Rasnarry Academy

[Side Quest] Το Φως της Πόλης (Ανοιχτό)

Σολ Οτίγιε

  • Άνθρωπος
  • Αλχημιστής
  • Level 6
  • Ζ' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ημέρα 5, Μήνας Δοέλια, Έτος 1305

Ήξερε ότι ήταν κοντά, το έλεγε η διαίσθηση της. Η Αρχαία Πόλη των Σοβερίνων βρισκόταν κάπου εδώ γύρω, χαμένη μέσα στην άμμο και στην ξηρασία της περιοχής. Ακόμα και αν το κρύο στις υπόλοιπες περιοχές ήταν τσουχτερό, περνώντας την Ελεσσέα, ήταν λες και μπήκαν στους φούρνους των μαγειρείων των Θεών. Η Σολ σκούπισε με το χέρι της το μέτωπο της και κοίταξε τον ουράνιο θόλο, που ο ήλιος μεσουρανούσε και τους πρόσφερε τις ακτίνες του, οι οποίες τους ταλαιπωρούσαν τις τελευταίες μέρες. Είχαν περάσει τα σύνορα της Χώρας των Ανθρώπων ή έτσι πίστευε τουλάχιστον. Ο Χάρτης για τα ουδέτερα εδάφη της Σοβέης, που είχαν αγοράσει όλοι μαζί είχε αποδειχτεί ακριβής… Αν και πόσο ακριβής, που όταν μπροστά τους απλώθηκε η Έρημος της Σοβέης, όλοι προσευχόντουσαν για ένα καραβάνι Σοβερίνων να τους δείξει τον δρόμο.

Η Αποστολή, δημιουργήθηκε σχετικά γρήγορα, με μαθητές από την σχολή, να θέλουν να δουν επιτέλους από κοντά την κατεστραμμένη πόλη, που τόσα είχαν μάθει από τα εγχειρίδια και τις παραδόσεις των καθηγητών τους. Η Σολ θυμόταν για τον αρχικό πόλεμο Ξωτικών, Ανθρώπων και Σοβερίνων, με τους πρώτους να ζητούν τις λίθους των υπόλοιπων δύο, αλλά οι Σοβερίνοι αρνούμενοι να την παραδώσουν επισφράγισαν την μοίρα της όμορφης πόλης τους. Λεγόταν ότι η ομορφιά της Σοβέης ξεπερνούσε κάθε άλλης. Με κήπους να κρέμονται και ένα εμπορικό κέντρο που η Ελεσσέα θα ζήλευε, η πόλη απαριθμούσε εκατομμύρια Σοβερίνους και χιλιάδες Ανθρώπους που απολάμβαναν την αφθονία της πόλης τους. Αλλά μετά την λεηλάτησή της, με τις φωτιές να φθάνουν στον ουρανό ήταν λες και οι Θεοί καταράστηκαν και την Φυλή αλλά και την Πόλη που δεν έδωσαν να κατοικηθεί ξανά από κανέναν για χρονικό διάστημα ενώ οι Σοβερίνοι αρνήθηκαν πλέον να κατοικήσουν κάπου μόνιμα.

«Νομίζω κάτι βλέπω στον ορίζοντα… ή οι Θεοί παίζουν με τα μάτια μου…» φώναξε η Σολ δυνατά, και γύρισε να κοιτάξει πίσω της, που οι ταλαιπωρημένοι φίλοι της προσπαθούσαν να περπατήσουν όπως και η ίδια στην άμμο που τους έκαιγε. Φορτωμένοι όλοι, με ότι θα χρειαζόντουσαν, και με τουρμπάνια γύρω από το πρόσωπο τους, για ασφάλεια από την άμμο, δύσκολα έβλεπες καθαρά, αλλά η Σολ είχε καλό προαίσθημα.


Αλέξα Γκάρντεν

  • Σοβερίνος
  • Αλχημιστής
  • Level 3
  • Δ' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Αλεξα ηταν παρα πολυ χαρουμενη που θα πηγαιναν στα μερη της.Ηταν απο τους πρωτους μαθητές που ειπε ναι σε αυτην την πρόσκληση.Ειχε ακουσει τοσα για την χαμενη πολη και θα της δινόταν επιτέλους η ευκαιρία να την εξερευνήσει.

Λένε οι Σοβερινοι,ότι για να μπορέσει να λειτουργήσει σωστά μια πόλη με εκατομμύρια κατοίκους, το σημαντικότερο όλων είναι το νερό.Έτσι, η πόλη της Σοβέης, είχε ένα μοναδικό σύστημα ύδρευσης.Είχαν βρει τρόπους να εκμεταλλευτούν ακομα και το νερό της βροχής .
Κάθε σπίτι είχε πρόσβαση σε νερό πόσιμο και νερο για τα μικρά χωράφια που είχε η κάθε οικογένεια.
Στο κέντρο της, λένε, υπήρχε ένα κτίσμα τόσο περίτεχνο,που είχε μέχρι και κρεμαστους κήπους.

Η Αλέξα ετοίμασε ένα μικρό σακίδιο με τα απαραίτητα.Θα ήταν δύσκολο ταξίδι,μέσα στη ζέστη της ερήμου,οπότε πήρε πραγματικά τα απολύτως απαραίτητα.Ξηρούς καρπούς,ελάχιστα ρούχα,μια μικρή κουβέρτα γιατί θα διεσχιζαν κρύες περιοχες,παγουρακια για νερό και το πτυσσομενο μαχαίρι που της είχε κάνει δώρο ο αδερφός της,όταν έμαθε για την επίθεση που της είχαν κάνει στο Πορτμειρ.

Το ταξίδι κύλησε ομαλά, χωρίς προβλήματα.Όταν τελείωσαν τα δέντρα γύρω τους και πήραν θέση οι θάμνοι,άνοιξαν το χάρτη τους.Σύμφωνα με αυτόν, κοντευαν να φτάσουν.Η ζέστη ήταν πλέον ανυπόφορη...Ακόμα και η μικρή Σοβερινη,είχε αρχίσει να κουράζεται.Ήθελε να πιει το νερό όλο, αλλά ήξερε ότι αν δεν λειτουργούσαν τα αρχαία υδραγωγεία,θα πέθαιναν από τη δίψα.Άνοιξε λίγο το λεπτό ύφασμα που κάλυπτε το πρόσωπο της και ήπιε μόνο μια γουλιά.Κούνησε το παγουρι της και αφού σιγουρευτηκε ότι έχει αρκετό ακόμα,ήπιε μια δεύτερη γουλιά.

"Νομίζω κάτι βλέπω στον ορίζοντα? ή οι θεοί παίζουν με τα μάτια μου?" ακούστηκε δυνατά η Σολ!

Η Αλέξα γύρισε προς τη μεριά του ορίζοντα που κοιτούσε η συμμαθήτρια της.

"Σολ!!!Ναι!!!Την βρήκαμε!!!Κοίτα τις πέτρες αυτές!!!Είναι τόσο σωστά τοποθετημένες...Είναι σίγουρα τεχνητό αυτό το τειχος!!!" φωναξε κατενθουσιασμενη η Αλέξα και αρχισε να τρεχει προς τα εκεί.