Rasnarry Academy

Απρόοπτη έξοδος

Βίλιτοφ Θορνβερτ

  • Πολεμιστής
  • Level 18
  • Νέος Παίκτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Όταν αισθάνθηκε το κεφάλι της πάνω του έφερε το χέρι του γύρω της και την έσφιξε ακόμα περισσότερο. Το να πάει στη ταβέρνα εκείνο το βράδυ ήταν η καλύτερη απόφαση που είχε  πάρει, μέρες τώρα.

Ένα απαλό φιλί στα μαλλιά της και έπειτα έφερε το πρόσωπο της να τον κοιτάξει κατάματα.

"Ελπίζω να μην φάω κήρυγμα για αυτό που θα κάνω, Καθηγήτρια" μίλησε απαλά και τη φίλησε στο στόμα.
Ulu chi', dos z'klaen ust wund'ahk˙ to betray, you must first belong.


Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Καθηγητής
  • Level 17
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Λύριεν ένιωσε το μπράτσο του γύρω της... Την κράτησε σφιχτά κι εκείνη έκλεισε τα μάτια για να απολαύσει τη στιγμή...

Ένα απαλό φιλί στα μαλλιά... Η Λύριεν ένιωθε πρωτόγνωρα συναισθήματα. Σχεδόν ταραχτηκε με αυτή του την πράξη... Αλλά δεν είχε με τίποτα προβλέψει την συνέχεια...

Καθώς είχε κλειστά τα μάτια, ένιωσε το ζεστό του χέρι, στο μάγουλο της, να την σπρώχνει απαλά. Άνοιξε τα μάτια της και κοιταχτηκαν κατάματα...

"Ελπίζω να μην φάω κήρυγμα για αυτό που θα κάνω. Καθηγήτρια" είπε με στόμφο, τονίζοντας την τελευταία λέξη με την βαριά προφορά του.

ΚΑΙ...

Τη φίλησε...

Η Λύριεν έχασε τον κόσμο κάτω από τα πόδια της. Μια ζαλάδα κατέκλυσε το κορμί της... Τι ήταν αυτό!!! Απολαμβανοντας αυτό το δέσιμο, καταλάβαινε ότι η καρδιά της ήταν έτοιμη να σπάσει... Πλέον έλαμπε έντονα όλο το κορμί της...
Μη μπορώντας να αντιδράσει αλλιώς, έκανε αυτό που έπρεπε να γίνει...

Έσπρωξε απαλά τον Βιλιτοφ...Πήρε ένα κοχύλι που βρήκε δίπλα της... Σηκώθηκε, έβγαλε με μια κίνηση το φόρεμα, γιατί δεν θα προλάβαινε να στεγνώσει και έπεσε στη θάλασσα.

Έπρεπε να κάνει μια προσφορά στη Θεά Ωκεανία για αυτήν την ευτυχία που ένιωθε...

"Ειιι θα έρθεις?" του είπε πλατσουριζοντας, αφού είχε εναποθεσει στο βυθό την προσφορά της μαζί με ευχαριστίες.
« Τελευταία τροποποίηση: Ιούνιος 18, 2020, 05:56:51 μμ by Λύριεν Μαρκιέλ »


Σαγιάνε Ασάχι

  • Άνθρωπος
  • Καθηγητής
  • Level 20
  • Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Μπαίνοντας μέσα με την Ιλίντιεν κατευθύνθηκε προς τις τουαλέτες. Βγαίνοντας το μάτι της πήρε τον χορό της Ιλίντιεν και το ανάγωγο κουτάβι να κολλάει στη Λύριεν. Η Σαγιάνε έμεινε με το στόμα ανοιχτό. Μα πριν λίγο δεν είχε φιλήσει τον Ελντίν; Κουκούτσι για μυαλό είχε; Ήταν μαθητής!

Αποφάσισε να μη σπαταλήσει φαία ουσία και να επιστήσει τη προσοχή τόσο στην Ιλίντιεν την επόμενη μέρα, όσο και στη Λύριεν. Το κεφάλι της ηταν καλά παραδόξως αν και το στομάχι της την έξυνε. Αποφάσισε για το επομενο της νύχτας να το βγάλει με νερό. Ήδη είχε πιει εκεινο το δυνατό του Γκλίριον. Α ναι! Είχε ξεχάσει το ποτό της. Θα έπινε αυτό και τίποτα άλλο. Με αυτή τη σκεψη βρήκε ξανά τον Βαλύριον, τον Γκλίριον και την Ιλίντιεν ακριβώς στο μέρος που τους είχε αφήσει.


Φέργκαλ Ρουλακούς

  • Άνθρωπος
  • Θεραπευτής
  • Level 7
  • ΣΤ Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
"Με συγχωρείτε..." έσπευσε να δικαιολογηθεί ο Φέργκαλ μπαίνοντας ανάμεσα στις δυο κοπέλες που περίμεναν ξανά στη μπάρα.

Η οχλαγωγία είχε θολώσει το βλέμμα του και βουλώσει τα αυτιά του, δεν είχε ακούσει τις επίμονες ερωτήσεις των συμφοιτητριών του περί φαγητού και ποτού νωρίτερα. Είχε αντιθέτως χαθεί κοιτάζοντας το πλήθος, που έμοιαζε με μια μπερδεμένη μάζα να κουνιέται ταυτόχρονα στους ρυθμούς της μουσικής. Τελικά, ίσως αυτά τα μέρη δεν του ταίριαζαν. Το κεφάλι του είχε αρχίσει να βαραίνει κι ας μην είχε ακόμη πιεί γουλιά.

¨"Λοιπόν..." συνέχισε κοιτάζοντας μία την Αλέξα και μία την Κέννα. "Συμφώνω. Ας πιούμε κάτι κι ας τσιμπήσουμε κάτι. Έπειτα, θα συμφωνούσατε να βγαίναμε για λίγο έξω; Ίσως μια βόλτα στο λιμάνι;" τόλμησε να προτείνει, χαλαρόνοντας το ρούχο που φορούσε στον λαιμό για να πάρει αέρα.


Γκλίριον Νάντριελ

  • Ιστορικός
  • Καθηγητής
  • Level 17
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
"Αν έχεις καταλάβει τι γίνεται φίλε Γκλίριον εξήγησε και σε μένα."

Γύρισε και κοίταξε το Βαλύριον βαριεστημένα. "Από αύριο οι σκέψεις, απόψε προτιμώ το κεφάλι μου γεμάτο αλκοολικές παραισθήσεις."

Άφησε το βλέμμα του να τρέξει τριγύρω, ήταν όλοι εκεί, χαμ΄ος, φασαρία, χορός. Έκανε νεύμα στη μπάρα, "άλλα δύο, καυτερά αυτή τη φορά!"

Γύρισε και κοίταξε το νεαρό ξωτικό. "Δεν πιστεύω να κάνεις βήμα πίσω απόψε, πίνουμε!"

Και του έκλεισε το μάτι. Στο γύρισμα του κεφαλιού προς τη μπάρα, η ματιά του έπεσε πάνω της. Ένα νεύμα και ένα χαμόγελο ήταν αρκετό για την ώρα...


Ούμπρo Μέρμαν

  • Βαλησίνος
  • Πολεμιστής
  • Level 5
  • Ε' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Άρπαξε γρήγορα το μπουκάλι μαζί του και σηκώθηκε αμέσως, έτοιμος να την ακολουθήσει. "Πάμε λοιπόν, ας μπλέξουμε με τους καθηγητές, πλάκα θα χει!"

Ήξερε ότι θα έβρισκε το μπελά του με την Ιλίντιεν, αν έκανε κάτι ανόητο, όμως ήταν λίγα βήματα με΄χρι την άλλη άκρη της μπάρας, λίγες στιγμές συναναστροφής και ύστερα, βόλτα στο νυχτερινο Πορτμέιρ με την Άρυα, τι θα μπορούσε να πάει στραβά;


Άρυα Λιρέλ

  • ΣΤ' Έτος
  • Θεραπευτής
  • Level 9
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
«Ακολούθησέ με» είπε και του έπιασε το χέρι, ανοίγοντας δρόμο ανάμεσα στο πλήθος. Τα σπρωξίματα έπαιρναν και έδιναν. Λίγο πριν φτάσουν κοντά στο τραπέζι που ήταν ο Βαλύριον με τον καθηγητή Νάντριελ, σταμάτησε κάπως απότομα, αφού πρόσεξε δύο ακόμα παρουσίες• τη Σαγιάνε –που φαινόταν υπερβολικά μεθυσμένη για να ασχοληθεί μαζί τους– και την Ιλίντιεν, η οποία φαινόταν νηφάλια και αρκετά κεφάτη.

Έλα, θάρρος είπαμε σήμερα, σκέφτηκε και συνέχισε προς το τραπέζι τους. Ένας πελώριος νάνος που καθόταν πλάτη έκοβε τον δρόμο μπροστά της, και όσο και αν προσπάθησε να τον σπρώξει ευγενικά, ο νάνος δεν καταλάβαινε τίποτα. Η μουσική και το μεθύσι του δεν βοηθούσαν την κατάσταση. Γύρισε και έριξε ένα βλέμμα στον Ούμπρο, μα ήταν δύσκολο να κουνηθούν με τόσο κόσμο. Τον άφησε, και γύρισε πάλι προς τον νάνο. Πέρασε το χέρι της πάνω από τον ώμο του, τεντώνοντάς το παραπάνω από το φυσιολογικό με τη βοήθεια των δυνάμεών της, και για λίγο μπήκε στον πειρασμό να του τσιμπήσει το μάγουλο για να τον κάνει να την προσέξει. Γέλασε στη σκέψη, και άφησε το λαστιχωτό της χέρι να ταξιδέψει μέχρι τον ώμο του Βαλύριον, όπου και του έκανε νόημα για να τους δει. Εκείνος γύρισε για μια στιγμή έκπληκτος, μα σύντομα το βλέμμα του συνάντησε το δικό της. Εκείνη τη στιγμή η παρέα στα αριστερά της τα μάζεψε και έφυγε, ανοίγοντάς τους τον δρόμο.

«Καλησπέρα» είπε με ένα ντροπαλό χαμόγελο πλησιάζοντάς τους.
«Δώσε μου πέντε λεπτά» συνέχισε λίγο πιο χαμηλόφωνα απευθυνόμενη στον Ούμπρο, κι έπειτα γύρισε προς τον Βαλύριον.
«Εσένα ήθελα» είπε, και πήγε λίγο πιο κοντά του. Έβγαλε προσεκτικά το βραχιόλι που φορούσε στο δεξί της χέρι και του το έδωσε.
«Είναι αυτό που σου χρωστούσα» είπε σκύβοντας στο αφτί του, για να ακουστεί πάνω από τη μουσική.
«Βλέπεις την πέτρα στο κέντρο; Το έχω κουρδίσει, έτσι ώστε τα ελατήρια στο εσωτερικό να την τραβούν σιγά σιγά προς τα μέσα. Όταν φτάνει τέρμα κάτω, απελευθερώνει το άρωμα από ένα συνδυασμό βοτάνων που έχω βάλει στο κέντρο, που διεγείρουν τις αισθήσεις». Έκανε μια παύση και έγειρε λίγο πίσω, για να δει αν είχε ακούσει τι του έλεγε μέχρι εκείνη τη στιγμή.
«Αυτό που γυαλίζει στο κέντρο της πέτρας», συνέχισε, «είναι ένα μικρό κομματάκι από σπασμένο διαμάντι. Ήταν ενός φίλου πολεμιστή που το χρησιμοποιούσε στο όπλο του, μέχρι που έσπασε και έχασε τη δύναμή του. Μου το έδωσε ημιτελές όπως είναι, μήπως και με βοηθούσε για θεραπευτικούς σκοπούς και θεώρησα ότι για εδώ είναι ό,τι πρέπει. Με αυτό στο κέντρο, η δύναμη των βοτάνων πολλαπλασιάζεται στον μέγιστο βαθμό και σε ξυπνούν. Το μόνο που έχεις να κάνεις εσύ, είναι κάθε πρωί, με το που ξυπνάς, να το ξανακουρδίζεις» κατέληξε και τον κοίταξε με ένα πελώριο χαμόγελο.

Ήταν πολύ περήφανη που τα είχε καταφέρει.

«Δεν μπορείς να φανταστείς πόσες φορές προσπάθησα», συνέχισε. «Γι' αυτό και άργησα τόσο. Τις τελευταίες τρεις μέρες που το δοκιμάζω στον εαυτό μου δουλεύει, και τώρα που σε είδα σκέφτηκα ότι ήταν ευκαιρία να στο δώσω» κατέληξε, περιμένοντας με ανυπομονησία την απάντησή του.


Βίλιτοφ Θορνβερτ

  • Πολεμιστής
  • Level 18
  • Νέος Παίκτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Μια βουτιά στη θάλασσα δεν ακουγόταν και τόσο άσχημη ιδέα. Έβγαλε με μιας την τουνίκα από πάνω του και ακούμπησε ευλαβικά τη ζώνη με τα θηκάρια των στιλέτων του πάνω στον βράχο. Δεν θα επέτρεπε στην αλμύρα του νερού να διαβρώσει τηην εκτυφλωτική τους λάμψη. Βημάτισε σιγά προς εκεί που χτυπούσε το κύμα και με μια γρήγορη βουτιά, βρέθηκε μέσα στο παγωμένο νερό.

Γεννημένος και μεγαλωμένος στον Βορρά, ο Βίλιτοφ είχε αποκτήσει μια ελαφριά ανοσία στο κρύο και ιδιαίτερα όταν αυτό περιλάμβανε νερό και κολύμπι. Λάτρευε την ανατριχίλα που του πρόσφερε η χαμηλή θερμοκρασία και αυτή η ανεπαίσθητη αίσθηση πως η καρδιά παύει να χτυπά για ένα μόνο δευτερόλεπτο από την απότομη αλλαγή των θερμοκρασιών. Σαν να του έκοβαν την ανάσα και να την ξανα έβρισκε μετα από λίγο.

Κολύμπησε προς το μέρος της.

"Παραβγαίνουμε;" έδειξε με το κεφάλι του προς τα πιο βαθιά νερά, πιτσιλώντας την παιχνιδιάρικα.
Ulu chi', dos z'klaen ust wund'ahk˙ to betray, you must first belong.


Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Καθηγητής
  • Level 17
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Λύριεν δεν πίστευε την τύχη που είχε!!! Μα όταν ο Βιλιτοφ έβγαλε την τουνίκα... Μέσα της, για ακόμα μια φορά ευγνωμονουσε τη Θεά, για αυτή τη θέα!!! Τι σώμα!!! Πραγματικά εντυπωσιαστηκε!!!

Όταν της είπε να παραβγουν, η λυριεν γέλασε με την καρδιά της!!!

"Σοβαρά?" είπε με νάζι... "Θέλεις να παραβγεις με μια Βαλησινη?" κι έκανε μια βουτιά.

Πέρασε από κάτω του και πήγε από πίσω του. Χωρίς να την καταλάβει, του έδωσε ένα φιλί στο λαιμό κι εξαφανίστηκε στα βαθιά νερά, προκαλώντας τον.


Βίλιτοφ Θορνβερτ

  • Πολεμιστής
  • Level 18
  • Νέος Παίκτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
"Τί να πω" ανασήκωσε τους ώμους του "Μου αρέσουν οι προκλήσεις" της έκλεισε περιπαιχτικά το μάτι και όταν εκείνη βούτηξε και αναδύθηκε από πίσω του, προσπάθησε να γυρίσει, μα το φιλί τον άφησε έκπληκτο. Δεν έχασε περισσότερο χρόνο και βούτηξε. Κάτω από την επιφάνεια και μέσα στα σκοτεινά νερά μπόρεσε να τη διακρίνει και να παρακολουθήσει τη λυγερή της φιγούρα να λικνίζεται με χάρη σαν να βρισκόταν στο δικό της προσωπικό περιβάλλον. Μαγεμένος, ο Βίλιτοφ κολύμπησε πιο βαθιά και τη πλησίασε μα το φυσικό της ταλέντο στο νερό δεν μπορούσε να το συναγωνιστεί κανείς.

Έπειτα από λίγη ώρα βγήκε στην επιφάνεια παίρνοντας μια βαθιά ανάσα και τινάζοντας τα πορφυρά του μαλλιά από το περιττό νερό και αλάτι. Έτριψε προσεκτικά τα μάτια του και γέλασε. "Νίκησες" παραδέχτηκε, ελπίζοντας πως θα τον άκουγε.
Ulu chi', dos z'klaen ust wund'ahk˙ to betray, you must first belong.


Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Καθηγητής
  • Level 17
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Λύριεν αναδύθηκε ακριβώς δίπλα του.
"Νίκησες" της είπε ο Βιλιτοφ. Η Βαλησινη, θαύμασε την ομορφιά του, τη στιγμή που τίναζε τα μαλλιά του από το νερό.

"Εννοείται ότι νίκησα!!!" απάντησε με ναζί. Κούνησε απαλά το κεφάλι της, για να έρθουν τα γαλάζια της μαλλιά από την άλλη πλευρά, καθώς είχαν γίνει σαν βεντάλια επάνω στην επιφάνεια της σκούρας θάλασσας.

Πήγε κοντά του και του έπιασε το χέρι.

"Έλα μαζί μου. Χωρίς διαγωνισμούς όμως" του είπε στο αυτί. Πήραν μια μεγάλη ανάσα και τον οδήγησε στο βυθό. Έκανε στροφές γύρω του και του έδειχνε τα ψάρια, που γυάλιζαν υπό το φως του φεγγαριού.


Βαλύριον

  • Εφευρέτης
  • Καθηγητής
  • Level 16
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
"...απόψε, πίνουμε!". Δεν χρειάστηκε παραπάνω από αυτές τις δύο λέξεις του Γκλίριον για να επανέλθει στο ρυθμό του ο Βαλύριον. Κατεβάζει ένα ποτήρι, κατεβάζει και άλλο ένα. Καθώς γέμιζε το τρίτο ποτήρι ένιωσε ένα ελαφρύ άγγιγμα στον ώμο του και γύρισε  ξαφνιασμένος. Χρειάστηκε λίγα δευτερόλεπτα να συγκεντρωθεί και να καταλάβει τι συνέβει αλλά τελικά κατάφερε να εντοπίσει την Άρυα που τον σκούντηξε.

"Καλησπέρα  Άρυα, γιατί να θες εμένα σε μια τόσο γιορτινή μέρα;" την ρώτησε χαμογελώντας.

Η Άρυα του έδειξε ένα πανέμορφο βραχιόλι και του εξήγησε αναλυτικά τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούσε. Ήταν πραγματικά εντυπωσιακό το πως μια τόσο νεαρή θεραπεύτρια έφτιαξε ένα τόσο εντυπωσιακό δημιούργημα. Ο Βαλύριον πήρε το βραχιόλι και το κράτησε για λίγο στα χέρια του μην μπορώντας να αρθρώσει λέξη από τον ενθουσιασμό του. 

"Είμαι πραγματικά εντυπωσιασμένος! Δεν περίμενα καν να τα καταφέρεις αλλά με διέψευσες. Ίσως πρέπει κάποια μέρα να εξηγήσεις σε ένα μάθημα εφευρετών πως έφτιαξες αυτό το αριστούργημα." Δεν μπορούσε να κρύψει τον θαυμασμό του στα λόγια του. "Φυσικά μην νομίσεις ότι σε ξέχασα, μιας και τα κατάφερες σου χρωστάω και εγώ κάτι " είπε και έσκυψε να πιάσει το δερμάτινο σάκο του. Από εκεί μέσα έβγαλε το ξύλινο αγαλματίδιο του δράκου  Γκάλαντιν. "Πέρα από την ομορφιά του, αυτός ο δράκος έχει και μια πολύ πρακτική χρήση. πιέζοντας την ουρά του προς τα κάτω ανεβαίνει στο στόμα του ένα υλικό το οποίο όταν έρθει σε επαφή με τον αέρα αναφλέγεται και πιάνει φωτιά ένα φιτίλι. Έτσι μπορείς να έχεις φωτιά όπου και αν βρίσκεσαι." Της πρόσφερε το έργο του γεμάτος χαρά.


Αλέξα Γκάρντεν

  • Σοβερίνος
  • Αλχημιστής
  • Level 3
  • Δ' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Αλέξα περίμενε μαζί με την Κεννα, την παραγγελία τους. Νόμιζε ότι ήθελε κάτι να πιει, αλλά μάλλον υπερισχυε η πείνα της. Χαμογέλασε και φωτιστηκαν τα μάτια της, όταν είδε την τσιγκινη πιατέλα με τα κρεατικά. Αν και κατά βάθος, δεν ήξερε τι ακριβώς κρέας ήταν αυτό...

"Αχ Φεργκαλ, ναι, θα το ήθελα πολύ κι εγώ να πάω βόλτα έξω. Κεννα, θέλεις να πάμε μόλις φάμε? Ή να τα πάρουμε όλα μαζί και να πάμε έξω?" ούρλιαζε η μικρή σοβερινη  για να ακουστεί πάνω από την ορχήστρα.


Κέννα

  • Πολεμιστής
  • Level 7
  • Άνθρωπος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
"ΕΠΙΤΈΛΟΥΣ"φωναξε όταν της έφερε την παραγγελία της, θυμωμένη από την αργοπορία. Ξεκίνησε να τρώει τόσο λαίμαργα που δεν κατάλαβε ότι η Αλεξα και ο Φεργκαλ ήταν δίπλα της.
Η μικρή σοβερινη με την τσιριχτη φωνή, της φώναζε κάτι. Άφησε τα καραμελωμένα παϊδάκια και εστίασε στην Αλεξα. "Τι; αα ναι ναι πάμε." της φώναξε γλειφωντας απο τα δάχτυλα της την νόστιμη σάλτσα. Πήρε τον μεγάλο δίσκο αγκαλιά και χαμογέλασε και στους δύο. "Αντε πάμε να πάρουμε λίγο αέρα."

Ηταν η πιο σωστή απόφαση που πήρε σήμερα το να βγει έξω από την κουτση γαριδα. Καλά ίσως η δεύτερη, τα παϊδάκια ήταν ακόμα η κορυφή. Η ατμόσφαιρα εκεί μέσα είχε γίνει αποπνικτική.

"Φεργκαλ, είσαι καλά;" ρώτησε καθώς πλέον μπορούσε να δει πως ο συμπαθητικός θεραπευτής δεν έμοιαζε να περνάει καλά όπως οι υπόλοιποι θαμώνες.
« Τελευταία τροποποίηση: Αύγουστος 06, 2020, 02:09:10 μμ by Κέννα »


Φέργκαλ Ρουλακούς

  • Άνθρωπος
  • Θεραπευτής
  • Level 7
  • ΣΤ Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
"Είμαι εντάξει! Απλώς είμαι λίγο κουρασμένος και δεν περίμενα να έχει τ΄σοο κόσμο εδώ, είναι λίγο αποπνικτικά" εξήγησε ο Φέργκαλ και πήρε έναν μεζέ απ' την πιατέλα της Κέννα. Η σοφότερη επιλογή της βραδιάς ήταν σίγουρα η πρωτοβουλία της να φύγουν μαζί με το φαγητό.

Βγαίνοντας απ' την Κουτσή Γαρίδα ξεφύσησε ανακουφισμένος. Η αλλαγή της θερμοκρασίας και μόνο ήταν αρκετή για να τον ηρεμήσει. Κύματα έσκαγαν στο λιμάνι και πιτσιλούσαν την προβλήτα, μέτρα μακριά τους. Το φεγγάρι φώτιζε τους δρόμους πιο δυνατά απ' τις λάμπες στα σοκάκια. Ήταν η καλύτερη ώρα της βραδιάς για μια βόλτα. Στάθηκε ανάμεσα και λίγο πιο πίσω απ' τις δυο κοπέλες και άρχισαν να περπατάνε αόριστα, παράλληλα τρώγοντας το ζουμερά παϊδάκια.

"Λοιπόν; Τα δικά σας νέα;" ρώτησε εύθυμα, απευθυνόμενος και στις δυο.