Rasnarry Academy

Αέρας και Φωτιά (Ντιρα)

Λύριεν Μαρκιέλ

Η Λύριεν ήταν ακόμα στην αιωρα της και κοιτούσε κάποιες παλιές σημειώσεις.Κάπου είχε σχέδιο για την κατασκευή ενός αερόστατου.Δεν το έβρισκε όμως...

Σηκώθηκε και φόρεσε άνετα ρούχα. Αφού ήπιε το τσάι της με κανέλα για να ξυπνήσει καλύτερα,προσπάθησε να ανασυγκροτηθεί.Κάπου είχε κι άλλα σημειωματάρια.Έσκυψε στο πάτο από το μπαούλο και βρήκε μερικά ακόμα.Τα ξεφυλλισε και ναι,κάτι βρήκε από τις σημειώσεις του παππού.Όμως δείχνει δύσκολο για ενα άτομο.

Ξεκίνησε για τον κοιτώνα.Είχε στο μυαλό της να βρει την βοηθό καθηγητή."Μάλλον Ντιρα πρέπει να την λένε" σκεφτηκε.Μπροστά από το τζάκι,καθισμένη σε μια άνετη πολυθρόνα,ήταν κάποια κοπέλα με ένα βιβλίο στο χέρι.
"Αυτές οι πλούσιες πλεξουδες μάλλον της Ντιρα είναι" σκέφτηκε η Λύριεν και πήγε από την πλαϊνή πλευρά της πολυθρόνας.

"Καλησπέρα.Είμαι η καθηγήτρια Λύριεν Μαρκιελ.Μου έχουν κάνει μια ειδική παραγγελία.Ένα αερόστατο.Θα μπορούσες άραγε να με βοηθήσεις?Έχω τα σχέδια εδώ." της είπε χαμογελώντας αρκετα αγχωμενη και της έδωσε παράλληλα και τα σχέδια.
« Τελευταία τροποποίηση: Φεβρουάριος 07, 2020, 09:30:20 πμ by Ντίρα Γκροντ »


Ντίρα Γκροντ

Το πρωινό της Ντίρα δεν είχε πάει τόσο καλά όσο θα ήθελε. Με χαλασμένους αιθερικούς μετασχηματιστές των μαθητών εφευρετών και μια αναγούλα, είχε φθάσει ήδη το μεσημέρι. Σηκώθηκε από την καρέκλα της και τεντώθηκε για να ξεπιαστεί. Ώρα για λίγο χαλαρωτικό διάβασμα... Κίνησε προς τον κοιτώνα και με χαρά διαπιστώνει ότι η πολυθρόνα μπροστά στο αναμμένο τζάκι ήταν κενή, σαν να την περίμενε.

Διαλέγει από την κοντινή βιβλιοθήκη ένα βιβλίο σχετικά με τις εφευρέσεις πριν 100 χρόνια. Ιδέες, πρωτοπόροι, και σχέδια γέμισαν το μυαλό της, μέχρι που μια φωνή την έβγαλε από την συγκέντρωση της. Η καθηγήτρια Λύριες, καινούρια στο πόστο της, της μιλούσε κρατώντας κάτι σχέδια στο χέρι. "Ένα αερόστατο;" ρωτάει με απορία. Είχε διαβάσει για αυτού του είδους την κατασκευή. Μια κατασκευή που θα σε σήκωνε στον αέρα, με τη βοήθεια της φωτιάς.

Αμέσως της κινήθηκε η περιέργεια, και πήρε από τα χέρια της Λύριεν τα σχέδια. Η καθηγήτρια είχε κάνει καλή δουλεια. "Μμμμ..." έκανε σκεφτική.

« Τελευταία τροποποίηση: Φεβρουάριος 07, 2020, 06:09:08 μμ by Σολ Οτίγιε »


Λύριεν Μαρκιέλ

 Η Λύριεν στηρίχθηκε στο ένα πόδι.Μετά στο άλλο.Ένιωθε αμήχανα.Η Ντιρα κοίταζε το σχέδιο κι έκανε απλά "μμμμ".Τι να σκεφτόταν...θα την βοηθούσε ή όχι?

"Εμ Ντιρα,τι σκέφτεσαι?Κοίτα από πίσω το σχέδιο."

Ο παππούς είχε σχεδιάσει τα πάντα.Από κάτω θα ήταν ένα καλάθι από καλάμια για να είναι ελαφρύ.Μετά σχοινιά από κληματσιδες.Τέλος το επάνω φουσκωτό μέρος θα ήταν από λινατσα για να είναι επίσης ελαφρύ.

"Νομίζω τα έχει μελετήσει όλα ο παππούς.Τα υλικά τα βρίσκουμε.Τι λες?" είπε η Λύριεν κοιτώντας με αγωνία τη Ντιρα.


Ντίρα Γκροντ

Η περιγραφή φαινόταν ακριβής. Έλειπε όμως κάτι, κάτι που θα έδινε στο αεροστατο τη δύναμη να σκίζει ουρανούς. Η Λύριεν φαινόταν πολύ ενθουσιασμένη, έτοιμη να το κατασκευάσουν εκείνη την ώρα. "Λύριεν, πιστεύω ότι μπορεί να γίνει...Παρόλα αυτά, θα έλεγα, να φτιάξουμε μια μικρή κατασκευή για αρχή, πριν επιχειρήσουμε κάτι μεγαλύτερο." απάντησε η Ντίρα. Για αυτήν η ασφάλεια ήταν το πιο σημαντικό όλων.

Σηκώθηκε και προχώρισε προς το εργασ΄τηριο. Εκεί μπορούσε να βρεί ότι χρειαζόταν. Σχεδόν βέβαια... έποιασε μερικά κομμάτια λινάτσας, και τα έδωσε στην Λύριεν. "Ας ξεκινήσουμε, ράβοντας μεταξύ τους αυτά τα κομμάτια..." της είπε δίνοντας της την βελόνα. Στη συνέχεια η ίδια έποιασε να πλέξει ένα μικρό καλάθι.

Τα χέρια της κινούνταν γρήγορα και σε λίγη ώρα είχε τελειώσει ένα στρογγυλό καλάθι με διάμετρο όσο ο πήχης ενός Βαλησίνου. Σκεφτόμενη συνειδητοποιησε ότι μια απλή φλόγα δεν θα έκανε δουλειά, και έτσι έψαξε να βρει ένα στρογγυλό σκεύος, του μισου μεγέθους του καλαθιού για να τοποθετήσει σε αυτό μερικά κλαριά για να τα ανάψει αργότερα. "Λύριεν πως πας;" ρωτάει την Καθηγήτρια.


Λύριεν Μαρκιέλ

Η Λύριεν ήταν πολύ ενθουσιασμένη!Η Ντιρα θα την βοηθούσε.Πήγανε μαζί στο εργαστήριο για να βρουν υλικά.Η Ντιρα ανέφερε ότι θα έπρεπε να γίνει πρώτα ένα μοντέλο σε μικρό μέγεθος ώστε να δουν αν λειτουργεί.

"Πρακτικό μυαλό.Καλά έκανα που σκέφτηκα να με βοηθήσει!" σκέφτηκε η Λύριεν.

Στο εργαστήριο,η Ντίρα έδωσε μερικά κομμάτια λινατσας στη Λύριεν και μια βελόνα.Η καθηγήτρια,τα άπλωσε στο τεράστιο τραπέζι που υπήρχε για τις κατασκευές.Μέτρησε με το μάτι πόσα θα χρειαζόταν περίπου.Ύστερα τα έβαλε κάτω με μια μικρή κλίση,αφήνοντας "μπόσικα" για να γίνει ο φουσκωτος  θόλος.

Παράλληλα η Ντίρα κατασκεύαζε ένα μικρό καλαθάκι.Τα επιδέξια δάχτυλά της κινούνταν πολύ γρήγορα.Σε λίγη ώρα το είχε τελειώσει.Η Λύριεν τελείωνε το υφασματένιο επάνω μέρος.Σκεφτόταν ότι κάτι έλειπε από το σχέδιο.Κάτι σημαντικό.Αλλά δεν μπορουσε να το προσδιορίσει.

Η καθηγήτρια κοίταξε τη Ντιρα που ήταν στη γωνιακή ντουλάπα που φυλουσαν τα σκευη.Κατσαρολες και χυτρες."Μα τί κάνει εκεί?" σκέφτηκε και ξαναγύρισε το βλέμμα της στις τελευταίες βελονιες.

"Λύριεν πως πας;" άκουσε από το βάθος.
"Μια χαράααα.Τελειώνω τώρα το θόλο." απάντησε τραγουδιστά η Λύριεν.
"Ντίρα!Κάτι νομίζω ότι μου διαφεύγει.Μα τι ψάχνεις εσύ εκεί?" συνέχισε να μιλάει η Λύριεν καθώς πήγαινε κοντά της.



Ντίρα Γκροντ

"Υπέροχα! Να εδώ ψάχνω μια μεταλλική πλάκα..." απανταει η Ντίρα, και ναι την βρήκε. Κατευθείαν τρέχει προς το σφυρί της, και καμπυλώνει την περίμετρο του. Γυρνάει προς την Λύριεν. "Τι σκέφτεσαι Λύριεν; Τι άλλο μας λείπει;" ρωτάει σκεφτική και αφήνει τα πράγματα στο πάγκο. Παίρνει την ραμμένη λινάτσα και την κοιτάει εξεταστικά. Η καθηγήτρια έχει κάνει εξαιρετική δουλειά στο ράψιμο. "Μπράβο Λύριεν!! Εγώ δεν θα μπορούσα να το κάνω τόσο καλά... Από που είσαι άραγε; αναρωτιέμαι ώρα και θέλω να σε ρωτήσω..." την ρωτάει η Ντίρα με φανερή περιέργεια.


Λύριεν Μαρκιέλ

Η Λύριεν παρατηρούσε τη Ντιρα να καμπυλώνει με ένα σφυρι μια επιφάνεια μετάλλου.

"Τι άλλο μας λείπει? " ειπε η Ντίρα και η Λύριεν την είδε με το μέταλλο και κατάλαβε.

"Φωτιά!!!!Αααα γι αυτό φτιάχνεις αυτό το μεταλλικό.Τώρα κατάλαβα τι είχα ξεχάσει!!!" γέλασε η καθηγήτρια, παρατηρώντας τη Ντίρα που περιεργαζόταν το θόλο από λινατσα.

"Μπράβο Λύριεν!Εγώ δεν θα μπορούσα να το κάνω τόσο καλα." είπε η Ντίρα και η Λύριεν φωτίστηκε από χαρά!

"Από που είσαι άραγε?" συνέχισε η Ντίρα.

Η Λύριεν την κοίταξε ερωτηματικά.Αλλά βέβαια,δεν είχαν γνωριστεί καλά.

"Ντίρα,είμαι από το Σιλάλι.Έμενα με τον παππού μου.Ήταν καλλιτέχνης.Και για αρκετά χρόνια ήταν υπεύθυνος για τα καλλιτεχνικά Θέματα στο παλάτι, στην Ερισνα.Όταν αποσύρθηκε,έφτιαξε ακριβώς δίπλα από τη θάλασσα ένα μικρό σπιτάκι.Με μια ωραία σοφίτα.Ήταν όλο κατασκευασμένο από υλικά που είχε ξεβράσει η θάλασσα.Η μητέρα μου κάνει συλλογή από σπάνια βιβλία και γυρνάει όλη τη χώρα για να τα βρει.Σπάνια την βλέπουμε.Μεγάλωσα με τον παππού, γιατί δεν ξέρω τον πατέρα μου Ποτέ δεν μιλάνε γι αυτόν.Κι εγώ έχω πάψει πια να αναρωτιέμαι.Ήμουν ευτυχισμένη με τον παππού.Αλλά δυστυχώς πήγε να συναντήσει τους θεούς..." είπε χαμηλόφωνα η Λύριεν.Η φωνή της βραχνιασε στην τελευταία πρόταση.Αποφάσισε να αλλάξει θέμα για να μην κλάψει πάλι.

"Ξέρεις Ντίρα,με είχε συνεπάρει τόσο η κατασκευή του αεροστατου, που ξεχάσαμε σχεδόν να γνωριστούμε!" είπε γελώντας η καθηγήτρια.

"Εσύ από που είσαι? Είσαι καιρό στην Ακαδημία?" της είπε με ενδιαφέρον,ενώ κρατούσε το μέταλλο για να κάνει τις τελευταίες λεπτομέρειες η Ντίρα με  το σφυρί.
« Τελευταία τροποποίηση: Φεβρουάριος 19, 2020, 08:39:46 πμ by Λύριεν Μαρκιέλ »


Ντίρα Γκροντ

Το πρόσωπο της Ντίρας φωτίστηκε στον ενθουσιασμό της Λύριεν ενώ μιλούσε για την οικογένεια της, αλλά βάρυνε με την αναφορά στον παππού της. "Λυπάμαι...Είθε στην Δίκαιη Κρίση του Πατέρα..."απάντησε κοιτώντας προς τον ουρανό. "Η οικογένεια μου, εμένα είναι από την Κόνραμ...Μια απο τις παλαιές Οικογένειες των Νάνων τους Γκροντ. Μπορεί να ξέρεις και την ξαδέλφη μου την Άρντα, είναι μαθήτρια εδώ μαζί με τον αδελφό της." απάντησε προσπαθώντας να κρατήσει μια ουδέτερη στάση απέναντι στα βαριά συναισθήματα της για την αρχηγό της Οικογένειας τους. "Ναι καλέ, ας γνωριστούμε και λίγο...που πέσαμε με τα μούτρα στη κατασκευή αυτού του υπέροχου μοντέλου αερόστατου!" και ενώ γελούσε έβγαλε από την μέση της ένα φλασκί.

Πιάνοντας δύο μικρά ποτήρια από το τραπέζι, σέρβιρε από το φλασκί της έναν ζωμό. "Είναι από τα μέρη μου...Ειδικό απόσταγμα, με γλυκά έλαια φρούτων και διάφορα είδη μπαχαρικών. Ότι πρέπει για τόνωση, το πίνουν οι νάνοι στα ορυχεία..." την ενημέρωσε και της πρόσφερε το ένα ποτήρι. Ύψωσε το ποτήρι στον αέρα και ήπιε προσεκτικά μια γουλιά. Η γλύκα με το αλκοόλ είχαν μια ευχάριστη αίσθηση στο στόμα της, που ενώ έπαιρνε τον δρόμο του για τον λαιμό της, ένα χαμόγελο άρχισε να εμφανίζεται στο πρόσωπο της. "Είναι παλιά συνταγή των Γκροντ. Εδώ στην Ακαδημία το φτιάχνω από τα φρούτα του νησιού και το κρασί των κτημάτων μας." σχολίασε πίνοντας άλλη μια γουλιά. "Είναι ένα από τα πράγματα που μου θυμίζουν την πατρίδα ευχάριστα." έπιασε έναν πάγκο και κάθισε να ξαποστάσει κρατώντας το ποτήρι ανάμεσα στα χέρια της.

"Δεν έχω φύγει και ποτέ...για να απαντήσω στην ερώτηση σου αγαπητή Λύριεν. Από όταν μπήκα στην Ακαδημία μικρή ως μαθήτρια, ελάχιστες φορές βγήκα, και αυτό κυρίως για δουλειά της Ακαδημίας. Εσύ όμως είσαι καινούριο αίμα που λέμε...Ποια τα νέα από τον έξω κόσμο;" ρώτησε κλείνοντας το ματι στην ευχάριστη καθηγήτρια.
« Τελευταία τροποποίηση: Μάρτιος 01, 2020, 03:38:36 μμ by Σολ Οτίγιε »


Λύριεν Μαρκιέλ

Η Λύριεν ακολούθησε την Ντιρα και έκατσε στον πάγκο. Έτριψε λίγο τους καρπούς της, τελικά πιάστηκαν από την χειρονακτικη δουλειά. Χαμογέλασε...

Ναι, ήταν εμφανής η ομοιότητα με την αγαπημένη της την Αρντα. Η Λύριεν κούνησε καταφατικά το κεφάλι όταν της μίλησε για αυτήν. Φυσικά και την ήξερε. Ήταν μαθήτρια της στα εργαστήρια.

Πήρε το ποτήρι που της προσέφερε η Ντιρα, και διστακτικά ήπιε μια μικρή γουλιά. Δεν ήθελε να πίνει γενικά, αλλά τέτοια ώρα ποτέ. Η έκπληξη στα μάτια της Λυριεν, προφανώς ήταν εμφανής και η Ντιρα της εξήγησε για τη συνταγή. Πραγματικά ήταν υπέροχο. Δεν έπινε ποτέ κρασί ή Λυριεν, και ήταν ένας ακόμη λόγος που ήπιε διστακτικά στην αρχή. Αλλά ήταν τόσο γευστικο, τόσο γλυκό, που πραγματικά την εξέπληξε ευχάριστα.

"Πωπω, θα πιεζομουν πολύ ψυχολογικά αν δεν έφευγα από ένα μέρος για μεγάλο διάστημα." απάντησε κοιτώντας της. "Αλλά ναι, είμαι καινούρια εδώ, οπότε ακόμα αντέχω. Επίσης έχει θάλασσα, οπότε είμαι σίγουρη ότι θα είμαι καλά" είπε η Λυριεν κουνώντας το άδειο ποτήρι της περιπαικτικα μπροστά από την φίλη της.

" Όσο για τον έξω κόσμο... "συνέχισε σκεπτόμενη πως να απαντήσει," πιστεύω ότι δεν έχουν αλλάξει πολλά πράγματα σε σχέση με αυτά που άφησες...Αν και πραγματικά δεν ξέρω αν υπάρχει κάποια αλλαγή μετά την απαγωγή του Σοφού... Εμείς ζούσαμε στο Σιλαλι, και δεν έχω φύγει και πολύ μακριά. Μου έχουν λείψει οι μυρωδιές του. Όχι η αύρα της θάλασσας, το έχω αυτό κι εδώ. Αλλά η μυρωδιά από τα ψάρια, από τα βρεγμένα δίχτυα.. Μου έχουν λείψει οι φωνές των ναυτικών... Τα παιδιά που τριγυρνούσαν στην αγορά κι έκλεβαν μήλα... Αλήθεια, σου είπα ότι δίδασκα παιδάκια εκεί? Είχα μια μαθήτρια, δεν μπορείς να καταλαβεις τι έξυπνη που ήταν! Ανχέλα την λένε... Που να είναι τώρα... "σχεδόν μονολογησε η Λυριεν κοιτάζοντας έξω." Ααα τι έλεγα, ααα για την Ανχέλα. Λοιπόν, είχε μαλλί κοντό αλλά με μια πιο μακριά τούφα. Τα μάτια της πανέξυπνα. Ήταν περίπου 10-11 χρόνων, αλλά τα δαχτυλάκια της έκαναν τόσο λεπτή δούλεια που είχα εντυπωσιάστει!!! Τελικά μετακόμισαν γιατί έσπασε η βάρκα τους σε μία τρικυμία και αποφάσισαν να γίνουν αγρότες... Ναι, ξέρω... Βαλησινοι αγρότες.... Τι να πω... " είπε γελώντας στη Ντιρα." Εσύ? Έχεις φίλους? Που να κρατάτε αλληλογραφία? "
« Τελευταία τροποποίηση: Μάιος 11, 2020, 02:12:55 μμ by Λύριεν Μαρκιέλ »


Ντίρα Γκροντ

"Δίδασκες στα σχολεία της Σιλάλι;" ρώτησε η Ντίρα και το προσωπό της έλαμψε, λόγω του κρασιού κατά πάσα πιθανότητα. Την άκουγε προσεκτικά να μιλάει για την αγαπημένη της μαθήτρια και γέλαγε με τις περιγραφές της. Κοίταξε το εν δυνάμη αερόστατο και αναρωτήθηκε σε ποιον θα έστελνε αλληλογραφία για να του πει για αυτην την υπέροχη εφεύρεση... κανένας... Ένας την ένοιαζε και είχε φύγει μακρια...μακρια από εκείνη. "Έχει περάσει καιρος απο τότε που με ενοιαζε να κρατήσω επαφή..." ψυθιρισε στον εαυτό της, αλλά η Καθηγήτρια φαίνεται να την άκουσε. "Ξέρεις τον Μελτέμ; τον Νάνο έμπορο; Το πλοίο του η "Ανάσα" είναι αρκετά γνωστό... Μήπως τον εχεις συναντήσει ποτέ στη ζωή σου;" το κρασί είχε κάνει την δουλειά του και η Ντίρα είχε καιρό να ανοιχθεί σε κάποιον. Αλλά όπως φαίνεται το είχε ανάγκη.


Λύριεν Μαρκιέλ

Η Λύριεν κρατούσε το άδειο της ποτήρι μπροστά από τη Ντιρα και της έκανε νόημα να το γεμίσει πάλι. Καθώς άκουγε τα λόγια της καινούριας της φίλης, σαν να άλλαξε ο τόνος της φωνής της.
Την κατάλαβε ότι ήταν θλιμμένη αλλά πριν προλάβει να πει κάτι ή Λύριεν, η Ντιρα ρώτησε για τον Μελτεμ!!! Και την  Ανάσα "!!!

Η Βαλησινη, φυσικά και ήξερε την" ανάσα ". Από τα πιο γνωστά εμπορικά πλοία. Ήταν τρικαρτατο και είχε μια ξύλινη μορφή μπροστά, που θύμιζε ιπποκαμπο. Το χρώμα του ξύλου ήταν σαν γαλάζιο γκρι κι έδινε την εντύπωση ότι πετούσε στα κύματα...

Όμως η Λυριεν δεν ήξερε πως να αντιδράσει στο όνομα" Μελτεμ"... Ναι, τον ήξερε η Λυριεν...

Ένα βράδυ, σε ένα μικρό σπιτάκι στην παραλία στο σιλαλι, ο Μελτεμ ήταν με μια Βαλησινη που δεν την ήξερε η λυριεν και... Και ήταν αγκαλιά... Την άλλη μέρα, είχε φύγει το πλοίο και η λυριεν που ήθελε να τα ξέρει όλα, είχε ρωτήσει γι αυτόν. Της είπαν ότι είχε αρκετές γυναίκες στα λιμάνια που έπιανε. Είπαν ότι μία είχε ξεχωριστή θέση στην καρδιά του, αλλά δεν ήταν πλέον μαζί.

Η Βαλησινη, αναρωτήθηκε αν θα έπρεπε να πει αυτήν την ιστορία στη πληγωμένη φίλη της. Κι αν της έδινε ελπίδες ότι αυτή ήταν η μία και μοναδική? Κι αν όχι, τότε θα πληγώνοταν ακόμα περισσότερο που έπαιζε μαζί της.

"Ντιρα..." είπε αργά ή Λύριεν και την κοίταξε προσεκτικά. Έκατσε αργά δίπλα της και της κούνησε τα ποτήρια για να τσουγκρισουν.
"Άκου, πριν χρόνια..." η Λυριεν της είπε όλη την ιστορία και όταν τελείωσε, έμεινε εκεί κρατώντας της το χέρι.


Ντίρα Γκροντ

Η Ντίρα άκουγε προσηλωμένη την Λύριεν να μιλάει για τον Μελτέμ. Το Σιλάλι, η Βαλησίνη... όλα ο γνωστός Νάνος με το καράβι την "Ανάσα". Γέμισε ακόμα μια φορά τα ποτήρια τους με το γλυκό ποτό. Η δική της ανάσα άρχισε να βαραίνει, και πικρά δάκρυα έφθασαν στα μάτια της. Η ελπίδα που ίσως να μην εχουν τελειώσει όλα, της χτύπησε την πόρτα, αλλά αρνήθηκε να της ανοίξει. "Οχι πάλι..." σκέφτηκε, και σκούπισε με την ανάποδη  του χεριού της τα μάτια της, κοκκινισμένα μάλλον από το αίμα που έτρεχε από την καρδιά της, έρεε ελεύθερο στο σώμα της, και έφθανε να φανεί από τους βολβούς της, σημάδι πίκρας, αλλά και συναισθημάτων βαθιά ριζωμένων μέσα της, που όσο και αν τα δάκρυα προσπαθούσαν να τα αγκαλιάσουν και να προσφέρουν ανακούφιση, αυτά ήταν φωτιά λυσσασμένη από τον αέρα και από τις στιγμές μεταξύ τους, προσάναμμα για αυτό που συνέβαινε μέσα της.

Το χέρι της Λύριεν αγκάλιαζε στοργικά το δικό της, σαν φίλη, σαν μητέρα, σαν αδελφή... Το χέρι της Καθηγήτριας Εφευρέτριας, καταπονημένο από τις ώρες δουλειάς με τα κοσμήματα, και την βοήθεια στους μαθητές τους, άγγιξε την ταραγμένη καρδιά της Ντίρας, και η φωτιά ησύχασε, έπαψε να καίει, και η αναπνοή της μέσα σε μερικά λεπτά επανήλθε στο φυσιολογικό. "Λύριεν σε ευχαριστώ..." ψιθύρισε και την κοίταξε με ευγνωμοσύνη και ένα μικρό χαμόγελο. Κοίταξε τη δουλειά τους, που είχαν ολοκληρώσει ως ένα σημείο, και έκανε νόημα στην Καθηγήτρια. "Συνεχίζουμε; Πάμε για μεγάλη εφεύρεση εδώ!!" συνέχισε προσπαθώντας να σώσει το βαρύ κλίμα που είχε δημιουργήσει η ίδια. Σηκώθηκε όρθια και κοίταξε "Τι μένει να κάνουμε Λύριεν; Νομίζω ότι συνδέοντας τα κομμάτια μεταξύ τους, και μια μικρή φωτιά στο μεταλλικό πιάτο, ίσως να πετύχει... Τι λες και εσύ;"