Rasnarry Academy

Ένα καλάθι μήλα (Κάντγ'ορντίν)

Σολ Οτίγιε

Ανοίγει τα μάτια της και κοιτάει το ταβάνι του κοιτώνα. Τριγύρω της οι υπόλοιποι Αλχημιστές κοιμούνται...είναι άλλωστε μια ξέγνοιαστη μέρα σήμερα, χωρίς μαθήματα χωρίς κάτι ιδιαίτερο, και όλοι ξεκουράζονται. Η Σολ σηκώνεται προσεκτικά από το κρεβάτι της, ενώ μία Σοβερίνη δίπλα της αλλάζει πλευρό. Η Σολ κατευθύνεται προς τη γαβάθα με το νερό. Ρίχνει λίγο στη χούφτα της και μετά στα μάτια της, στο μέτωπο και στο κενό από μαλλιά κεφάλι της. Αισθάνεται κατευθείαν αναζωογονημένη και φρέσκια, το πετράδι της καλής τύχης λάμπει ανάμεσα στα φρύδια της, ενώ το μενταγιόν με το οικόσημο πηγαινοέρχεται άλλοτε δεξιά άλλοτε αριστερά στο λαιμό της. Φοράει μια ωραία πράσινη φούστα, μια μακρυμάνικη μπλούζα και τις μπότες της, ενώ προσπαθεί να βγει χωρίς θόρυβο από τον κοιτώνα.

Λίγο αργότερα και απελευθερωμένη από την ησυχία, κατεβαίνει τις σκάλες του Πύργου των Αλχημιστών και Πολεμιστών, αντικρίζοντας τον ήλιο να λάμπει στην Ανατολή. Το κρύο τσουχτερό, έχει μπει για τα καλά το φθινόπωρο και τυλίγεται με τον μανδύα της, βάζοντας και την κουκούλα στο κεφάλι της. Κάπου μακριά, λογικά στα κτήματα της Ακαδημίας ακούγεται ένας κόκορας να διαλαλεί το ξεκίνημα της μέρας. Κρατάει την αναπνοή της, για να ακούσει καλύτερα, ενώ το πλάσμα αυτό συνεχίζει να γιορτάζει ακόμα μια όμορφη μέρα. Η πάχνη από το προηγούμενο βράδυ θα φύγει με το σήκωμα του ήλιου, σκέφτεται, και τραβάει στην αποβάθρα. Τα Λελάνεα περιμένουν την όμορφη επιβάτη, και η Σολ χαμογελώντας ανεβαίνει στο κατάστρωμα. Δεν αργεί να φθάσει την άλλη μεριά της Λίμνης, όπου και ξεκινάει να περπατάει για το Πορτμέιρ. Μέχρι να φθάσει ο ήλιος έχει κάνει για τα καλά την εμφάνιση του, και οι αχτίνες του ζεσταίνουν γλυκά τον μανδύα της Σολ, η οποία κοιτάζει το καλάθι της στο ένα χέρι, και το σκήπτρο της με την πέτρα στο άλλο. Πιστός φίλος από τα πρώτα έτη εδώ στην Ακαδημία, το Σκήπτρο από Καρυδιά με μία θέση κρυστάλλου δεν την έχει απογοητεύσει ποτέ.

Βλέπει τα κτήρια του Πορτμέιρ να φαίνονται μέσα από τις φυλλωσιές των δέντρων και να πλησιάζουν όσο εκείνη προχωράει τον δρόμο της. Φωνές ανδρών από το λιμάνι, κατάρες και γέλια αρχίζουν να φθάνου στα αυτιά της όταν μπαίνει στην μικρή αυτή πόλη. Μια γλυκιά μυρωδιά φθάνει στα ρουθούνια της από τον φούρνο πιο κάτω που φτιάχνει εκτός από ψωμί, κουλούρια και μπισκότα, και όλων των λογιών τα γλυκίσματα. Μετράει τα ελάχιστα νταρίκ στην τσέπη του μανδύα της και κινείται ανατολικά της πόλης. Σύντομα φθάνει στους πάγκους των εμπόρων. Ψάρια, φρούτα, λαχανικά, όσπρια και αλλά πολλά γεμίζουν την μικρή αγορά, και οι νοικοκυρές διαπραγματεύονται τα προϊόντα. Η Σολ κινείται προς τον πάγκο του Σιόν. Ενός Σοβερίνου εμπόρου, ο οποίος φέρνει τα πιο γλυκά μήλα... Η Σολ τα λατρεύει και ξέρει ότι τέτοια μήλα δεν θα βρει πουθενά πέρα από τον Σιόν. Του χαμογελάει και πιάνουν την κουβέντα. Το πλοίο από την Ερίσνα έφερε και ωραία αχλάδια, και σταφύλια γλυκιά μου Αλχημίστρια..., της λέει, ενώ η Σολ γεμίζει το καλάθι της με τα στρογγυλά ζουμερά μήλα του πάγκου του. Ίσως την επόμενη φορά, του απαντάει δίνοντας τα νταρίκ της, και αρχίζει να περπατάει προς το πανδοχείο για να πιει ένα ζεστό μείγμα βοτάνων και να απολάυσει το φρούτο της. Μια γνώριμη φυσιογνωμία της Ακαδημίας, κοντοστέκεται μπροστά στο Πανδοχείο και κοιτάει.

Η Σολ ξέρει για τον περίεργο ξένο, όπως όλοι άλλωστε. Φθάνει γρήγορα στο πλάι του και βάζει απαλά το χέρι της στον ώμο του, για να μην τον τρομάξει. "Τι κάνεις εδώ; Κάντγ'ορντίν, σωστά;" τον ρωτάει





Κάντγ'ορντίν Μπαργκάν

  • "Νάνος"
  • Βοηθός Καθηγητή
  • Level 13
  • Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
    Το Θέμα του Μήνα, Νοέμβριος 2019 Ολοκλήρωση του Quest, Η Θεραπεία Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Πολεμιστής
Ο Κάντγ’ορντίν δάγκωσε το σκληρό αλλά και πικάντικο τυρί και γρύλισε ευχαριστημένος. Μπούκωσε το στόμα του με ένα χοντρό κομμάτι κρεμμύδι με μπόλικη καυτερή μουστάρδα και σήκωσε την κανάτα με την μαύρη του μπύρα.

Αυτή είναι ζωή.

Μούγκρισε από απόλαυση χωρίς να δίνει σημασία στις επικριτικές ματιές της μαγείρισσας. «Κυρά και αφέντρα της στέγης τούτης, μην ξεσυνερίζεσαι έναν άξεστο ξενομερίτη», είπε μόλις κατάφερε να καταπιεί αυτόν τον θεσπέσιο καυτερό συνδυασμό που του θύμιζε την πατρίδα του. Της έκλεισε το μάτι και η κυρά-Μόλυ, όπως την φώναζε δεν άντεξε και ξέσπασε στα γέλια.

«Μόνο τις φορές που σε κοίμισα κάτω από τα τραπέζια μου φτάνει για να μην σε θεωρώ ξενομερίτη βρε παλιόμουτρο», είπε η εύσωμη μαγείρισσα και έσιαξε την λευκή ποδιά της. «Για να μην πούμε, πως από τότε που έκανες την εμφάνιση σου, εσύ και οι περίεργες ιστορίες σου, δεν χρειάζεται να παίρνω παραμυθά».

Ο Κάντγ’ορντίν γέλασε πνιχτά και κατάπιε σχεδόν αμάσητο ένα πικάντικο χοντρό λουκάνικο, με την απαραίτητη ποσότητα μουστάρδας βέβαια. Μετά από τόσο καιρό και ακόμα οι ιστορίες του από την Γέα, περνούσαν για παραμύθια. «Κυρά-Μόλυ, αυτή την φορά ξεπέρασες τον εαυτό σου», είπε σκουπίζοντας το πιάτο με το τελευταίο κομμάτι απτό φρεσκοζυμομένο ψωμί που του είχε σερβίρει για πρωινό.

«Θα σε έχουμε και σήμερα κοντά μας;» είπε η μαγείρισσα και του έκλεισε το μάτι. «Έμαθα πως μία συγκεκριμένη καπετάνισσα καθυστέρησε ξανά τον απόπλου του πλοίου της».

Ο Κάντγ’ορντίν χαμογέλασε χωρίς να σχολιάσει.

Αχ Ελάντρα!

Σκεφτόταν την χθεσινή νύχτα και ασυναίσθητα χάιδευε το σημείο του λαιμού του που η ατίθαση ξωτικιά είχε αφήσει αποτύπωμα από τα δόντια της. «Δεν νομίζω Μόλυ, αρκετά απόλαυσα τις ανέσεις μου, πρέπει να ετοιμαστώ για την επόμενη αποστολή», είπε και ακούμπησε πάνω στο τραπέζι το διπλάσιο αριθμό ντάρικ από αυτόν που κόστισε η διαμονή του. «Τα υπόλοιπα πες στο αφεντικό σου, είναι για τις ζημιές που κάνανε αυτοί οι ανόητοι, όταν ήρθαν να με προκαλέσουν». Του άρεσε αυτό το πανδοχείο. Του θύμιζε την πατρίδα. Ίσως να μπορούσε να ξεκλέψει καμιά βραδιά ακόμα, αφού η Ελάντρα θα έμενε και πάλι στο λιμάνι.

Με την Μπύρα στο χέρι βγήκε από το πανδοχείο να χαζέψει την πρωινή ομίχλη να διαλύεται, όταν άκουσε την νεαρή αλχημίστρια να τον φωνάζει. Ήταν τουλάχιστον εντυπωσιακή, και ερχόταν προς το μέρος του με ένα καλάθι μήλα. Η τελευταία του σκέψη ήταν πως έπρεπε να είχε έρθει σε αυτήν την ακαδημία ογδόντα χρόνια νεώτερος και με την σκέψη αυτή ένα χαμόγελο άνθησε στα χείλη του, «καλή σου μέρα νεαρή, για που το έβαλες πρωί πρωί;»
« Τελευταία τροποποίηση: Νοέμβριος 01, 2019, 10:50:46 πμ by Κάντγ'ορντίν Μπαργκάν »


Σολ Οτίγιε

 Ο Νάνος την καλημέρισε εγκάρδια και η Σολ τον συμπάθησε αμέσως. Με ένα πλατύ χαμόγελο που έγινε γέλιο του έδειξε το καλάθι με την πραμάτεια της. "Δεν βρίσκεις καλύτερα" του απαντάει και του προσφέρει να πάρει. Ο Κάντγ φαίνεται εξαιρετικά κεφάτος, και αυτό ανεβάζει την διάθεση της Σολ, που εκ φύσεως ανταποκρίνεται καλύτερα έτσι. Η μπύρα στο χέρι του κρέμεται σχεδόν άδεια, και η Σολ αναρωτιέται αν θα την έχει μαζί του από εδώ και πέρα. Γελάει, και με το δάχτυλο του δείχνει τον ήλιο. "Ξημέρωσε... αυτό είναι το πρωινό σου;" δείχνοντας μετά την μπύρα.

Γελώντας στο ίδιο της το αστείο, του προτείνει να την αφήσει και να περπατήσουν λίγο στην πόλη. "Όλοι γνωρίζουν για εσένα... Εκτός από εμένα! Ευκαιρία να σε μάθω!!" του λέει χαμογελώντας και αρχίζει να περπατάει βόρεια της πόλης.


Κάντγ'ορντίν Μπαργκάν

  • "Νάνος"
  • Βοηθός Καθηγητή
  • Level 13
  • Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
    Το Θέμα του Μήνα, Νοέμβριος 2019 Ολοκλήρωση του Quest, Η Θεραπεία Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Πολεμιστής
       Η εξωτική της εμφάνιση είχε εντυπωσιάσει τον Κάντγ’ορντίν, καθώς και το πόσο ευγενική ήταν. Άφησε το άδειο μπυροπότηρο αφού το στράγγιξε και με την άδεια της πήρε το καλάθι με τα μήλα στο μπράτσο του, «επέτρεψε μου, εσύ με ξέρεις αλλά εγώ δεν είχα την τιμή ακόμα». Γύρισε να την κοιτάξει, τρίβοντας της κοιλιά του, «ναι, αυτό ήταν το πρωινό μου, μαζί με κάτι άλλα ψίχουλα», πρόσθεσε χαμογελώντας ένοχα στην κυρά-Μόλυ που βγήκε να πάρει το ποτήρι.

       Έδωσε το χέρι του στην νεαρή Αλχημίστρια, «ας κάνουμε έναν περίπατο στην αποβάθρα και θα απαντήσω σε όλες τις ερωτήσεις σου». Μία μυρωδιά φρέσκου δυόσμου ήρθε στο μυαλό του, όταν ένα αεράκι του έφερε την οσμή της. «Αλλά μήπως θα μπορούσα να δοκιμάσω ένα από αυτά τα υπέροχα μήλα; δεν πιστεύω να είναι από αυτά της κακιάς μάγισσας στο παραμύθι που άκουσα προχθές», είπε και χαμογέλασε πονηρά.