Rasnarry Academy

Πίσω από την σκιά του δέντρου [Ανοιχτό για όλους]

Βίλιτοφ Θορνβερτ

Συνήθως προτιμούσε να κάθεται στα παράθυρα και να χαζεύει από ψηλά την πολυκοσμία της Ακαδημίας. Αρεσκόταν στο να κινείται μέσα στις σκιές και να παρατηρεί. Τον διασκέδαζε, βέβαια, και η συντροφιά των όμορφων παρουσιών αλλά υπήρχαν φορές που έβρισκε τον εαυτό του να ζητά να μάθε μυστικά και να ακούει συζητήσεις που δεν προορίζονταν για τα αυτιά τρίτων.

Αυτή τη φορά είχε βρει ένα φανταστικό δέντρο, έξω στον προαύλιο χώρο, στου οποίου τα κλαδιά είχε αναπαυτεί. Με το ένα χέρι κρατούσε το πιστό του στιλέτο και με το άλλο διόρθωνε λίγο τις μπροστινές τούφες των μαλλιών των καθώς εξέταζε την μορφή του στην αντανάκλαση της λεπίδας. Χαμογέλασε σαρδόνια όντας πια ικανοποιημένος και τεντώθηκε να κόψει ένα μικρό κλαδί από πάνω του. Σαν το έπιασε, άρχισε να γδέρνει το ξύλο σφυρίζοντας μια ευχάριστη μελωδία.
Ulu chi', dos z'klaen ust wund'ahk˙ to betray, you must first belong.


Κέννα

Μόλις τελείωσε την προπόνηση της. Μάζεψε το τόξο της και όσα βέλη της είχαν απομείνει και ακολούθησε το μονοπάτι που οδηγούσε στους κοιτώνες. Πριν προλάβει όμως να αφήσει το δάσος κάτι της τράβηξε την προσοχή από ψηλά.

Είχε καιρό που είχε παρατηρήσει την νέα παρουσία στην Ακαδημία, όμως οι υποχρεώσεις δεν την άφησαν να τον δει από κοντά. Σήκωσε το κεφάλι της και τον είδε που καθόταν σε ένα κλαδί σφυριζοντας. Τώρα ήταν η ευκαιρία της.

Δεν δυσκολεύτηκε να ανέβει στο κλαδί που βρισκόταν αυτός. Τα μαλλιά του φαινόταν ακόμα πιο κόκκινα από κοντά και με τις ελάχιστες ηλιαχτίδες που περνούσαν από τα κλαδιά τα μάτια του ακτινοβολουσαν. Δεν είχε ξαναδεί άνθρωπο με παρόμοια μαλλιά σαν τα δικά της και αυτό της τράβηξε το ενδιαφέρον ακόμα περισσότερο.
"Γεια σου" του είπε κρύβοντας τον ενθουσιασμό της"Είμαι η Κέννα". Η απότομη εισβολή της συνήθως ενοχλούσε τον κόσμο. Περίμενε να δει την δική του αντίδραση.
« Τελευταία τροποποίηση: Ιούνιος 12, 2020, 02:01:55 μμ by Κέννα »


Βίλιτοφ Θορνβερτ

Ένα φρύδι υψώθηκε ναζιάρικα και τα μάτια του έπεσαν κατευθείαν στην αιθέρια ύπαρξη με τα πύρινα μαλλιά και το δυναμικό της παρουσιαστικό.

Άφησε ανάμεσα στο πόδια του το κομμάτι ξύλο και στριφογύρισε μια φορά την λεπίδα του πριν την τοποθετήσει πίσω στο ζεστό θηκάρι της.

"Είναι πάντα τιμ΄ή μου να γνωρίζω τόσο όμορφα πρόσωπα".

 Το χαμόγελό του μαζί με το εντυπωσιακό μπλε των ματιών του έλαμψαν κάτω από τις αχτίδες του ήλιου που έπεφταν ανάμεσα από τις φυλλωσιές.

"Σε ξέρω. Σε έχω παρατηρήσει στα μαθήματα" η φωνή του βαριά και η προφορά του μαρτυρούσε την καταγωγή του από το Βόρειο βασίλειο των ανθρώπων.  "Βίλιτοφ ονομάζομαι και σε τι θα μπορούσα να φανώ χρήσιμος, Κέννα;"
Ulu chi', dos z'klaen ust wund'ahk˙ to betray, you must first belong.


Κέννα

Βίλιτοφ επανέλαβε από μέσα της. "Δεν σε χρειάζομαι για κάτι, όχι τωρα τουλάχιστον" είπε καθώς ακολουθούσε τις κινήσεις του με το βλέμμα της,"Για τώρα ήρθα να γνωρίσω τον νέο πολεμιστή, αφού δεν έκανε τον κόπο ο ίδιος." Εκατσε στο κλαδί κρεμώντας το ένα της πόδι στο κενό, ώστε να κρατάει ισορροπία.

Η προφορά του, της ήταν άγνωστη, αλλά και από την άλλη, δεν ήταν ότι ήξερε τις ντοπιολαλιες των ανθρώπων. Τον κοίταξε έντονα,  κάθε λεπτομέρεια του προσώπου του, μέχρι που η ματιά της έπεσε σε μια βαθιά ουλη στα χείλη του. Αρκετά βαθιά, όμως τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του τραβούσα το βλέμμα μακριά από το σημείο. "Από που είσαι Βίλιτοφ;" ρώτησε προσπαθώντας να μιμηθεί τον τρόπο που πρόφερε ο ίδιος το όνομα του.


Βίλιτοφ Θορνβερτ

Έφερε το χέρι του στο στήθος του με το μπράτσο να εκτείνεται προς τα πάνω, ενώ το βλέμμα του άλλαξε καπως παιχνιδιάρικα.

"Αισθάνομαι βαθύτατα προσβεβλημένος! Είμαι ήδη στο έκτο έτος εδώ στην Ακαδημία" σηκώθηκε πάνω και στήριξε το ένα χέρι σε κάποια υψωμένα κλαδιά, γέρνοντας προς την Κέννα.

"Αλλα μπορώ να παραδεχτώ πως με κολακεύεις. Το να περνάω απαρατήρητος είναι η ειδικότητά μου στο κάτω - κάτω" της έκλεισε το μάτι και τίναξε τα μαλλιά του προς τα πίσω με βαθιά εισπνοή.

Στην ερώτησή της  έκανε παύση "Από τα Βόρεια" απάντησε και με ένα σάλτο βρέθηκε κάτω. Τα μάτια του τα΄ξιδεψαν ψηλά στη Κέννα και της πρόσφερε ένα νεύμα να την ακολουθήσει "Αλλά έχει περάσει τόσος καιρός από τότε που έχω ξεχάσει ονόματα" γέλασε δυνατά. "Εσυ΄;"
Ulu chi', dos z'klaen ust wund'ahk˙ to betray, you must first belong.


Αλέξα Γκάρντεν

Η Αλέξα κοιτούσε τις μικρές σταγόνες νερού πάνω στο βράχο. Αυτή τη φορά τα είχε καταφέρει καλύτερα να τις κινήσει. Με προσηλωμένο βλέμμα και αρκετή αυτοσυγκεντρωση, τα ειχε καταφέρει να τις κάνει να στροβιλιστουν πάνω από το χέρι της.

Αρκετά κουρασμένη, διέσχιζε το δασάκι του προαυλιου, για να πάει για φαγητό. Το στομάχι της διαμαρτυροταν έντονα αρκετή ώρα. Μια κόκκινη τούφα έλαμψε πάνω σε ένα δέντρο.
"Αχ η Κεννα θα είναι." συλλογιστηκε η Αλέξα. Ανέβηκε σε ένα κοντινό δέντρο και από τα ψηλά κλαδιά είδε όντως την κεννα και... Και κάποιον άλλον!!! Δεν της θύμιζε κάτι... "Και έχει κι αυτός κόκκινα μαλλιά?" αναρωτήθηκε!

Με ένα σαλτο βρέθηκε στο διπλανό δέντρο και άπλωσε το χέρι της. Μια μικρή μπαλίτσα φωτιάς έγινε αμέσως και η Αλέξα την πέταξε στο κλαδί δίπλα τους για να τους τρομάξει! Ήξερε ότι δεν θα έπιανε φωτιά, αλλά θα έπεφτε γέλιο! Αν όχι κάποιος από το δέντρο...


Κέννα

Δεν πήρε το βλέμμα της από πάνω του καθώς σηκωνόταν όρθιος. Ο ήλιος ήταν απέναντι της πλέον και αναγκάστηκε να βάλει το χέρι της μπροστά από το πρόσωπο της για να κόψει το έντονο φως.
"Χμμ" έκανε ταχα έκπληκτη με την ειδικότητα του.  Το παιχνιδιάρικο ύφος του την ιντρίγκαρε, οπότε συνέχισε και αυτή με τον ίδιο τρόπο.

"Από τα βόρεια" της απάντησε . μμ πολύ συγκεκριμένοςσκέφτηκε και έριξε μια ματιά στον άντρα που πλέον βρισκόταν στο έδαφος και την προκαλούσε να ακολουθήσει. Με ένα ανάλαφρο σαλτο βρέθηκε δίπλα του.
 "Αλλά έχει περάσει τόσος καιρός από τότε που έχω ξεχάσει ονόματα... Εσυ΄;".  μάλιστα, εσύ θέλεις να ξεχάσεις και εγώ δεν θυμάμαι καν σκέφτηκε και γέλασε δυνατά. "Πουθενά συγκεκριμένα, εδώ και εκεί" απάντησε τελικά κουνώντας τα χέρια της κάπως αδιαφορα.

Ίσως είμαι και εγώ από τα βόρεια συλλογίστηκε κοιτώντας ξανά τα κόκκινα μαλλιά του.

Ξαφνικα μια μπάλα φωτιάς χτύπησε ελάχιστα πιο δίπλα από το σημείο που κάθονταν πριν επάνω στα κλαδιά. Ενστικτωδώς η Κέννα έπιασε το τόξο της και ήταν έτοιμη να οπλισει. "Ποιος είναι εκεί" φώναξε
« Τελευταία τροποποίηση: Ιούνιος 12, 2020, 03:30:01 μμ by Κέννα »


Βίλιτοφ Θορνβερτ

Το παρελθόν δεν είχε σημασία ποτέ για τον Βίλιτοφ. Από που καταγόταν και ποιοί ήταν οι γονείς του δεν έπαιζε κανένα ρόλο. Σημασία είχε το ποιος θα γινόταν από εδώ και πέρα.

"Το αγαπημένο μου μέρος" έδωσε σαν απάντηση και ακολούθησε ένα ακόμα ηχηρό γέλιο. όταν την 'έπιασε' να κοιτά τα μαλλιά του έστρεψε τη προσοχή πάνω της. "Θα μπορούσαμε να ήμασταν συγγενείς!" είπε και έδειξε τα δικά της μαλλιά.

Είχε και άλλα να προσθέσει όταν η μπάλα φωτιάς τινάχτηκε στα διπλανά κλαδιά. Ο Βίλιτοφ άρπαξε τις λαβές των στιλέτων του, πάντα σε ετοιμότητα αν και δεν πίστευε στους ουσιαστικούς κινδύνους εντός της Ακαδημίας. Σε στάση μάχης πια, ένα χέρι με το λεπίδι υψωμένο στο πρόσωπό του πλαγιαστά και το δευτερο χαμηλα με αντίθετη φορά, κοίταξε προς την ίδια κατεύθυνση με την Κέννα.
Ulu chi', dos z'klaen ust wund'ahk˙ to betray, you must first belong.


Αλέξα Γκάρντεν

Η μικροκαμωμενη και ευέλικτη Σοβερίνη, μόλις άφησε τη μπαλίτσα της, πέταξε σαν μικρό μαϊμουδάκι σε άλλο δέντρο. Την ίδια στιγμή η μπάλα έφτασε το δέντρο τους, αλλά είχαν ήδη φτάσει στο έδαφος... Ενστικτωδώς γύρισαν και οι δύο προς τη μεριά που ήταν πριν ή Αλέξα. Όμως η μικρή Σοβερίνη, κόντρα στον ήλιο για να την κρύβει, προσγειώθηκε πίσω τους, ακριβώς όταν ρώτησε η φίλη της "ποιος είναι εκεί".

"Αλέξα εδώ!!!" είπε με στόμφο. "Μα καλά, δεν το σκέφτηκες Κεννα?" είπε γελώντας στην πολεμιστρια. "Τι κάνετε εδώ πιτσουνακια μου?" ρώτησε με πονηρο υφακι, κοιτώντας τον κοκκινομαλλη.
« Τελευταία τροποποίηση: Ιούνιος 12, 2020, 05:49:57 μμ by Αλέξα Γκάρντεν »


Κέννα

"Έπρεπε να το καταλάβω ότι ήσουν εσύ πίσω από αυτό! " είπε χαμογελώντας ενώ άφηνε απαλά την χορδή του τόξου, που τόση ώρα κρατούσε τεντωμένη.

"Εμείς.." ξεκίνησε να λέει αλλά το πονηρό ύφος της Αλεξα της έκανε να γελάσει. "Εμείς λέγαμε ότι μπορεί να είμαστε και συγγενείς "  συνέχισε και βηματισε πίσω από τον Βίλιτοφ, τον έπιασε από τα μπράτσα, σηκώθηκε στις μύτες των ποδιών της για να τον φτάσει και ακούμπησε με το σαγόνι της στον ώμο του. "Λοιπόν; τι λες;" ρώτησε παιχνιδιάρικα προς την Αλεξα. Η αλήθεια ήταν πως δεν έμοιαζαν καθόλου, παρα μονο  στο χρώμα των μαλλιών τους. Αυτός ειχε πιο σκούρο δέρμα από την Κέννα, και τα δικά της ματιά δεν είχαν το δικό του γαλάζιο.
« Τελευταία τροποποίηση: Ιούνιος 12, 2020, 06:54:10 μμ by Κέννα »


Βίλιτοφ Θορνβερτ

Ο Βίλιτοφ γέλασε ήρεμα όταν η Κέννα βημάτισε και βρέθηκε από πίσω του. Στην ερώτησή της έκλεινε το κεφ΄άλι του προς το δικό της, χτυπώντας το απαλά και φιλικά, με ένα χαμόγελο πιο τεντωμένο και από το τόξο της.

"Ευελπιστώ όμως σε αρνητική απάντηση" έκλεισε το μάτι του στη νέα άφιξη και ένα χαχανιτό ακόμα του ξέφυγε ενώ στήθηκε με τα χέρια στους γοφούς και με φουσκωμένο στήθος, στοχεύοντας στην υπερβολη επίτηδες.

Ulu chi', dos z'klaen ust wund'ahk˙ to betray, you must first belong.


Αλέξα Γκάρντεν

Η Αλέξα γέλασε!Πραγματικά πέρα από το φλογερό κόκκινο των μαλλιών, δεν είχαν καμία άλλη ομοιότητα.Το στομάχι της, άρχισε να διαμαρτυρετε πάλι. Με την παράκαμψη που έκανε, ξεχάστηκε. Για φαγητό είχε ξεκινήσει...

"Και πως είπαμε ότι σε λένε εσένα? Σε ποια φατρία είσαι και δεν σε έχω δει?" ρώτησε η Αλέξα καθώς κοίταζε τα γαλάζια του μάτια. Περπάτησε αργά προς το μέρος τους και πέρασε από δίπλα τους, κοιτώντας το μαγειριο...

Πριν προλάβει να απαντήσει ο κοκκινομαλλης, η Αλέξα ξαναρώτησε." Πιτσουνακια, πεινάω... Θα έρθετε για φαΐ? "είπε κοιτώντας βασικά τη φίλη της. Η πολεμιστρια, ποτέ δεν έλεγε όχι στο φαγητό. Η Αλέξα ήθελε να δει τι θα απαντούσε...



Βίλιτοφ Θορνβερτ

Στα αλήθεια θα μπορούσε να φάει δυο ή και τρεις μπουκιές. Το στομάχι του σύντομα θα παραπονιόταν και ο πόνος θα ήταν ανυπόφορος. Ο Βίλιτοφ έγνεψε με χαμόγελο  και έστριψε το βλέμμα του στη Κέννα:

"Τι λες; Νομίζω πως οι φιλίες χτίζονται πολύ καλύτερα με τη συνοδεία καλού φαγητου και σε βολικά καθίσματα"
Ulu chi', dos z'klaen ust wund'ahk˙ to betray, you must first belong.


Κέννα

"Δεν θα μπορούσα να αρνηθώ σε μια τέτοια πρόταση" απάντησε και στους δύο. Η προπόνηση την είχε εξαντλήσει, οπότε ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόταν για να ανακτήσει τις δυνάμεις της,αν και δεν την ενδιέφερε ιδιαίτερα αν θα φάει καθισμένη στο έδαφος ή σε βολικά καθίσματα, όπως ανέφερε ο Βίλιτοφ.

Ακολούθησαν το σκιερό μονοπάτι δίπλα από το δάσος για να φτάσουν στο κτήριο της τραπεζαρίας. Όταν μπήκαν μέσα δεν υπήρχαν πολλοί μαθητές, οπότε μπορούσαν να διαλέξουν το μέρος που θα καθίσουν. "Ορίστε" είπε και έδειξε επιδεικτικά τον μισοάδειο χωρο"Θα φάμε με την ησυχία μας"έγειρε ελάχιστα προς τον Βίλιτοφ  "σχεδόν μπορείς να περάσεις απαρατήρητος" ψιθύρισε συνωμοτικά κάνοντας πλάκα με την 'ειδικότητα' του.


Βίλιτοφ Θορνβερτ

Πράγματι, η τραπεζαρία ήταν πιο άδεια από ό,τι είχε συνηθίσει να τη βλέπει. Κατάφερε να δει δυο με τρια γνωστά πρόσωπα αλλά δεν τους έδωσε μεγάλη σημασία. Είχε να επικεντρωθεί σε ένα άδειο στομάχι και στη παρέα του.

Στο σχόλιο βεβαια της Κέννα δεν δίστασε να χαμογελάσει σατανικά:

"Δεν έχει πλάκα όταν στο κάνουν οι άλλοι εύκολο" ανταπέδωσε με αστείο τρόπο και κάθισε σε ένα από τα άδεια τραπέζια. Κυριολεκτικά σχεδόν ξάπλωσε στην καρέκλα με τα χέρια πάνω του.

"Λοιπόν, ωραίες μου κυρίες. Τί σας οδήγησε στην Ακαδημία;"
Ulu chi', dos z'klaen ust wund'ahk˙ to betray, you must first belong.