Rasnarry Academy

Ασημένιο πέπλο (Κλειστό)

Σαγιάνε Ασάχι

  • Άνθρωπος
  • Καθηγητής
  • Level 20
  • Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Μετά το Γκραχλ, τίποτα δεν ήταν ίδιο. Δεν είχε σημασία τίποτα, αν και μέσα της προσπαθούσε να το εξορθολογήσει και να το θάψει. Κι όμως ήταν ένα χτύπημα κάτω από τη μέση. Μετά το Γκραχλ, στην αποστολή την οποία εκείνος δεν ήρθε, ένα γράμμα την περίμενε στο γραφείο της. Και στην τελευταία λέξη η καρδιά της έσπασε. Συγγνώμη Μα νόημα δεν είχε. Πού είχε πάει, γιατί, κανείς δεν ήξερε, ούτε οι Σοφοί. "Συνέχισε τη ζωή σου, μη με περιμένεις. Δεν είμαι αυτός που νομίζεις και δε θα γίνω ποτέ αυτός που θες." Και κάπως έτσι εξαφανίστηκε.

Είχε δύο μέρες να βγει για προπόνηση, διάθεση δεν είχε για τίποτα, μετά βίας έτρωγε. Ακόμα μία νύχτα που κοιτούσε το λευκό του τοίχου ξαπλωμένη στο κρεβάτι της. Αλλά είχε βαρεθεί τον ίδιο της τονε αυτό. Σηκώθηκε απότομα, και βγήκε από το δωμάτιο της σα χαμένη. Οι τοίχοι έκλειναν γύρω της και ασφυκτιουσε. Ξυπόλυτη, με το λευκό νυχτικό της και τα μαλλιά της λυτά περπατούσε στους διαδρόμους της κοιμισμένης πια Ακαδημίας σα να ήταν κάποιο φάντασμα. Το κρύο δάπεδο της πρόσφερε ηρεμία, για κάποιο λόγο. Και έπειτα, τα βήματα της την οδήγησαν εκεί...

Οι τρόποι της αυτή τη φορά ανύπαρκτοι, άνοιξε την πόρτα απότομα και μπήκε μέσα έχοντας ωστόσο το μυαλό να την κλείσει πίσω της. Σε αντίθεση με την πόρτα του δωματίου της... Στροφή ξανά και τα βήματα της νευρικά μπροστά στο γραφείο του, εκείνος να την κοιτά ξαφνιασμένος.
Στάθηκε απέναντι του, όρθια, με τα χέρια της να ακουμπάνε απαλά στο ξύλινο γραφείο και ένα χαμένο βλέμμα στο πρόσωπο της που όμως έψαχνε το δικό του.

"Ήρθα..." ξεκίνησε να λέει...αλλά αλήθεια γιατί είχε έρθει εδώ; Το στόμα της άφησε τη λέξη μετέωρη, μισάνοιχτο στν αδυναμία συνέχειας της πρότασης της. "Ήρθα εδώ.." ξανά προσπάθησε μα λέξη άλλη δεν έβγαινε.
« Τελευταία τροποποίηση: Μάιος 17, 2020, 07:10:56 μμ by Σαγιάνε Ασάχι »


Γκλίριον Νάντριελ

  • Ιστορικός
  • Moderator
  • Level 17
  • *****
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ένα ακόμη βράδυ με τον ίδιο να ξενυχτά στο γραφείο του, οι νέες πραγματικότητες που έφερε το πέρας της αποστολής στο Γκραχλ, δεν τον άφηναν σε ησυχία. Καμία τέρψη για διάβασμα και συγγραφή. Το μπουκάλι με το κρασί είχε αδειάσει από νωρίς και εκείνο με το ρούμι, μόλις είχε ανοιχτεί και ευωδίαζε το γραφείο του. Σκέτο, ζεστό, όχι για την απόλαυση απόψε, σκέφτηκε καθώς το άνοιγμα της πόρτας τον τράνταξε.

΄Ήταν εκείνη! Ξυπόλυτη, αναμαλλιασμένη, με το λευκό νυχτικό της σαν πλάσμα παραμυθιού, που στο βλέμμα της δεν έβλεπες καλό τέλος.

Ήρθα.. Ήρθα εδώ.. του ψιθύρισε, αλλά δεν την άφησε να ολοκληρώσει τη φράση της. Σηκώθηκε αμέσως και την έκλεισε στη σφιχτή αγκαλιά του. Κάτι είχε γίνει για να φαντάζει τόσο ευάλωτη η περήφανη πολεμίστρια. Δεν της μίλησε, παρά μόνο την κράτησε σφιχτά μέχρι να νιώσει εκείνη λίγο πιο άνετα, να ρίξει τους ώμους της και να νιώσει ένα καυτό δάκρυ στο λαιμό του.

Συνέχισε τη σιωπηλή του αγκαλιά και ανεπαίσθητα της χάρισε ένα φιλί στο μαλλιά της. Σσσσσσσσσσς της ψιθύρισε, "μην πιέζεις τον εαυτό σου", δεν την άφησε από τα χέρια του μέχρι να βεβαιωθεί ότι είχε σχεδόν επανέλθει ο αυτοέλεγχός της. Την κάθισε απέναντί του, της έβαλε λίγο ρούμι σε ένα ποτήρι και κάθισε στην πολυθρόνα του. "Μη διανοηθείς να αρνηθείς το ποτό, έβαλα ελάχιστο ίσα για να σε χαλαρώσει."

Έσκυψε μπροστά, ανεπαίσθητα και βάλθηκε να τη χαζεύει καθώς εκείνη πάλευε να ψελλίσει τις πρώτες της κουβέντες. "Σημασία έχει ότι ήρθες..."


Σαγιάνε Ασάχι

  • Άνθρωπος
  • Καθηγητής
  • Level 20
  • Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η κίνηση του Γκλίριον την αιφνιδίασε. Όχι αρνητικά, σε καμία περίπτωση αλλά την αιφνιδίασε. Η αγκαλιά του έφερε ξανά τη μυρωδιά του δέρματος του καθώς και των μαλλιών του όπως αυτά σκέπασαν το πρόσωπο της. Και όπως την κρατούσε, τον έσφιξε κι αυτή. Το χρειαζόταν. Ήταν ειλικρινής απέναντι της. Ναι, μέσα σε τοίχους και δωμάτια, ασφαλείς απο αδιάκριτα βλέμματα ήταν ειλικρινής. Η αγκαλιά του πήρε μακριά όλη τη συναισθηματική της φόρτιση. Ήταν έντονη, σε αντίθεση με αυτόν που τούτη τη στιγμή ήταν ένα απαλό χάδι θαλπωρής.

Κάθισε εκεί που την έβαλε, δέχτηκε το ποτήρι. Τον κοίταξε, αναστέναξε βαθιά και πήρε μια γερή γουλιά από το αλκοολ. Αηδίασε, οι τρίχες της στιγμιαία σηκώθηκαν όρθιες, αλλά θα το έπινε. Τον κοίταξε ξανά. Πήρε μια βαθιά ανάσα. .. "Ναι, είμαι εδώ. Η αλήθεια είναι  ξέρω γιατί... Αλλά θέλω την αύρα σου. Τη ροή μας. Το κεφάλι μου αυτή τη στιγμή είναι ένα χάος. Περιέργως μόνο εσύ μπορείς να λύσεις το κουβάρι αυτό, καθώς τα νήματα που πλέκουν οι συζητήσεις μας το ξετυλίγουν."

Κοίταξε το ποτήρι της και μετά το δικό του. "Πιες μαζί μου. Απόψε. Στο τώρα. "


Γκλίριον Νάντριελ

  • Ιστορικός
  • Moderator
  • Level 17
  • *****
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Το κάψιμο από το δυνατό ποτό δεν ήταν δυνατό να συγκριθεί από το κάψιμο στην ψυχή του με ΕΚΕΙΝΗ απέναντί του στο γραφείο του. Δύσκολα ερχόταν σε αμηχανία, όμως είχε τον τρόπο της να τα καταφέρνει, από το πρώτο φιλί, από εκείνο το πρωινό όπου τα κορμιά τους ενώθηκαν ύστερα από την έξαψη μιας μονομαχίας, άραγε μονομαχούμε ξανά εδώ τώρα; σκέφτηκε καθώς ρουφούσε τις τελευταίες σταγόνες του ρουμιού.

Η Σαγιάνε δεν ήταν γυναίκα. Ήταν δαίμονας σε ανθρώπινη μορφή. Κάθε στιγμή που περνούσε ο δαίμονας εξασθενούσε υπό τον ανθρώπινο έλεγχό της, όμως σε κάτι τέτοιες στιγμές και ενίοτε στις στιγμές μάχης, ο δαίμονας έμπαινε μπροστά κατατροπώνοντας τα πάντα στο διάβα του και απαλά επέστρεφε στις σκιές του μέχρι να καταστούν ωφέλιμες ξανά οι υπηρεσίες του.

Φλόγα, φωτιά, πυρκαγιά, η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων, αποφάσισε λοιπόν να αφήσει το πριν και το μετά. "Στο τώρα λοιπόν!¨" Της φώναξε απαλά, προτού την πλησιάσει σε απόσταση αναπνοής. "Το τώρα λοιπόν, σε βρίσκει εδώ, μόνη, ευάλωτη, αδύναμη, στο έλεός μου. Βλέπω το κενό στα μάτια σου, νιώθω την υποβλητική ενέργεια της απώλειας να φλογίζει το δαίμονά σου. Λοιπόν τι περιμένεις;"

Πλησίασε πιο κοντά. "Ήρθες για να θρηνήσεις; Η για να απολαύσεις την ελευθερία σου; Ήρθες για να ζητήσεις τον οίκτο μου η για να σπάσεις τα δεσμά σου; Μπορεί να μην είμαι πολεμιστής ώστε να σκίζω στα δύο ένα σώμα, όμως πίστεψέ με ξέρω να χαράσσω ψυχές! Θα σπάσουμε μαζί τον τρόμο σου η θα μείνεις αδρανής ανάμεσα στο οίκτο και το θρήνο σου;"

Όχι δεν θα σταματούσε εκεί, δεν γινόταν να μείνει εκεί, την άρπαξε και τη σήκωσε απότομα, "δεν επιθυμώ να σου δώσω τίποτα από το πριν και το μετά μου, το μόνο που μπορείς να έχεις είναι το τώρα μου! Λοιπόν τι θα κάνεις τρομερή πολεμίστρια;"


Σαγιάνε Ασάχι

  • Άνθρωπος
  • Καθηγητής
  • Level 20
  • Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Τα λόγια του πυροδότησαν αυτό ακριβώς που ήθελε. Το σώμα του το ένιωσε σχεδόν θηρίο πάνω της. Πισωπάτησε. Και εκείνη η στιγμή την άλλαξε. Κατέβασε το κεφάλι της εστιάζοντας στα πόδια του. Σήκωσε το κεφάλι της και τα μάτια της πλέον δεν είχαν καμιά γλυκήτητα.. Είχαν τραβηχτεί ακόμα πιο σχιστά, το μπλε τους σκούρυνε όπως τον κοίταξε και ένα στραβό μειδίαμα έκανε την εμφάνιση του.

"Θρήνος; Ελευθερία; Οίκτος; Δεσμά; Χα, Γκλίριον είσαι εξυπνότερος από αυτό. Αρκετά για να με καλέσεις γλυκά από τον λήθαργο μου με τα λόγια σου." Έφερε τα ακροδάχτυλα της στο μάγουλο του, χαιδεύοντας τον ανεπαίσθητα  και συνεχίζοντας να τον καρφώνει στα μάτια κατεβάζοντας ακόμα μια γουλιά από το ποτό της. "Σκληρά τα λόγια σου Γκλίριον Νάντριελ, αλλά είσαι άραγε έτοιμος να αντιμετωπίσεις την ίδια σκληρότητα; Ή είσαι ψυχή μαλθακός; Τί κρύβει στην πραγματικότητα αυτό το σκοτάδι; Δάκρυα; Αίμα;"

Άφησε το ποτήρι της και κάνοντας ελαφρά μύτες, πλησίασε με τα χείλη της το αυτί του ψιθυρίζοντας. "Αμαρτίες Γκλίριον;"


Γκλίριον Νάντριελ

  • Ιστορικός
  • Moderator
  • Level 17
  • *****
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Αυτή ήταν η πραγματική Σαγιάνε, αυτό το βλέμμα, αυτός ο τόνος φωνής, σαν άλλη ερυνία να σκίζει τη σάρκα του αντιπάλου της, με ένα βλέμμα, με μια ανάσα, με ένα σαρδόνιο μειδίαμα.

Δεν άφησε την πρόκληση αναπάντητη, άρπαξε βίαια στο δικό του το χέρι της, έφερε το βραχίονά του στο λαιμό και την έσπρωξε προς τα πίσω, μέχρι που η πλάτη της ένιωσε τον κρύο τοίχο του δωματίου.

"Μαλθακός, ψυχή;" "Το παιχνίδι που παίζουμε μπροστά στον κόσμο, εδώ είναι ανώφελο, έχουμε δει και οι δύο μας αρκετό θάνατο, αρκετό πόνο και αρκετή παράνοια, ώστε να πιστεύουμε, αφελώς, ότι η γλυκύτητα και οι φωτεινές νεφέλες φτάνουν για να αποδιώξουν το σκοτάδι." Χαμογέλασε, "τη μία μιλάς για ποταπά ένστικτα, την άλλη ρωτάς για αμαρτίες. Τι ξέρεις εσύ από αμαρτίες και σκοτάδι; Όταν μπίγεις το κρύο ατσάλι σε ένα κορμί, αφήνεις τη δουλειά μισή! Δεν φτάνεις ως την ψυχή του, τη στιγμή που πεθαίνει, λυτρώνεται."

Την πίεσε ακόμη πιο δυνατά στον τοίχο με το σύνολο του κορμιού του, χωρίς να πάρει το χέρι του από το λαιμό της.

"Χτύπα με όσο πιο σκληρά μπορείς, αυτή η μάχη εμπεριέχει όπλα που η μαχητικότητά σου δεν είναι αρκετή για να υποτάξει."

Πλησίασε και εκείνος με τη σειρά του το αυτί της, ενώ το χέρι του είχε ήδη ξεκινήσει να διατρέχει την εκτεθειμένη της γυμνή πλάτη.

"Αμαρτίες Σαγιάνε,από εκείνες που η ψυχή τιμωρείται εσαεί με αέναο, άσβεστο πυρ..."



Σαγιάνε Ασάχι

  • Άνθρωπος
  • Καθηγητής
  • Level 20
  • Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η πίεση στο λαιμό της, το πέπλο που άρχισε να καλύπτει τα μάτια του, ήταν ενα διαφορετικό πεδίο μάχης. Η πίεση της έδινε ζωντάνια, την έκανε να χαίρεται μέσα σ εναν κυκέωνα εβένινου στροβίλου. Το στόμα της του χαμογέλασε θερμά. Τα μάτια της άστραψαν επιδοκιμασία. Το αριστερό της χέρι βρέθηκε στην πλάτη του να τον τραβά πάνω της. "Ω καλέ μου Γκλίριον, ναι δάκρυα, τα βλέπω τώρα. Δάκρυα που έχουν ποτίσει ματωμένο χώμα, ματωμένα κορμιά και ματωμένα χέρια. Εξιλέωση ψάχνεις με αυτοτιμωρία. Ω γλυκέ μου Γκλίριον. Μισή δουλειά; Μόνος σου δίνεις την απάντηση που αγνοείς. Δε λυτρώνεται ο πεθαμένος, ποτέδε θα μπορούσε αυτό. Διαπράττεις αμαρτία, δολοφόνος, δολοφόνος.. " Έφτυσε τις λέξεις, απευθυνόμενη στον εαυτό της. Την δική της πραγματικότητα.

Το άλλο της χέρι έσφιξε τον πήχη του που ήταν στο λαιμό της. "... Δολοφόνος" Η λέξη στόχευε τον ίδιο.
"Τρέχεις μακριά ενώ λες πως θες να έρθεις αντιμέτωπος. Αλλά τρέχεις Γκλίριον Νάντριελ. Αν με σκότωνες εδώ και τώρα θα εξαφανιζόσουν στο λεπτό απο την Ακαδημία, από όλους. Θα εξαφανιζόσουν ξανά αφού θρηνούσες πάνω μου, δάκρυα σε αίμα, σε κενό κουφάρι. Ένα, τι έκανα, μα μέσα σου θα ήξερες πως τράβηξες μια διεστραμμενη ευχαρίστηση. Και ξανά, θα έτρεχες μακριά από την αλήθεια αυτή."

Χαμήλωσε το σώμα της και τον έσπρωξε δυο βήματα μακριά της. Τα βήματα της αθόρυβα, την οδήγησαν πισω απο το γραφείο του.
"Ρωτάς και απαντάς ταυτόχρονα. Δε σε τιμωρεί η φωτιά Γκλίριον."

Το Άχαρον μπροστά της. Το άγγιξε με τα δάχτυλα της. Από εκείνη την πρώτη φορά το είχε νιώσει.
Η φωτιά των νάνων της ήρθε στο μυαλό. Το πυρωμένο χέρι της. Τον κοίταξε ξανά.
"Η φωτιά σε λυτρώνει. Οι νεκροί είναι νεκροί. Δικαιώμα τους μόνο η σιωπή. Η ψυχή λυτρώνεται. Απο το ίδιο αίμα πάνω σου. Τιμωρία και εξιλέωση μαζί. Είναι παράδοξο Γκλίριον. Αίμα με αίμα, φωτιά με φωτιά."

Η εξεταστική της ματιά της διέτρεχε ολα τα σημεία στο σώμα του, σαν ένα αρπακτικο που στοχεύει το θήραμα του. "Τι ξέρω απο σκοτάδι,  τι ξέρω απο αμαρτίες;" Γέλασε χαιρέκακα. "Για αρχή, είμαι δολοφόνος" Είπε ανασηκώνοντας τους ώμους της αδιάφορα.
« Τελευταία τροποποίηση: Μάιος 19, 2020, 08:27:41 πμ by Σαγιάνε Ασάχι »


Γκλίριον Νάντριελ

  • Ιστορικός
  • Moderator
  • Level 17
  • *****
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
"Δολοφόνος", η λέξη αυτή περιπλανήθηκε στους τοίχους του γραφείου του μέχρι να επιστρέψει στις φωνητικές τους χορδές.

"Υπέροχη μάσκα και σου ταιριάζει γάντι, αλλά ναι! Τι ξέρεις από το σκοτάδι Σαγιάνε;"

"Τι ξέρεις για τον κόσμο του κάτω πεδίου, τι ξέρεις για τους δρόμους μέχρι να φτάσεις εκεί, τι ξέρεις για τις δυνάμεις που βρίσκονται βαθιά κρυμμένες στα έγκατα αυτού του κόσμου;"

"Πως μπορείς να περάσεις μία λεπίδα χωρίς να τραυματίσεις τη σάρκα και να φτάσεις στα έγκατα της ψυχής της;"

"Πραγματικά πιστεύεις ότι αυτό που κρατάς είναι ένα εργαλείο που θα ήξερε να το χειριστεί ένας απλός φυσιοδίφης της επιστήμης;

"Ποιο θα μπορούσε να είναι το πραγματικό μήνυμα της φράσης πάνω στη λεπίδα που με τόση χάρη χαϊδεύεις και περιεργάζεσαι;"

"Λες ότι είσαι δολοφόνος και αυτό νομοτελειακά σε κάνει έμπειρη στο να διαχειρίζεσαι το σκοτάδι;"

"Μετά χαράς θα απολαύσω να σε διαψεύσω..."


Σαγιάνε Ασάχι

  • Άνθρωπος
  • Καθηγητής
  • Level 20
  • Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Το βλέμμα της στένεψε. Τον κάρφωσε με τα μάτια της και για λίγες μόνο στιγμές δεν έβγαλε μιλιά. Το κάτω πεδίο αναφέρθηκε, κάτι που δεν της άρεζε καθόλου. Αυτό το πεδίο, αυτός ο δρόμος δεν της ήταν μόνο ξένος, αλλά και αποκρουστικός. Το είχε ακούσει απο την μητέρα της, το είχε ακούσει απο τον Ελντίν. Μα κάθε φορά η τρίχα της σηκώνοταν, σαν να επρόκειτο για κάποιον εχθρο. Ίσως και να επρόκειτο.

"Πως μπορείς να περάσεις μια λεπίδα και να φτάσεις στα έγκατα της ψυχής;" Τα λογια του όχι δεν ήταν αποκρουστικα, ήταν απεχθή. Έσφιξε το σαγόνι της. Τι της έλεγε ακριβώς;

"Ξερω το σκοτάδι  που πλαισιώνει την ψυχή σου όταν η μυρωδιά του αίματος έχει ποτίσει το είναι σου. Ξέρω το πέπλο του όταν η θέα τερατουργημάτων αποτυπωνονται στο μυαλό σου και δε σ αφήνουν στιγμή. Και δε μιλάω για την θέα του αίματος μονάχα. Ούτε για σφαγές, ούτε για συρράξεις."

"Να διαχειρίζομαι;" Κάγχασε. "Και πάλι το δηλητήριο που ρίχνεις δεν απαντά. Κατηγορείς τον εαυτό σου. Γίνεσαι ταυτόχρονα η τιμωρία σου. Αυτοτιμωρείσαι εξαιτίας των τυψεων σου. Τουλάχιστον εγώ έχω το θάρρος να το παραδεχτώ. Εσυ γιατί δειλιάζεις;"

Έπιασε το Άχαρον και το έβγαλε απο τη θήκη του. Κρατώντας το στιλέτο έφτασε μπροστά του. Τον κοίταξε βλοσυρά και χαμογέλασε.

"Σε προκαλώ. Μοιράσου την αλήθεια σου, αυτή που σου τρώει την ψυχή... Ή κάνε με μέρος της συλλογής σου" Είπε  όλο νόημα, υψώνοντας αργά το χέρι με το στιλέτο του στο ύψος του στηθους του. "Δειλέ"


Γκλίριον Νάντριελ

  • Ιστορικός
  • Moderator
  • Level 17
  • *****
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
"Δεν δειλιάζω Σαγιάνε..." Ψέλισε, καθώς σηκώθηκε και έφερε έναν γύρο στο γραφείο του, έχοντας πάντα καρφωμένο το βλέμμα του στο Άχαρον.

"Δεν είναι διαγωνισμός θάρρους, ή αυταπάρνησης, μα ζήτημα ολοκληρωτικά της ύπαρξής μου. Εδώ, ως καθηγητής, ως άτομο στον κόσμο, ως ξωτικό απέναντι σε φίλιους και εχθρικούς χαρακτήρες."

"Δεν αμφέβαλλα, ποτέ για όσα έχεις δει, έχεις μυρίσει, έχεις γευτεί, όμως συνεχίζω να έχω τις αμφιβολίες μου για την επαφή σου με αυτά, που, ο περιορισμένος κόσμος των αισθήσεων, δεν μπορεί να διανοηθεί, ή ακόμα πιο πέρα να τολμήσει να διαχειριστεί."

"Τα μυστικά μου, τα πραγματικά, μυστικά μου, δεν βγαίνουν στην επιφάνεια, όχι από φόβο, ούτε από τύψεις, αλλά γιατί πηγάζουν από δυνάμεις που ο σύγχρονος κόσμος έχει ορκιστεί να τα θάψει ως απειλές για την ίδια του την ύπαρξη..."

"Και αυτό είναι ένα βάρος το οποίο, πίστεψέ με, δεν θα ευχόμουν σε κανένα να κληθεί να το σηκώσει στους ώμους του..."


Σαγιάνε Ασάχι

  • Άνθρωπος
  • Καθηγητής
  • Level 20
  • Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
"Κανένας δε μοιράζεται το βάρος του Γκλίριον. Το βάρος μου είναι μόνο δικό μου. Και το δικό σου μόνο δικό σου. Αλλά μπορείς να έχεις κάποιον να το αποδέχεται. Αποδοχή, αυτό είναι το κλειδί. Και ναι αυτό θέλει θάρρος. Έχεις το θάρρος να κοιτάξεις κάποιον και σαν καθρέφτης του εαυτού σου να ανοιχτείς; Και να σε αποδεχτεί; Ή φοβάσαι την απόρριψη; Ότι θα σε δουν και θα σε θεωρήσουν απότοκο στεβλό και σάπιο;" Κοίταξε αλλού.

"Πάντα το ίδιο λάθος. συνεχίζω να έχω τις αμφιβολίες μου για την επαφή σου με αυτά, που, ο περιορισμένος κόσμος των αισθήσεων, δεν μπορεί να διανοηθεί, ή ακόμα πιο πέρα να τολμήσει να διαχειριστεί" είπε τα λόγια του. "Το τι μπορώ να διαχειριστώ το ξέρω εγώ. Όλοι οι υπόλοιποι κάνουν εκτιμήσεις. Έτσι κι εσύ. Μη κρύβεσαι πίσω από το τι θ ε ω ρ ε ι ς πως μπορώ να διαχειριστώ για τη σιωπή σου." και τον κάρφωσε στα μάτια.

"Παραμένει να θέλει θάρρος. Όλα τα υπόλοιπα είναι δικαιολογίες. Γιατί είναι ο φόβος της απόρριψης αυτό που μας κρατά, τον οποίο πασπαλίζεις με φαμφάρες περί διαχείρισης, κατανόησης και λοιπών. Εκφράσου, και ότι δε καταλαβαίνει αυτός με τον οποίον τα μοιράζεσαι άστο να στο διευκρινήσει ο ίδιος. Και ότι ζητήσει να του εξηγήσεις, να το κάνεις. Αλλά φτάνει με τις δικαιολογίες. Με αηδιάζουν" τελείωσε παίζοντας με το Άχαρον στο χέρι της, ισορροπώντας το και γυρνώντας λεπίδα και λαβή.