Rasnarry Academy

Ηρεμία μετά την καταιγίδα [Ιντούν]

Σίνγκεν Σινόντα

Τα είχε κάνει θάλασσα! Ήξερε ότι δεν έπρεπε να κατηγορεί φοβερά τον εαυτό του…ήταν κάτι που δεν θα μπορούσε να το είχε ελέγξει. Ένα αντανακλαστικό που του είχε σώσει τη ζωή πολλές φορές, αλλά που τώρα του την είχε κάνει δυσκολότερη, στην πρώτη του εβδομάδα, και μάλιστα μπροστά στην Ιντούν.

Έπρεπε να τη βρει! Έπρεπε να της εξηγήσει τα πάντα! Αυτή η σκέψη δεν τον άφηνε σε ησυχία, και τον έκανε να περπατά στο δωμάτιό του σε ένα μικρό κύκλο, ακόμα και αν πλέον είχε περάσει και η ώρα του δείπνου και ήταν νύχτα. Έπρεπε! Αλλά…πώς?

Δεν ήξερε ποιο είναι το δωμάτιο της Ιντούν. Θα μπορούσε να περιμένει ως αύριο, να τη συναντήσει και να μιλήσουν. Ναι, αυτό θα ήταν το συνετό.

Όχι! Δεν μπορούσε να αφήσει μια νύχτα να περάσει έτσι. Θα τρελαινόταν όλο το βράδυ! Και η Ιντούν μπορεί να σκεφτόταν το συμβάν το βράδυ και να κατέληγε σε συμπεράσματα. Έπρεπε να δράσει τώρα! Πώς θα την έβρισκε?

Είχε μια ιδέα.

Λεπτά αργότερα ήταν κάτω στο προαύλιο της Ακαδημίας μπροστά στο κτίριο των Αλχημιστών, είχε πέσει από το δικό του παράθυρο και είχε χρησιμοποιήσει τον άνεμο για να ανακόψει την πτώση του. Φορούσε σκουρόχρωμα ρούχα για να μη φαίνεται εύκολα στο σκοτάδι, αλλά φυσικά, ένα μωβ μαντίλι στα μαλλιά να του κρατά τον κώτσο.

«Εντάξει, το χω. Πάμε. Δεν υπάρχει περίπτωση να πάει στραβά αυτό.» είπε στον εαυτό του. Λύγισε τα πόδια του, συγκεντρώθηκε, και μετά πήδηξε στον αέρα, ωθούμενος από μια ριπή ανέμου από κάτω του. Πιάστηκε με τα επιδέξια δάχτυλά του από τον τοίχο του κτιρίου, ανάμεσα στα δύο πρώτα, χαμηλότερα παράθυρα. Μια μικρή κίνηση προς τα αριστερά για να δει τι έχει μέσα….τίποτα, αποθηκάκι. Μια μικρή κίνηση προς τα δεξιά για να δει τι έχει..τουαλέτα. Ευτυχώς άδεια.

Αφέθηκε από το κτίριο και μια ανοδική ριπή ανέμου τον ανέβασε ψηλότερα, στο επίπεδο των δύο επόμενων παραθύρων, όπου πιάστηκε πάλι. Αυτό ήταν το σχέδιο. Θα σκαρφάλωνε το κτίριο και θα κοιτούσε μέσα από όλα τα παράθυρα μέχρι να βρει αυτό της Ιντούν! Εξαιρετικό!

Σε ένα δωμάτιο, ήταν τέσσερεις νέοι που κοιμόντουσαν στα κρεβάτια τους. Αδιάφορο. Σε ένα άλλο δωμάτιο, ήταν δύο κοπέλες που είχαν στήσει ένα τραπεζάκι και έπαιζαν ένα επιτραπέζιο. Κάπως ενδιαφέρον. Σε πολλά ακόμα δωμάτια κάποιοι κοιμόντουσαν, και κάποιες φορές ο Σίνγκεν έπρεπε να κοιτά λίγο για να καταλάβει αν είναι η Ιντούν που κοιμάται εκεί, αν το δωμάτιο είχε μόνο ένα άτομο. Αλλά όχι.

Σε ένα δωμάτιο, ήταν ένας νεαρός που στεκόταν στο κέντρο και είχε τρεις μικρές σφαίρες φωτιάς να αιωρούνται γύρω του. Με ελεγχόμενες κινήσεις τις έκανε να στρέφονται και να κινούνται γύρω του.

«Αυτό δεν παίζει να είναι ασφαλές» μουρμούρισε ο Σίνγκεν, αλλά για λίγο η προσοχή του ήταν στις φλόγες. Ίσως παραπάνω απ΄ό,τι έπρεπε. Ξαφνικά, ο νεαρός σήκωσε τα μάτια του προς το παράθυρο. Ο Σίνγκεν έδρασε ενστικτωδώς και αστραπιαία και τραβήχτηκε στο πλάι, και μετά προωθήθηκε προς τα πάνω. Κοιτώντας κάτω, είδε το παράθυρο να ανοίγει και το κεφάλι του τύπου να βγαίνει, να κοιτά γύρω, αλλά τίποτα, πριν ξαναμπεί μέσα.

«Χα. Τέλεια. Αυτό έλειπε να την πατήσω έτσι.» είπε ο Σίνγκεν φιλάρεσκα, ικανοποιημένος.

«Θα σημάνω συναγερμό….» ακούστηκε μια φωνή δίπλα του, και αστραπιαία ο Σίνγκεν γύρισε για να δει ότι είχε πιαστεί από άλλο ένα παράθυρο, ανοιχτό, και εκεί στεκόταν ένας νέος, με το ζόρι 14, που τον κοίταζε ξαφνιασμένος.

Κατάρα!

«Όχι! Μην το κάνεις!» του είπε ο Σίνγκεν πνιχτά, αλλά δεν έκανε κάποια κίνηση, ξέροντας πως η κατάσταση είναι δύσκολη.

«Γιατί?» ρώτησε το παιδί κοιτώντας τον.

«Είμαι Βοηθός Καθηγητή! Είναι εντάξει που είμαι εδώ.» του είπε.

«Δεν σε έχω ξαναδεί….» σχολίασε το παιδί με δυσπιστία.

Κατάρα τρεις φορές!

«Είμαι καινούριος! Ήρθα χτες! Λέγομαι Σίνγκεν!!» είπε ο άντρας. Ποιος θα το περίμενε ότι αυτός θα βρισκόταν σε τέτοια κατάσταση??

«…..ακούγεται πολύ βολικό. Κάνε κάτι που θα μπορούσε να κάνει μόνο ένας βοηθός καθηγητής.» του είπε το παιδί.

Ο Σίνγκεν έσφιξε τα δόντια, αλλά χρησιμοποίησε τον άνεμο για να κάνει μια ριπή γύρω του. Το παιδί απλά σήκωσε το φρύδι, καθόλου εντυπωσιασμένο.

«Εντάξει!!» είπε ο Σίνγκεν παραιτημένα, και τίναξε το χέρι του προς τον ουρανό. Ένα λεπτό, λαμπρό νήμα από ηλεκτρική ενέργεια, μια αστραπή, τινάχτηκε προς τον ουρανό.

«Ω! Εντάξει λοιπόν!» είπε το παιδί με τον ίδιο ψύχραιμο τόνο αλλά με ανοιχτά, εντυπωσιασμένα μάτια. Πόσο πιο χαμηλά μπορούσε να πέσει? Πρώτα τρομοκρατούσε μάγειρες, και τώρα χρησιμοποιούσε το ταλέντο που τον είχε ξεχωρίσει στην οικογένειά του για να πείσει ένα παιδί να μην τον καρφώσει.

«Γιατί το κάνεις όλο αυτό?» τον ρώτησε μετά το παιδί, και ο Σίνγκεν ανοιγόκλεισε τα μάτια του.

«Να….είναι μεγάλη ιστορία…» είπε, τρίβοντας το πίσω μέρος του κεφαλιού του με το χέρι του.

«Έχω χρόνο.» είπε το παιδί, ανελέητο. Πω πω!

«Κοίτα…υπάρχει μια κοπέλα που μου αρέσει.» του είπε τελικά ο Σίνγκεν. «Και τα έκανα θάλασσα, ήμουν παρορμητικός και έκανα μια σκηνή μπροστά της, και με κάλυψε, και θέλω να της εξηγήσω.» είπε ο Σίνγκεν.

«Τι να της εξηγήσεις?» ρώτησε το παιδί. Τι ανυπόφορο παιδί! Ο Σίνγκεν έκανε μια παύση, αλλά η όλη σκηνή ήταν τόσο απίστευτή ούτως η άλλως που δεν είχε νόημα πια να κρατά τις προφάσεις.

«Ότι έρχομαι από μια οικογένεια δολοφόνων που με καταδιώκει, και πως έχω επιβιώσει με το να είμαι κάπως παρανοικός με τα θέματα ασφάλειας, και ότι φοβήθηκα για τη ζωή μου και για την ίδια και-«

«Όχι, καθόλου καλό, μεγάλο λάθος.» τον διέκοψε το παιδί.

«….τι?» του είπε ο Σίνγκεν ξαφνιασμένος.

«Αυτό που πας να κάνεις είναι λάθος. Χειρότερα θα τα κάνεις. Θα αναστατωθεί.» είπε το παιδί.

«Πού το ξέρεις εσύ, εσύ ακόμα πίνεις γάλα.» του απάντησε ο Σίνγκεν με πικρία.

«Έχω μεγαλώσει με τους παππούδες μου, είμαι πιο σοφός από τα χρόνια μου.» απάντησε γαλήνια το μικρό τέρας.

«….καλά λοιπόν! Τι προτείνεις?» τον ρώτησε ο Σίνγκεν, μην ξέροντας τι να κάνει.

«Κάνε κάτι καλό γι αυτή. Κάτι όμορφο. Πέρνα ήρεμο χρόνο μαζί της, άσε την εγγύτητά σας και την γαλήνη να της δείξει ότι δεν είσαι ένας περίεργος.» του απάντησε το παίδι.

«….λες?» είπε ο Σίνγκεν, σκεπτόμενος, και το αγόρι έγνεψε καταφατικά.

«Εντάξει λοιπόν. Αυτό θα κάνω. Τώρα πήγαινε για ύπνο και άσε με να κάνω τη δουλειά μου.» είπε ο Σίνγκεν κουνώντας το χέρι του.

«Με λένε Έλιοτ, και μου χρωστάς μια χάρη για σήμερα.» του είπε με τον πάντα ήρεμο τόνο του το παιδί και έκλεισε το παράθυρο. Πω πω!

Ο Σίνγκεν, κάπως αγανακτισμένος αλλά με νέο σχέδιο συνέχισε να ανεβαίνει τα παράθυρα…ώσπου, πλέον, την βρήκε! Με ανυπομονησία, χτύπησε απαλά το τζάμι του παραθύρου της με το δάχτυλό του για να τραβήξει την προσοχή της.








Αιολίς Ιντούν

  • Βοηθός Καθηγητή
  • Level 9
  • Άνθρωπος - Αλχημιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
    Η Καλοκαιρινή Πένα (2020) Το Ζευγάρι του Καλοκαιριού (2020) Ζευγάρι του Μήνα, Δεκέμβριος 2019 Αλχημιστής
Υπό το φως ενός παχύσαρκου, λευκού κεριού, η Ιντούν ξετύλιγε ανυπόμονα μία ακόμη περγαμηνή, δεμένη με γαλαζοπράσινο κορδελακι. Διαφορετική από τις υπόλοιπες έξι που λάμβανε τακτικά, η έβδομη περγαμηνή της έδινε αλλόκοτη χαρά. Το κορδελάκι της έκλεινε με βουλοκερι, σημάδι μεγαλύτερου εισοδήματος. Η Ιντούν συγκινήθηκε. Το βουλοκερι μπορούσε από μόνο του να κρατήσει την περγαμηνή κλειστή, χωρίς τη βοήθεια της κορδέλας, μα η χρωματιστή ένδειξη της σύνδεσής τους παρέμενε εκεί για να θυμίζει υπερήφανα πως όσο ψηλά κι αν φτάσουν, όσο απομακρυσμένοι κι αν είναι, παρέμεναν οικογένεια.

Έσπασε το βουλοκερι και πήρε το γαλαζοπράσινο κορδελακι στα χέρια της. Το ύψωσε πάνω από τη φλόγα ατενίζοντας τους κυματισμούς των χρωστικών του κι έμεινε να τις μελετά για ένα λεπτό. Αναρωτήθηκε πάνω σε κάτι που είχε συζητήσει προηγουμένως με το νέο Βοηθό Καθηγητή, την έννοια της ελευθερίας. Μερικά χρόνια πριν, η ελευθερία ήταν μία έννοια παρωχημένη, ανύπαρκτη σχεδόν. Ποιος θα φανταζόταν ότι μια νύχτα θα την άγγιζε με τα χέρια της; Κράτησε το πολύτιμο κορδελάκι ξέχωρα από τα υπόλοιπα κι έδεσε με αυτό τα μαλλιά της, ευελπιστώντας ότι οι ευχές και η αγάπη θα έφτανε τον αποστολέα του.

Μερικά λεπτά αργότερα, τα αμυγδαλωτά της μάτια επικεντρώθηκαν στον επιτηδευμένα καλλιγραφικό χαρακτήρα που χρησίμευε σαν δήλωση της μοναδικότητας του ατόμου.

"Αστραφτερό μου αστέρι, οδηγέ των εμπνεύσεων μου, σου στέλνω τα φιλιά και την ευγνωμοσύνη μου σκορπίζοντας αρώματα εξωτικά στο δωμάτιο σου, απευθείας από τα ουδέτερα εδάφη.
Με τι λόγια να σου περιγράψω αυτή τη γη και πώς να τη χωρέσουν λέξεις; Αφήνω στην πλούσια φαντασία σου μικρές πινελιές κι από εκεί, μόνη σου τραβάς το μήτο που θα σε οδηγήσει σε κήπους μαγικούς και θάλασσες καθάριες.
Η ευτυχία μου δεν πρέπει να βαραίνει τη σκέψη σου πια, καθώς εδώ συνάντησα τον άυλο θησαυρό μου.
Ο χρόνος τα φέρνει έτσι που έφτασε η στιγμή να σε συμβουλέψει ο μικρός σου αδερφός με βάση τις νέες του εμπειρίες.
Ζήσε δροσερή μου Αιολίδα, ταξίδεψε. Μην προσκολάσαι στη μαμά και τις υποχρεώσεις σου από φόβο. Δε χρωστάς τίποτα. Τα αδέρφια μας δεν είναι ανόητα, βρίσκουν το δρόμο τους και τα μικρότερα θα το βρουν. Αστέρι μου αναρωτήσου. Ο δρόμος σου είναι αυτός που επιθυμείς; Αν απαντήσεις αρνητικά περπάτα. Πάρε το δρόμο προς το άγνωστο και σημείωσε πόσα μπορείς να ανακαλύψεις για τον κόσμο και για εσένα.
Στη φιλομαθή μου αδερφή θα αφήσω αυτό το στοιχείο σαν δώρο από το άγνωστο. Φήμες μιλούν για ανεξερεύνητα εδάφη, πέρα από την ήπειρο μας. Σκέψου πόσα μπορούμε να μάθουμε για τον κόσμο και για εμάς. Οι μάγοι εδώ, μπορεί να φαίνονται τσαρλατάνοι, αλλά μάλλον δεν είναι. Κι έτσι, ο αδερφός σου σε ρωτά, Ιντούν τολμάς;

Με όλη μου την αγάπη στη γυναίκα που με ενθάρρυνε να είμαι ο εαυτός μου,

Μένανδρος Ιντούν"


Δε μέτρησε πόσες φορές το ξαναδιάβασε με δάκρυα στα μάτια. Ήταν δάκρυα χαράς για το Μένανδρο που κατάφερε στα 17 να βρει την ευτυχία. Το παιδί αυτό ήταν πάντα το μαύρο πρόβατο, δεν κολλούσε πουθενά. Παραήταν δημιουργικός και αφηρημένος, τόσο που έμπαινε συνεχώς σε μπελάδες. Ήταν και ο περισσότερο ανεξάρτητος από τους επτά και ο μόνος που αποφάσισε να εγκαταλείψει την οικογενειακή εστία για να κυνηγήσει το όνειρο του, τη ζωγραφική και την ποίηση.

Τα λόγια του ήρθαν να καθίσουν πάνω στις δικές της σκέψεις και να τις βαρύνουν. Κοιτάζοντας το γράμμα με μάτια κενά, η Ιντούν αναρωτιόταν αν είναι ευτυχισμένη.

Το παράθυρο χτύπησε τρεις φορές. Η Ιντούν τινάχτηκε στιγμιαία και αμέσως πάγωσε. Πολλοί από τους μαθητές έκαναν λόγο για μια από τις Καθηγήτριες των Πολεμιστών με τερατώδη δύναμη, που έβγαινε το βράδυ από τα παράθυρα και τιμωρούσε τους άτακτους. Την κατέλαβε τρόμος καθώς ήξερε ότι είχε έρθει η δική της σειρά. Τι είχε φταίξει θεοί; Ήταν τα λόγια της στην κουζίνα, σωστά;

Γύρισε το πρόσωπο με τα κερωμενα χαρακτηριστικά προς το παράθυρο, τροκρατημενη αλλά έτοιμη να αποδεχθεί τη μοίρα και την τιμωρία της. Με πιασμένη την ανάσα, αντίκρυσε μια ανδρική φιγούρα, σκουρόχρωμα ντυμένη. Ένα μωβ μαντήλι κρατούσε τα μαλλιά του ψηλά.

"Σίνγκεν!" Αναφώνησε καθώς η ανάσα της επέστρεφε στα φοβισμένα της πευμόνια.

Δε σκέφτηκε για ποιο λόγο μπορεί να στέκονταν έξω από το παράθυρό της μέσα στο βράδυ, καθώς αντάλλαζε άνετα την τιμωρία της Καθηγήτριας με την αλλόκοτη επίσκεψή του.

"Κάτσε να σου ανοίξω!" Είπε ενθουσιασμένη και έκανε την καρέκλα της πίσω.

Ένας δυνατός κρότος έσπασε τη σιωπή της νύχτας. Η καρέκλα έφυγε προς τα πίσω δυνατότερα από ότι περίμενε και η Ιντούν βρέθηκε φαρδιά πλατιά στο ξύλινο πάτωμα, χτυπώντας το κεφάλι της.

Έπνιξε τον πόνο της πρόσκρουσης και τινάχτηκε μεμιάς όρθια, ανοίγοντας γρήγορα το παράθυρο. Πονούσε η πλάτη και το κεφάλι της, αλλά χαμογελούσε ευτυχισμένη.



Σίνγκεν Σινόντα

Να τον πάρει και να τον σηκώσει τον Σίνγκεν αν δεν μπορούσε να δει στα μάτια μιας γυναίκας ότι χαιρόταν που τον έβλεπε! Αλλά πρώτη φορά αυτό το βλέμμα, αυτό το χαμόγελο τον έκανε να αισθάνεται ότι μπορούσε να πετάξει, χωρίς να χρησιμοποιήσει καμία μαγεία.

Του άνοιξε, και για μια στιγμή απλά έμειναν έτσι να κοιτάζονται, η Ιντούν σαν αδέξια, χαμογελαστή πριγκίπισσα που χαμογελούσε από το παράθυρό της λουσμένη στο φεγγαρόφωτο, ο Σίνγκεν σαν κατεργάρης κλέφτης κρεμάμενος από το παράθυρό της, χαμογελώντας και ο ίδιος.

Θυμήθηκε τη συμβουλή του τέρατος από νωρίτερα. «Καλησπέρα!» τις είπε με εύθυμο τόνο. «Δεν μπόρεσα παρά να παρατηρήσω ότι σήμερα έχει εξαιρετικό φεγγάρι, και ήμουν πολύ περίεργος για το πόσο όμορφο θα είναι όταν αντανακλάται στα μάτια σου!» της είπε με τόνο παιχνιδιάρικο αλλά ταυτόχρονα με θαυμασμό.

«Θέλω να ελπίζω ότι η σκεπή του κτιρίου θα είναι άδεια αυτές τις ώρες, αλλιώς θα χρειαστεί να πάρω εγώ μαθήματα από τους μαθητές του Αέρα, αν μπορούν να φτάσουν εκεί πάνω. Εσύ όμως μπορείς! Και εγώ με λίγη τέχνη. Ο Ουρανός θέλησε αυτή τη «σύμπτωση», και νομίζω έδωσε την ευλογία του για να χαρούμε μια τέτοια νύχτα από εκεί!» της είπε, με παιχνιδιάρικα πομπώδες τόνο όταν μιλούσε για τις ευλογίες και άλλα τέτοια.

«Τι λες?» της είπε με προσμονή και ζεστασιά στον τόνο και τα μάτια του.


Αιολίς Ιντούν

  • Βοηθός Καθηγητή
  • Level 9
  • Άνθρωπος - Αλχημιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
    Η Καλοκαιρινή Πένα (2020) Το Ζευγάρι του Καλοκαιριού (2020) Ζευγάρι του Μήνα, Δεκέμβριος 2019 Αλχημιστής
Δεν πρόλαβε να αρθρώσει λέξη και ένας χείμαρρος από πομπώδεις λέξεις και κοπλιμέντα ξεχύθηκαν στο δωμάτιο. Ήταν τόσο πλουσιοπάροχα που, κάπου μέσα της ήλπιζε να ήταν αληθινά.

"Συγκεντρώσου ζωντοβολο! Σκέψου σε πόσες λέει τα ίδια καθημερινά!"

Δε θα έλεγε όχι όμως σε ένα βραδυνό περίπατο. Στην περίπτωση τους, δε θα έλεγε όχι σε ένα βραδυνό πέταγμα. Θα είχε την ευκαιρία να αναλογιστεί όσα της έγραψε ο Μένανδρος και θα είχε και καλή παρέα.

"Φυσικά!" Απάντησε αλλά δίστασε να βγει από το παράθυρο. "Δεν είναι σωστό να φεύγουμε σαν τους κλέφτες, έτσι δεν είναι;" Το σκέφτηκε καλύτερα μετά, αντικρίζοντας το παιχνιδιάρικο βλέμμα του Σίνγκεν. "Οκ λοιπόν", παραδέχτηκε τη σύντομη ήττα της και βγήκε.

Ο αέρας φύσηξε ανοδικά και η Ιντούν αφέθηκε στο κενό. Έχασε λίγο ύψος και έπειτα, σαν κάτι να την υπάκουσε, την ανύψωσε μέχρι τη σκέπη του ανατολικού πύργου.

Μακριά, πέρα από τη λίμνη, φωτάκια τρεμόπαιζαν στο Πορτμειρ, δείγματα ζωντάνιας, αλλά ψηλά στον ουρανό, η σελήνη αποδυνάμωνε τη σκοτεινιά του ουρανού με το ασημένιο της φως. Η Ιντούν άφησε τα μάτια της να γεμίσουν με τη βαθιά μπλε και ασημένια αντίθεση και κάθισε αναπαυτικά σε ένα από τα στιγμιαία δημιουργήματα της.

"Μήπως θέλεις βοήθεια;" Έκανε μια προσπάθεια να πειράξει το Σίνγκεν.


Σίνγκεν Σινόντα

O Σίνγκεν δεν ανησύχησε όταν η κοπέλα αφέθηκε να πέσει. Είχε ήδη γίνει μάρτυρας της ικανότητάς της. Δεν μπορούσε όμως παρά να θαυμάσει τον διακριτικό, ήρεμο, υπέροχο τρόπο που είχε για να καλεί τον άνεμο, πόσο διαφορετικός από τον δικό του! Όταν το έκανε ο Σίνγκεν, ήταν σαν να οδηγεί ένα φίλο, ή ένα σύμμαχο στη μάχη, με δυνατές, γρ΄ήγορες κινήσεις....Η Ιντούν δεν χρειάζονταν κάτι τέτοιο, ήταν λες και ο άνεμος ήθελε απλά ένα χαμόγελό της και πάσχιζε να την ευχαριστήσει για να το κερδίσει!

Δεν μπορούσε παρά να χαμογελάσει στο πείραγμά της.

"Χαχαχα, σε ευχαριστώ πολύ! Είσαι ομολογουμένως καλύτερη στη χρήση του αέρα, καλή μου συνάδελφε....Αλλά δεν θα μπορούσα να θεωρούμαι καθηγητής αν δεν μπορούσα να κάνω κάτι τέτοιο!" είπε με τόνο που μετέφερε μια ειλικρινή φιλοφρόνηση και ταυτόχρονα μια παιχνιδιάρικη διάθεση. Με το που το είπε αυτό, πήδηξε από το περβάζι του παραθύρου. Πριν αρχίσει να πέφτει, μια ανοδική ριπή ανέμου φύσηξε και σήκωσε τα πόδια του προς τα πάνω και ο ίδιος τινάχτηκε πίσω προς το κτίριο. Ολοκλήρωσε μια περιστροφή, και τα πόδια του βρέθηκαν σε μια άλλη ανοδική ριπή ανέμου που τον έστειλε ψηλά και προς την αντίθετη μεριά πάλι.

Συνέχισε αυτή την κίνηση άλλες δύο φορές, ήταν σαν να πηδούσε μεταξύ δύο επιφανειών που ήταν κοντά η μία στην άλλη κάνοντας μια εναέρια περιστροφή μεταξύ τους, και στο τέλος της τελευταίας περιστροφής, προσγειώθηκε με χάρη στην κορυφή του κτιρίου, κοντά στην Ιντούν, στητός και όρθιος. Οι κινήσεις του είχαν υπάρξει γρήγορες και γεμάτες ενέργεια, ένας σπάνιος συνδιασμός δύναμης και χάρης, σαν να πετούσε.

"Αααα...." είπε με ικανοποιήση, κοιτώντας την Ιντούν και το φεγγάρι πίσω  της, καθώς η ίδια ήταν σε λίγο ψηλότερο επίπεδο από αυτόν. "Τέτοια ομορφιά!" είπε με θαυμασμό. Για τη Σελ΄ήνη....ή...για την γυναίκα μπροστά του?

"Σου είπα μια ιστορία από τον τόπο μου το πρωί, για τους ανέμους. Έχετε, άραγε, στον τόπο σου κάποια ιστορία για τη Σελ΄΄ηνη, Ιντούν?" την ρώτησε, καθώς έβαλε το μικρό σάκο που είχε στην πλάτη του δίπλα του και άρχισε να ψάχνει μέσα για κάτι που είχε φέρει.
« Τελευταία τροποποίηση: Δεκέμβριος 20, 2019, 08:31:55 μμ by Σίνγκεν Σινόντα »


Αιολίς Ιντούν

  • Βοηθός Καθηγητή
  • Level 9
  • Άνθρωπος - Αλχημιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
    Η Καλοκαιρινή Πένα (2020) Το Ζευγάρι του Καλοκαιριού (2020) Ζευγάρι του Μήνα, Δεκέμβριος 2019 Αλχημιστής
Το μαξιλαράκι της εξανεμίστηκε σταδιακά και η Ιντούν βούλιαξε μέχρι να καθίσει αναπαυτικά στη σκεπή. Παρατήρησε το Σίνγκεν και τον τρόπο που χρησιμοποιούσε τον αέρα. Σκαλοπάτια θα έλεγε κανείς, επιδειξιομανείς περιστροφικές επιφάνειες, σίγουρα, κάτι πολύ διαφορετικό από το δικό της λιτό τρόπο. Επιτέλους είχε μπροστά της άλλο ένα χρήστη του αέρα με μεγάλες ικανότητες. Μέσα από τις διαφορές στον τρόπο που χειρίζονταν το στοιχείο τους είχε την ευκαιρία να βιώσει το νόημα της Αλχημείας και την ομορφιά της που εδράζονταν στις άπειρες εκφάνσεις της. Κάθε Αλχημιστής συνέβαλε με τον τρόπο του στην καλλιέργεια και την εξέλιξη νέων ιδεών, χρήσεων και μετατροπών, παραδίδοντας βελτιωμένη γνώση στην επόμενη γενιά. Η γνώση που η Ιντούν έλαβε από τους Δασκάλους της είναι σίγουρα, ανώτερης ποιότητας από τη γνώση που έλαβαν εκείνοι και οι τεχνικές και καλλιέργειες που θα λάβουν τα παιδιά σε δέκα χρόνια, θα είναι σίγουρα ποιοτικότερες από εκείνες που έλαβε η Ιντούν και η γενιά της.

Ο Σίγνκεν, δεινό κοινωνικό πλάσμα, δεν άργησε να ξεκινήσει αβίαστα την κουβέντα και αισθάνονταν τόσο τυχερή που δε χρειάστηκε να μιλήσει πρώτη. Δεν είχε τι να πει. Τη ρώτησε όμως για τη Σελήνη, τη ρώτησε για τον τόπο της. Η Νεδάρ, εύφορη πεδιάδα κοντά στη θάλασσα, τόσο διαφορετική από... Από πού προέρχονταν αυτός ο Άνθρωπος; Είχε ξεχάσει να το ρωτήσει. Σκέφτηκε ότι ποτέ δεν είναι αργά, ίσως να το μάθαινε πριν τελειώσει η νύχτα, αν ποτέ ήθελε να της πει. Έκλεισε τα μάτια για ένα λεπτό, σαν να εμπνέονταν από αυτήν την ιεροτελεστία. Όταν τα άνοιξε δεν ήταν ίδια. Ασημένια φλόγα τρεμόπαιζε στο βάθος τους.

«Ο λάος μου έχει μια ιστορία που μας μαθαίνουν από παιδιά. Αυτήν την ιστορία μου είπε η γιαγιά μου και σε αυτήν τη διηγήθηκε η γιαγιά της, με αποτέλεσμα κανείς να μην ξέρει πόσο παλιά είναι. Τον καιρό των κάστρων λοιπόν, πριν η ιστορία αρχίσει να μετρά, ζούσαν ένας άνδρας και μία γυναίκα. Ο άνδρας ήταν Πολεμιστής και η γυναίκα Θεραπεύτρια. Παρόλο που η αγάπη τους ήταν μεγάλη, ο άνδρας έφευγε συχνά για να υπερασπιστεί τη χώρα τους από τα Ξωτικά που προσπαθούσαν πάντα να υποδουλώσουν. Οι δυο τους δεν είχαν τρόπο να ειδωθούν και γι’ αυτό, η γυναίκα έφτιαξε ένα φίλτρο από τα αιθέρια έλαια του λουλουδιού Ιάλιν, που της έπετρεπε να βλέπει όσο μακριά κι αν βρίσκονταν ο άνδρας της. Οι δυνάμεις του φίλτρου όμως ενεργοποιούνταν μόνο τη νύχτα, καθώς τότε άνθιζε το θαυματουργό φυτό. Η γυναίκα έβρισκε τον άνδρα της το σούρουπο και τον ξανάβλεπε την αυγή, γιατί η νύχτα δε φωτίζονταν ποτέ. Τότε, για να μπορεί να τον βλέπει και τη νύχτα, χρησιμοποίησε ένα λυχνάρι και ήταν σαν να του φώτιζε το δρόμο. Όταν ο άνδρας γύρισε, της διηγήθηκε πώς ο δρόμος του φώτιζε αχνά, χωρίς να υπάρχει φως και η γυναίκα του εξήγησε ότι έφεγγε για εκείνον. Ο άνδρας την παρακάλεσε να συνεχίσει, μιας και από τότε που του φώτιζε, κέρδιζαν έδαφος ενάντια στα ξωτικά. Έτσι κι έγινε, η γυναίκα φώτιζε και ο άνδρας μάχονταν, κερδίζοντας τα εδάφη ένα ένα. Μια νύχτα όμως, λίγο μετά το σούρουπο, τα Ξωτικά επιτέθηκαν στην πόλη της γυναίκας. Η Θεραπεύτρια ήπιε ένα φίλτρο που την έκανε να μοιάζει νεκρή και σώθηκε. Ξύπνησε καταμεσής της νύχτας και έτρεξε να πιει το φίλτρο της και να ανάψει το λυχνάρι. Έψαξε τον άνδρα της, αλλά δεν ήταν στο σημείο που θα την περίμενε. Έψαξε για το υπόλοιπο στρατόπεδο, αλλά βρήκε μόνο τις σκηνές τους ξεσκισμένες. Η γυναίκα δεν ήθελε να πιστέψει ότι μπορεί να είχε χάσει τον άνδρα της. κάθε βράδυ, έπινε το φίλτρο του Ιλάλιν και άναβε το λυχνάρι της. Πότε πότε το λάδι λιγόστευε και άλλοτε παραγέμιζε, ενώ η γυναίκα κάποιες νύχτες έβλεπε καλύτερα και κάποιες χειρότερα. Παρά τις δυσκολίες, η γυναίκα δε σταμάτησε ποτέ, αναζητούσε τον άνδρα της, μέχρι και την τελευταία της πνοή. Πριν πεθάνει, παρακάλεσε από τους θεούς να της δώσουν άλλη μια ευακιρία. Οι θεοί τη λυπήθηκαν και της υποσχέθηκαν πως αν φέγγει για όλους τους ταξιδιώτες της νύχτας, τότε θα της επιτρέψουν να συνεχίσει να ψάχνει.»

Η Ιντούν σώπασε για κάμποσα λεπτά, επιτρέποντας και στους δύο να αφήσουν την ιστορία να φτάσει ως την καρδιά τους.

«Ιλάλιν λέμε στη ντοπιολαλιά μας τη σελήνη. Έτσι ονομάζεται το λουλούδι που φυτρώνει στις όχθες του κοραλλένιου ποταμού, στην πεδιάδα της Νεδάρ και είναι ένα από τα ομορφότερα λουλούδια που έχω δει στη ζωή μου.»

Το χαμόγελο που εμφανίστηκε στα χείλη της ήταν πράο, τα χαρακτηριστικά της χαλαρά, ήρεμα. Κοίταξε ψηλά, τον ουρανό και χαμογέλασε ακόμη περισσότερο.

«Νύχτες ζεστές σαν κι αυτή, θα μπορούσα να πετάξω σε όλο τον κόσμο.»


Σίνγκεν Σινόντα

Ο Σίνγκεν στεκόταν στητός και την άκουγε καθώς η Ιντούν διηγείτο μια πανέμορφη ιστορία από τον τόπο της. Ο απαλός βραδιν΄ός αέρας χάιδευε το πρόσωπό του και έκανε τα μαλλιά του να ανεμίζουν λίγο. Η Ιντούν είχε ένα τόσο γλυκό και ζωντανό τρόπο να διηγείται την ιστορία! Τον συνεπήρε και ήταν σαν να μπορούσε να τα δει όλα αυτά να συμβαίνουν μπροστά του. Η αγάπη των δύο εραστών, που ο χρόνος τους κόπηκε νωρίς λόγω της φρίκης του πολέμου, αλλά η ίδια συνέχισε να υπάρχει και να φωτίζει όλο τον κόσμο....τα νοήματα της ιστορίας άγγιξαν την καρδιά του Σίνγκεν, που γύρισε να κοιτάξει τη Σελήνη.

"Ιλάλιν..." επανέλαβε σχεδόν ψιθυριστά, κρατώντας το όνομα στη μνήμη του. Χαμήλωσε λίγο το κεφάλι του σε ένδειξη σεβασμού για τη γυναίκα της ιστορίας, και έστειλε μια σιωπηλή προσευχή με τον άνεμο, ευχόμενος κάποια στιγμή να συναντηθεί πάλι με τον άντρα που αγαπούσε.

"Θέλω να το δω αυτό το λουλούδι κάποια στιγμή." είπε ο Σίνγκεν, γυρίζοντας να αντικρύσει πάλι την Ιντούν, και το χαμόγελό του είχε επιστρέψει στο πρόσωπό του. "Το ομορφότερο λουλούδι από τον τόπο μου ανθίζει σε δέντρα." είπε. "Έχει ροζ πέταλα σε ανοιχτές ή σκούρες αποχρώσεις, και έρχεται μια εποχή που ο άνεμος παρασύρει αυτά τα πέταλα. Πρέπει να δεις τι υπέροχο χορό κάνουν, που έχει εμπνεύσει ποιήματα και έργα!" της είπε με ενθουσιασμό αλλά και νοσταλγία για τον τόπο του.

"Κάποιοι λένε ότι, καιρό πριν, ήρθε στον τόπο μας ένας γενναίος πολεμιστής που φορούσε στους ΄ώμους του ένα παλτό σε αυτά τα χρώματα, που προτύτερα δεν είχαν εμφανιστεί ξανά. Ο πολεμιστής αυτός δίδαξε στους ανθρώπους μας την τέχνη του σπαθιού, αλλά και την ομορφιά του να πίνεις κάτω από το φώς του φεγγαριού. Κάποια στιγμή, πήρε τα όπλα του και χάθηκε στον ορίζοντα, για να πολεμήσει μια σημαντική μάχη και να προστατέψει τα εδάφη μας που, αν και δεν ήταν δικά του, τα είχε αγαπήσει, αυτά και τους ανθρώπους τους." είπε ο Σίνγκεν με χαμόγελο.

"Δεν ξαναφάνηκε ποτέ. Κάποιοι λένε ότι έπεσε στη μάχη. Λίγο καιρό μετά, τα δέντρα άρχισαν να ανθίζουν με αυτά τα πανέμορφα λουλούδια. Κά΄ποιοι λένε ότι η γή που αγάπησε θέλει να τον τιμήσει, να μην αφήσει την ανάμνησή του να ξεχαστεί. Άλλοι, πιο αισιόδοξοι λένε ότι νίκησε αλλά, με την προσωπικότητά του, ντρέπεται να επιστρέψει γιατί το ροζ παλτό του σκίστηκε στη μάχη. Η γη προσφέρει άνθη για να φτιαχτεί ξανά, και ίσως, αν κάποιος μαζέψει αρκετά και του τα πάει, να επιστρέψει για άλλη μια φορά!" είπε ο Σίνγκεν, φανερά διασκεδάζοντας αυτή τη διαφορετική πλοκή και την προσωπικότητα του πολεμιστή, που ταίριαζε αρκετά με τη δική του.

"Τον πολεμιστή τον λένε Κάγκουν, τουλάχιστον στις περισσότερες ιστορίες. Όταν ήμουν μικρός τρελαινόμουν να ακούω για τα κατορθώματά του." ομολόγησε ο Σίνγκεν με σχεδόν παιδική χαρά, και πολύ καλή διάθεση.  Μετά, σκέφτηκε κάτι.

"Ιντούν, τι λες? Δείξε μου ένα Ιλάλιν στα μέρη σου, ίσως το αγαπημένο σου σημείο για να τα κοιτάς, και εγώ θα σου δείξω το αγαπημένο μου δέντρο που ανθίζει όπως σου περιέγραψα!" της είπε ζεστά, μια πρόσκληση να ταξιδέψουν μαζί κάποια στιγμή.
« Τελευταία τροποποίηση: Δεκέμβριος 24, 2019, 02:54:38 μμ by Σίνγκεν Σινόντα »


Αιολίς Ιντούν

  • Βοηθός Καθηγητή
  • Level 9
  • Άνθρωπος - Αλχημιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
    Η Καλοκαιρινή Πένα (2020) Το Ζευγάρι του Καλοκαιριού (2020) Ζευγάρι του Μήνα, Δεκέμβριος 2019 Αλχημιστής
«Ο Κάγκουν!» αναφώνησε έκπληκτη, αλλά άφησε το Σίνγκεν να εξιστορήσει τη μεγαλύτερη και καλύτερη ιστορία του. Η Ιντούν είχε ακούσει για τον Κάγκουν, το θρύλο της Σιράν και τα κατορθώματά του από τον πατέρα της. Οι ιστορίες που λέγονταν για εκείνον ήταν ηρωικές και παράλληλα μαγικές. Μπορεί στη Νεδάρ να ευδοκιμούσαν άλλα δένδρα, όμως η Ιντούν, από τότε που ανακάλυψε τη δύναμη του αέρα, πέρασε άπειρες ώρες προσπαθώντας να κάνει τα λουλούδια να χορέψουν στον άνεμο, με τρόπους που φαντάζονταν ότι μόνο ο Κάγκουν μπορούσε.

Κράτησε την ανάσα της και φαντάστηκε την καρδιά της να σταματάει μια στιγμή, όταν ο Σίνγκεν της πρότεινε αυτή τη γλυκιά ανταλλαγή. Της το ζητούσε αλήθεια; Έπρεπε να αφήσει τον εαυτό της να ονειρευτεί; Ήθελε να του πει τόσα πολλά και να του δείξει άλλα τόσα. Τα Ιλάλιν ήταν μόνο η αρχή. Θα του έδειχνε τον Κοραλλένιο Ποταμό, εκεί που τα πανέμορφα λουλούδια φυτρώνουν και θα βουτούσε μέσα, μέχρι τα χέρια τους να γίνουν πορτοκαλί. Θα τον πήγαινε να εξερευνήσουν τα ερείπια των πρώτων κατοίκων και να ανακαλύψουν σπασμένα πιθάρια των προγόνων της, μικρά αρωματοδοχεία σαν τα δεκάδες που είχε βρει με τα αδέρφια της και τακτικά παρέδιδαν στον πρόεδρο του χωριού. Θα ανέβαιναν ως τις λίμνες, τις πηγές του ποταμού, στα σύνορα με την Ισαχάρ. Εκεί, όπως και στο δάσος του Ναρίρ, η Ιντούν είχε ταξιδέψει με τον Αναξίμανδρο πολλές φορές όσο ήταν μαθητές της Ακαδημίας.

«Ναι!» ήταν η μόνη λέξη που κατάφερε να πει από τον ενθουσιασμό της. Πήρε απότομα μια βαθιά ανάσα και προσπάθησε να συγκρατηθεί. Ένα δευτερόλεπτο αργότερα μιλούσε ήδη.

«Όμως το αγαπημένο μας είναι το δάσος του Ναρίρ! Έχουμε πάει τόσες φορές εκεί με τον Αναξίμανδρο! Από του χρόνου θα μπορούμε να παίρνουμε και τον Κάσσανδρο μαζί!» χαίρονταν τόσο πολύ που θα μπορούσε να μοιραστεί αυτήν την εμπειρία με τα αδέρφια της που τόσο πολύ αγαπούσε.

Το πρόσωπό της σκοτείνιασε στιγμιαία, καθώς ένα μικρό ψήγμα θλίψης ήρθε στην επιφάνεια, συνοδεύοντας την ανάμνηση του μικρού Μένανδρου να το σκάει από το σπίτι. Ευτυχώς συνέβη καλοκαίρι, ευτυχώς η Ιντούν και ο Αναξίμανδρος ήταν αρκετά μεγάλοι για να φύγουν μόνοι τους να τον βρούν. Εκείνη ήταν η πρώτη φορά που επισκέφθηκαν το δάσος του Ναρίρ.

«Θα ομολογήσω ότι δεν ξεκίνησαν καλά οι περιπέτειές μας στο δάσος αυτό», παραδέχτηκε κάπως ένοχα, παρόλο που ο Σίγνκεν δεν είχε ιδέα για όσα του μιλούσε.

«...βλέπεις, η πρώτη φορά που πήρα τον Αναξίμανδρο και πήγαμε... θα μου πεις «ποιος είναι ο Αναξίμανδρος»... είναι ο μεγαλύτερος από τα αδέρφια μου -εφτά τέτοιους έχω βασικά- ήταν όταν το έσκασε ο Μένανδρος. Ναι... ο Μένανδρος είναι μετά τον Αναξίμανδρο και πριν τον Κάσσανδρο. Σε μπέρδεψα; Δεν είναι δύσκολο...» η Ιντούν σούφρωσε τα χείλη και συνοφρυώθηκε κάπως, σε μια προσπάθεια να βάλει τις σκέψεις της σε σειρά. Κατέβασε το κεφάλι και συνέχισε.

«Τέλος πάντων, ο Μένανδρος είναι ιδιαίτερη προσωπικότητα, αλλά και ποιος δεν είναι αν το καλοσκεφτείς; Δεν έχει όμως την ίδια υπομονή με εμάς τους μεγαλύτερους, ούτε και θα καθίσει να σκάσει για μικροστεναχώριες. Αν δε μπορεί να αλλάξει μία κατάσταση, απλά φεύγει. Έτσι κι έκανε λοιπόν... Ήταν μονάχα δεκατρία!!!» Η Ιντούν άνοιξε τα μάτια της διάπλατα στη συνδειδητοποίηση της μικρής ηλικίας του, αλλά της επαναστατικής του φύσης.

«Δεκατριών ετών παιδάκι και απλά έφυγε από το σπίτι! Δεν έχει σημασία... Δε θα άφηνα να πάθει τίποτα, έτσι ξεκίνησα να τον ψάχνω. Αυτό έγινε πριν τέσσερα χρόνια. Ο Αναξίμανδρος, στα δεκαπέντε του τότε, άρχισε να νιώθει κι εκείνος το βάρος της οικογενειακής ευθύνης, οπότε έτρεξε πίσω μου για να με βοηθήσει. Φτάσαμε ως το δάσος. Τον βρήκαμε εκεί κι ευτυχώς δεν τον είχε κλέψει ή δεν τον είχε χτυπήσει κάποιος. Ήταν όμως πεινασμένος και φοβισμένος. Παρόλα αυτά, αρνούνταν να γυρίσει στο σπίτι. Καθίσαμε λοιπόν μαζί του για τρία βράδια. Πήγαμε μαζί για κυνήγι, πήγαμε για ψάρεμα στο ποτάμι, ανάψαμε φωτιές και του είπαμε πολλές ιστορίες από την Ακαδημία. Στο τέλος της τρίτης ημέρας τον πείσαμε και ο Μένανδρος γύρισε πίσω.»

Ο αναστεναγμός που βγήκε από τα χείλη της μαρτυρούσε το άγχος και τη στεναχώρια που της προκάλεσε εκείνο το γεγονός, όμως το χαμόγελο επέστρεψε και πάλι στα χείλη της.

«Έκτοτε επισκεπτόμαστε το δάσος κάθε καλοκαίρι, είτε για τρεις είτε για πέντε μέρες. Φέρνουμε μαζί μας φαγητό, σκαρφιζόμαστε παιχνίδια και περιπέτειες και περνάμε τέλεια...»

Η φωνή της έμοιαζε να σβήνει, καθώς τα μάτια της πλανήθηκαν στον έναστρο ουρανό.

«Άραγε ποια αστέρια να βλέπεις τώρα;»

Τα μάτια της γυάλιζαν βουρκωμένα στο φεγγαρόφως, αλλά δεν το είχε καταλάβει.


Σίνγκεν Σινόντα

Τα μάτια του Σίνγκεν έλαμψαν όταν η Ιντούν έδειξε σαν να ήξερε τον Κάγκουν, που ήταν πιο τοπικός ήρωας της Σιράν. Πόσα πράγματα ήξερε! Σίγουρα διαβαστερή και μελετηρή, και ο Σίνγκεν αποφάσισε ότι του άρεσε αυτό!

Όταν δέχτηκε την πρότασή του, ο Σίνγκεν ενθουσιάστηκε, η καρδιά του χτύπησε πιο γρήγορα. Και αμέσως απορροφήθηκε στη διήγηση της Ιντούν. Ο αρχικός της ενθουσιασμός ήταν αξιολάτρευτος όταν μίλησε για το δάσος, αλλά μετά, ένα σκοτείνιασμα στα χαρακτηριστικά της….τι την απασχολούσε?

Ο Σίνγκεν έγειρε λίγο το κεφάλι του προς τα αριστερά και τα μάτια του άνοιξαν λίγο παραπάνω όταν άκουσε ότι η Ιντούν είχε ΕΦΤΑ ΟΛΟΚΛΗΡΑ αδέρφια! Δεν ήταν κάτι που δεν είχε συναντήσει στη Σιράν, αλλά συνήθως ήταν ή εξαθλιωμένες οικογένειες ή πολύ πολύ πλούσιες…Η Ιντούν δεν ταίριαζε κανένα από τα δύο προφιλ, και γι αυτό ξάφνιασε πολύ τον Σίνγκεν. Και όλα αγόρια! Ε ναι, αυτό και αν ήταν κάτι ασυνήθιστο!

Ο Σίνγκεν μουρμούριζε σιωπηλά ονόματα, «Κάσσανδρος…Αναξίμανδρος…», τα χείλη του κινούνταν άηχα και τα δάχτυλά του μετρούσαν, προσπαθώντας να τα απομνημονεύσει, καθώς και την ηλικιακή σειρά τους.

«Μου αρέσει ο Μένανδρος!» αποφάσισε τελικά ο Σίνγκεν και ανακοίνωσε με χαμόγελο. «Ακούγεται ωραίος τύπος! Όχι που θα κάτσει να σκάσει! Η ζωή είναι πολύ μικρή για στενοχώριες!» είπε και τεντώθηκε λίγο.

«Σου λείπουν πολύ ε?» είπε πιο απαλά, βλέποντας τα υγρά μάτια της να αντανακλούν το φεγγαρόφωτο. «Μην ανησυχείς…είναι αδέρφια σου, και είμαι σίγουρος ότι θα είναι μια χαρά. Και ο άνεμος έχει μια μικρή αδυναμία σε αυτούς που έχουν μακριά τους αγαπημένους τους, συχνά μεταφέρει ψιθύρους σε αγαπημένα μας πρόσωπα, ξέρεις. Τόσο αχνά που δεν τα καταλαβαίνουν συνειδητά, δεν τα ακούν οι ίδιοι, αλλά τα ακούει η καρδιά τους. Ξέρουν ότι τους σκέφτεσαι.» της είπε απαλά.

«Θα μου πεις και για τους υπόλοιπους?» τη ρώτησε με χαμόγελο.




Αιολίς Ιντούν

  • Βοηθός Καθηγητή
  • Level 9
  • Άνθρωπος - Αλχημιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
    Η Καλοκαιρινή Πένα (2020) Το Ζευγάρι του Καλοκαιριού (2020) Ζευγάρι του Μήνα, Δεκέμβριος 2019 Αλχημιστής
Ανακάθισε και πετάρισε τα βλέφαρα για να διώξει τα κουρνιασμένα δάκρυα με την πλάτη στο φεγγάρι. Δεν το είχε σκεφτεί ποτέ με τον τρόπο που της μιλούσε ο Σίνγκεν. Χρειάστηκε να ξανασκεφτεί την ιδιοσυγκρασία του αδερφού της όσο της μιλούσε. Λες να είχε δίκιο τελικά; Ίσως όντως, η διαφορετικότητα του Μένανδρου να οφείλονταν στη παραλλαγμένη οπτική που είχε για τον κόσμο. Γεννημένος καλλιτέχνης, αυτός και ο ακριβώς μικρότερός του, Εύανδρος, δε διακρίνονταν από το ενοχικό αίσθημα που η μητέρα τους κατάφερε να εμφυτεύσει στην Ιντούν και τον Αναξίμανδρο. Δεν τους έκανε όμως λιγότερο καλά αδέρφια ή αδιάφορους ανθρώπους. Σκέφτηκε ότι, στο κάτω κάτω, αντιμετώπιζαν τη ζωή διαφορετικά από την ίδια.

Πριν από αυτή τη σύντομη πρόταση του Σίγνκεν, η Ιντούν σέβονταν τις επιλογές των αδερφών της με ένα αίσθημα λύπησης, αλλά, υπό το απελευθερωτικό πρίσμα που της προσφέρθηκε, θα έπρεπε να αφιερώσει χρόνο για να κατανοήσει τους χαρακτήρες τους καλύτερα. Τάχα δεν τους γνώριζε ήδη; Ήταν πάντα πεπεισμένη ότι όσο περισσότερο μελετάς, τόσο περισσότερα ανακαλύπτεις. Κάτι τέτοιο ισχύει και για όλους τους ζωντανούς οργανισμούς.

Η ενδοσκοπική της μελέτη ξεκινούσε πάντα με τη σκιαγράφηση των χαρακτηριστικών των επτά αδερφών και για τη σκιαγράφηση, η παρουσίασή τους ήταν η καλύτερη. Πάνω στην ώρα, ο Σίνγκεν τη ρώτησε για τους ζαβολιάρηδές της, μικρούς και μεγάλους. Η Ιντούν δεν ήξερε αν τη συνέπαιρνε περισσότερο το κάπως ελκυστικά ειλικρινές ενδιαφέρον τους συνομιλητή της ή η παρουσίαση των αγαπημένων της αδερφών καθεαυτή.

«Χμμμ», κοίταξε το Σίνγκεν με μάτια μισόκλειστα, παιχνιδιάρικα, «ζεις με προκλήσεις» συμπέρανε για το χείμαρρο πληροφοριών που ετοιμάζονταν να ξεχειλίσει και ξεκίνησε.

«Φροντίσα να τους χρίσω ζαβολιάρηδες, γιατί πάντα θα μπλέξουν σε κάποια αναποδιά εκεί που δεν το περιμένεις και χχμμμ, ας τους πάρουμε από την αρχή. Ο Αναξίμανδρος είναι ο πρώτος. Δε θα σου τον περιγράψω καν, είναι πιστό αντίγραφο Ιντούν, με αρρενωπά ζυγωματικά και σώμα αρκούδας. Είναι ο βοηθός μου, ο συνεργάτης μου, ο καλύτερος φίλος μου. Με τον Αναξίμανδρο κυνηγάμε, μαγειρεύουμε, προπονούμαστε, μελετούμε, τους διαβάζουμε... και τώρα που μεγάλωσε και έγινε ολόκληρος άνδρας, έγινε μέλος της φρουράς της πόλης, σαν σωστός Πολεμιστής και ακέραιος χαρακτήρας που είναι. Είναι ιδιαίτερα δημοφιλής ο μπαγάσας, αλλά εδώ και ένα χρόνο είναι τσιμπημένος με μία κοπέλα που το βασανίζει... δεν ξέρω αν πρέπει να κάνω μια κρυφή εμφάνιση... Τέλος πάντων, σου είπα ήδη για το Μένανδρο. Ο δεύτερος ζαβολιάρης, αν και άξεστος στις κινήσεις του, είναι καλλιτέχνης. Ποιος θα το φανταζόταν ότι το παρτσακλό μας θα είχε τέτοιο χέρι! Τα σχέδιά του είναι τόσο ζωντανά που νομίζεις ότι θα σου μιλήσουν. Πρώτη φορά που είδα σκίτσο του μου έπεσε το σαγόνι!
Σαν να ήθελε η Φύση να διορθώσει την αδεξιότητα του Μένανδρου, μας έφερε τον Εύανδρο. Αυτός είναι ο δίδυμος του Κάσσανδρου και ο αντίθετος πόλος του. Κατά τρία λεπτά μεγαλύτερος, φαίνεται ότι ήταν αρκετά για να του χαρίσουν μία δυσεύρετη πραότητα, λες και ήπιε από την πηγή της σοφίας πριν βγει ακόμη από την κοιλιά. Είναι πολύ ήσυχος, σχεδόν δεν ακούγεται και η πραγματική του αγάπη είναι να λαξεύει. Στα επτά του, το βρήκα να σκαλίζει ένα κούτσουρο σε σπαθί. Το σπαθί το πήρε ο Κάσσανδρος και πήγε να επιτεθεί στον Αναξίμανδρο. Ο Μένανδρος που έτρεχε για κάτι δουλειές, παραπάτησε δίπλα τους και έβαλε τρικλοποδιά στον Κάσσανδρο. Ο μικρός πολεμισταράς έφαγε επική σαβούρα και χτύπησε τον Αναξίμανδρο στην πλάτη με το ξύλινο σπαθί, αλλά έφαγε μια γερή γροθιά από το μεγαλύτερο, πριν τα ρούχα που κουβαλούσε ο Μένανδρος προσγειωθούν στα κεφάλια τους και ο παρτσακλός στο πόδι του μεγάλου. Η μάνα μου ούρλιαζε και ο Εύανδρος λάξευε ατάραχος το επόμενο δημιούργημά του. Είναι μόλις δεκαπέντε και ήδη βγάζει το χαρτζιλίκι του σκαλίζοντας τραπέζια και πλάτες από καρέκλες με περίτεχνα σχέδια.
Έπειτα ο Κάσσανδρος. Θα το γνωρίσεις την επόμενη χρονιά, που θα ξανάρθει στην Ακαδημία. Ο τέταρτος ζαβολιάρης είναι αεικίνητος, παλεύαμε για να το βάλουμε να καθίσει, ή να διαβάσει ή να κοιμηθεί. Πραγματικά, θα στο φυλάξω για έκπληξη, το λατρεύω το μικρούλι μου, αλλά είναι σωστός μπελάς.»

Έριξε μια διερευνητική ματιά στο Σίνγκεν προσπαθώντας να δει πόσο κουράστηκε, αλλά περισσότερο χάθηκε στα μάτια του, παρά έβγαλε κάποιο συμπέρασμα. Λογικεύτηκε απότομα και αποφάσισε να συνεχίσει.

«Μένουν τρεις ακόμη. Ο επόμενος που θα έγινε δεκτός στην Ακαδημία και περιμένουμε να μπει, είναι ο Νίκανδρος. Σε αντίθεση με τους υπόλοιπους μαυρομάλληδες, ο μικρός Νίκανδρος είναι πυρόξανθος, όπως και το στοιχείο του. Η προγιαγιά λένε ότι ήταν έτσι, σαν κόκκινη νεράιδα και αναρωτιόταν όλοι αν θα κληρονομήσει κανείς τα χαρακτηριστικά της. Ορίστε, ο Νίκανδρος κληρονόμησε την ομορφιά της και το στοιχείο της. Είναι αμιγής Αλχημιστής της Φωτιάς, όπως και ο Έλιοτ, ο αγαπημένος μου μαθητής! Ίσως γιατί μου θυμίζει το μικρό μου αδερφάκι.
Έκτος είναι ο Κλέανδρος ή αλλιώς, ο πανούργος Εύανδρος. Ο προ-τελευταίος μοιράζεται πολλά χαρακτηριστικά με τον τρίτο, αλλά σε αντίθεση με τον ήρεμο ξυλογλύπτη μας, ο Κλέανδρος έχει μια τάση να κάνει τα πράγματα να σκάνε. Καταλαβαίνεις πιστεύω ότι σύντομα θα τον καμαρώσω στους Εφευρέτες.»

Το πρόσωπο της Ιντούν γλύκανε πολύ, σαν να είχε μπροστά της ότι πιο χαριτωμένο υπήρχε στον κόσμο.

«Αχ, το μικρότερο! Πόσο θέλω να το ζουλήξω! Το μικρότερο αδερφό μου το λένε Ποίμανδρο. Είναι τόσο καλούλης, τόσο ροδομαγουλούλης και χαμογελαστός, που δεν υπάρχει πλάσμα που δεν το συμπαθεί. Σε κοιτάζει με αυτά τα αμυγδαλωτά μάτια του, γεμάτα αθωότητα και ανεμελιά και είναι η χαρά του κόσμου. Πόσο μου λείπει το γελάκι του να ήξερες, η βραδυνή αγκαλίτσα!»

«Ωχ!» της πέρασε αντανακλαστικά από το μυαλό, «Βλάκα Ιντούν!»

Θεώρησε ότι έδειχνε αδυναμία με τη γλυκιά αυτή περιγραφή και προσπάθησε να σοβαρευτεί κάπως, αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν ένα αμήχανο γέλιο. Προσπάθησε να τα μπαλώσει δίνοντας το λόγο στο Σίνγκεν.

«Εσύ;» το ρώτησε, θέλωντας να το ρωτήσει για τα δικά του αδέρφια, αν είχε.


Σίνγκεν Σινόντα

Ο Σίνγκεν πήρε το πιο αποφασιστικό του βλέμμα και ένα παιχνιδιάρικο χαμόγελο και έγνεψε, αποδεχόμενος την πρόκληση, και έτοιμος να βάλει τα δυνατά του για να τα απομνημονεύσει όλα όσα θα μοιραζόταν η Ιντούν.

Τα δύσκολα ξεκίνησαν από την αρχή. Όσο και να προσπάθησε, του ήταν κάπως δύσκολο να φανταστεί μια αρσενική έκδοση της Ιντούν με σώμα αρκούδας. Ήταν….απλά πολύ, πολύ δύσκολο, και δεν ήταν σίγουρος αν ήθελε πραγματικά να το κάνει. Άσε, ας περιμένει απλά να τον γνωρίσει!

Τα μάτια του έλαμψαν ξανά με εκτίμηση όταν άκουσε για το καλλιτεχνικό ταλέντο του Μένανδρου. Ναι, του άρεσε πολύ αυτός ο τύπος, θα έπρεπε να γνωριστούν καλύτερα! Όταν η Ιντούν άρχισε να διηγείται για τον Εύανδρο, η διήγησή της ήταν τόσο παραστατική, χειμαρρώδης και αστεία, που ο Σίνγκεν δεν μπόρεσε να κρατήσει τα γέλια του, απολαμβάνοντας το χαμό που του περιέγραφε η Ιντούν ενώ η ίδια συνέχιζε.

Ο νεαρός Αλχημιστής της Φωτιάς είχε σίγουρα ενδιαφέρον. Ο Σίνγκεν ήταν βέβαιος ότι η Ιντούν θα τον καθοδηγούσε σωστά, μιας και η Φωτιά ήταν ένα από τα στοιχεία της, και φυσικά, αν ο ίδιος ήταν ακόμα στην Ακαδημία ως τότε δεν θα δίσταζε να αφιερώσει πολλή προσοχή στο παιδί.

Στο τελευταίο, ο Σίνγκεν δεν μπορούσε παρά να χαμογελάσει γλυκά, ακούγοντας και βλέποντας την Ιντούν να μιλά με τόση αγάπη και γλυκύτητα. Την έκανε ακόμα πιο όμορφη αν ήταν ποτέ δυνατόν, ήταν σαν η Σελήνη να γλυκάθηκε και αυτή και να την έλουσε με ακόμα περισσότερο φως εκείνη τη στιγμή, δίνοντάς την την προσοχή της και ακούγοντας την παραπάνω.

«Ακούγεται υπέροχος.» είπε ο Σίνγκεν απαλά, δείχνοντας ότι καθόλου δεν την είχε παρεξηγήσει για το πόσο είχε δείξει την αγάπη της. Όταν όμως τον ρώτησε για τη δική του κατάσταση, ο Σίνγκεν απέστρεψε τα μάτια του και κοίταξε μακριά. «Έχω ένα μεγαλύτερο αδερφό.» είπε απλά. «Δεν τα πάμε τόσο καλά δυστυχώς. Η οικογένειά μας είναι λίγο περίεργη. Δεν θέλω να σε φορτώσω με αυτά όμως.» είπε με ήρεμη φωνή. «Είναι πολύ όμορφο το πόσο κοντά είστε τα αδέρφια. Ίσως αν είχαμε και εμείς μια μεγάλη αδερφή όπως εσύ να ήταν καλύτερα τα πράγματα.» της είπε με ένα μικρό αλλά ειλικρινές χαμόγελο.


Αιολίς Ιντούν

  • Βοηθός Καθηγητή
  • Level 9
  • Άνθρωπος - Αλχημιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
    Η Καλοκαιρινή Πένα (2020) Το Ζευγάρι του Καλοκαιριού (2020) Ζευγάρι του Μήνα, Δεκέμβριος 2019 Αλχημιστής
«Ίσως», συμπλήρωσε λοξοκοιτάζοντας με χείλη σφιγμένα.

«Ίσως και όχι», αντήχησε μέσα της, κρατώντας τη διαφωνία για τον εαυτό της. Ειδήμων δεν ήταν στις οικογενειακές σχέσεις. Στη σύντομη ζωή της όμως είχε την ευκαιρία να παρατηρήσει και να συγκρίνει πολλές οικογένειες, από όσα άκουγε στην Ακαδημία και από τους λίγους γονείς ελάχιστων φίλων που γνώρισε. Τη βαρυθυμία του Σίνγκεν συναντούσε συχνά σε οικογένειες με προτιμήσεις. Αδυναμία στο μεγαλύτερο ή αδυναμία στο μικρότερο. Το ευνοημένο παιδί αντιμετώπιζε υπεροπτικά τα αδέρφια του και ξεστόμιζε επίθετα όπως «άχρηστοι», «τεμπέλης» ή «χαζή», μιας και διέθετε την ευλογία σύσσωμης της οικογένειας να υποβιβάσει τα άτομα που μοιράζονταν το ίδιο αίμα. Από τα παραμελημένα παιδιά λάμβανε σιωπή. Απέφευγαν δύσθυμα το θέμα, το αποσιωπούσαν. Μεγάλο λάθος η προτίμηση που έδειχναν οι γονείς. Ναι, η Ιντούν πίστευε ακράδαντα ότι για την ποιότητα των αδερφικών σχέσεων φταίνε σε μεγάλο βαθμό οι γονείς και η θέση στην οποία ανέτρεφαν τα παιδιά τους.

Μήπως η δική της οικογένεια δεν ήταν περίεργη; Δε γίνονταν διακρίσεις όμως. Στα μάτια της Χάριτος έφταιγαν όλοι. Όλα τα παιδιά, άσχετα αν ερωτήθηκαν για να έρθουν στη ζωή, ήταν ισάξια υπεύθυνα για τα νιάτα που θυσίασε να τα αναθρέψει σωστά. Η Ιντούν δε θα μπορούσε ποτέ να δείξει προτίμηση σε κάποιον από τους αδερφούς της, καθώς όλοι αντιμετώπιζαν τα ίδια προβλήματα. Ίσα ίσα, της φαίνονταν αποτρόπαιο να αφήσει αυτά τα παιδιά που μοιράζονταν το ίδιο αίμα να υποφέρουν όσα υπέφερε εκείνη. Κάπως έτσι πέρασε τις ιδέες της και στον Αναξίμανδρο, τον άλλο προστάτη της οικογένειας και μαζί, έφτιαξαν τη δική τους οκταμελή συμμαχία. Στο κάτω κάτω, οι οκτώ τους ήταν σύμμαχοι ενάντια στους γονείς, ενάντια στη ζωή. Αν μια μέρα τους άφηναν, οι μικροί δε θα είχαν κανέναν και οι μεγάλοι θα χρειάζονταν υποστήριξη. Μέσα από την αγάπη τους, εξασφάλιζαν την ασφάλεια και την ενότητα που είχαν ανάγκη και οι κόποι τους άρχισαν να αποδίδουν καρπούς, με την Ιντούν, τον Αναξίμανδρο, το Μένανδρο και τον Εύανδρο να συμβάλλουν συνωμοτικά για τις σπουδές και τα όνειρα των μικρότερων, αλλά και μεταξύ τους.

Θα μπορούσε να απασχολήσει το μυαλό της ώρες ολόκληρες με θεωρίες περί οικογένειας, αλλά και πάλι θα έφτανε στο ίδιο συμπέρασμα. Ο Σίνγκεν –γνώριζε πολύ καλά από τα αδέρφια της όταν μουλάρωναν- ότι δε θα της έλεγε περισσότερα, αν δεν αποφάσιζε ο ίδιος να την εμπιστευθεί. Δεν είχε κανένα πρόβλημα με τα μυστικά και την έλλειψη εμπιστοσύνης. Τον γνώριζε ούτε μία μέρα.

Με ποιο τρόπο μπορούσε να αραιώσει την πηχτή βαρυθυμία; Υπήρχε μια ερώτηση που πάντα λάτρευε να κάνει σε όλους τους Αλχημιστές, διότι για τον καθένα ήταν μια μοναδικά προσδιοριστική στιγμή, ίσως η σημαντικότερη μέχρι την ενηλικίωσή τους.

«Πότε απέκτησες τις δυνάμεις σου; Πώς εκδηλώθηκαν;»

Ρώτησε ατενίζοντας το άπειρο της ζεστής βραδιάς. Αυτήν την πληροφορία μπορεί να ήθελε να τη μοιραστεί... αν δεν ήταν απόρροια κάποιου φριχτού ατυχήματος ή πειραματισμός επάνω του από κάποιο τρελό μάγο ή κατά λάθος να σκότωσε το αγαπημένο του κατοικίδιο ή...

«Κοπελιά σταμάτα να φτιάχνεις τέρατα με το μυαλό σου!»
« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος 02, 2020, 03:40:33 μμ by Αιολίς Ιντούν »


Σίνγκεν Σινόντα

Ο Σίνγκεν γύρισε και κοίταξε την Ιντούν όταν τον ρώτησε για την ικανότητά του στην Αλχημεία. Το χαμόγελό του δεν εξαφανίστηκε, αλλά τα μάτια του σκοτείνιασαν λίγο, ένας δισταγμός ήταν σαν πέπλο που κάλυψε λίγο τη λάμψη που συνήθως είχαν.

Ο άντρας έμεινε σιωπηλός για λίγες στιγμές, σκεπτόμενος το πώς μπορούσε να απαντήσει αυτή την ερώτηση. Θα μπορούσε να πει κάτι όμορφο και ψευδές, κάτι χαριτωμένο που θα έλεγε-ή που είχε πει ήδη στο παρελθόν σε κοπέλες- να χαριτολογήσει. Αλλά η Ιντούν δεν άξιζε κάτι τέτοιο. Θα μπορούσε να πει κάτι πολύ γενικό, να το πάει λίγο περιφερειακά…Αλλά η Ιντούν ήταν έξυπνη και διορατική, και θα καταλάβαινε ότι υπάρχουν περισσότερα σε αυτή την ιστορία, θα ένιωθε ότι δεν την εμπιστεύονταν.

Την εμπιστεύονταν? Σίγουρα, με την κλασσική έννοια. Δεν θεωρούσε ότι κινδύνευε δίπλα της. Αλλά…την εμπιστεύονταν αρκετά για να εκτεθεί μπροστά της, να της πει πράγματα που δεν ήταν όμορφα για τον ίδιο και τη ζωή του, και η ίδια να μην φύγει από αποτροπιασμό? Αυτό δεν το ήξερε…αλλά στο τέλος, δεν μπορούσε κανείς να ελέγξει τους άλλους και τις αντιδράσεις τους, ή μάλλον δεν θα έπρεπε να το προσπαθεί. Το καλύτερο είναι να είναι διαφανής, και να δώσει στους άλλους την ευκαιρία να πάρουν τις αποφάσεις τους μόνοι τους και ξεκάθαρα. Δεν θα κάλυπτε κάτι.

«Χμμ…» είπε, τρίβοντας λίγο το πιγούνι του. «Η δική μου αρχή είναι πολύ λιγότερο ρομαντική απ΄όσο θα μου άρεσε, δεν μου δίνει μια καλή ιστορία.» είπε με ήρεμο τόνο. «Η οικογένειά μου είναι αρκετά μεγάλη, και αρκετά οργανωμένη.» συνέχισε. «Υπάρχει ένα οικογενειακό ταλέντο, και οι οικογένειά μου φροντίζει να το καλλιεργεί από μικρή ηλικία, γιατί χρειάζεται Αλχημιστές.» συνέχισε, κοιτώντας την Ιντούν στα μάτια, προσπαθώντας να διαβάσει τις αντιδράσεις της, να δει τι καταλάβαινε.

«Από την ηλικία των 7 ετών, τα παιδιά της οικογένειας μαζεύονται και τους δίνεται ειδική εκπαίδευση.» συνέχισε ο Σίνγκεν. «Για εμένα ήταν καλά, γιατί εγώ είχα το χάρισμα και το ταλέντο.» είπε με ένα μικρό χαμόγελο που δεν έφτασε στα μάτια του, καθώς θυμόταν πόσο δύσκολο ήταν γι αυτούς που δεν είχαν το απαιτούμενο ταλέντο, βασανιστικό σχεδόν.

«Ο άνεμος ήρθε γρήγορα στο πλευρό μου. Ήταν τόσο φυσικό. Κινούμουν και ακολουθούσε. Ξέρεις το συναίσθημα, σωστά?» της είπε, το χαμόγελό του πιο ζεστό. «Όλη μέρα εκπαίδευση, στη μάχη, στην Αλχημεία, στο κρυφτό και στο κυνηγητό, στους κώδικες, σε τεχνικές και κόλπα χεριών, στην ιστορία, τη γραφή, την ανάγνωση, την επιβίωση στο ύπαιθρο, τη γυμναστική…το πρόγραμμα ήταν πλήρες, πότε μόνος μου και πότε με παιδιά της ηλικίας μου. Οι δάσκαλοι αυστηροί, αλλά γνώστες των αντικειμένων, και με γνήσιο ενδιαφέρον και συμφέρον να βγάλουν καλούς μαθητές.» είπε ο Σίνγκεν, και το βλέμμα του πλανήθηκε λίγο στον ορίζοντα καθώς τα θυμόταν.

«Οι φιλίες δεν ήταν εύκολες, ήταν πολύ ανταγωνιστικό περιβάλλον. Όσο καλύτερος ήσουν, τόσο περισσότερο σε πρόσεχε η οικογένεια, τόσο καλύτερο το μέλλον σου.» είπε. «Αλλά είχα ένα φίλο, τον Κοτάρο. Πολύ ταλαντούχος, σπίρτο!» είπε ο Σίνγκεν και γέλασε λίγο. «Πάντα μπλέκαμε και μας τιμωρούσαν μέχρι να σκούξουμε!» είπε πιο εύθυμα.

«Μαζί ανακαλύψαμε τον κεραυνό.» συνέχισε, λίγο πιο σοβαρά. «Αυτή η δύναμη…δεν είναι συχνή στους Αλχημιστές όπως ξέρεις. Πολύ επικίνδυνη για το χρήστη και τους γύρω του, λίγες εφαρμογές πέρα από τον πόλεμο…Είναι όμως κάτι που η οικογένεια του δίνει τεράστια αξία, για ιστορικούς και πρακτικούς λόγους.» είπε ο Σίνγκεν και κούνησε το κεφάλι του.

«Ήταν ένα χειμωνιάτικο βράδυ, και μας ανακοίνωναν ποιοι θα συνέχιζαν την εκπαίδευσή τους, και ποιοι θα σταματούσαν εκεί το ταξίδι τους και θα χρησίμευαν αλλιώς. Πολλοί που ήταν λιγότερο ταλαντούχοι από τον Κοτάρο πέρασαν. Εγώ επίσης πέρασα. Αλλά ο ίδιος κόπηκε, επειδή η υπο-οικογένεια στην οποία άνηκε ήταν πολύ μακριά από τον κεντρικό κλάδο…πολιτικές!» είπε και αναστέναξε.

«Ο Κοτάρο ήταν παθιασμένος με την βελτίωση των ικανοτήτων του. Είχε όνειρα και θέληση, και δεν άντεξε αυτή την αδικία. Σηκώθηκε επιτόπου, τυλιγμένος από αστραπή. Τα μάτια του έλαμπαν, και όλοι γύρω κραύγασαν από έκπληξη και αναστάτωση. Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια δεν είχε εμφανιστεί κάποιος Κύριος του Κεραυνού στις νέες γενιές! Ήταν όμως εκτός ελέγχου, είχε επικαλεστεί τη δύναμη πάνω στην οργή και στην απόγνωσή του! Ήταν επιθετικός και έτοιμος να ορμήξει στον Πρεσβύτερο μπροστά μας, και ταυτόχρονα τον έκαιγε η ίδια του η δύναμη. Δεν θα άντεχε.» είπε ο Σίνγκεν.

«Ακόμα και σήμερα, δεν ξέρω που βρήκα τη σιγουριά εκείνη τη στιγμή, την ηρεμία. Σηκώθηκα, τον πλησίασα, τον κοίταξα στα μάτια. Μπορούσα να αισθανθώ τα μαλλιά μου να ηλεκτρίζονται, η δύναμη πάνω του διψούσε να χυμήξει και σε εμένα και να με καταστρέψει!» είπε ο Σίνγκεν. ««Είσαι ανόητος.» του είπα και του έριξα μια μπουνιά στο στομάχι, κάνοντάς τον να διπλωθεί λίγο. Η αστραπή πέρασε σε εμένα, αλλά την έκανα κτήμα μου εκείνη τη στιγμή, την οδήγησα γύρω από το σώμα μου, στα σωστά μονοπάτια, σαν φίδι. «Αλλά είσαι ένας πολύ μάγκας ανόητος ρε φίλε.» συνέχισα και τον αγκάλιασα αμέσως, παίρνοντας περισσότερη από την ενέργειά του, κρατώντας τον καθώς λιποθύμησε. Πρέπει να έλαμπα και εγώ εκείνη τη στιγμή, καθώς η ενέργεια γύριζε γύρω μου, κυκλοφορούσε στο σώμα μου.» είπε ο Σίνγκεν, αναπολώντας.

«Αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με τον κεραυνό λοιπόν! Τα υπόλοιπα είναι μια άλλη ιστορία!» είπε πιο ανάλαφρα και επέστρεψε στο τώρα. Ήταν φανερό ότι ενώ φαινόταν εύθυμος και ελαφρύς, προσπαθούσε να συγκρατήσει τα συναισθήματά του, που ήρθαν στην επιφάνεια από αυτή την ιστορία. «Πες μου για τη δική σου ανακάλυψη!» την προσκάλεσε.


Αιολίς Ιντούν

  • Βοηθός Καθηγητή
  • Level 9
  • Άνθρωπος - Αλχημιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
    Η Καλοκαιρινή Πένα (2020) Το Ζευγάρι του Καλοκαιριού (2020) Ζευγάρι του Μήνα, Δεκέμβριος 2019 Αλχημιστής
Κι άλλα μυστικά, πολλά μυστικά, περίτεχνα ντυμένα για το απαίδευτο μάτι, όχι όμως για την Ιντούν. Ο ρόλος της μεγάλης αδερφής είχε σίγουρα ατέλειωτες ευθύνες, αλλά με την εξάσκησή τους, είχε και τα καλά του, όπου ένα από αυτά ήταν και η παρατηρητικότητα. Μπροστά της λοιπόν, ο Σίνγκεν συνέχισε να εμφανίζεται άνετος, αλλά ο δισταγμός του τρεμόπαιξε φευγαλαία τα νεύρα στους κροτάφους του και η Ιντούν με την άπειρη προϋπηρεσία και το γερακίσιο μάτι το πρόσεξε.

Αντίστοιχα πρόσεξε και τις αρχικές υπεκφυγές του περί μη ενδιαφέρουσας ιστορίας, αλλά δε θορυβήθηκε. Έγειρε πίσω υπομονετικά, στα μάτια της άσβεστο ενδιαφέρον και τον κοίταξε με το απαλό, αλλά πεισματικό ύφος που μαρτυρούσε ότι δεν σκόπευε να το κουνήσει ρούπι. Τελικά της διηγήθηκε μία απλουστευμένη εκδοχή αυτοανακάλυψης και φιλίας. Η νεαρή Αλχημίστρια διαπίστωσε ότι τα υποτιθέμενα τέρατα που έφτιαχνε με το μυαλό της, αγχωτικά αποκυήματα, ίσως τελικά και να μην ήταν τόσο ανύπαρκτα. Για την Ιντούν δεν υπήρχε ο ανταγωνισμός για μια θέση στον ήλιο, αλλά ο ύπουλος και μνησίκακος ανταγωνισμός εκείνου που δε μπορεί ο άλλος να φτάσει. Επικεντρώθηκε όμως στα λόγια του Σίνγκεν. Της έκανε εντύπωση ο Κοτάρο. Μέσα της τον καταλάβαινε. Αν δεν υπήρχε η Ακαδημία, η Ιντούν και οι δυνάμεις της θα πήγαιναν χαμένες, δε θα υπήρχε μέρος να διοχετευθούν, στη χειρότερη, θα τις εκμεταλλεύονταν κάποιος επιτήδιος για πενιχρό αντάλλαγμα.

Η Ιντούν έκρινε ότι οι πολιτικές της οικογένειας του Σίνγκεν ήταν λανθασμένες. Θα μπορούσαν να αναδείξουν τις δυνάμεις του Κοτάρο και παράλληλα να περιορίσουν την επιρροή ή την προβολή που η υπο-οικογένειά του θα είχε στο τραπέζι των Πρεσβύτερων ή όπως ήταν οργανωμένοι τέλος πάντων. Σε καμία περίπτωση δεν ενέκρινε την απομάκρυνση ενός τέτοιου μέλους ή ακόμη χειρότερα την αναχαίτιση της πορείας ενός χρήσιμου στρατιώτη. Υπέθεσε ότι μέχρι και την ημέρα της δοκιμασίας, ο Κοτάρο ίσως να εμπιστεύονταν την οικογένεια του Σίνγκεν. Συνέχισε να την εμπιστεύεται μετά από τέτοια τροπή; Η Ιντούν ύψωσε τα φρύδια με απορία. Αν ποτέ τον πετύχαιναν μπροστά τους, ίσως και να έβρισκε το θάρρος να τον ρωτήσει.

Άκουσε το Σίνγκεν να περιγράφει τη δική του στιγμή και τον αναπάντεχο τρόπο με τον οποίο δάμασε τον κεραυνό. Παρά την τραγωδία, κανείς δε μπορούσε να του στερήσει τον προσωπικό του θρίαμβο και την κατάκτηση μίας κορυφής πέρα από τα όρια του εαυτού του. Αν και ο ίδιος παραξενεύτηκε για την ψυχραιμία του, στα αυτιά της Ιντούν αντηχούσε ως άλλη μία εξαίσια περίσταση όπου ο μαθητής βρίσκεται στο κρίσιμο σημείο και η εσωτερική του μάχη πυροδωτεί μία απότομη εξέλιξη. Έτσι δε γίνονταν με όλους; Ήταν η σειρά της όμως να απαντήσει.

«Πρέπει να γεννήθηκα με τη δύναμη του αέρα, δεν ξέρω...» σήκωσε ελαφρά τους ώμους της, δημιουργώντας δροσερά ρευματάκια που ενώθηκαν με τα μεγαλύτερα ρεύματα αέρα και έγιναν ένα.

«Νομίζω ότι οι γονείς μου το κατάλαβαν αμέσως. Εγώ πάντως, από τη στιγμή που άρχισα να καταλαβαίνω τον εαυτό μου, θυμάμαι και τον άνεμο να με συνοδεύει. Ήταν σαν βρίσκονταν μαζί μου για να παίξουμε με το σχήμα που έπαιρναν τα σύννεφα, για να χορέψουμε παρέα με τα κλαδιά, να ζωγραφίσουμε στον ουρανό με πολύχρωμα ροδοπέταλα. Ανέμελη παιδική ηλικία ως επί το πλείστον. Δεν έλλειπε ούτε από εμένα ο ανταγωνισμός, όμως στη δική μου περίπτωση, όπως και σε κάθε άλλη περίπτωση ενός φαινομενικά φυσιολογικού παιδιού σε μια φυσιολογική πόλη, ο ανταγωνισμός ήταν μοχθηρός και κακόβουλος.
Ξέρεις, για το μέσο αγρότη της Ιερελάρ, η Αλχημεία δεν είναι τέχνη, όπως αντιμετωπίζεται στην Ακαδημία, όπου μελετάται και καλλιεργείται. Η Αχλημεία και κάθε τι παρεκκλίνον από το σεβαστό τρίπτυχο Πολεμιστής-Εφευρέτης-Θεραπευτής θεωρείται αλλοκοτιά. Μια αλλοκοτιά που στον κάτοχό του χαρίζει –θεωρητικά- μεγάλη δύναμη και στους γύρω σπέρνει το φόβο και την καχυποψία.
Δεν κινήθηκε λοιπόν, ποτέ κάποιο συνομίληκο ή μεγαλύτερο παιδί εναντίον μου, κινήθηκαν όμως ενάντια στα αδέρφια μου και συγκεκριμένα, ενάντια στον Αναξίμανδρο. Ο καημένος, δεν είχε πάντα τη γεροδεμένη κορμοστασιά του, ούτε το πελώριο ύψος του. Σαν παιδάκι ήταν ισχνό και κοκαλιάρικο –μετρούσα τα πλευρά του και γελούσα-, με κόκκινα μαγουλάκια, όπως ακριβώς είναι τώρα ο Ποίμανδρος.
Κάποιος θεώρησε έξυπνο να τον τραμπουκίσει, αλλά ο Αναξίμανδρος ήταν πάντα δυνατός και τον έσπασε στο ξύλο. Αυτός που του επιτέθηκε τότε, θεώρησε εξυπνότερο να τον τραμπουκίσει μαζί με ένα φίλο του. Δυστυχώς τις έφαγαν πάλι και γύρισαν στις μανάδες τους κλαμμένοι και λασπωμένοι. Αφού δύο εναντίον ενός δε μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα, αποφάσισαν ότι πέντε εναντίον ενός τους εξασφάλιζε πλεονέκτημα.
Έτσι κι έγινε. Νωρίς το απόγευμα της ίδιας ημέρας πάνω που ο Αναξίμανδρος κοκορεύονταν στους φίλους του για τις κλωτσιές που έριξε στα καλάμια των αντιπάλων, οι επιτιθέμενοι του όρμηξαν από πίσω. Ευτυχώς πρόσεξε όταν έπεσε, αλλά τα μούτρα του έγιναν καινούρια...»

Ένα μικρό γελάκι της ξέφυγε στην ανάμνηση του αστεία αξιολύπητου Αναξίμανδρου, αλλά το συμμάζεψε γρήγορα και συνέχισε.

«Έφαγε πολλές και έδωσε πολλές μέχρι να τους βρω να κυλιούνται στο χώμα. Ένας από τους φίλους του έτρεξε στο σπίτι μας, με προορισμό τους γονείς, αλλά τον πρόλαβα στην εξώπορτα. Μόλις μου περιέγραψε την κατάσταση, φύγαμε τρέχοντας και όταν έφτασα, ο Αναξίμανδρος ήταν μέσα στα αίματα.
Δεν ήξερα ότι τα παιδιά ήταν ποτέ ικανά για τόση κακία, ούτε σκέφτηκα ποτέ ότι ένα εφτάχρονο μπορεί να σκεφτεί τόσο πονηρά ώστε να χτυπήσει τον αδερφό μου για να πονέσει εμένα. Το κατάλαβα όταν έφτασα στον τόπο της «σφαγής» και γύρισε το βλαμμένο να με κοροϊδέψει ότι το ταλέντο μου δε μπορούσε να προστάψει τον αδερφό μου.
Νομίζω ότι εκείνη την ημέρα θύμωσα πραγματικά, για πρώτη φορά στη ζωή μου. Θεωρώ ότι δεν έχω ξαναθυμώσει τόσο πολύ έκτοτε. Θυμάμαι ότι το κεφάλι μου ήταν έτοιμο να εκραγεί και πρέπει να είχαν αλλοιωθεί πολύ τα χαρακτηριστικά μου. Θυμάμαι ότι έφιγγα τις γροθιές μου τόσο πολύ που άσπρισαν από το θυμό. Το μυαλό μου αλυχτούσε για εκδίκηση! Σκόπευα να τους ρίξω χώμα στα μάτια, τίποτα παραπάνω, άντε και καμία πέτρα για να κλαψουρίσουν. Ο αέρας στροβιλήστηκε τόσο απότομα γύρω μου που τα έχασαν και μόνο από αυτό. Όσο τους έβλεπα να φοβούνται, τόσο φούντωνα και όσο φούντωνα και έβλεπα τον Αναξίμανδρο να κλαίει, τόσο βιαιότερος γίνονταν κι ο αέρας. Αυτοί που του επιτέθηκαν είχαν ήδη μετανιώσει και με κοίταζαν βουρκωμένοι.
Χωρίς να το καταλάβω, όλα γύρω μου ζεστάθηκαν απότομα. Τα παιδιά μπροστά μου έβαλαν τις φωνές και δύο τα έκαναν επάνω τους, αλλά το μόνο που έβλεπα ήταν ο αέρας, ρευστός, σαν να υγροποιήθηκε. Δε με παραξένεψε καν η όψη τους που άλλαζε αποχρώσεις προς το πορτοκαλί, το μόνο που με ένοιαζε ήταν να τα πονέσω. Τι να πονέσω όμως; Και τα πέντε το έβαλαν στα πόδια κακήν κακώς και μείναμε εγώ και ο Αναξίμανδρος να κοιταζόμαστε.
Το θυμάμαι να με κοιτάζει με γουρλωμένα μάτια, ένας συνδυασμός θαυμασμού, ντροπής και φόβου. Από το πουθενά, έβαλε κι αυτός τις φωνές και με έδειχνε. Παραξενεύτηκα. Παραξενεύτηκα τόσο πολύ, που κοίταξα να δω τι πήγαινε στραβά. Όχι μόνο είχα πυρακτωθεί, αλλά τα ρούχα μου άρχισαν να παίρνουν φωτιά και δεν ήξερα τι να κάνω! Έβαλα κι εγώ τις φωνές!
Στο μεταξύ, ο μικρός είχε σηκωθεί, είχε πάει σε ένα πηγάδι και γέμισε ένα κουβά μέχρι πάνω. Χωρίς να το καταλάβω, μου πέταξε στην πλάτη ένα ολόκληρο κουβά παγωμένο νερό για να με σβήσει. Ήταν τέτοιο το σοκ, μου κόπηκε τόσο απότομα η ανάσα που έσβησε και η φωτιά και ο αέρας!
Οι γονείς μου έμαθαν ότι έχω κλίση προς τη φωτιά, βλέποντάς με λούτσα και μισοκαμμένη...»

Η Ιντούν δε μπόρεσε να κρατηθεί στην ανάμνηση αυτής της ιστορίας. Εκεί ψηλά στη σκεπή του πύργου, κάτοχος πλέον του αέρα και της φωτιάς, έγειρε προς τα πίσω και έβαλε τα γέλια με όλη της την καρδιά. Όσο απλές κι αν ήταν οι ιστορίες της, όσο κοινότυπες κι αν φαίνονταν σε κάποιον από οικογένεια με υψηλότερη κοινωνική θέση, για εκείνη ήταν πολύτιμες, οι κρίκοι μιας αλυσίδας που συνέδεε άρρηκτα τη μεγάλη αδερφή με τα μικρότερα αδέρφια της που λάτρευε περισσότερο και από τη ζωή της.


Σίνγκεν Σινόντα

O Σίνγκεν γρήγορα βυθιστηκε γρήγορα στην αφήγηση της Ιντούν. Ήταν ό,τι έπρεπε για να αποσπάσει το μυαλό από τη δική του αφήγηση και από πράγματα που δεν ήθελε να θυμάται μια τόσο όμορφη νύχτα, με μια τόσο όμορφη παρουσία δίπλα του. Πολύ γρήγορα χαμογελούσε, όταν η Ιντούν ξεκίνησε να περιγράφει πόσο αβίαστα την ακολουθούσε ο άνεμος όταν ήταν μικρή. Του θύμησε τα πρώτα του λόγια...σίγουρα ο άνεμος την είχε ξεχωρίσει και ήθελε να την ευχαριστεί, και ο Σίνγκεν μπορούσε να τον καταλάβει πλήρως, και να συμφωνήσει μαζί του.

Ήταν πιο σοβαρός όταν η Ιντούν άρχισε να μιλά για τις δυσκολίες του να είναι κανείς Αλχημιστής στο περιβάλλον της. Ζώντας στο δικό του κόσμο, ήταν φυσικό να είχε θεωρήσει ότι αυτά που δεν είχε ήταν πάντα καλύτερα και πιο εύκολα από αυτά που είχε. Ότι οι άλλοι Αλχημιστές μεγάλωναν και μάθαιναν με το δικό τους ρυθμό, με φροντίδα και κατανόηση και μεράκι που ο ίδιος τα είχε στερηθεί, αλλά η ιστορία της Ιντούν του έδειχνε ότι αυτή του η σκέψη είχε υπάρξει παραπλανημένη. Όλοι είχαν δυσκολίες να αντιμετωπίσουν.

"Μπράβο!" του ξέφυγε όταν η Ιντούν είπε το πώς ο Αναξίμανδρος τα είχε βάλει και είχε βγει νικητής εναντίον υπερράριθμων αντιπάλων. Είχε απορροφηθεί πολύ από την αφήγηση, το ζούσε, είχε γείρει ασυναίσθητα λίγο πιο κοντά καθώς η Ιντούν διηγούνταν την ιστορία. Έγνεψε σοβαρά όταν η γυναίκα ξεκίνησε να περιγράφει την κατάσταση στην οποία ήταν εκείνη τη στιγμή που η φωτιά επίσης απάντησε στο κάλεσμά της. Αν και oι περισσότεροι Αλχημιστές ήταν παιδιά που ξεκινούσαν κάποια εκπαίδευση και μετά φαινόταν αν έχουν κάποιο ταλέντο ή ΄όχι, σίγουρα κάποιοι Αλχημιστές είχαν ανακαλυφθεί όταν πηγαία μπορεσαν και έκαναν κάποια πράγματα.

Η σοβαρότητα όμως δεν έμεινε για πολύ. Καθώς η Ιντούν περιέγραφε την ανησυχία των δύο αδερφιών και τα καμώματά τους, τα μάτια του Σίνγκεν άνοιξαν διάπλατα. "Κάτσε...πέταξε ΚΑΙ τον κουβά???" ρώτησε έκπληκτος. Και μετά...απλά λύθηκε στα γέλια και ο ίδιος, φανταζόμενος τα ΄δυο μικρά παιδάκια να πανικοβάλλονται και να κάνουν έτσι. Τα γέλια τους έσμιξαν κάτω από το όμορφο φεγγάρι και τα αστέρια, σίγουρα ενοχλώντας κάποιους που κοιμούνταν στα πάνω πατώματα, αλλά ενισχύοντας το δέσιμό τους, καθώς μοιράζονταν πράγματα για τους ίδιους και πλησίαζαν περισσότερο.