Rasnarry Academy

Τα Σημάδια [Γκλίριον Νάντριελ]

Άρυα Λιρέλ

Οι ώρες δεν περνούσαν με τίποτα εκείνο το απόγευμα.

Είχε μόνο λίγες μέρες που η ομάδα τους είχε επιστρέψει από τη νήσο Ουρίβ, και στην Ακαδημία τα πράγματα δεν ήταν ιδιαίτερα καλά.
Τουλάχιστον σωματικά, χάρη στο άγγιγμα, κανείς δεν είχε επιστρέψει με τραύματα. Μα καθένας είχε κλειστεί στον εαυτό του, και κουβαλούσε μέσα του το βάρος του "αν". Θα ήταν άραγε ο Ναρ τώρα μαζί τους, αν κάποιος είχε κάνει κάτι διαφορετικά;

Η Άρυα πλησίασε το παράθυρο. Τράβηξε λίγο την κουρτίνα, μα το βλέμμα της έπεσε κατευθείαν στην αντανάκλασή της, και όχι έξω. Μόρφασε. Δεν αναγνώριζε πλέον το πρόσωπό της.
Πέρασε τα δάχτυλα πάνω από τα σημάδια στο μάγουλο. Πρόσεξε τα χέρια της, που ήταν και εκείνα γεμάτα με αυτά τα κατάλευκα σημάδια, και τα άπλωσε μπροστά για να τα παρατηρήσει.

Τι στο καλό μου συνέβη; , σκέφτηκε αναστατωμένη για ακόμα μια φορά.

Αυτό αναρωτιόταν από την ημέρα που γύρισαν. Στο μεγαλύτερο κομμάτι της επιστροφής από την Ουρίβ, προσπαθούσε να κρυφτεί από τους υπόλοιπους, ντρεπόταν. Έπειτα, όταν έφτασαν και μετά, κλείστηκε στο δωμάτιό της και δεν άφηνε ούτε την Μοργκέιν να δει τις περισσότερες φορές. Φοβόταν. Πώς θα την αντιμετώπιζαν πλέον; Ένιωθε σαν φρικιό.

Ώρες ατελείωτες γυρνούσε πάνω - κάτω στο δωμάτιο. Δε μπορούσε να μείνει για μια ζωή κρυμμένη. Έπρεπε κάτι να γίνει. Έπρεπε κάτι να κάνει. Να βρει έναν τρόπο να τα εξαφανίσει. Μα πώς, αφού δεν είχε ιδέα από τι προήλθαν εξ' αρχής!

Αυτό είναι! , σκέφτηκε και σταμάτησε απότομα το πήγαινε - έλα. Πρέπει απλά να βρω κάποιον που να ξέρει. Κάποιον που να μπορεί να μου πει τι στο καλό είναι αυτά τα σημάδια. Και έπειτα, ίσως υπάρχει και τρόπος να τα ξεφορτωθώ!


Χτύπησε δύο φορές παλαμάκια, ενθουσιασμένη με τη σκέψη και μόνο ότι θα μπορούσε να βρει μια άκρη. Έτρεξε στην ντουλάπα της, την άνοιξε, και κοίταξε το εσωτερικό εξεταστικά.

Μακρύ παντελόνι, σίγουρα ζακέτα, και ένα φουλάρι για να κρύβει το λαιμό. Ίσως γάντια; Μπα όχι, θα φανεί παράξενο τέτοια εποχή. Ζακέτα με τσέπες, ναι. Κλειστά παπούτσια. Λυτά μαλλιά, όσο γίνεται να κρύβουν το πρόσωπο, και θα περπατώ σκυφτή. Ναι, ωραία, αυτό ίσως πιάσει , σκεφτόταν καθώς έβαζε ένα ένα τα κομμάτια.

Άνοιξε την πόρτα του κοιτώνα διστακτικά. Σε όλη τη διαδρομή περπατούσε όσο πιο γρήγορα γινόταν. Αγνόησε τις μια δυο φορές που άκουσε το όνομα της, και άνοιξε παραπάνω το βήμα της. Δεν ήθελε να δει κανέναν. Ή μάλλον, δεν ήθελε να την δει κανένας. Έφτασε στα γραφεία των καθηγητών, και χτύπησε νευρικά την πόρτα του. Καμία απάντηση. Χτύπησε άλλη μια φορά και έπειτα δοκίμασε να την ανοίξει. Κλειδωμένα.
Κατευθύνθηκε προς τον πίνακα ανακοινώσεων, και έψαξε το όνομά του. Δεν είχε μάθημα εκείνη την ώρα. Αυτό της άφηνε μία μόνο επιλογή• την βιβλιοθήκη.

Μερικά λεπτά αργότερα έμπαινε ήσυχα στο χώρο. Ήξερε ότι εδώ, αν έκανες ησυχία, κανείς δε σου έδινε σημασία. Πλησίασε την βιβλιοθηκάριο, και με σκυμμένο το κεφάλι την ρώτησε μήπως γνώριζε αν βρισκόταν εδώ ο καθηγητής της. Εκείνη της έδειξε τον τομέα ιστορίας. Την ευχαρίστησε, και κατευθύνθηκε προς τα κει.

Γνήσιος ιστορικός, χωμένος στα βιβλία του κάτω από το φως των κεριών, δεν την πήρε χαμπάρι μέχρι που τον πλησίασε αρκετά.

«Καλησπέρα καθηγητά Νάντριελ. Σας έψαχνα» Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησε ότι δεν είχαν ποτέ συστηθεί. «Δεν έχουμε γνωριστεί επίσημα, αν και ήμασταν κι οι δυο στην Ουρίβ...», ξεκίνησε, μα είδε πως την κοιτούσε κάπως παράξενα. Δεν την θυμόταν ή την είχαν αλλάξει τόσο τα σημάδια; Έκανε ένα βήμα ακόμα, και σήκωσε παραπάνω το κεφάλι υπό το φως των κεριών. «Είμαι η Άρυα».
« Τελευταία τροποποίηση: Δεκέμβριος 24, 2019, 11:02:25 μμ by Άρυα Λιρέλ »


Γκλίριον Νάντριελ

"Άρυα!" Στο άκουσμα το ονόματός της άνοιξαν τα μάτια του. Η νεαρή θεραπεύτρια φαινόταν εξαιρετικά προβληματισμένη και το κορμί της πλημμυριζόταν από αμείωτη αίσθηση έντασης. Ο τρεμάμενος τόνος στη φωνή της και το ασταθές της βλέμμα του προμήνυαν ότι επρόκειτο για κάτι σοβαρό. "Παρακαλώ, σε τι θα μπορούσα να σε βοηθήσω;"

Συνέχιζε να διστάζει, οπότε απαλά την πλησίασε εκείνος. "Ξέρω πόσο μας άλλαξε το Ουρίβ όλους, σε ορισμένα σημεία να μην μπορούμε να το διαχειριστούμε αρκετοί από εμάς." Πήρε μία βαθιά ανάσα και χαμήλωσε τον τόνο της φωνής του. "Ούτε εγώ έμεινα απρόσβλητος από τις κακουχίες εκείνης της περιπέτειας."

Το αχνό φως των κεριών, έδινε μία αχνή γυαλάδα στα έντονα χαρακτηριστικά της, όμως οι μικρο εκφράσεις της δεν μπορούσαν να κρυφτούν. Φαινόταν σε σύγχυση ξεκάθαρα. Τράβηξε την καρέκλα του κοντά της και έφερε ακόμη μία από το διπλανό έδρανο. "Κάθισε, πάρε μία ανάσα και μίλησέ μου. Είσαι καλά;"


Άρυα Λιρέλ

Η Άρυα χαμογέλασε αχνά. Τη θυμόταν.
Έκατσε κοντά του και ακολουθώντας την συμβουλή του πήρε μια βαθιά ανάσα και προσπάθησε να βάλει τις σκέψεις της σε τάξη.
«Ήθελα τη βοήθειά σας• αν φυσικά έχετε χρόνο και διάθεση, καθώς αυτό που θα ζητήσω είναι κάπως... παράξενο. Προφανώς βλέπετε αυτά–» είπε δείχνοντας τα σημάδια στο πρόσωπό της, «–και αυτά» συνέχισε σηκώνοντας τα μανίκια. «Βρίσκονται σε όλο μου το σώμα».

Ξαφνικά σταμάτησε να μιλάει και έσμιξε τα φρύδια κοιτώντας τον περίεργα. Πόσο χαζή! Το ξωτικό μπορεί να μην σε είχε παρατηρήσει καν εκείνη την ημέρα! Δεν είχατε γνωριστεί και νωρίτερα... Ίσως να νομίζει ότι τα είχες από πάντα.

«Δεν τα είχα από πάντα» βιάστηκε να πει, δυνατά αυτή τη φορά. «Πριν το ταξίδι μας, το δέρμα μου ήταν κενό. Στην αρχή νόμιζα πως ίσως είχε να κάνει με το άγγιγμα, που μας μετέδωσε ο Ναρ. Μα αν ήταν έτσι, θα έπρεπε και η Χελένα να είχε τα σημάδια. Πέρα απ' αυτό, δεν εμφανίστηκαν κατά τη διάρκεια της τελετής, αλλά αρκετά αργότερα, όταν χωριστήκαμε και ψάχναμε να βρούμε τη βάρκα με τους υπόλοιπους. Θυμάμαι πως από νωρίς ένιωθα ένα έντονο κάψιμο που φαινόταν να αναπτύσσεται σε όλο μου το κορμί. Δεν το κατάλαβα μέχρι που είδα κάποια στιγμή τα χέρια μου» κατέληξε, και σήκωσε μπροστά τα χέρια της, κοιτώντας τα όπως τότε.

Γύρισε και πάλι το βλέμμα στον καθηγητή της. «Δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί. Τι ακριβώς είναι αυτά και γιατί δημιουργήθηκαν;» Έκανε μια μικρή παύση παρατηρώντας τον.
«Σκέφτηκα πως ένας Ιστορικός ίσως θα μπορούσε να με βοηθήσει. Μπορεί δηλαδή να έχετε διαβάσει κάτι για αυτό, ή ίσως με τη βοήθειά σας μπορέσω να βρω μιαν άκρη. Ένα βιβλίο. Ένα χειρόγραφο. Κάτι» Η ένταση των συναισθημάτων της φάνηκε ξεκάθαρα στην τελευταία της λέξη.

«Να μάθω αν μπορώ να... Να τα ξεφορτωθώ» είπε σχεδόν συνωμοτικά.


Γκλίριον Νάντριελ

Μπορούσε να διαβάσει την ένταση και το άγχος της. Έβλεπε πως η κατάστασή της ήταν σοβαρή,προσπάθησε να θυμηθεί, αλλά όχι δεν ήρθε κάτι άμεσα στο μυαλό του. Γύρισε προς την Άρυα, "κατ' αρχάς, μην ανησυχείς, έχουμε έρθει σε επαφή με δυνάμεις και καταστάσεις που ίσως δεν αντιλαμβανόμαστε πλήρως οι ίδιοι. Έλα μαζί μου.. Θα πάω να ψάξω στους τόμους των παλιών θεραπευτών των ξωτικών μήπως υπάρχει κάποια καταγραφή για οτιδήποτε παρόμοιο."

 Την κοίταξε διαπεραστικά, ένα πανέμορφο και ταυτόχρονα τόσο ιδιόμορφο ξωτικό. Της άπλωσε το χέρι του και την πήρε μαζί του, στους σκοτεινούς διαδρόμους με τη γνώση του παλαιού κόσμου. στο διάδρομο με τους αρχαίους θεραπευτές. Της έδειξε ένα γραφείο στο βάθος του διαδρόμου. "Περίμενε εκεί και δώσε μου λίγο χρόνο. Α! και κάτι ακόμη." Την πλησίασε και της έδωσε μία στοργική αγκαλιά. "Σε καταλαβαίνω, όμως κάνε τη χάρη στον εαυτό σου και προσπάθησε να διατηρήσεις την ψυχραιμία σου, σε έφερα εδώ για να μην νιώθεις εκτεθειμένη. Πάρε το χρόνο σου όσο ψάχνω και προσπάθησε να θυμηθε΄ις επακριβώς, τι σου συνέβη. Ό,τι μπορέσεις να ανακαλέσεις, τόσο περισσότερες πληροφορίες θα έχουμε ως προς το τι αντιμετωπίζουμε. Όλα θα πανε καλά."

Χάθηκε στο βάθος του διαδρόμου και ξεκίνησε την αναζήτηση απαντήσεων...


Άρυα Λιρέλ

Αφέθηκε στην χειρονομία του ακολουθώντας τον μέχρι τους τελευταίους διαδρόμους. Της υπέδειξε που να κάτσει και εκείνη ένευσε καταφατικά. Δεν περίμενε την ξαφνική αγκαλιά που της προσέφερε, μα συνειδητοποίησε πως την χρειαζόταν πολύ, κι ας μην το είχε καταλάβει μέχρι εκείνην τη στιγμή.

«Σε καταλαβαίνω, όμως κάνε τη χάρη στον εαυτό σου και προσπάθησε να διατηρήσεις την ψυχραιμία σου, σε έφερα εδώ για να μην νιώθεις εκτεθειμένη» της είπε ο καθηγητής της, κάνοντάς την να νιώσει απέραντη ευγνωμοσύνη.
Της ζήτησε να θυμηθεί όσα περισσότερα μπορούσε, και έπειτα χάθηκε στο βάθος του διαδρόμου. Η Άρυα γύρισε και κατευθύνθηκε προς το γραφείο. Βούλιαξε στο κάθισμα, και για μια στιγμή έπιασε τον εαυτό της να σκέφτεται τι είχε μόλις γίνει. Ήταν πιο εύκολο τελικά απ' όσο νόμιζε• πλέον μετάτιωνε που δεν είχε έρθει να τον βρει νωρίτερα.

Στην αρχή είχε σκεφτεί τον κ. Φίλντοϊν, μα παρόλο που τον εμπιστευόταν με τη ζωή της, ήξερε πως δεν θα μπορούσε να την βοηθήσει. Ο καθηγητής Νάντριελ από την άλλη φαινόταν διαφορετική περίπτωση• ήταν το πιο χαλαρό και ευπρόσιτο ξωτικό -τέτοιας ηλικίας- που είχε γνωρίσει ποτέ, και κατά ένα μεγάλο ποσοστό, αυτός ήταν και ο λόγος που τόλμησε να έρθει να τον βρει. Ήταν η μέρα με την νύχτα με τον Αλλάσιο, μα και οι δύο τελικά ήξεραν ακριβώς πώς να βοηθήσουν όταν υπήρχε ανάγκη.

Ακούμπησε τους αγκώνες στο τραπέζι και έκρυψε το πρόσωπό της στις παλάμες της.
Συγκεντρώσου, σκέφτηκε. Δεν πρέπει να αφήσεις τίποτα απ' έξω.
Αποφάσισε για σιγουριά να βγάλει το σημειωματάριό της και να τα γράψει• έτσι δεν υπήρχε περίπτωση να ξεχάσει κάτι.

Ξεκίνησε από την γνωριμία με τον Ναρ, και συνέχισε με την τελετή του Αγγίγματος. Έγραψε αναλυτικά για το όραμα• για τη γυναικεία φιγούρα, το δάσος και τα δίδυμα, αλλά και για το μικρό κορίτσι της Μεβαίρ που είχε έρθει μαζί με τον Ναρ για να τη συγχωρέσει. Η Άρυα δάκρυσε στην ανάμνηση αυτή.
Συνειδητοποίησε πως το πρώτο παράξενο κάψιμο είχε έρθει παρέα με το "ξύπνημα". Θυμήθηκε τα πόδια της να καίνε και το σημείωσε γρήγορα.
Έπειτα, το σκηνικό άλλαξε καθώς την εμφάνισή του έκανε αυτό το σιχαμένο τέρας.
Ανέφερε τις οδηγίες του Όλυξ και την πρώτη χρήση του αγγίγματος. Έγραψε για το μήλο, που απ' όσο έμαθε αργότερα είχε κάνει δουλειά. Έκανε μια παύση και κοίταξε το χαρτί μπροστά της. Ίσως αυτό να ήταν που την είχε επηρεάσει;
Κούνησε το κεφάλι για να διώξει τις εικασίες και συνέχισε να γράφει. Θυμόταν πως το κάψιμο είχε φτάσει μέχρι τη μέση της όταν το πέταξε προς τη Σαγιάνε. Στη συνέχεια έτρεξε να βρει τους υπόλοιπους, λίγο αργότερα ο Όλυξ έφυγε, και εκείνη ένιωσε πως κάποιος είχε χρησιμοποιήσει το μήλο. Έπειτα το κάψιμο προχώρησε μέχρι επάνω με έναν έντονο πόνο στην καρδιά, και αφού τύλιξε τα χέρια της κατέληξε στο πρόσωπο.
Πλέον καταλάβαινε πως όλο αυτό ήταν απλά τα σημάδια που δημιουργούνταν αργά και σταθερά.
Από κει και πέρα δεν είχε γίνει κάτι άλλο.

Έκλεισε το σημειωματάριο και σηκώθηκε από το γραφείο. Πέρασε ανάμεσα από μερικούς σκοτεινούς διαδρόμους μέχρι να καταλήξει στον καθηγητή της. Τον πλησίασε, ενώ πρόσεξε πως είχε ήδη αρκετούς τόμους ανοιχτούς τριγύρω του.

«Κύριε Νάντριελ... Είναι όλα εδώ» είπε σιγανά, και σήκωσε το σημειωματάριο στον αέρα.


Γκλίριον Νάντριελ

«Κύριε Νάντριελ... Είναι όλα εδώ»

Πήρε το σημειωματάριο και διάβασε προσεκτικά. "Έχω ερωτήσεις", της είπε, "Πρώτον, πόσες φορές έχεις χρησιμοποιήσει το Άγγιγμα; Και πότε ήταν η τελευταία φορά που το χρησιμοποίησες;" Ξαναδιαβάζοντας το γραπτό, "Να! σε αυτό το σημείο! Το κάψιμο! Είχες δοκιμάσει άλλη φορά να ασχοληθείς με την πρακτική μαγείας; Και το δάσος; Σου θυμίζει κάτι αυτό; Ό,τι στοιχείο μπορούμε να συνδέσουμε ανάμεσα στο όραμα και την πραγματικότητα ίσως βοηθήσει."

"Είχα και εγώ ένα παράξενο όραμα, μετά το Ουρίβ, ο Νάρφος και ο Ναρ ήρθαν στο όνειρό μου, αρχίζω να πιστεύω πως, σε όσους υπάρχει προδιάθεση τουλάχιστον, ο Ναρ έφτασε πιο βαθιά από μία απλή αφύπνιση μία δεξιότητας. Δυστυχώς δεν μπορώ να μιλήσω για αυτό, όμως ίσως η μαγεία του να ξεκλείδωσε σε σένα αντιδράσεις που ακόμη να μην είσαι, ούτε εσύ βέβαια ούτε κανείς μας, έτοιμη να εξηγήσεις και να διαχειριστείς."

Την πλησίασε και της μίλησε σιγανά, "ξέρεις ο κόσμος κρύβει μέσα του ιστορίες, παλιές, σκοτεινές και τρομερές. Ο κόσμος μας, σπίτι των πέντε φυλών, ίσως φιλοξενεί ή καλύτερα φιλοξενούσε κάποτε, και άλλες οντότητες οι οποίες είτε χάθηκαν, είτε αφομοιώθηκαν με τον καιρό, τις καταστροφές και τους πολέμους. Όμως μόνο μύθοι και θρύλοι, συνοδεύουν τέτοιες ιστορίες, κανένα στοιχείο, κανένα δεδομένο. Ξέρω ότι ίσως ακούγονται υπερβολικά, αλλά όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε μη ορθολογικά περιστατικά, οι απαντήσεις ίσως βρίσκονται σε μη ορθολογικές ιδέες, αυτές καθ' εαυτές."

Της έδειξε το γραφείο και άφησε τρία μεγάλα σκονισμένα βιβλία πάνω του. Παλιές Ιστορίες από τα δάση του κόσμου, τόμος 1-Τα δάση της Λιρέλ, τόμος 2-το δάσος του Ναρίρ, τόμος 3-Το δάσος της Σομιέρ. Άνοιξε τον πρώτο τόμο με προσοχή. "Δες! Θα ξεκινήσουμε από εδώ, ίσως το δάσος στο όραμά σου να είναι η αφετηρία της ανεύρεσης απαντήσεων..."
« Τελευταία τροποποίηση: Μάρτιος 03, 2020, 05:07:16 μμ by Γκλίριον Νάντριελ »


Άρυα Λιρέλ

«Πόσες φορές; Δεν... Δεν θυμάμαι με σιγουριά» του απάντησε ειλικρινά και το μυαλό της ξεκίνησε να τρέχει. «Η πρώτη ήταν με το μήλο, και η δεύτερη ήταν λίγο αργότερα στην Κέννα. Έπειτα βοήθησα και τον κύριο Φίλντοϊν με τους τραυματίες στην επιστροφή μας. Και... Και στην Ακαδημία αργότερα κάποιες φορές στο θεραπευτήριο που βοηθάω, γιατί ήθελα να εξασκηθώ» κατέληξε.
Τον άφησε να επεξεργαστεί λίγο ακόμα όσα του είχε γράψει.
«Να! Σε αυτό το σημείο! Το κάψιμο! Είχες δοκιμάσει άλλη φορά να ασχοληθείς με την πρακτική μαγείας; Και το δάσος; Σου θυμίζει κάτι αυτό; Ό,τι στοιχείο μπορούμε να συνδέσουμε ανάμεσα στο όραμα και την πραγματικότητα ίσως βοηθήσει».
Η Άρυα το σκέφτηκε για μια στιγμή. Μαγεία;
«Όχι, δεν έχω δοκιμάσει ποτέ να χρησιμοποιήσω μαγεία. Δεν νομίζω ότι θα μπορούσα άλλωστε. Δεν έχω τέτοιες ικανότητες» του απάντησε.
«Μα, όσον αφορά το δάσος...» ξεκίνησε, αλλά δίστασε•

Τι να του έλεγε τώρα; Δεν της ήταν ιδιαίτερα εύκολο να μοιραστεί την ιστορία της, μα... δεν είχε και άλλη επιλογή. Έπρεπε να τον εμπιστευτεί.


«Όραμα και πραγματικότητα...» επανέλαβε τα λόγια του. «Το δάσος το ξέρω κύριε Νάντριελ. Είναι η ιστορία μου. Είναι κομμάτι μου. Είναι μέχρι και το επίθετο μου, αν δεν το γνωρίζατε» ξεκίνησε με ένα πικρό χαμόγελο.
«Γονείς δεν γνώρισα ποτέ, και δεν ξέρω αν θα γνωρίσω. Δεν είμαι καν σίγουρη αν θα ήθελα κάτι τέτοιο». Αναστέναξε και έτριψε λίγο το μέτωπό της. Τον κοίταξε γεμάτη αμηχανία και αβεβαιότητα.
«Οι γονείς μου... μάλλον δεν με ήθελαν. Βέβαια δεν μπορώ να είμαι εκατό τοις εκατό σίγουρη για αυτό, μα είναι το πιθανότερο σενάριο. Κάποιος με παράτησε στα δάση της Λιρέλ όταν ήμουν βρέφος ακόμη. Όμως μέσα στην ατυχία μου στάθηκα τυχερή, πολύ τυχερή. Με βρήκαν δύο υπέροχα ξωτικά που θα ευγνωμονώ για πάντα. Δύο δίδυμα αδέρφια, που εκείνο το δειλινό αποφάσισαν να αποκτήσουν ακόμα μια αδερφή. Με πρόσεχαν πολύ, με φρόντιζαν, και με αντιμετώπιζαν σαν κάτι ιδιαίτερα πολύτιμο. Πάντα μου έλεγαν ότι ήμουν το δώρο τους από τους Θεούς...» γέλασε στην όμορφη αυτή ανάμνηση. Κοίταξε και πάλι τον καθηγητή της, αυτήν τη φορά κάπως πιο άνετα. «Ξέρετε, εξαιτίας τους βρίσκομαι και εδώ. Είναι και οι δύο Θεραπευτές, και το είχαν βάλει σκοπό της ζωής τους να με βοηθήσουν να μπω στην Ακαδημία. Χαίρομαι πολύ που το έκαναν, γιατί εδώ βρήκα την δεύτερη -ή μάλλον- την τρίτη οικογένειά μου. Η πρώτη μου άφησε το όνομα, Άρυα. Η δεύτερη μου έδωσε το επίθετο, Λιρέλ. Και η τρίτη, η Ακαδημία, μου έδωσε ταυτότητα. Προσπαθώ πάντα να σκέφτομαι μόνο τα θετικά, οπότε δεν κρατώ κακία στην καρδιά μου για κανέναν. Για να το έκαναν, κάποιος λόγος θα υπήρχε. Έτσι τουλάχιστον θέλω να πιστεύω», κατέληξε.
Μπορούσε να διακρίνει στα μάτια του καθηγητή της πραγματικό ενδιαφέρον. Του χαμογέλασε.
«Όσο για την γυναίκα που είδα στο όραμα... Δεν ήταν κάτι παραπάνω από μια απλή, θολή φιγούρα. Παρ' όλα αυτά, είχα πολύ έντονα την αίσθηση ότι ήταν η μητέρα μου• ίσως γιατί θα ήθελα απεγνωσμένα να είναι». Κοίταξε τα βιβλία μπροστά της και τράβηξε χωρίς αμφιβολία τον πρώτο τόμο.
«Νομίζω λοιπόν, ότι αυτός είναι ο τόμος που χρειαζόμαστε» είπε και φύσηξε δυνατά για να διώξει τη σκόνη.
« Τελευταία τροποποίηση: Μάρτιος 04, 2020, 11:00:30 μμ by Άρυα Λιρέλ »


Γκλίριον Νάντριελ

Παλιές Ιστορίες από τα δάση του κόσμου, τόμος 1-Τα δάση της Λιρέλ. Θυμήθηκε, καθώς εκείνη ξεκίνησε να φυλλομετρά το βιβλίο πως κάποτε ως ξωτικό και εκείνος, είχε περάσει χρόνο τριγυρίζοντας στα δάση εκείνα, όπου ο κόσμος σαν να άλλαζε δείκτες στο ρολόι του και ο χρόνος έμοιαζε να κυλά διαφορετικά, σε άλλες ρότες.

Κοίταξε την μαθήτριά του βαθιά στα μάτια, η ομορφιά εκείνου του ξωτικού ήταν όντως θείο δώρο, όμως ένιωθε ότι υπήρχε κάτι μέσα της που έψαχνε, καιρό τώρα, την αφορμή για να αφυπνιστεί. Ακανόνιστη ροή, θα έλεγε κάποιος, η οποία πάσχιζε να αποκτήσει το κανάλι της.

"Η θετική διάθεση συχνά σώζει τις στιγμές μας, μας δίνει εκείνο το πάτημα ώστε να αντιληφθούμε καλύτερα τον κόσμο και να αδράξουμε την ευκαιρία που η όποια αρνητικότητα θα την έκανε ανέφικτη,"

Τι μπορεί να κρύβει μέσα της σκέφτηκε, καθώς ολοένα και περισσότερο  αντιλαμβανόταν πως η Άρυα δεν είχε καμία συναίσθηση, παρά μόνο ενδείξεις, για το ποιόν και το, γεμάτο μυστήρια, παρελθόν της.

"Πρέπει να φτάσουμε με κάποιον τρόπο στο δάσος, πρέπει να δεις πέρα από τις σκιές και τη θαμπάδα. Όπως σε σένα έτσι και σε μένα ο Ναρ ξύπνησε κάτι μέσα μου, όμως, ακόμη δεν ξέρω, δεν μπορώ να φερθώ εγωιστικά και να αφήσω το τι συμβαίνει γύρω μου για να ψάξω τον εαυτό μου. Χαίρομαι ειλικρινά για σένα που και θέλεις να το παλέψεις και προσπαθείς για αυτό και φυσικά θα με βρεις στο πλευρό σου, ίσως η μαθήτρια στην πορεία της αναζήτησης φροντίσει εκείνη να δώσει κάποιο μάθημα στον καθηγητή".

Είχε ήδη πει πολλά οπότε έστρεψε την προσοχή τους και πάλι στο βιβλίο. "Βρήκες κάτι που να σου τράβηξε την προσοχή καθώς το φυλλομετράς;"
« Τελευταία τροποποίηση: Μάιος 18, 2020, 08:00:02 μμ by Γκλίριον Νάντριελ »


Άρυα Λιρέλ

Περνούσε τις σελίδες τη μια μετά την άλλη, με την ταχύτητά της να αυξάνεται ασυναίσθητα όσο περνούσε η ώρα. Η ματιά της έτρεχε από σειρά σε σειρά, ψάχνοντας για λέξεις - κλειδιά, και δεν έτρωγε πάνω από μερικά δευτερόλεπτα μέχρι ο δείκτης της να καταλήξει στο τέλος της σελίδας.
Τα γράμματα τα έβγαζε εύκολα, αφού και η ίδια εξασκούνταν αρκετές φορές στην καλλιγραφία, με πένα της ένα τεράστιο φτερό φασιανού –δώρο ενός αγαπημένου φίλου από τα παλιά.

«Η θετική διάθεση συχνά σώζει τις στιγμές μας, μας δίνει εκείνο το πάτημα ώστε να αντιληφθούμε καλύτερα τον κόσμο και να αδράξουμε την ευκαιρία που η όποια αρνητικότητα θα την έκανε ανέφικτη» σχολίασε ο καθηγητής της, και η Άρυα έκανε μια μικρή παύση για να τον κοιτάξει καθώς μιλούσε. Για ακόμη μια φορά -γιατί η πρώτη ήταν με την Άρντα- έπιασε τον εαυτό της να σκέφτεται πόσο δυνατούς θεωρούσε τους Ιστορικούς. Όλη αυτή η γνώση, ήταν το πολυτιμότερο πλεονέκτημα που θα μπορούσε να έχει κάποιος. Όλη αυτή η σοφία, ήταν το δυνατότερο όπλο απέναντι σε οποιονδήποτε εχθρό.

Πολλές φορές αναρωτιόταν πώς θα ήταν τα πράγματα εάν βρισκόταν σε άλλη Φατρία. Στους Πολεμιστές ή τους Αλχημιστές δεν θα μπορούσε ποτέ να ανήκει, δεν είχε τις ικανότητες. Το μοναδικό πράγμα που την κρατούσε ζωντανή σε τέτοιες καταστάσεις, ήταν η τελειομανία της κατά την προετοιμασία. Στους Εφευρέτες επίσης δύσκολο• έπιαναν τα χέρια της, αλλά της φαινόταν τρομερά ακαταλαβίστικο το τεχνικό κομμάτι. Μα οι Ιστορικοί... οι γνώσεις τους ήταν το κάτι άπιαστο. Η ικανότητά τους να βλέπουν τόσο καθαρά πίσω από τις λέξεις, να συνδυάζουν πληροφορίες και να προβλέπουν πολλές φορές την έκβαση των γεγονότων την άφηνε άφωνη. Ευχόταν να μπορούσε να το ζήσει αυτό, έστω και για μία μέρα. Τους σεβόταν όσο κανέναν άλλο, και έτσι τώρα, που της δινόταν η ευκαιρία να γνωρίσει λίγο καλύτερα τον καθηγητή της, ρουφούσε κάθε του λέξη σα σφουγγάρι.

«Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο μαζί σας καθηγητά» του απάντησε ειλικρινά. «Οι πεποιθήσεις μας είναι αυτές που χαράζουν τον δρόμο μας και εμείς είμαστε αυτοί που τις επιλέγουν. Μα το θέμα είναι, εμάς, ποιος μας ελέγχει; Ο ίδιος μας ο εαυτός; Μια ανώτερη δύναμη; Οι καταστάσεις; Μήπως τελικά, οι σκέψεις δεν είναι τόσο εύκολες στον χειρισμό όσο θα θέλαμε να είναι;» αναρωτήθηκε, γυρνώντας την προσοχή της για ακόμη μια φορά στον σκονισμένο τόμο μπροστά της.

Είχε ήδη προσπεράσει πάνω από τα δύο τρίτα του βιβλίου, χωρίς να βρει απάντηση. Τα χέρια της είχαν πλέον ιδρώσει και τα δάχτυλά της κολλούσαν στις σελίδες. Προσπάθησε να μη δώσει σημασία στα τρεμάμενά της χέρια, και συνέχισε το ψάξιμο καρδιοχτυπώντας σε κάθε γύρισμα σελίδας.

«Βρήκες κάτι που να σου τράβηξε την προσοχή καθώς το φυλλομετράς;» τη ρώτησε ο καθηγητής της κάποιες στιγμές αργότερα.

«Τίποτα δεν φαίνεται σχετικό...» απάντησε εμφανώς απογοητευμένη, χωρίς να σταματήσει στιγμή να γυρνά τις σελίδες. «Δεν ξέρω, ίσως να ήταν χαζό το ότι περίμενα να βρω τις απαντήσεις που ψάχνω τόσο απλά... Ίσως να...» πήγε να συνεχίσει, μα κάτι της φάνηκε γνώριμο στη σελίδα που είχε μόλις προσπεράσει. Γύρισε γρήγορα πίσω, και εντόπισε ένα μικρό σκίτσο στην κάτω δεξιά γωνία• αμέσως, έσπρωξε το βιβλίο προς την μεριά του καθηγητή της.

Ήταν το πρόσωπο ενός άνδρα.

Ξωτικό.

Άσπρα μαλλιά.

Και τα ίδια, ασορτί, σημάδια.



Γκλίριον Νάντριελ

Η έκπληξή της δεν του πέρασε απαρατήρητη. Έμεινε για λίγο σαστισμένη μέχρι ο καθηγητής να σπεύσει να κλείσει στα χέρια του τις παλάμες της, προσπαθώντας να απαλύνει τις όποιες τρομακτικές σκέψεις.

Καθώς έριξε μία ματιά στη σελίδα, αποσβολώθηκε και ο ίδιος! Ήταν όντως τόσο παρόμοιο, οριακά ίδιο. Όμως πέρα από την εικόνα, δεν φαινόταν τίποτα άλλο να δίνει πληροφορίες. Θαρρείς και επρόκειτο για λάθος. Η παρατήρηση των σημαδιών στον άντρα του έφεραν οικείες ιστορίες στο νου, όντας παιδί στους ναούς της Θαλανίλ, όμως πολύ μακρινές για να δώσουν ένα νόημα σε όλο αυτό.

Συνέχισε να ψάχνει στο μυαλό του τρόπους να συνδέσει τις κουκκίδες, όμως κάτι έμοιαζε να λείπει.

"Δυστυχώς δεν έχουμε κάτι περαιτέρω από βάσιμες εικασίες, ακόμη, όμως σκέψου ότι μέχρι πριν λίγο, δεν είχαμε καν ιδέα του τι μπορεί να σημαίνει όλο αυτό. Έχω ακόμη απορίες, όμως αρχίζω και πιστεύω ότι σύντομα θα φτάσουμε στην άκρη του μίτου. Όμως χρειάζομαι να μου πεις κι άλλα, όσο τρομακτικά, αστεία, μεταφυσικά, ανόητα κι αν σου φαίνονται, ψάξε μέσα σου, θυμήσου, από το άγγιγμα του Ναρ και μετά! Υπάρχει κάτι εκεί, μέσα σου, είτε βίωμα, είτε πληροφορία, πρέπει να βγει!"

Σταμάτησε να πάρει μία ανάσα και να καθησυχάσει τη γεμάτη έκπληξη μα΄θήτριά του...

Κατάλαβε ότι την τρόμαξε, της χαμογέλασε και της έδειξε ξανά τη φωτογραφία μέσα στον τόμο "ίσως είναι ο μόνος τρόπος"...