Rasnarry Academy

Βίλιτοφ Θορνβερτ

Όνομα: Βίλιτοφ Θορνβερτ [ σε ελεύθερη μετάφραση: Αυτός που βαδίζει με ματωμένες λεπίδες ]

Φυλή: Άνθρωπος

Μέλος Οικογένειας: Όχι

Ηλικία: 19

Φατρία: Πολεμιστής

Εμφάνιση Χαρακτήρα:

Ο Βίλιτοφ είναι ένας νεαρός άνδρας, άνθρωπος, του οποίου το παρουσιαστικό δεν θυμίζει σε τίποτα την ηλικία του. Το ύψος του ανέρχεται στο 1 και 87 περίπου, έχει μεγάλες δυνατές πλάτες και σώμα που μαρτυρά την σκληρή του εκπαίδευση. Το δέρμα του πλησιάζει το χρώμα της σοκολάτας αλλά κατά κύριο λόγο μόνο την περίοδο του καλοκαιριού ή όπου επικρατεί καυτός ήλιος.  Τα μαλλιά, πάντα στο ύψος του σβέρκου, είναι κόκκινα ενώ προτιμά να πλέκει δυο τούφες και να τις δένει στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Ακόμα, στο ίδιο χρώμα αποτελείται και η έντονη τριχοφυΐα γύρω από το στόμα και το πιγούνι του, ένα ακόμα στοιχείο που τον παρουσιάζει μεγαλύτερο και ωριμότερο [γεγονός που δεν ισχύει]. Ο νεαρός αυτός έχει γαλάζια μάτια, ο μοναδικό στοιχείο πάνω του για το οποίο είναι απόλυτα περήφανος καθώς του έχει προσφέρει την δυνατότητα να ελκύει οποιαδήποτε και οποιονδήποτε κοντά του.

Όπως λέει και ο ίδιος: "Όπως τα λουλούδια στρέφονται στο φως του ήλιου, έτσι κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί σε αυτό το γαλάζιο" [λίγο νάρκισσος, αλλά σπάνια το παραδέχεται]

Όσο για λεπτομέρειες, κατά μήκος των χειλών του δεσπόζει μια βαθιά ουλή, ένα σχίσιμο σχετικά νέο, περίπου μιας τριετίας. Αισθάνεται αρκετά άβολα βλέπει άλλους να κοιτάνε επίμονα το σημείο αντί τον ίδιο στα μάτια. Τέλος, η προφορά του είναι λίγο βαριά και έχοντας κληρονομήσει την διάλεκτο του πατέρα του, συχνά κολλάει αρκετές λέξεις μεταξύ τους ή/και εμπλέκει διαλέκτους, καταλήγοντας να μην γίνεται πάντα κατανοητός.

Προσωπικότητα:

Όπως θα αναφερθεί και στην Προϊστορία του Χαρακτήρα, ο Βίλιτοφ δεν μεγάλωσε σαν όλα τα παιδιά. Όντως στην εξορία, γεννήθηκε μαζί του και ένα ατίθασο πνεύμα που εξελίχθηκε κατά βάση με άσχημο τρόπο. Στα παιδικά του χρόνια προκαλούσε το χάος, δεν σεβόταν κανέναν και τίποτα και δεν υπήρχε άνθρωπος μέσα στο φρούριο που να έχει καλό λόγο να πει για τον μικρό ταραχοποιό. Φερόταν με αγένεια στους μεγαλύτερους και χλεύαζε τους αδύναμους και τους γέρους ενώ πολλές φορές το έσκαγε έξω από τα τείχη.

Με τα χρόνια να περνάνε, το θηρίο δεν καθησυχάστηκε. Τουναντίον, η ικανότητά του με τα στιλέτα καθώς και τα γοητευτικά του χαρακτηριστικά, τον μετέτρεψαν σε έναν αμετανόητο νάρκισσο δίχως όρια. Καυχιέται αρκετά για τις δυνατότητές του. Από την άλλη έχει μια αστείρευτη πηγή χιούμορ και μπορεί εύκολα να φτιάξει το κέφι σε οποιονδήποτε τον συναντήσει. Φλερτάρει σχεδόν με κάθε συνάντηση μα οι σκοποί του δεν ξεπερνάνε εκείνους της απλής γοητείας και καλοπέρασης με ένα ποτό ή μια βόλτα. Λατρεύει τα ψητά φαγητά και το κυνήγι ενώ απεχθάνεται  το ψάρι. Αγαπημένο του χρώμα είναι αυτό των ματιών του [ είπαμε είναι νάρκισσος] και της δύσης. Προσπαθεί να αποφεύγει τα πρωινά μαθήματα και συχνάζει αρκετά σε παμπ και ταβέρνες. Το ποτό δεν τον επηρεάζει εύκολα, αλλά στα τέσσερα ποτήρια χρειάζεται στήριξη.

Προϊστορία Χαρακτήρα:

Ο Βίλιτοφ γεννήθηκε στην εξορία. Δεν αρέσκεται στο να συζητά για τη ζωή του και τους γονείς του, επειδή τίποτα από αυτές τις αναμνήσεις δεν του φέρνουν χαρά.

Θυμάται μονάχα τις διηγήσεις της μητέρας του όσον αφορά την οικογένεια του και πως κατέληξαν εξόριστοι.

 Η μητέρα του ανήκει σε οικογένεια αριστοκρατών στο Βόρειο βασίλειο των ανθρώπων και στα 18 της χρόνια γνώρισε τον άνδρα που θα ερωτευόταν παράφορα. Ήταν ένας νεαρός υπηρέτης, μερικά χρόνια μονάχα μεγαλύτερος της. Όταν τα δύο παιδιά συναντήθηκαν στην Αυλή του κάστρου έδωσαν αμέσως όρκο αγάπης και υποσχέθηκαν να μην χωριστούν ποτέ. Αλλά αυτή η ιστορία δεν θα μπορούσε να έχει κάποιο εύθυμο τέλος. Ο πατέρας της κοπέλας, μαθαίνοντας για τον έρωτα της, εξοργίστηκε και κάλεσε τη μονάκριβή του για να την συνετίσει. 

Δεν βρέθηκε λύση. Η κοπέλα ήταν φανερά και ολοκληρωτικά ερωτευμένη με τον υπηρέτη και έπεσε στα γόνατα, μπροστά στον άρχοντα πατέρα της, ικετεύοντας για την ευχή του και το έλεος του. Ανένδοτος, διέταξε την σύλληψη του νεαρού και ανακοίνωση την επικείμενη εκτέλεσή του. Οι κατηγορίες; αποπλάνηση και βιασμός της κόρης του άρχοντα. Μην μπορώντας να το δεχτεί αυτό, η κοπέλα ελευθέρωσε από τα μπουντρούμια τον καλό της και κατέφυγαν στον ιερέα του κάστρου για να τους παντρέψει. Ο γέρος όμως, τους οδήγησε πίσω στον εξαγριωμένο και ατιμασμένο πια άρχοντα. Η κόρη του ορκίστηκε σε θεούς και δαίμονες πως αν την χώριζε από τον καλό της θα πέθαινε και το πνεύμα της δεν θα ησύχαζε ποτέ, όρκο και κατάρα που σήκωσε και το ίδιο το παλικάρι,

Απελπισμένος, ο άρχοντας έδωσε την τελευταία του διαταγή. Αφού, λοιπόν, δεν μπορούσε να τους χωρίσει και αφού έβλεπε πως η κόρη του θα πέθαινε αν εκτελούσαν τον άνδρα δίπλα της, κατέληξε στην  εξορία τους. Μαζί με μια μικρή φρουρά για προστασία, θα οδηγούνταν πέρα από τα σύνορα του Βασιλείου, σε ένα ξεχασμένο από τους θεούς φρούριο και θα παρέμεναν εκεί εφ ' όρου ζωής. Δύο μήνες αργότερα, ήρθε στη ζωή ο καρπός του έρωτά τους. Μαζί με το γάμο τους, δόθηκε και η ευλογία στο μωρό από τους πιστούς ιερείς και πραγματοποιήθηκε γλέντι προς τιμήν του ζευγαριού και του νέου μέλους.

Τα χρόνια περνούσαν και ο μικρός Βίλιτοφ [ έχοντας κληρονομήσει τα μάτια της μητέρας του και το σώμα του πατέρα του ] αποδείκνυε στους γύρω του πόσο έμοιαζε στον παππού του. Ήταν απαιτητικό παιδί, ποτέ ευχαριστημένο και ερχόταν πάντα σε αντιπαράθεση με τους γονείς του, ενώ συχνά το έσκαγε από τα τείχη και αναζητούσε προκλήσεις. Όταν τον μάλωναν δε, φρόντιζε να φέρνει στα όρια τον πατέρα του με το αγύριστο του κεφάλι. Πολλοί υπηρέτες πίστευαν πως ήταν η τιμωρία του άρχοντα στην ατίμωση που δέχτηκε από το ζευγάρι και πως ήταν αδύνατον να βρουν ηρεμία όσο το παιδί βρισκόταν ανάμεσά τους. Τα λόγια αυτά σύντομα έφτασαν στα αυτιά των γονιών και φρόντισαν να διώξουν όσους διέδιδαν τα δηλητηριώδη αυτά λόγια. Μα το πρόβλημα παρέμενε. Το ατίθασο πνεύμα του παιδιού όλο και αγρίευε.

Ο πατέρας του πήρε την απόφαση στα δέκατα γενέθλια του μικρού να του διδάξει τη τέχνη του ξίφους και να μάχεται. Ήταν γεγονός πως όταν θα μεγάλωνε και θα έφευγε από την οικογενειακή θαλπωρή, οι εχθροί που θα συναντούσε στον δρόμο του θα ήταν περισσότεροι από τους φίλους. Ήταν αναγκαίο, λοιπόν, το παιδί να μάθει να χρησιμοποιεί αυτή τη ενέργεια προς όφελος του και πράγματι το ταλέντο του ξετυλίχθηκε. Στα δώδεκα του χρόνια είχε πια εξελιχθεί σε ικανότατο μαχητή με ένα παραπάνω πλεονέκτημα:  ο νεαρός Βίλιτοφ μπορούσε να τιθασεύσει και τα δυο του χέρια με την ίδια μαεστρία. Η αριστερή και δεξιά του πλευρά συνεργάζονταν με εκπληκτικά αποτελέσματα. Η αμφιδεξιότητα του, τον οδήγησε στην απόφαση της χρήσης δύο ξεχωριστών λεπίδων. Δεν ξεπερνούσαν ποτέ το μέγεθος ενός απλού στιλέτου, αλλά στα χέρια του μετατρέπονταν σε επικίνδυνα εργαλεία.  Η άνοδος αυτή, όμως, αν και ευχαρίστησε τους γονείς του, εξύψωσε ακόμα περισσότερο τον εγωισμό του, προκαλώντας έτσι περισσότερες αρνητικές αντιδράσεις. Συνήθιζε να προκαλεί κάθε παιδί και κάθε άντρα στο φρούριο και να υπερηφανεύεται για τις ικανότητες του. Ως αποτέλεσμα δεν είχε μείνει κανείς που να σέβεται και συμπαθεί το αγόρι αυτό. Λαμβάνοντας αρκετά παράπονα, οι γονείς έπρεπε να πάρουν μια σημαντική απόφαση: ή το παιδί θα παρέμενε στο φρούριο προκαλώντας χάος ή θα το έστελναν μακριά.  Για καλή τους τύχη, στις πύλες του φρουρίου εμφανίστηκε ένας Σοφός. Ο πρώτος που τον υποδέχτηκε ήταν ο Βίλιτοφ δίχως να γνωρίζει την πραγματική του ταυτότητα.

Το παλικάρι δεν σκόπευε να αφήσει τον γέρο να μπει εύκολα. Θα ήταν εξευτελιστικό για έναν άνδρα τόσο προχωρημένης ηλικίας να χάσει από ένα παιδί. Θα γελούσε μαζί του και θα κέρδιζε σεβασμό. Ή έστω έτσι πίστευε. Η μονομαχία στην οποία τον προκάλεσε είχε διάρκεια παραπάνω από τρεις ώρες. Το παλικάρι είχε ήδη εμφανή σημάδια κούρασης και ταλαιπωρίας ενώ ο γέροντας φαινόταν αναζωογονημένος. Σύντομα, με την δύση του ηλίου, ο Βίλιτοφ παραδέχτηκε την ήττα του και ο γέρος, φανερά ευχαριστημένος ανακοίνωσε στους γονείς του πως θα τον έπαιρνε στο πλευρό του στην Ακαδημία.

Η χαρά των γονιών ήταν μεγάλη. Επιτέλους ο γιος τους αναγνωρίστηκε και στο ταξίδι του σίγουρα θα μάθαινε και λίγους τρόπους. Ο Βίλιτοφ από την άλλη δεν είχε σκοπό να ξαναδεί ούτε τους γονείς του ούτε το φρούριο. Είχε έναν ολόκληρο κόσμο που απλωνόταν μπροστά του και δεν θα έχανε τον καιρό του στην ερημιά.

Γονείς:

 Δεν φύτρωσε από το χώμα. Δεν μιλάει ποτέ για το παρελθόν ή για αυτούς. Επιλέγει να θυμάται μονο τη μητέρα του: Λύρα.

Αδέρφια:

Μοναχογιός, καθώς η μητέρα του δεν επιθυμούσε να γεννήσει άλλο ένα παιδί στην εξορία.

Δείγμα Γραφής

Το χέρι του γράπωσε κατευθείαν τη λαβή του στιλέτου. Πρώτα το ζύγιασε κρατώντας το στο ένα χέρι και έπειτα στο άλλο. Τα γαλάζια του μάτια έλαμψαν από ευχαρίστηση καθώς διαπίστωσε πως θα ήταν πιστό σε όποιον το επέλεγε για σύντροφο στις μάχες. Ελαφρύ, κατασκευασμένο με τέχνη και απόλυτη ισορροπία. Η λεπίδα του ήταν πιο κοφτερή και από δόντι δράκου, ενώ η λαβή του στυγερή και βολική για το χέρι. Στη κατοχή ενός ικανότατου πολεμιστή, θα ήταν αληθινό φονικό όπλο. Τα χείλη του πλάτυναν και ο Βίλιτοφ άφησε στην άκρη το στιλέτο μαζί με τα αδέρφια του. Δεν χρειαζόταν να επιλέξει κάποιο καινούριο, όχι. Τις δίδυμες λεπίδες του τις κέρδισε επάξια και δεν τον πρόδωσαν ποτέ ως τώρα. Θα ήταν μεγάλη ασέβεια προς αυτές να τις παρατήσει και να τις αφήσει τις καταβροχθίσει η σκουριά, ή ακόμα χειρότερα κάποιο απαίδευτο παιδί να τις αρπάξει και να τις μαγαρίσει. Τίναξε τους ώμους του καθώς όλες οι τρίχες του σηκώθηκαν σε εκείνη τη μακάβρια σκέψη που έκανε. Απευθείας, οι παλάμες του χάιδεψαν τα δυο θηκάρια που στόλιζαν τη δερμάτινη του ζώνη: ένα σε κάθε πλάι του. Η νέα χρονιά θα ερχόταν γεμάτη με προκλήσεις και σκοτεινούς οιωνούς. Το μέλλον φαινόταν αβέβαιο στα γαλάζια του μάτια μα ο φόβος δεν είχε θέση στη καρδιά του. Για πρώτη φορά αισθανόταν ικανός και πως ανήκε κάπου. Όσοι τον κοιτούσαν δεν έβλεπαν ένα αγριόσκυλο αλλά κάποιον  ίσο.

"Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν" μονολόγησε και περπάτησε έξω από την αίθουσα των όπλων. Ο ήλιος έπεφτε σε κάθε του βήμα και η πλάση όλη παραδιδόταν στη βασιλεία του φεγγαριού.

Δυο εικόνες για να έχετε μια ιδέα του παιδιού μου:



« Τελευταία τροποποίηση: Ιούλιος 14, 2020, 04:05:57 μμ by Ιλίντιεν Άτρας »
Ulu chi', dos z'klaen ust wund'ahk˙ to betray, you must first belong.


Power Moderator

  • Moderator
  • Master Level
  • *****
  • Βοηθός Δυνάμεων και Μάχης
    • Προφίλ

  • Badges: (View All)
Ενέργεια: 9

Χαρακτηριστικά

Όνομα του Όπλου

  • Όπλο βλάπτει ασώματους εχθρούς και ξεπερνά αντιστάσεις, Επίπεδο 2
  • Όπλο επανέρχεται στο χέρι αν πεταχτεί/χαθεί, Επίπεδο 2

Ροή

  • Βελτιωμένος χρόνος αντίδρασης, Επίπεδο 1

Οργή

  • Αυξημένη Ταχύτητα, Επίπεδο 2
  • Μάχη ακόμα και με βαριές πληγές, Επίπεδο 2

Τεχνικές

Ο Θρίαμβος της Αθλομάχης

  • Άλμα της Αθλομάχης, Επίπεδο 1


Το Προσκύνημα του Αλ Ρασίντ

  • Πέπλο του Αλ Ρασίντ, Επίπεδο 3
  • Πέρασμα του Αλ Ρασίντ, Επίπεδο 3
  • Όνειρο του Αλ Ρασίντ, Επίπεδο 3
  • Σκιές του Αλ Ρασίντ, Επίπεδο 3
  • Φιλί του Αλ Ρασίντ*, Επίπεδο 3
« Τελευταία τροποποίηση: Ιούνιος 22, 2020, 11:54:56 μμ by Power Moderator »
“I have three precious things which I hold fast and prize. Gentleness; Frugality; Humility. Be gentle and you can be bold; be frugal and you can be liberal; avoid putting yourself before others and you can become leader among men."


Στέλλα

Λογαριασμός στην Τράπεζα της Συμμαχίας



Εξοπλισμός:
Οπάλιο: Μεσαία Δύναμη
Χαολίτης: Μεσαία Μαγική Αντίσταση
« Τελευταία τροποποίηση: Αύγουστος 26, 2020, 10:25:02 πμ by Σολ Οτίγιε »