Ακαδημία: θα γινόταν ικανός πολεμιστής. Ικανός άνθρωπος. Ικανός σύζυγος.

Ήταν πια χαράματα. Ο ήλιος θα πεταγοταν από την άλλη πλευρά του ορίζοντα σε λίγες μονάχα στιγμές και Ο ύπνος δεν τον καταδεχοταν. Μπορεί Τελικά το φίλτρο του Φεργκαλ να ήταν πολύ ανώτερο από όσο πίστευαν οι δύο τους. Δεν αισθανόταν καμιά αδυναμία ή εξάντληση. Το αντίθετο, θα μπορούσε πολύ εύκολα, ανά πάσα στιγμή να τρέξει γύρω από τον προαύλιο χώρο και να υποβληθεί σε διάφορες τεχνικές άσκησης μέχρι να καταρρεύσει- εκεί βρισκόταν το πρόβλημα του. Εκεί ακριβώς. Η κατάρρευση που με τόσο ελαφρά την καρδία ενστερνιζοταν. Θα αναζητούσε βοήθεια, κάποια συμβουλή μέσα από την φατρία του. Μα που; Η καθηγήτρια της πάλης ήταν κόρη των Ασαχι και όχι οποιοδήποτε απλό μέλος. Δεν θα παραδεχόταν τέτοιο ελάττωμα μπροστά της. Μετά ήταν ο Λαντριαν, ο φιλικός άνθρωπος με το τρομακτικά ογκωδες παρουσιαστικό. Όχι. Και ποιος παρέμενε μετά; το ξωτικό που με τα βιολετι μάτια της παρακολουθούσε τους πάντα πολύ περισσότερο από όσο συνειδητοποιουσαν. Γνώριζε την κάθε τους κίνηση, το κάθε θετικό και αρνητικό ρίχνοντας μονάχα ένα βλέμμα στον τρόπο που στέκονταν και μιλούσαν. Γνώριζε και με αυτές τις γνώσεις βοηθούσε. ισως αυτή να ήταν και εκείνο το άτομο που αναζητούσε. Θα έπρεπε να βρει το κουράγιο να της μιλήσει.

Για την ώρα έκλεισε τα μάτια του, εκεί στη μέση του πουθενά όπου βρισκόταν μέσα στο μυαλό του.

Εισπνοή εκπνοή...

Εισπνοή....

Εκπνοή..

Εισπνοή...

Παρολαυτα, ενέδωσε στον εαυτό του και εκείνα τα λεπτά που έμεναν για να ξημερώσει τα ξόδεψε με ελαφρύ τροχάδην στο προαύλιο. Είχε πιάσει ψηλά τα μαλλιά του και δένοντας γερά την μπλούζα του γύρω από την μέση του κατάφερε να εκτονώσει όλη την περιττή ενέργεια από πάνω του. Χαλαρές ανάσες, ένα απαλό ροζ να αναμιγνύεται με ένα πανέμορφο νεογνό γαλάζιο στον ουρανό και να απλώνεται πάνω από τον ίδιο και την πλάση και άδειο το μυαλο του. Η καρδιά του χτυπούσε δυνατά ενώ η ψυχή του λαχταρούσε για παραπάνω. Την τρίτη φορά τα πόδια του έτρεμαν και την τέταρτη δεν αισθανόταν Ούτε πόνο ούτε τρέμουλο. Συνέχιζαν και θα συνέχιζαν το έργο τους μέχρι να μην τους επιτρεπόταν άλλο. Κάποια στιγμή το στήθος του τον έκαψε. Μονάχα για ένα λεπτό, όχι παραπάνω. Συνέχισε. Συνέχισε ακάθεκτος αγνοώντας τον πόνο. Πότε χαλάρωνε την ταχύτητα του πότε εδινε ώθηση για παραπάνω. Η σκέψη του είχε επικεντρωθεί καθαρά στην εκτόνωση και τίποτα άλλο δεν είχε σημασία. Όχι για την ώρα.


Ιλίντιεν Άτρας

Η σύντομη επίσκεψη στο γραφείο του Ελντίν απέφερε τους αναμενόμενους καρπούς για την Πολεμίστρια που ανησυχούσε. Από την κατασκοπεία της προηγούμενης νύχτας προέκυψε και μία απρόσμενη γνωριμία. Αυτός ο νεαρός Θεραπευτής, ο Φεργκαλ, με την αγάπη του για πρόοδο και προσφορά την έκανε να εκτιμήσει τους Ανθρώπους ακόμη περισσότερο.

Ο νεαρός Θεραπευτής όμως πειραματίζονταν με έναν από τους μαθητές της, τον Κέιντζιν. Δεν την εξέπληττε καθόλου αυτή τους η συνεργασία, καθώς ο μικρός πολεμιστής με τα υπέροχα μαλλιά είχε μία τεράστια και γενναιόδωρη καρδιά. Ήταν αναμενόμενο ότι θα προσφέρονταν να δοκιμάσει ένα από τα φίλτρα του, ιδιαίτερα τη στιγμή που και ο ίδιος δοκίμαζε τα όρια των δυνατοτήτων του. Βρίσκονταν όμως σε κρίσιμο σημείο και η Ιλίντιεν ήθελε να τον προλάβει πριν τραυματιστεί ανεπιστρεπτί.

Μελετώντας τον Κέιντζιν, υπολόγιζε ότι η κατανάλωση ενός φίλτρου θα του χάριζε μεγάλη αυτοπεποίθηση και θα τον έκανε να νιώθει δυνατός, ακόμη κι αν ήταν πανάκεια. Ναι, η επίδραση του μίγματος μπορεί να ήταν καθαρά ψυχολογική στην αυτοπεποίθηση του, γεγονός που θα δυνάμωνε το σώμα του απότομα για μικρό χρονικό διάστημα. Μετά τα πρώτα ενθαρρυντικά αποτελέσματα, τα ελάχιστα αποθέματα ενέργειας που διέθετε θα εξαφανίζονταν απότομα και ο Κειντζίν μπορεί ακόμη και να λιποθυμούσε. Δε θα το επέτρεπε να συμβεί.

Άλλαξε γρήγορα και πήγε μια γρήγορη βόλτα στην κουζίνα, όπου σε μία φρεσκοπλυμμένη πετσέτα έδεσε ένα καρβέλι ψωμί και μισό κεφάλι τυρί. Πριν ξεκινήσει για το σχέδιο της πήγε στο Λάντριαν.

"Θα με αποχωριστείς για λίγο απόψε." Του έδειξε το πρόχειρο πανέρι, εξηγώντας την κατάσταση και το σχέδιο της. Του είπε πού να τη βρει σε περίπτωση ανάγκης και βγήκε από το παράθυρο, ο τρόπος που απολάμβανε να αποχωρεί.

Πέρασε το βράδυ σε γνώριμα λημέρια, πλάι στο φίλο της. Κουλουριασμένη στη γωνία του Ουρουφίνουε, λαγοκοιμήθηκε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Ο επιβήτορας της υπενθύμισε να ξυπνήσει με τη μουσούδα του στα μαλλιά της. Η Ιλίντιεν τον ευχαρίστησε και ξεκίνησε για το χώρο προπόνησης.

Μόλις στο πρώτο βήμα, η υποψία της είχε επιβεβαιωθεί. Αφιέρωσε λίγο χρόνο να αξιολογήσει τον Κέιντζιν που όργωνε το στίβο. Τα λευκά του μαλλιά έκαναν υπέροχη αντίθεση με τα παστέλ του αγουρου πρωινού. Τα κοκκινισμένα του μάγουλα συμπλήρωναν αρμονικά τον πίνακα της αυγής. Ο νεαρός Πολεμιστής βρίσκονταν ξεκάθαρα υπό την επήρεια του πετυχημένου μίγματος, αλλά το σώμα έδειχνε ήδη τα πρώτα σημάδια κόπωσης

Πλησίασε με το πανέρι στο χέρι. "Τι είναι αυτό που κυνηγάς Κέιντζιν;" Ρώτησε φωναχτά.


Γιάρικ

  • Επισκέπτης
Το δροσερό αεράκι των πρωινών ωρών του πρόσφερε μια μοναδική αναζωογόνηση και του υπενθύμισε πόσο διαφορετικά ήταν εδώ στην Ακαδημία σε σχέση με τη Σιραν και το σχεδόν ξηρό κλίμα της. Όλα εδώ φαίνονταν ζωντανά, είχαν κάποιο δικό τους νόημα. Η φύση, από το πιο μικρό καρπό ως τα παγωμένα νερά της θάλασσας που απλωνόταν πέρα ως τον ορίζοντα. Όλη αυτή η μαγεία που τον περιτριγυρίζε σε συνδυασμό με το ρόφημα του Φεργκαλ, τον είχε εξυψωσει και αισθανόταν ικανός να προβεί σε οποιαδήποτε δοκιμασία που θα του παρουσιαζόταν.

Τα πόδια του αύξησαν ταχύτητα.

Αισθανόταν πιο σίγουρος και δίχως αμφιβολία του άρεζε αυτή η αίσθηση αυτοπεποίθησης. Στον τελευταίο του γύρο έκανε μια παύση και έφερε κάποιες ατίθασες τούφες μακριά από το πρόσωπο του. Ίσως έπρεπε να σκεφτεί το ενδεχόμενο να κόψει τα μαλλιά του ως ένα βαθμό. Έφερε το κεφάλι του στο γαλάζιο του ουρανού. Για την οικογένεια του καθετί έπαιζε ένα σημαντικό ρόλο στη ζωή του κάθε ατόμου. Ακόμα και κΆτι τόσο ασήμαντο όσο τα μαλλιά. Πήρε μια βαθιά ανάσα ακόμα και ετοιμάστηκε για ακόμα έναν γύρο. Ίσως και δύο...ΓιΑτί Όχι και τρεις;

Μα η φωνή της καθηγήτριας Ιλιντιεν τον ξύπνησε απότομα. Τι ηταν αυτό που κυνηγούσε...Ο νεαρός έστρεψε το βλέμμα του στο ξωτικό.

«Τι θα ήθελε Η σεβασμια καθηγήτρια μου να λάβει ως απαντηση;» την πλησίασε  με προβληματισμενο κάπως βλέμμα «τιμη ίσως; δόξα;» ανασηκωσε τους ώμους του «ΙσωΣ πάλι,να μην είναι τίποτε άλλο από αυτό που κρατατε» και με.ύπουλο τρόπο προσπάθησε να αρπάξει περιπαικτικά το πανερι.


Ιλίντιεν Άτρας

Με μια κίνηση, μετακίνησε το δεξί πόδι λίγο πίσω και έριξε το βάρος της εκεί, καθώς το Κέιντζιν πήγε να της αρπάξει το πρωινό που κρατούσε δεμένο στο χέρι. Τον απέφυγε έτσι και πέρασε στην αντεπίθεση.

Το σώμα της ήρθε μπροστά με φόρα, το πίσω πόδι περιστράφηκε δεξιόστροφα, επιτρέποντας και στον κορμό της να περιστραφεί προς την ίδια κατεύθυνση με αυξημένη ταχύτητα. Σήκωσε το αριστερό τεντωμένο στο ύψος του γόνατου και με την ορμή της περιστροφής, χτύπησε ταχύτατα τον Κειντζίν πίσω από το γόνατο. Ο μαθητής της έχασε την ισορροπία του και τρέκλισε, αλλά η Ιλίντιεν τον έπιασε από το μπράτσο πριν σωριαστεί. Εξάλλου, δεν ήθελε πραγματικά να τον χτυπήσει ή να τον τραυματίσει.

"Άμυνα;" Τον ρώτησε καρφώνοντας τον με το βλέμμα της.

"Αργά αντανακλαστικά;"

Παρόλο που ήταν σοβαρή, τον μάλωνε από αγάπη και όχι από κακία. Σήκωσε το μαθητή της όρθιο και τον ξανακοίταξε.

"Αν το θέλεις, πιάσε με πρώτα!" Τον προκάλεσε με σαρδόνιο χαμόγελο. Η Ιλίντιεν πέταξε μακριά το πανέρι. Όσο βρίσκονταν ακόμη στον αέρα, άφησε λίγη από την Οργή της ελεύθερη. Ανέπτυξε αφύσικη ταχύτητα κι έφτασε στο σημείο που θα έπεφτε το πανέρι την κατάλληλη στιγμή για να προσγειωθεί στα χέρια της. Ο Κειντζίν ήταν ακόμη στη θέση του.


Γιάρικ

  • Επισκέπτης
Το χτύπημα ήταν αναμενόμενο. Μπροστά του στεκόταν Η Ιλιντιεν Ατρας καθηγήτρια της φατρίας των Πεμιστων που ισάξιο αντίπαλο της δεν ήταν φυσικό να υπάρχει. Αν έπρεπε Φυσικά να τοποθετηθεί κάποιος πλάι της Αυτός θα μπορούσε να ήταν η καθηγήτρια Ασαχι, μα το πλαίσιο στο οποίο επικεντρώνονταν οι ικανότητες τους ήταν απόλυτα αντίθετο. Μόρφασε στο έντονο πόνο μα προσπάθησε να τον αγνοήσει. Ο πόνος ήταν μια ακατανόητη ψευδαίσθηση. Μια ψευδαίσθηση που απλά σε καθιστούσε περισσότερο αδύναμο. Στάθηκε περήφανα και με.ίσιο τον κορμό του απέναντι στην αυστηρή μορφή της. Οι κινήσεις της όντας αστραπιαίες,  τον αιφνιδίασαν και καθυστέρησε στο να περάσει στην αντεπίθεση.

Το παιδί με τα μακριά λευκά μαλλιά έτρεξε πίσω από την Ιλιντιεν παρόλο που η ήττα ήταν αναμενόμενη. Όσες μάχες και να έδινε στη ζωή του, μερικές θα χάνονταν, αυτό όμως δεν καθιστούσε άσκοπη την προσπάθεια του. Θα μάθαινε. Με κάθε πέσιμο θα είχε να διδαχθεί και κάτι διαφορετικό.  Επέβαλλε, λοιπόν, στα πόδια του να τρέξουν όχι όμως γρήγορα. Η ταχύτητα του Ήταν αρκετή ώστε να χαλαρώσει το κορμί του και τις ανάσες του να τις ελέγξει. Ενα μεγαλύτερο άνοιγμα των ποδιων και ξανα τροχάδην. Έπειτα, ένα δεύτερο χοροπηδητο και στο τρίτο για μια φευγαλέα στιγμή αισθάνθηκε πως βρισκόταν στον αέρα, αν κάτι τέτοιο ήταν δυνατόν. Τέντωσε το χέρι και με τα ακροδάχτυλα του άγγιξε το τραχύ ύφασμα μα να το πιάσει ήταν πέρα από τις δυνάμεις του. Ευθύς,  έστρεψε την προσοχή τουτου στο έδαφος και έσκυψε προς τα κάτω, κουλουριαζοντας το σώμα του. Μόλις το κορμί του έπεσε, σχεδόν κατρακύλησε μπροστά, προσπερνώντας την Ιλιντιεν και στήριξε το σώμα του με το ένα χέρι στο παγωμένο χώμα και το πόδι δυνατά λυγισμενο και σταθερό να αποκόπτει την ταχύτητα του. Ανάσαινε βαριά και ό ιδρώτας ειχε σχεδόν λούσει το κουρασμένο του πρόσωπο. Η κοτσίδα του είχε λυθεί και τα λευκά μαλλιά του ξεχύθηκαν κατά μήκος της πλάτης του μα και κάποια μπροστά στο πρόσωπο του. Ένα ελαφρύ τσούξιμο σε παλάμη και γόνατο αλλά θα τα γιατρευε ο χρόνος αυτα.

«Ηττηθηκα» έσκυψε το κεφαλι του με σεβασμό προς την καθηγητρια του.