Rasnarry Academy

[Quest] Γκραχλ ΙΙ - Οδεύοντας στον προορισμό

Αιολίς Ιντούν

  • Άνθρωπος
  • Βοηθός Καθηγητή
  • Level 8
  • Αλχημιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
«Ω, ουάου!», η Ιντούν έκανε ένα βήμα πίσω. Η φωνή της είχε χρωματιστεί με ενθουσιασμό και περιέργεια, παρά με ανησυχία και φόβο.

Την εντυπωσίαζε η φύση, την ενθουσίαζε η ισορροπία που νωρίτερα είχε παρατηρήσει και που επαναλαμβάνονταν και ακόμη περισσότερο, της κινούσε το ενδιαφέρον ο προστάτης της Καθηγήτριας Μαρκιέλ. 

«Συγγνώμη!» πλησίασε τη Βαλησίνη Εφευρέτη φορώντας ένα χαμόγελο θαυμασμού προς το έργο της και μάτια μεγάλα, λαμπερά για όλες τις νέες γνώσεις και τις συνδυαστικές προοπτικές που έπαιρναν μορφή στο μυαλό της.

«Γιατί είναι τόσο αθόρυβος; Είναι το υλικό του; Μέχρι ποια απόσταση μπορείτε να τον στείλετε υπό τον έλεγχό σας; Σε τι θερμοκρασία αντέχει; Θα σας πείραζε να δοκιμάσουμε να τον μεταφέρω με τις δικές μου δυνάμεις μέχρι ένα σημείο; Δε θα χρησιμοποιήσω τη φώτια, είναι κρίμα να διακινδυνεύσουμε τέτοιο όμορφο δάσος, με τον αέρα θα το προσπαθήσουμε, συμφωνείτε;»

Αυτή η αποστολή ήταν στην πραγματικότητα η δεύτερη πραγματική έξοδος της Ιντούν. Σε αντίθεση με τη Νεδάρ, είχε ξεκινήσει με πολλές υποψίες για το νησί του Γκραχλ, έχοντας μάθει αρκετά από το προηγούμενο ταξίδι και τις αναμετρήσεις τους. Η συμβολή του Σίνγκεν την είχε βοηθήσει να ωριμάσει περισσότερο από όσο υπολόγιζε, αν και ακόμη δεν εμπιστεύονταν τον εαυτό της και την αντίδραση που θα είχε σε μία ξαφνική μάχη. Όμως, όσο κι αν ήθελε να επιτρέψει στην αμφιβολία να την περικυκλώσει, κάτι δεν την άφηνε. Ο αέρας έφερε ανεπαίσθητες νότες δύο ατρόμητων παρουσιών που αναγνώριζε κάπως. Τα ρεύματα της ατμόσφαιρας τις συνόδευαν με μία αίσθηση ειρήνης και καθαρότητας. Η Ιλίντιεν και ο Λάντριαν βρίσκονταν κοντά.

Πού να φανταζόταν ότι ο τρόμος που ένιωθε για την Πολεμίστρια στην Ακαδημία θα εμφανίζονταν πλέον ως αίσθημα ασφάλειας! Ναι, δεν είχαν κάτι να φοβούνται. Στην κεφαλή της αποστολής βρίσκονταν η Καθηγήτρια Σαγιάνε Ασάχι, συνοδευόμενη από τον αγαπημένο μαθητή της Καθηγήτριας Άτρας, τον ανίκητο Ούμπρο και την Κέννα. Δεν την είχε δει να μάχεται μέχρι εκείνη την ημέρα, αλλά είχε ακούσει ότι η κοπέλα ήταν ατρόμητη. Ακριβώς όπως και η μέντοράς της, η Ασάχι, δε σταματούσε με τίποτα και η Ιντούν χαίρονταν υπερβολικά πολύ που βρίσκονταν μαζί τους.

Η δύναμή τους δε σταματούσε εκεί όμως. Ανάθεμα αν παρέλειπε τους Αλχημιστές. Σίγουρα ήταν λιγότεροι από τους Πολεμιστές, μικρότεροι σε ηλικία, προφανώς και σε εμπειρία, διέθεταν όμως αυτό που έλλειπε από την επικρατή Φατρία, τη μαζική επίθεση. Επικεντρώθηκε η ματιά της στη Σολ και την Αλέξα, φωτιά και νερό. Ύστερα κοίταξε τη Μοργκέιν που τη λάτρευε και θυμήθηκε πώς τους είχε λύσει τα χέρια στη Νεδάρ με τον πάγο της. Έπειτα... η ίδια; Αμφιβολίες και περισσότερες αμφιβολίες. Η μυρωδιά από καμμένη σάρκα της έφερε ακόμη ναυτία, υπενθύμιζε όμως στον εαυτό της πως ζούσε εξαιτίας αυτών της των δυνατοτήτων. Όφειλε να εμπιστευτεί τον εαυτό της.

 Ξανάστρεψε το βλέμμα στον προστάτη της Καθηγήτριας Μαρκιέλ και τον προστάτη της. «Να μια ακόμη κρυφά δυνατή φατρία», σκέφτηκε και χαμογέλασε, καθώς οι πράξεις στο μυαλό της έβγαιναν. Ούτε από Θεραπευτές θα έμεναν.

Ο άγνωστος της εξίσωσης ήταν ένας, η Άρντα. Η δικαιολογία πως κάνουν απλώς μία εξερεύνηση στο νησί και έστειλαν μία μαθήτρια Ιστορικό με όλη σχεδόν την Ακαδημία, συν ότι πριν ξεκίνησαν δύο Πολεμιστές να καθαρίσουν το νησί, ώστε να αφιχθούν οι μαθητές με ασφάλεια δεν έπειθε την Ιντούν. Πριν φύγουν, έκανε τους ανάλογους υπολογισμούς. Στο πλοίο διάβασε για τις πορείες των Τάρι, τη χιλιομετρική απόσταση από την Ακαδημία μέχρι το Γκραχλ. Υπολόγισε το χρόνο ταξιδιού από θαλάσσης της Ιλίντιεν και του Λάντριαν. Οι Πολεμιστές συνάντησαν εχθρούς. Σύμφωνα με την Ενεργειακή της Αίσθηση, η πορεία τους ήταν πεντακάθαρη και προσεκτικά σημαδεμένη. Τι φυλούσαν λοιπόν οι εχθροί; Τι βρήκε η Ιλίντιεν , εκτός από το σκίτσο που τους έστειλε και φευγαλέα είδε η Ιντούν; Τι σήμαινε; Ποια η βαρύτητά του και ποια η σύνδεση με την Άρντα;

Έφτανε απόγευμα. Θα κατασκήνωναν σύντομα, αλλά διψούσε για παιχνίδι με τον Προστάτη της Καθηγήτριας Μαρκιέλ. Μπορούσε να παίξει αν της επέτρεπε, ήταν ασφαλείς.
« Τελευταία τροποποίηση: Μάιος 18, 2020, 08:13:24 μμ by Αιολίς Ιντούν »


Σαγιάνε Ασάχι

  • Άνθρωπος
  • Καθηγητής
  • Level 20
  • Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Σαγιάνε γύρισε τα μάτια της όταν ο Ούμπρο άρχισε να μιλάει, για την ακρίβεια να φλυαρεί. Αλλά αυτό το κομμάτι του την χαροποιούσε δεόντως. Είχε καιρό που ο Ούμπρο έδειχνε σημάδια κοινωνικοποίησης και όχι απλά βίας. Ο νεαρός Βαλησίνος σίγουρα είχε δρόμο μπροστά του αλλά η αλλαγή του ήταν εμφανής. Η Ιλίντιεν τον είχε αναλάβει και ήταν σκληρή απέναντι του, όπως και έπρεπε. Σκληρή μα δίκαιη. Και περήφανη. Έτσι η φλυαρία του Ούμπρο ήταν μια μελωδία στα αυτιά της, αν και ενοχλητική. Παρόλα αυτά δεν ήθελε να κόψει τον ενθουσιασμό του. Ίσως λίγες ήταν οι φορές που του έβγαινε η παιδικότητα της ηλικίας του. Ειδικά με τη ζωή που είχε στο παρελθόν..

Τόσα ερωτήματα πάνω στη φλυαρία που η Σαγιάνε δεν ήξερε αν άξιζε να απαντήσει ή να τον αφήσει να προχωρήσει παρακάτω. Αλλά να κάτι που δε μπορούσε να αγνοήσει. Ο Ούμπρο σχεδόν της επέβαλλε να εξέτασει την τρίαινα του, βάζοντας την πλήρως στο οπτικό της πεδίο, αλλά παράλληλα μια ιδέα της ήρθε. Τον κοίταξε βίαια στα μάτια σε μια έντονη βαθιά ματιά και ένα σαρδόνιο χαμόγελο φάνηκε στα χείλη της. Ναι, ο Ούμπρο θα μπορούσε...   σκέφτηκε.

Πήρε την τρίαινα με ευλάβεια, άλλωστε ήταν το Όπλο του. Στην αρχή εξέτασε στο χέρι  της το βάρος της. Αρκετά βαρύτερο από το δόρυ, διαφορετική κατανομή του βάρους μπροστά και πίσω, λογικό μεν. Το κέντρο βάρους της λίγο χαμηλότερα στο μπροστινό μέρος της αλλά τέλεια ισορροπημένο παρά τη διαφορά μήκους. Τρίαινα...κοίτα να δεις...Άραγε πόσο αποτελεσματική ήταν απέναντι σε ένα δόρυ, ή μάλλον το αντίστροφο σκέφτηκε. Και έπειτα, αυτό που της καρφώθηκε στο μυαλό. Θα τον έβαζε αιφνής αμέσως σε τεστ. Άλλωστε στους Πολεμιστές ή μάθαινες αμέσως ή βούλιαζες και αυτό ο Ούμπρο το ήξερε.

Με την τρίαινα στο χέρι γύρισε και τον κοίταξε. Είχαν ακόμα δρόμο και με τους δυο τους πίσω τα άτομα που κινούσαν την πορεία ήταν ασφαλή.
"¨Ούμπρο, ξέρω ότι έχεις πολύ καλό μάτι και κοιτάς να μαθαίνεις συνεχώς. Έχεις μετρήσει καθόλου τους βηματισμούς μου όταν χορεύω, τους χρόνους μου;" τον ρώτησε και κοιτώντας την διακόσμηση της τρίαινας του, του έδωσε χρόνο να απαντήσει...
« Τελευταία τροποποίηση: Μάιος 17, 2020, 07:09:43 μμ by Σαγιάνε Ασάχι »


Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Καθηγητής
  • Level 16
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Καθώς η Λυριεν κοίταζε το Γκλιμς μαζί με την μαθήτρια της την Αρυα, εμφανίστηκε από το πουθενά, αέρινα θα έλεγε κάποιος, η βοηθός καθηγητη, η καινούρια. Η Λύριεν αμυδρά θυμόταν ότι την λένε Ιντουν.Ξαφνικά την βομβάρδισε με ερωτήσεις για το Γκλιμς.

Η Λύριεν την κοίταξε, προσπαθώντας να την παρακολουθήσει. Αλλά τελικά άρχισε να γελάει... Τόσες ερωτήσεις! Ανεμοστροβιλο της θυμησε!

"Ναι ναι. Θα στα πω όλα! Περίμενε!" γέλασε στην βοηθό η Λυριεν. Δεν ήξερε ποιας τα μάτια ήταν πιο λαμπερά. Τα δικά της που τον δημιούργησε, ή της Ιντουν που ήθελε να παίξει μαζί του.

"Κοίτα, είναι από ένα είδος γλίτσας που δημιούργησα σε ένα εργαστήριο, αξιοποιώντας μια παλιά οικογενειακή συνταγή. Τα παλιά χρόνια, ο προπαππους του παππού μου, ή κάτι τέτοιο, είχε δημιουργήσει κάτι ανάλογο. Εγώ δεν τον έχω φτάσει στα όρια του για να δω πόσο αντέχει. Οι σημειώσεις που βρήκα, έλεγαν, όσο μπορούσα να διαβασω την αρχαία γλώσσα των Βαλησινων, ότι δεν αντέχει στη φωτιά. Αλλά κάπου αλλού διάβασα ότι η φωτιά, δεν τον καταστρέφει τελείως, αν ρίξεις νερό, αναγεννιεται. Σαν να παίρνει τα μόρια του νερού, και όταν τα αντικαταστησεις, επανέρχονται. Όσο για τον αέρα, νομίζω ότι θα είναι ασφαλής. Αρκεί να καταλάβει ότι δεν θέλεις να του κάνεις κακό. Έχουμε ένα παράξενο τηλεπαθητικο τρόπο να αλληλεπιδρουμε. Λειτουργεί αυτόνομα για να με προστατεύσει, όπως και όσους του πω. Θα τον κάνω να νιώσει φιλικά μαζί σου, για να σε δέχεται. "

Η Λύριεν έκλεισε για κλάσματα δευτερόλεπτα τα μάτια της. Έφερε την εικόνα της γλυκιάς Ιντουν στο μυαλό της. Ξεκάθαρα. Η Λύριεν είχε δυσκολευτεί πολύ στην αρχή να συγκεντρώνει μια συγκεκριμένη εικόνα και να την προβάλει νοητά στο Γκλιμς. Αν ήταν σε ανάγκη, δεν θα προλάβαινε, ευτυχώς που ο Γκλιμς λειτουργουσε και μόνος του... Πλέον, είχε βρει το κόλπο, και ο Γκλιμς σαν να φούσκωσε λίγο. Ήταν σαν ένα μικρό λοφακι, περίπου 80 πόντους. Σαν μικρό ηφαίστειο? Πάντως έκανε αμυδρή κίνηση ότι κατάλαβε.

Η Λύριεν περήφανη για την δημιουργία της, γύρισε προς την Ιντουν με μάτια που έλαμπαν.

"Έγινε. Τώρα σε ξέρει. Μπορείς να παίξεις μαζί του όποτε θέλεις! Αλλά καλύτερα κάποια στιγμή που θα είμαστε χαλαρές, σε ελεγχόμενο περιβάλλον. Γιατί τώρα ενδέχεται να μας χρειαστεί... Μην ξεχνάς, είναι Προστάτης και πρέπει να τον αφήσουμε να κάνει τη δουλειά του. "

Περπατώντας με αυτήν την ευχάριστη παρέα, η Λυριεν είχε χαλαρώσει αρκετά. Δεν ήταν πλέον τόσο σφιγμενη. Αλλά κατάλαβε ότι είχε κουραστεί... Όσο κι αν ακολουθούσαν μονοπάτι, δεν ήταν ιδανικό για περπατημα... Και παρ όλο που η φυσική της κατάσταση ήταν καλή κουράστηκαν τα πόδια της.
Σκέφτηκε να ξαπλώσει επάνω στο Γκλιμς να την πάει βόλτα... Γέλασε δυνατά και οι συνοδοιπόροι της την κοίταξαν.


Άρυα Λιρέλ

  • ΣΤ' Έτος
  • Θεραπευτής
  • Level 9
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Έχανε όντως την αισιοδοξία της;

Η Άρυα δεν συμφωνούσε. Δεν κοιτούσε τα πράγματα ούτε υπερβολικά αισιόδοξα, ούτε όμως και απαισιόδοξα• ήταν κάπου στη μέση. Έβαζε κάτω τα γεγονότα, και έψαχνε το πιο ρεαλιστικό σενάριο. Δεν μίλησε όμως.
Η Λύριεν είχε ήδη αλλάξει θέμα, παρουσιάζοντάς της τον προστάτη της τον Γκλιμς. Ο μικρούλης, γεμάτος χάρη, πιανόταν απ' όπου έβρισκε και προχωρούσε με γοργούς ρυθμούς.

«Δεν είναι γλυκούλης;» τη ρώτησε η Λύριεν, και η Άρυα κούνησε αμέσως καταφατικά το κεφάλι με ένα πλατύ χαμόγελο, μη μπορώντας να πάρει τα μάτια της από πάνω του.

«Θα ήθελα κάποια μέρα να μου έδειχνες τι μπορεί να κάνει. Ξέρεις, ο Αλλάσιος μου είχε προτείνει να βρω κάποιον πολεμιστή, για να εξασκηθώ λίγο και γω για κάτι τέτοιες αποστολές. Ίσως θα ήταν καλός αντίπαλος για μένα, αφού δε τολμάω καν να σκεφτώ πώς θα τα πήγαινα αν έκανα εξάσκηση με κάποιον πολεμιστή!» κατέληξε γελώντας, αν και δεν μπορούσε να φανταστεί τον εαυτό της να παλεύει με αυτό το γλυκό ζελεδάκι.

Ξάφνου φάνηκε η Ιντούν• τρομερά ξετρελαμένη με τον Γκλιμς, έπιασε τη Λύριεν απ' τα μούτρα με τις απανωτές της ερωτήσεις. Η Άρυα περπάτησε για λίγο σιωπηλή δίπλα τους, μα την προσοχή της τράβηξε σύντομα μια άλλη φωνή, προς το τέλος της ουράς. Γύρισε και έριξε μια φευγαλέα ματιά στον Ούμπρο, που κάτι φώναζε ενθουσιασμένα στη  Σαγιάνε. Τον είδε να προτείνει την τρίαινά του προς το μέρος της και δεν μπόρεσε να συγκρατήσει ένα χαμόγελο, τόσο για αυτό, όσο και για το πειρακτικό σχόλιο της Κέννα.

Πάνω που ήταν έτοιμη να γυρίσει την προσοχή της στην συζήτηση για τον Γκλιμς, το βλέμμα της έπιασε τη Μοργκ κάπου στο τέλος. Πώς βρέθηκε αυτή εκεί;, αναρωτήθηκε, και καθώς την έβλεπε μόνη της, χαιρέτισε ευγενικά τα κορίτσια για να πάει να της κάνει παρέα.

Προσπέρασε αρκετά άτομα, που την κοίταξαν ενοχλημένα καθώς τους έσπρωχνε απαλά για να τους προσπεράσει, μέχρι που έφτασε δίπλα της. Η Μοργκ δεν την είχε πάρει καν χαμπάρι.
«Τι κάνεις εσύ εδώ πίσω;», τη ρώτησε εύθυμα, καθώς την έπιανε αγκαζέ χωρίς να το περιμένει.
«Νόμιζα ότι ήσουν μπροστά. Δεν σε είδα όταν βγήκα και υπέθεσα ότι έφυγες με τους πρώτους».


Μοργκέιν Θερέλ

  • Δ' 'Ετος
  • Αλχημιστής
  • Level 7
  • Βαλησινή
    • Προφίλ
    • ΦΧ
«Τι κάνεις εσύ εδώ πίσω;», τη ρώτησε η Άρυα καθώς την έπιανε αγκαζέ.
«Νόμιζα ότι ήσουν μπροστά. Δεν σε είδα όταν βγήκα και υπέθεσα ότι έφυγες με τους πρώτους».
Αγκάλιασε το χέρι της φίλης της και κούνησε το κεφάλι της με τρόμο. "Όχι," απαντησε κάπως παραπονιαρικα, "ήμουν κάτω στην καμπίνα και διάβαζα. Όταν κατάλαβα ότι φτάσαμε προσπάθησα να ανέβω στο κατάστρωμα όμως κάποιος είχε κλειδώσει την πόρτα" έσκυψε προς την Άρυα και είπε χαμηλόφωνα "αναγκάστηκα να σπάσω την κλειδαριά για να σας προλάβω."  Η Άρυα ήταν έτοιμη να γελάσει, και είχε δίκαιο. Όσο το σκεφτόταν και η ιδια τόσο πιο αστείο γινόταν.
"Ευτυχώς ήρθες εσύ σε εμένα. Με τόσο τρέξιμο που έριξα νιώθω ότι θα πέσω κ..." πριν προλάβει να ολοκληρώσει την πρόταση παραπατησε σε μια πέτρα και έπεσε, κάνοντας όλα τα κεφάλια της Ακαδημίας να γυρίσουν και να την κοιτάξουν.


Αιολίς Ιντούν

  • Άνθρωπος
  • Βοηθός Καθηγητή
  • Level 8
  • Αλχημιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
"Όλοι στοπ! " Φώναξε η Άρντα μόλις άκουσε το γδούπο.

Η Ιντούν εκσφενδονίστηκε από τη θέση της σαν ελατήριο και προσγειώθηκε μπροστά στην αγαπημένη της Μοργκειν.

"Άρυα και Χελένα γρήγορα! " Μίλησε επιτακτικά, ώστε οι θεραπεύτριες να προστρεξουν στην ανάγκη. "Οι υπόλοιποι μην κουνηθείτε!"

"Πλεύση του Αιόλου! " Η Ιντούν υψώθηκε στον αέρα. Ήταν η μόνη που είχε πτήση ανάμεσα τους και τώρα τη χρησιμοποιούσε για να εξερευνήσει την περιοχή.

Τα μάτια της είδαν ένα ιδανικό ξέφωτο δίπλα στο ποτάμι, θα μπορούσαν να κατασκηνώσουν εκεί. Κατέβηκε για να διαπιστώσει αυτό που υποψιάζονταν, όντως υπήρχαν σημάδια φωτιάς, το έδαφος ήταν προσφορο. Δεν έμεινε όμως σε αυτές τις πληροφορίες. Η Ιντούν πέταξε μακρύτερα, στην κατεύθυνση που φημολογουνταν ότι βρίσκονταν ο πρώτος ναός. Λίγο αργότερα τον είδε, ήταν όντως εκεί και ήταν όσο όμορφος όσο είχε περιγράψει η τρομακτική Ιλίντιεν. Τόλμησε λίγη ακόμη απόσταση, ο Αιθέρας της έφτανε.

"Ω! " Αναφώνησε "αυτό το άλογο το ξέρω! "

Η Ιντούν επέστρεψε γρήγορα στο μέρος που σταμάτησε η αποστολή.

"Κατασκηνώνουμε σε μισή ώρα δρόμο. Οι Πολεμιστές θα βοηθήσετε τη Μοργκειν και οι Αλχημιστές μαζί μου! Στηνουμε κατασκήνωση! "

Πριν προχωρησει πλησιασε την Καθηγήτρια Ασάχι.

"Συγγνώμη για την πρωτοβουλία", της ψιθυρισε, " Είδα την Ατρας και το Λαντριαν σε απόσταση μίας ημέρας. Μέχρι αυριο το μεσημέρι θα τους συναντήσουμε. "


Μοργκέιν Θερέλ

  • Δ' 'Ετος
  • Αλχημιστής
  • Level 7
  • Βαλησινή
    • Προφίλ
    • ΦΧ
ΜΑ ΤΗΝ ΘΕΆ ΤΙ ΝΤΡΟΠΗ
"Ευχαριστώ πολύ," είπε δειλά προς την Ιντούν που έτρεξε κοντά της "Είμαι καλά, δεν χτύπησα ευτυχώς ". Κάποιοι την κοιτούσαν ανήσυχα, κάποιοι άλλοι επικριτικά, όμως  ήταν η Αρυα εκεί για να τους βάλει στην θέση τους με ένα βλέμμα. Πάλι καλά μπορώ να συνεχίσω και δεν θα καθυστερήσω την αποστολή. σκέφτηκε με ανακούφιση και συνέχισε να περπατάει μέχρι το σημείο που τους υπέδειξε η Ιντούν για να κατασκηνωσουν. Αφού λοιπόν δεν χρειάστηκε φροντίδα ήταν διαθέσιμη να βοηθήσει με το στήσιμο μαζί με τους υπόλοιπους αλχημιστές.

Η νύχτα δεν άργησε να τους βρει. Χαλαρή πλέον και χωρίς τον καυτό ήλιο πάνω από το κεφάλι της μπόρεσε να απολαύσει το βραδινό τοπίο. Υπήρχε μια πρωτογονη ενέργεια σε αυτό το νησί, μπορούσε να την νιώσει, την τρόμαζε μα συνάμα την ενθουσίαζε. Ο κόσμος ήταν μεγαλύτερος από όσο φανταζόταν και ήθελε να τον δει από άκρη ως άκρη,ξεκινώντας με αυτό το νησί! Αύριο ήταν η μέρα που θα ξεκλείδωναν τα μυστικά του.
Αποκοιμήθηκε με αυτην την σκέψη και τον ήχο του ποταμού που κυλούσε λίγα μέτρα μακρυά τους.


Αλέξα Γκάρντεν

  • Σοβερίνος
  • Αλχημιστής
  • Level 3
  • Δ' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
"Ιιιιιιιιι!!!" έκανε η Αλέξα όταν είδε τη φίλη της να πέφτει. Ευτυχώς δεν έπαθε τίποτα... Πρόλαβε η Ιντουν και η Αρυα και τη βοήθησαν...

Ίσως να ήταν και από κούραση, σκέφτηκε η μικρή σοβερινη. Και η ίδια ένιωθε μια μικρή ατονία...

 Από τον καιρό που ξαναεπεστρεψε στην Ακαδημία δεν γυμναζοταν τόσο. Στη χώρα των σοβερινων, ήξερε κάθε βασικό βουνό ή λόφο. Επιβαλοταν επίσης να ξέρει τους ποταμούς και τα πηγάδια. Δεν γινόταν να πηγαίνουν τα ζώα για βοσκη, χωρίς να υπάρχει πόσιμο νερό και ίσκιος και φρέσκο χορτάρι. Αυτός ήταν ο βασικός λόγος που η μικρή περιοδευε με τους δικούς της...

Τώρα δεν περπατούσε καν.. Από τον κοιτώνα, στις αίθουσες διδασκαλίας και πίσω... Αντε και μια μικρή βόλτα ως τα όρια του προαυλιου... Το αποφάσισε να ξεκινήσει μαθήματα γυμναστικής... Ισως ιππασίας, με την καθηγήτρια Ιλιντιεν, που την συμπαθούσε απεριόριστα η μικρή...

Όταν ήρθε η ώρα να στήσουν τον καταυλισμό τους, η Αλέξα ήταν η πρώτη που βοήθησε. Ήξερε να τα κάνει από μωρό αυτά.... Πήγε στην Ιντουν, η Ιντουν με το αγερι της, της έστελνε τα πράγματα και η μικρή τα έβαζε στην κατάλληλη θέση. Όλοι βοήθησαν και μια οργανωμένη κατασκήνωση ξεφυτρωσε σε λίγη ώρα.

Η κούραση ήταν εμφανής σε όλους.Καποιοι έκατσαν σε μικρά πηγαδάκια και συζητούσαν, αλλά μετά από λίγο η Αλέξα κοιμήθηκε και έβλεπε όνειρα γλυκά με τις αγαπημένες της κατσικουλες... Ειδικά την πιο όμορφη... Την Αφροξυλανθη... Μωράκι, λευκή, με καφετι μπάλωμα στο ένα πόδι...