Rasnarry Academy

[Side Quest] Σκιές της Νεδάρ (Αλχημίστριες, Άρυα, Σίνγκεν)

Άρυα Λιρέλ

  • ΣΤ' Έτος
  • Θεραπευτής
  • Level 9
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Το ταξίδι της φάνηκε πως κράτησε μερικές μόνο στιγμές• τόσο όμορφα περνούσε με τα κορίτσια. Κάθε τρεις και λίγο ακουμπούσε απαλά τις πλεξούδες που της είχε φτιάξει η Ιντούν, για να σιγουρευτεί πως δεν έχουν χαλάσει. Ήταν δύσκολο να πετύχει οποιοδήποτε χτένισμα στα μαλλιά της, τόσο πυκνά και μακριά που ήταν. Η ίδια τα είχε παρατήσει καιρό τώρα, και το μόνο άτομο που τα κατάφερνε μαζί της ήταν η Μοργκέιν. Η Άρυα είχε μαγευτεί από τις κινήσεις της Ιντούν, μα όταν η Μοργκέιν έλαβε θέση για να κάνει και τα δικά της, η Άρυα την διαβεβαίωσε πως πλέον θα είχε το ομορφότερο χτένισμα από όλες τους! Τις θαύμαζε και τις δυό που το έκαναν να φαίνεται τόσο εύκολο.

Αντάλλαξε μερικές κουβέντες με την Αλέξα, που ήταν η μόνη από την ομάδα που δεν γνώριζε τόσο καλά, και έπειτα μίλησαν λίγο για τα χρόνια που οι τρεις τους ήταν μακρυά. Κάποια στιγμή, όταν η κουβέντα έφτανε στα πιο πρόσφατα γεγονότα, αλληλοκοιτάχτηκαν με την Μοργκέιν και με το βλέμμα και μόνο συννενοήθηκαν• καμιά τους δεν είχε τη διάθεση να μιλήσει ούτε για τη Μεβαίρ, ούτε για την Ουρίβ. Είχαν έρθει εδώ για να ξεχάσουν.

Με την άμαξα να σταματά, η Άρυα κατέβηκε μαζί με τις υπόλοιπες αναμένοντας οδηγίες από την Ιντούν. Πριν ξεκινήσουν για το ποτάμι, έτρεξε στα πράγματά της και έβγαλε από μέσα την κάπα της, και το μικρό τσαντάκι όπου κουβαλούσε το κιβώτιο βοτάνων της. Ποιος ξέρει, μπορεί να πετύχαινε κάτι στη διαδρομή. Πήγε να βγάλει μόνο το κιβώτιο, μα το βλέμμα της έμεινε στάσιμο στο εσωτερικό της τσάντας. Από κάτω, βρισκόταν το στιλέτο που της είχε δώσει η Κέννα. Το σκέφτηκε για μια μόνο στιγμή, και έπειτα πέταξε μέσα το κουτί, και πήρε την τσάντα όπως ήταν. Γιατί ποτέ δεν ξέρεις, σκέφτηκε. Φόρεσε την κάπα, και έπιασε και κάτι ζεστό για την Μοργκέιν. Γύρισε γρήγορα κοντά της και εκείνη της έδωσε τα μισά παγούρια.

«Προς τα πού πάμε;» τη ρώτησε όλο χαρά.
« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος 25, 2020, 10:57:56 μμ by Άρυα Λιρέλ »


Σίνγκεν Σινόντα

  • Βοηθός Καθηγητή
  • Level 8
  • Βοηθός Καθηγητή
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ο Σίνγκεν άρχισε να περπατά στο δάσος με τη νεαρή μαθ΄΄ητρια. Το βήμα του ήταν ανάλαφρο, και τα έξυπνα μάτια του περισσότερο κοιτούσαν τριγύρω για να απολαύσουν την ομορφιά της φύσης, αν εντοπίσουν μικρά ζωάκια και είδη πτηνών που δεν είχε δει στη Σιράν, παρά για να εντοπίσουν κούτσουρα. Εξάλλου, είχε σχέδια γι' αυτό.

Όταν άκουσε τα λόγια της Σολ, καθώς περπατούσε δίπλα της, γύρισε και την κοίταξε με την άκρη του ματιού του και μετά γέλασε. "Και εμείς στη Σιράν, Σολ, ξέρουμε πώς να αναγνωρίζουμε κάποιον που θα μας βοη΄θήσει, με το κατάλληλο αντίτιμο." της είπε με παρόμοιο ύφος και μετά κοίταξε μπροστά του πάλι. ¨"Στην περίπτωσή σου, αυτό είναι η διδασκαλία." συνέχισε καθώς περπατούσαν.

Κάποια στιγμή, είδαν κάποια ξερά κούτσουρα, αλλά ο Σίνγκεν της έκανε νόημα. "Όχι αυτά." της είπε απλά, και συνέχισε βαθύτερα προς το δάσος. "Το Νερό είναι ενδιαφέρον στοιχείο. Πολύ ιδιαίτερο. Μπορεί να μάθει από τον Αέρα, όπως μπορεί να μάθει και από τη Γη, γιατί μπορεί να δρα σαν αυτά." συνέχισε με ανάλαφρο, σχεδόν ονειροπόλο ύφος. "Ξέρεις όμως ποιά είναι η διαφορά?" είπε καθώς την κοίταξε, και σήκωσε τα χέρια του στο πλάι, στο ύψος των ώμων.

"Να, όση Γη θέλεις. Και Αέρας? ¨Έχω όσο θα μπορούσα ποτέ να θέλω, και ακόμα περισσότερο. Έχω μια φαρέτρα με βέλη που δεν αδειάζει ποτέ, και όλος ο αέρας γύρω μου είναι δικός μου, να τον διεκδικήσω, να τον δαμάσω, να τον χειριστώ για να πετύχω αυτά που θέλω." είπε με αυτοπεποίθηση, με έπαρση. Το χαμόγελό του ήταν σκληρό.

"Θέλουμε ξύλα? Να, όσο δάσος θέλουμε. Με μια ανάσα, ο άνεμος μου μπορεί να κόψει κάθε δέντρο που βλέπεις, αν χρησιμοποιήσω όλη την ενέργειά μου για να το πετύχω." είπε, το παράστημά του στητό, η μορφή του γεμάτη δύναμη περισσότερο από ότι συνήθως, που είχε κάτι το ανάλαφρο.

Σταμάτησε να περπατά. Ήταν μπροστά σε ένα ξεραμένο δέντρο, που τα φύλλα του είχαν πέσει αφήνοντας τα κλαδιά του γυμνά. Ίσως κάποια ασθένεια το είχε χτυπήσει. Πίσω του υπήρχαν άλλα δέντρα πολύ κοντά του, μικρότερα, και κάποιος που γνώριζε τη φύση μπορούσε να δει ότι το άρρωστο, σχεδόν νεκρό δέντρο με τον όγκο του έπαιρνε πολύ από τον ήλιο που θα μπορούσαν να έχουν, και εμπόδιζε την ανάπτυξη τους.

Ο Σίνγκεν στάθηκε σιωπηλός για μια μεγάλη στιγμή, σαν να αφουγκραζόταν.

"Χα!!" φώναξε καθώς εξ΄΄επνευσε από το διάφραγμά του, και τα χέρια του τινάχτηκαν σαν μαστίγια, κάνοντας μια ταυτόχρονη, οριζόντια κίνηση από μέσα προς τα έξω.  Ακούστηκε ο ήχος του ανέμου που ξαφνικά επιταχύνεται, γίνεται ριπή, και δύο λεπίδες ανέμου πέταξαν προς το δέντρο, μια πιο ψηλά, μια πολύ χαμηλά. Ένας δυνατός ήχος σαν κορμός που σπάει ακούστηκε έπειτα, και το δέντρο, κομμένο σε δύο μέρη, έπεσε προς τους δύο Αλχημιστές, σαν να υποκλίνεται επιτέλους στον ¨Άνεμο που τόσα χρόνια είχε αντέξει.

"Το είδες αυτό?" της είπε, και έδειξε....όχι το δέντρο που έριξε με ένα χτύπημα και θα μπορούσε να είναι πηγή περηφάνιας, αλλά τα δέντρα πίσω από εκεί που στεκόταν το δέντρο. Αν και η λεπίδα ανέμου που δημιούργησε ήταν εξαιρετικά κοφτερή, ο έλεγχός του ήταν τέτοιος που τα πίσω δέντρα δεν είχαν ούτε γρατζουνιά.

Και αυτό ήταν το μάθημα. Αυτό και το πόσο λεπτό ήταν το κόψιμο, πόσο μικρή ποσότητα αέρα αποφάσισε να χρησιμοποιήσει για να πετύχει το στόχο του, και ας είχε τόσο στη διάθεσή του. Πόσο λίγη δύναμη και με πόσο ελεγχόμενο αποτέλεσμα και επιρροή στον κόσμο γύρω τους χρησιμοποίησε, και ας είχε τόση μέσα του.

Ο Σίνγκεν στάθηκε μπροστά στη Σολ, και ακούμπησε το χέρι του στον ώμο της. Το β΄λέμμα και η έκφρασή του δεν ΄ήταν γεμάτα έπαρση πιά. Όχι...αυτό ήταν για την αντίθεση, για να της δείξει το σωστό και το λάθος. Και, χωρίς να το γνωρίζει αυτό η Σολ, αυτό που ήταν, σε σχέση με αυτό που είναι τώρα. Αυτό που ήταν η οικογένειά του και οι χρήστες του Ανέμου εκεί, που διψούσαν για δύναμη και εξουσία σε ό,τι υπήρχε γύρω τους.

"Όσο περισσότερα παίρνεις, τόσο λιγότερα έχεις, Σολ." της είπε ήρεμα. "Ο δικός μου Δάσκαλος επέμενε ότι αυτό είναι το μάθημα που το Νερό έχει να δώσει στον Αέρα, αλλά άργησα πολύ για να το καταλάβω. Τώρα, το μεταφέρω σε εσένα μιας και ποτέ δεν θα γνωρίσεις αυτό τον άνθρωπο. Χρησιμοποίησε όσο το δυνατόν πιο λίγα, για να πετύχεις αυτά που είναι πραγματικά σημαντικά." της είπε και χαμογέλασε απαλά, ένα χαμόγελο που έφτασε τα μάτια του.

Απομάκρυνε το χέρι του και τα μάτια του κοίταξαν προς την κατεύθυνση της κατασκήνωσής τους. Χρειάστηκε μια ζωή καταχρήσεων, επιφανειακών σχέσεων με τους ανθρώπους και αχρείαστης πολυτέλειας για να καταλάβει η καρδιά του τι έχει πραγματικά σημασία.

"Λοιπόν...εγώ το έκοψα, εσύ θα κουβαλήσεις τώρα, μοιρασμένες δουλειές!" είπε με τον πρόσχαρο, ανάλαφρο, παιχνιδιάρικο τόνο του πάλι και γέλασε.

-------------

Αρκετά αργότερα, δάσκαλος και μαθήτρια θα επέστρεφαν στην κατασκήνωση. Ο Σίνγκεν είχε πάρει και αυτός ξύλα αφού τα έκοψαν σε μικρότερα κομμάτια, και άφησε αρκετά για το δάσος, να τα χρησιμοποιήσει για να μεγαλώσουν τα υπόλοιπα.

"Να μαστε και εμείς! Προσπάθησα να κάνω γρήγορα γιατί ήξερα ότι θα σου λείψω, Ιντούν, αλλά η Σολ από εδώ δεν με άφησε σε ησυχία, όλο μιλούσε και ρώταγε!" αναφώνησε ο Σίνγκεν και δεν μπόρεσε να συγκρατήσει ένα μικρό γελάκι, ξέροντας ότι τα πράγματα ήταν...κάπως διαφορετικά!
« Τελευταία τροποποίηση: Μάιος 15, 2020, 08:50:24 μμ by Σίνγκεν Σινόντα »


Αιολίς Ιντούν

  • Άνθρωπος
  • Βοηθός Καθηγητή
  • Level 8
  • Αλχημιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
«Χμμμ, η κατάσταση περιλάμβανε πολλή τσατίλα, αδερφική αγάπη, φόβο και χοντρό πλούσιμο με νερό», απάντησε στην Αλέξα και γέλασε στην αστεία, αν και καθοριστική ανάμνηση. Λίγες νύχτες πριν την εξιστορούσε στο Σίνγκεν.

Τη δάγκωσε βαθιά η ηττοπάθεια καθώς θυμήθηκε τη βόλτα τους, τα σημάδια της εμφανίστηκαν καθώς έσφιξε τα χείλη. Κάθε πιθανότητα ήταν εναντίον της στη σκέψη του Σίνγκεν. Η Ιντούν θεωρούσε πως δεν είχε κάτι αξιόλογο να δείξει. Τοποθετούσε τον εαυτό της πολύ πιο κάτω από οποιαδήποτε άλλη γυναίκα στην ήπειρο και ήταν πεπεισμένη πως είναι η τελευταία επιλογή οποιουδήποτε άνδρα. Οι κινήσεις της παραλίγο να μουδιάσουν.

«Υπευθυνότητα!» αντήχησε το προσωπικό της μάντρα εσωτερικά και την επανέφερε από μία κατάσταση νοθρή.

Σχεδόν έριξε μια σφαλιάρα στον εαυτό της. Ήταν υπεύθυνη για τις μαθήτριες μπροστά της και άλλους τόσους μαθητές στην Ακαδημία. Έφερε υπευθυνότητα για τα αδέρφια της και αντί να εργάζεται, σπαταλούσε χρόνο να ρεμβάζει για μάχες που δε θα έδινε ποτέ. Ντροπή!

«Πάμε Αλέξα», ενθάρρυνε την ευκίνητη Σοβερίνη με την αστείρευτη ενέργεια, « πρέπει να στήσουμε τις σκηνές, σχεδόν βράδιασε!»

Η Ιντούν επιδόθηκε στην εργασία της με ζήλο αυταπάρνησης, η δουλειά ήταν ανέκαθεν το γιατρικό της για κάθε προβληματισμό που κινδύνευε να την αποπροσανατολίσει από τους μακροπρόθεσμους στόχους της. Το δεξί μπράτσο διέγραψε ένα ημικύκλιο πάνω από τα μαύρα της μαλλιά και οι σκηνές αιωρήθηκαν μέχρι να κατευθύνει το σωρό με μία ευθεία κίνηση του αριστερού της χεριού. Οι κινήσεις της Ιντούν ήταν πάντα συντονισμένες και αρμονικές, διακατέχονταν από αόρατη χάρη και γλυκύτητα, ακόμη και όταν η απαισιοδοξία την έπνιγε σαν το σκοτάδι που ξεχύνονταν στη γη. Έδωσε στην Αλέξα τα πασαλάκια κι εκείνη ανέλαβε τα υπόλοιπα. Σε λιγότερο από δέκα λεπτά, τρεις κολαριστές σκηνές παρατάσσονταν κοντά στην εστία, περιμένοντας να φιλοξενήσουν τους ενοίκους τους για τη νύχτα.

Τα ξύλα δεν άργησαν, ούτε και τα λόγια του Σίνγκεν, θυμίζοντάς της τη θέση που τοποθετούσε τον εαυτό της. «Μη μου κάνεις τη ζωή δυσκολότερη σε παρακαλώ», σκέφτονταν κάπως σκυθρωπή, αλλά επικεντρώθηκε στη φωτιά. Η καλοσυνάτη Αλχημίστρια πήρε γρήγορα την Αλέξα αγκαλιά και την έστρεψε προς το σωρό με τα ξύλα. Άπλωσαν μαζί τα χέρια καθώς την κρατούσε.

«Τώρα!»

Οι πρώτες σπίθες ζωντάνεψαν στο βάρος της συγκέντρωσής τους. Βρήκαν γρήγορα τροφή στους ξερούς κορμούς και οξυγόνο από τον καθαρό αέρα. Οι φλόγες χόρεψαν προς τον ουρανό σε μια ελεγχόμενη πυρά που η Ιντούν περιόριζε για την ασφάλειά τους. Έλεγχος, το κλειδί της επιτυχίας για τους Αλχημιστές, το πρώτο βιωματικό μάθημα της Αλέξα.

Δεν άργησαν να μαζευτούν όλοι γύρω από την εστία. Άρυα και Μοργκέιν, αχώριστες φίλες και ευχάριστες προσωπικότητες, μοιράζονταν τις περιπέτειές τους με τη Σολ και την Αλέξα. Ο Σίνγκεν τις πείραζε και η ομάδα γελούσε. Η Ιντούν μασουλούσε αργά το φαγητό της απολαμβάνοντας, αλλά οι σκέψεις της είχαν παρασύρει το βλέμμα της στις σκηνές. Τρεις σκηνές και έξι άτομα... «Λες;» Τακτοποίησε το κουτί της και το επέστρεψε στο σακίδιο αφού έπλυνε τα χέρια της. Κοίταξε την ομάδα που διασκέδαζε και περίμενε το πρώτο χασμουρητό. Έφτασε αρκετά αργότερα στα αυτιά της, σχεδόν φευγαλέα. Δεν έχασε όμως στιγμή.

«Ποιο κοριτσάκι νύσταξε;» ρώτησε γλυκά, «δε χρειάζεται να πιέζεστε, όποια θέλει, μπορεί να πάει για ύπνο. Θα φυλάξω εγώ την πρώτη σκοπιά.» έκανε μια σύντομη παύση, αρκετή για να φανεί πως σκέφτεται.

«Χμμμ, μπορείτε οι δύο να κοιμηθείτε στη μία σκηνή και οι άλλες δύο στην άλλη. Θα μοιραστώ εγώ την τελευταία με το Σίνγκεν... αναγκαστικά», ολοκλήρωσε και ανέβασε στιγμιαία τους ώμους σε «ευγενική αυταπάρνηση», μέσα της πανηγύριζε.

«...οι μάχες που ποτέ δε θα έδινες...» μονολόγησε στο μυαλό της επιστρέφοντας στην ψιλοκουβεντούλα.


Σολ Οτίγιε

  • Άνθρωπος
  • Αλχημιστής
  • Level 6
  • Ζ' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Αντίτιμο; Η Σολ μείωσε το βήμα της στο άκουσμα της απάντησης του Σίνγκεν και οι ήχοι γύρω της σώπασαν για κλάσματα του δευτερολέπτου. Η άκρη του ματιού του έμοιαζε να λάμπει για ένα δεύτερο, μέχρι να της απαντήσει. Η Διδασκαλία… Οι ήχοι επανήλθαν ξανά, αλλά έμεινε το διττό ύφος του, το οποίο η Σολ δεν ήξερε να αποσαφηνίσει. Από τη μια της φαινόταν ξεκάθαρος, αλλά από την άλλη έκρυβε με το ύφος του… πρόσεχε τις λέξεις του. Τις άφηνε να διασχίσουν πρώτα στα καθαρά και αέρινα μονοπάτια του μυαλού του και με την ευέλικτη γλώσσα του τις τραγούδαγε στον ακροατή, ο οποίος θέλοντας και μη άκουγε, και άκουγε προσεκτικά. Η Σολ μαγεύτηκε στην αρχή, αλλά αναγνώρισε στον Σινγκέν, έναν καλό φίλο, αλλά και έναν καλό εχθρό. Έξυπνο, προσεκτικό, που στα δάχτυλά του είχε τη δύναμη και τον έλεγχο του Αέρα. Θα μπορούσες να πεις ότι ζήλεψε κιόλας. Το στοιχείο της, το νερό, ήταν απρόβλεπτο… αλλά ο Αέρας του Σινγκέν ήταν ατίθασος, μέχρι που τον δάμασε μπροστά στα μάτια της.

Η Σολ δεν μίλαγε, μόνο άκουγε προσεκτικά και έβλεπε τις αιθέριες κινήσεις του χρήστη του Ανέμου. Ένα θέατρο θα έλεγε κανείς, ένας μονόλογος μόνο για εκείνη, και στο τέλος δύο κινήσεις και το δέντρο βρέθηκε στη γη με έναν βαρύ ήχο. Η Σολ σήκωσε τα μάτια και κοίταξε τον Σινγκέν κατάματα. Το χέρι του στον ώμο της, δεν ήταν αέρινο πια, αλλά βαρύ γεμάτο με την υποχρέωση να περάσει γνώσεις, εμπειρίες, σε εκείνην για τώρα, και μετά σε κάποιον άλλον που χρειαζόταν να τον ακούσει. Σιωπή για μερικά δευτερόλεπτα που για την Σολ έμοιαζαν αιώνες. Όλος αυτός ο έλεγχος στο στοιχείο της, όλη αυτή η προσπάθεια να δαμάσει το νερό… Η Σολ κράτησε τις σκέψεις της για άλλη στιγμή. Δεν ήταν η ώρα τώρα… Γέλασε ελαφρά στο αστείο του Σινγκέν και μετά βοηθώντας τον, έκοψαν και κουβάλησαν τα ξύλα μέχρι την κατασκήνωση.

~~~~~

Η βραδιά κυλούσε ευχάριστα, με την ομάδα να γελάει γύρω από την φωτιά, που η μικρή, επικίνδυνη Αλέξα φρόντισε να ανάψει για αυτούς. Η άλλοτε ευχάριστη Σολ, μια κοπέλα γεμάτη γέλιο και χαρά, σώπαινε αρκετές φορές, και γέλαγε όσο της επέτρεπαν οι αφηγήσεις των υπολοίπων.  Κάτι είχε αλλάξει, το ένιωθε μέσα της… Σύντομα έκλειναν τα μάτια της, και ευτυχώς η Ιντούν έκλεισε τη βραδιά, με το μοίρασμα των σκηνών, και την επιθυμία της να κοιμηθεί με τον Σινγκέν.  Η Σολ με ένα κουρασμένο χαμόγελο, τους καληνύχτισε όλους, και μπήκε στην σκηνή. Ξάπλωσε και σύντομα την πήρε ο ύπνος. Ένας ύπνος με δυο λεπίδες αέρα να κόβουν το δέντρο και ένα ρυάκι να τρέχει με γρηγοράδα και σβελτάδα και εν τέλει να φθάνει στον ωκεανό και να γίνεται ένα με τα υπόλοιπα….


Αλέξα Γκάρντεν

  • Σοβερίνος
  • Αλχημιστής
  • Level 3
  • Δ' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Αλέξα παρατηρούσε την Ιντουν καθώς έστηνε τις σκηνές. Τόσο αέρινες οι κινήσεις της... Τόσο ρευστες! Σχεδόν την ζήλεψε! Οι δικές της κινήσεις, ήταν άμεσες. Χέρι τεντωμένο, δείχνει κάπου, πιάνει φωτιά, τέλος. Αναρωτήθηκε πώς ακριβώς άραγε οι άλλοι Αλχημιστές κινούνταν. Με αέρινες κινήσεις ή άμεσες και επιθετικές? Να ήταν άραγε ανάλογα με τη δύναμη που είχε ο καθένας?

Η Ιντουν, σαν να άκουσε την απορία της Αλεξα, την έπιασε αγκαλιά και με γνώμονα το δικό της χέρι, η μικρή σοβερινη, άναψε τη φωτιά με ανάλαφρες κινήσεις. Ήταν η πρώτη φορά, που η δύναμη της, δεν έδειξε επιθετικοτητα. Συνήθως έριχνε μια ριπή και καίγονταν κατευθείαν τα ξύλα. Αυτή τη φορά, ο συνδιασμος με το οξυγόνο της Ιντουν, άναψε τόσο γρήγορα τη φωτιά, που η Αλέξα δεν μάζεψε καν το χέρι της. Έμεινε εκεί μετέωρο και κοίταζε με μάτια απορίας μια τη φωτιά, μια την Ιντουν.

"Κοίτα που με μια σπίθα άναψε! Ωραία ομάδα ο αέρας με τη φωτιά!" ειπε ενθουσιασμένη στην Ιντουν!
"Ωωω με τον αέρα την ελέγχεις!" είπε ξανά η Αλέξα.

Δεν είχε αλληλεπιδρασει ποτέ με άλλες δυνάμεις. Η δασκάλα της, η Λαλεινα, ήταν κι αυτή αλχημιστρια της φωτιάς. Την είχε μάθει να την ελέγχει, αλλά αυτό που είδε σήμερα ήταν το μεγαλύτερο μάθημα που είχε πάρει εδώ και καιρό!

Η αλήθεια ήταν, ότι η Αλέξα ήταν περήφανη για τη φωτιά της. Θα έλεγε κανείς, ότι παραήταν περήφανη... Η Αλαζονεία της δεν είχε όρια μερικές φορές. Σήμερα κατάλαβε ότι υπάρχουν κι άλλες δυνάμεις, και άλλες κινήσεις. "Χμμμ έχω να μάθω αρκετά ακόμα τελικά..." σκέφτηκε,ενω παράλληλα αναρωτήθηκε τι δυνάμεις έχουν τα άλλα κορίτσια και πως ακριβώς τις ελέγχουν. Για τον Σινγκεν, δεν αναρωτήθηκε τόσο, γιατί φαντάστηκε ότι θα έχει ακριβώς τις ίδιες κινήσεις με την Ιντουν.

Σιγά σιγά γύρισαν όλοι από τις δουλειές που τους είχε αναθέσει η Ιντουν, και κάθισαν στη φωτιά. Τα γέλια τους, ήταν ότι ακριβώς χρειαζόταν η Αλέξα για να χαλαρώσει. Ο Σινγκεν φαινόταν μεγάλο πειραχτήρι! Ακούστηκε ένα χασμουρητό. Η Σολ δεν είχε αντέξει άλλο. Η Ιντουν τους οργάνωσε για ακόμα μια φορά. Η Αλέξα με τη Σολ και η Αρυα με τη Μοργκειν. Η Ιντουν θα μοιραζόταν τη σκηνή με το Σινγκεν. Αλλά.. Θα φύλαγε σκοπιά πρώτη.

Η Αλέξα σφιχτηκε λίγο στη λέξη σκοπιά. Θυμήθηκε ότι η αποστολή τους ήταν να πιάσουν κάποιους ληστές, ή κάτι τέτοιο. Δεν είχε καταλάβει καλά, γιατί είχε αργήσει να πάει. Κοίταξε την Ιντουν και αναρωτήθηκε αν θα φύλαγε σκοπιά για αυτό το λόγο, ή μήπως ήθελε να αποφύγει τον Σινγκεν.Ενα απρόσμενο χασμουρητό της βγήκε. Ήταν η σειρά της να καληνυχτίσει, και με χαμόγελο νοσταλγίας που θα βρισκόταν σε σκηνή, προχώρησε προς την σκηνή που είχε μπει η Σολ.

Τακτοποιησε λίγο τα πράγματα της και τσέκαρε τις προμήθειες της. Όλα ήταν σωστά μετρημένα, όπως τα είχε υπολογίσει η γλυκιά και οργανωτική Ιντουν.

Ξάπλωσε και αμέσως την πήρε ο ύπνος. Ένας γλυκός ύπνος που μήνες είχε να κάνει.
« Τελευταία τροποποίηση: Μάιος 19, 2020, 11:14:21 πμ by Αλέξα Γκάρντεν »


Μοργκέιν Θερέλ

  • Δ' 'Ετος
  • Αλχημιστής
  • Level 7
  • Βαλησινή
    • Προφίλ
    • ΦΧ
"Από εδώ"ειπε στην Αρυα και χαρωπά ξεκίνησε για το ποτάμι. Η διάθεση της ήταν ανεβασμένη, ίσως για πρώτη φορά εδώ και πάρα πολύ καιρό. Σε όλη την διαδρομή σχεδόν χοροπηδουσε κάνοντας τα παγούρια, που είχε δέσει στην μέση της, να χτυπάνε μεταξύ τους.

Καθώς έφτασαν στο ποτάμι έβγαλε γρήγορα τα σανδάλια της και τα πέταξε στην άκρη. Δεν ήταν ανάγκη να μπει μεσα για να γεμίσει τα παγούρια όμως το ήθελε, το νερό ήταν κομμάτι του εαυτού της, οπότε δεν το απέφευγε ποτε. Ένιωσε την ορμή του ποταμού πάνω της, σαν μια ανεξάντλητη πηγή ενέργειας, της ίδιας της ζωής. Την άφησε να την διαπέρασε χωρίς σκεψη.

Αφού γέμισαν τα παγούρια, κάθισαν στο χορτάρι δίπλα από τον ποταμό και απόλαυσαν τις τελευταίες ηλιαχτίδες πριν το σούρουπο. Η Μοργκέιν βάλθηκε να βάζει αγριολούλουδα στα πλεγμενα μαλλιά της Αρυας,η οποία το δέχτηκε αδιαμαρτύρητα.
Χαμογέλασε προς την φίλη της"Χαίρομαι που ήρθαμε όλες μαζί εδώ"  "Θα είμαστε εντάξει," συνέχισε "Είμαστε ικανές να αντιμετωπίσουμε ότι προκύψει" Δεν ήθελε να βαρύνει το κλίμα όμως ήταν κάτι που όλες σκέφτονταν, ακόμα και αν δεν το έλεγαν με λόγια. Ήταν όμως σίγουρη για αυτό που έλεγε. Μπορεί η έξοδος της Ακαδημίας να τους πήρε πολλά, όμως τους δώσε κιόλας, την γνώση και την εμπειρία. "Ας γυρίσουμε πίσω καλύτερα" είπε και άπλωσε το χέρι της για να βοηθήσει την Αρυα να σηκωθει.
« Τελευταία τροποποίηση: Μάιος 19, 2020, 12:22:35 μμ by Μοργκέιν Θερέλ »


Άρυα Λιρέλ

  • ΣΤ' Έτος
  • Θεραπευτής
  • Level 9
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Άφησε τη Μοργκέιν να την οδηγήσει στο στοιχείο της, έχοντάς της πλήρη εμπιστοσύνη. Θαύμασε τις κινήσεις της καθώς αλληλεπιδρούσε με το νερό, αυτήν την απλότητα και τη χάρη.
 
Τελείωσαν σύντομα με τη δουλειά που τους είχε ανατεθεί, οπότε αποφάσισαν να χαζέψουν για λίγο το ηλιοβασίλεμα. Σκεφτόταν πως η Μοργκέιν είχε δίκιο. Σίγουρα όλοι είχαν στο πίσω μέρος του μυαλού τους την πιθανότητα κάτι να πάει πολύ στραβά, μα και η ίδια προς το παρόν ένιωθε σχετικά... ήσυχη. Χαλαρή. Σίγουρη.

Γύρισαν τελευταίες, και αφού τακτοποίησαν τα πράγματα κάθισαν όλοι γύρω από τη φωτιά. Η Άρυα γέλασε με την ψυχή της εκείνο το βράδυ, κάτι που είχε να ζήσει πολύ καιρό. Ήταν χαρούμενη. Είχαν βρει επιτέλους έναν τρόπο με την Μοργκ για να ξεχάσουν για λίγο τα πρόσφατα γεγονότα, είχε επιστρέψει η αγαπημένη της Σολ, ενώ η πρώτη επαφή που είχε με τους υπόλοιπους της άφησε την καλύτερη αίσθηση. Λάτρευε βραδιές σαν και αυτή, γιατί της θύμιζαν το σπίτι της. Τις βραδιές εξερεύνησης, και τις ιστορίες γύρω από τη φωτιά με τους φίλους των παιδικών της χρόνων.

Σύντομα η Σολ έκανε την αρχή, και έπειτα το κολλητικό της χασμουριτό τούς οδήγησε όλους για ύπνο. Πριν ακολουθήσει την Μοργκ στη σκηνή, η Άρυα έπιασε την Ιντούν.

«Δεν συνηθίζω να κοιμάμαι μέχρι νωρίς το πρωί, οπότε όταν κουραστείς, μη διστάσεις να με φωνάξεις» της είπε, και την χαιρέτισε με μια μικρή αγκαλιά. Έπειτα μπήκε στη σκηνή που μοιραζόταν με τη Μοργκ, και ψαχούλεψε στα πράγματά της για το βιβλίο που είχε πάρει μαζί• Ιστορίες από την Εποχή του Μεγάλου Πολέμου: Η Κοιλάδα του Θανάτου, τόμος Β'

«Για να δούμε λοιπόν τη συνέχεια...» μονολόγησε ψιθυριστά, και άνοιξε το βιβλίο ανυπόμονα.


Σίνγκεν Σινόντα

  • Βοηθός Καθηγητή
  • Level 8
  • Βοηθός Καθηγητή
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ήταν μια ευχάριστη, χαλαρή νύχτα. Ο Σίνγκεν είχε φροντίσει να καθίσει ακριβώς απέναντι από την Ιντούν στη φωτιά, ώστε να μπορεί να την βλέπει και να φαίνεται και ο ίδιος, ακριβώς στο κ΄έντρο του οπτικού της πεδίου. Ήταν μια νύχτα με γέλια και πειράγματα. Δύσκολα θα σκεφτόταν κανείς, αν τους έβλεπε, ότι πήγαιναν σε μια σημαντική αποστολή. Αλλά...δεν γινόταν αλλιώς. ¨Ήταν ακόμα μαθήτριες, παιδιά, όχι Αλχημίστριες έτοιμες να πάρουν τη ζωή κάποιου ή να βάλουν τη δική τους στην πρώτη γραμμή για να πετύχουν κάποιον αόριστο στόχο. Και...ίσως ήταν καλύτερα έτσι. Ίσως ο κόσμος να γινόταν καλύτερος αν περισσότεροι Αλχημιστές ήταν έτσι, και μάθαιναν την τέχνη τους με τον τρόπο και το περιβάλλον της Ακαδημίας.

Κάποια στιγμή, ο Σίνγκεν διηγήθηκε μια ιστορία από τα εφηβικά του χρόνια, όταν είχε ξεφύγει μαζί με μερικούς φίλους από την επίβλεψη των μεγάλων και είχαν πάει όλοι μαζί στο δάσος να κατασκηνώσουν, να νιώσουν μεγάλοι και ικανοί να επιβιώσουν μόνοι τους! Το αποκορύφωμα της ιστορίας ήταν όταν ένα λιοντάρι του βουνού εμφανίστηκε και τους κυνήγησε για ώρα, και οι νεαροί έφηβοι είχαν βάλει τα πόδια στον ώμο και είχαν χρησιμοποιήσει ότι τέχνη και μανούβρα είχαν στο αλχημιστικό ρεπερτόριό τους για να γλιτώσουν από το θηρίο, μόνο για να βρουν τον καταυλισμό τους ρημαγμένο και τα τρόφιμά τους φαγωμένα ώρα αργότερα όταν το λιοντάρι εξαφανίστηκε και μπόρεσαν να επιστρέψουν.

Ο Σίνγκεν εξήγησε ότι, ακόμα και σήμερα, θεωρεί ότι στην πραγματικότητα τους είχαν ξεγελάσει "Λαγοί του Φεγγαριού". Στη Σιράν, ήταν δοξασία εξήγησε -αν και ο Σϊνγκεν πίστευε ότι υπήρχαν-, ότι τις νύχτες με μεγάλο φεγγάρι, όπως και αυτό το βράδυ που τα μέλη της Ακαδημίας ήταν γύρω από τη φωτιά, τα πλάσματα αυτά χρησιμοποιούσαν τις ακτίνες του φεγγαριού σαν γέφυρα για να κατέβουν στον κόσμο μας και να προκαλέσουν σκανδαλιές. Είχαν την ικανότητα να δημιουργούν ψεύτικες αλλά αληθοφανείς εικόνες και ήχους για να τρομάζουν και να ξεγελούν άλλους, όπως εκείνο το λιοντάρι του βουνού, και να κλέβουν τις προμήθειές τους.

Κάποια στιγμή ήρθε η ώρα να αποσυρθούν όλοι. Ο Σίνγκεν είχε το πιο ικανοποιημένο χαμόγελο όταν η Ιντούν ανακοίνωσε την...αναγκαστική διαρρύθμιση που έβαζε τους δύο στην ίδια σκηνή. Φυσικά, ο νεαρός άντρας δεν έχασε την ευκαιρία. Διαβεβαίωσε την Ιντούν ότι είχε εκπαιδευτεί να χρειάζεται λίγότερο ύπνο από τους άλλους -ήταν εν μέρει αλήθεια- και έμεινε μαζί της κατά τη διάρκεια της σκοπιάς της, κουβεντιάζοντας χαμηλόφωνα μαζί της όλο το βράδυ, ήσυχα για να μην ξυπνήσει τις άλλες κοπέλες.

Μετά, καθώς ήταν ώρα για τη δική του βάρδια και η Ιντούν αποσύρθηκε, ο Σίνγκεν πέρασε αρκετό χρόνο κοιτάζοντάς την. Ήταν τόσο όμορφη! Και φαινόταν σαν να μην το ήξερε. Συχνά την σκέπαζε, πολύ απαλά, για να σιγουρευτεί ότι ήταν εντάξει. Αναρωτιόταν τι μπορεί να έβλεπε στον ύπνο της όταν ονειρευόταν. Πόσα δεν ήξερε γι αυτήν ακόμα, αλλά ήταν αποφασισμένος να τα μάθει!

Η νύχτα πέρασε ήσυχα, με το ένα μάτι του Σίνγκεν στην Ιντούν και το άλλο στη σκοπιά. Η ομάδα είχε ακόμα την πολυτέλεια ήσυχων βραδιών, καθώς δεν ήταν μακριά από τα γνωστά, αρκετά ασφαλή εδάφη τους.


Αιολίς Ιντούν

  • Άνθρωπος
  • Βοηθός Καθηγητή
  • Level 8
  • Αλχημιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Το σμήνος. Σώμα ελεύθερο μα όχι άναρχο. Χιλιάδες μονάδες, αόρατα ενοποιημένες στροβιλίζονται σε σπείρα ανοδική. Εκτείνονται στην ασφάλεια και στον κίνδυνο συσπειρώνονται. Το σμήνος προσαρμόζεται, παίρνει αναρίθμητες μορφές, κατάλληλες να χορέψουν στις μελωδίες του ουρανού.

Βρέθηκε να πετά πλάι τους, αλλά όχι ως μέρος τους. Την κοίταξαν με μάτια που μοιράζονταν ζωές και εμπειρία, ζυγά ζευγάρια μάτια, δίνοντας την εντύπωση του ενός. Μετέωρη η πιρουέτα της γιγάντιας μορφής, το αϋλο χέρι έτεινε με χάρη. Στα αυτιά της σύρθηκαν ψίθυροι περασμένων εποχών. Άηχες δονήσεις επιμελώς κρυμμένες στη σιωπή. Η φιγούρα άλλαξε και πάλι. Ένας τοίχος, ένα δόρυ, μια αέρινη μπάλα φωτιάς. Εξαϋλωθηκε απότομα. Εμφανίστηκε γύρω από την Ιντούν, τυλίγοντάς την σε ζεστή  αγκαλιά κι εκείνη χαμογέλασε. Η μορφή σκορπίστηκε σε μικρότερες οντότητες και ενώθηκε πάλι για σχηματίσει ένα μαγικό όπλο, παράξενο. Η Ιντούν κοίταζε απορημένα. Ύστερα, οι αέρηδες έγιναν ο Αναξίμανδρος και ο Κάσσανδρος. Τα μπράτσα μιας άλλης φιγούρας τυλίχτηκαν στη μέση της, ο Μένανδρος που της έστελνε φιλιά από μέρη μακρινά. Η Ιντούν χάθηκε στις αγκαλιές της οικογένειάς της, γεμάτες χαμόγελα και θαλπωρή. Μπορούσε να τα νιώσει κι ας ήταν άνεμος. Κάτι αλλόκοτο τάραξε την ισορροπία,  οι φιγούρες κρύφτηκαν πίσω της. Φοβήθηκε κι η Ιντούν μπροστά στον κίνδυνο, αλλά παιδικά χέρια, αβαρή, που τώρα είχαν σχήμα κοριτσίστικο της έδωσαν ελαφριά ώθηση στην πλάτη, σαν να εξαρτώνταν από εκείνη. Άστραψε το παράξενο όπλο εμπρός.

~

Η Ιντούν άνοιξε τα μάτια με ευκολία. Ήταν νωρίς το πρωί όπως εκτιμούσε από το ξεθωριασμένο φως. Πρώτα αντίκρισε το Σίνγκεν και του χαμογέλασε πλατιά χωρίς συγκεκριμένο λόγο. Ναι, η Ιντούν είναι εκείνος ο σπαστικός τύπος που ξυπνά το πρωί με ενέργεια και τραγουδά, ενώ οι υπόλοιποι σέρνονται σαν μισοπεθαμένα ζωύφια. Η προσμονή της ημέρας την ενθουσίαζε ακόμη περισσότερο. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς της, νωρίς το απόγευμα θα έφταναν στην Ιερελάρ, την ιδιαίτερη πατρίδα της, άρα τους έπαιρνε να είναι λίγο πιο γενναιόδωροι με τα γεύματα τους.

Η Ιντούν ανέσυρε μια μεγάλη φρατζόλα ψωμί από το σακίδιό της, η οποία μετατράπηκε σε παχιές φέτες εν ριπή οφθαλμού. Το ίδιο επιδέξια κόπηκε και απλώθηκε το ξυροτύρι που "δανείστηκε " από την κουζίνα, σε γενναίες ποσότητες, κάνοντας παρέα στο χοιρομέρι που, ο αγαπημένος της μαθητής, ο Έλιοτ την είχε προμηθεύσει, με την υπόσχεση ότι θα τον έπαιρνε μαζί της στην επόμενη αποστολή. Η νεαρή Αλχημίστρια έσπρωξε με τον άνεμό της μία μεγάλη, αλλά πλατιά πέτρα στη φωτιά. Στην επιφάνειά της έσπασε αυγά σε ζευγάρια κι εκείνα ψήνονταν από τη θερμότητα εκλύοντας όρεξη για πρωινό.

"Θα περιμένεις να ξυπνήσουν τα κορίτσια!" Είπε αποφασιστικά στο Σίνγκεν χωρίς να γυρίσει να τον κοιτάξει. Δε διέφερε από τα αδέρφια της που έψαχναν ευκαιρία να σουφρώσουν λιχούδικα το φαγητό.


Πάνω που ετοίμασε και την τελευταία φέτα, η Ιντούν στροβίλισε απαλά τον καρπό της πάνω από το πρωινό κι έπειτα έστειλε το ενισχυμένο ρευματάκι προς τις σκηνές.

"Καλημέρα ομορφιές μου!!!" Κελάηδησε, κρατώντας τα πρωινά τους πάντα ζεστά. 



Σίνγκεν Σινόντα

  • Βοηθός Καθηγητή
  • Level 8
  • Βοηθός Καθηγητή
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Αυτό το χαμόγελο! Ο Σίνγκεν δεν το περίμενε, κάτι μέσα του αιφνιδιάστηκε και συγκινήθηκε, και της χαμογέλασε με τον ίδιο, εγκάρδιο, ευδιάθετο τρόπο και ας μην είχε κοιμηθεί πολύ.

"Καλημέρα Ιντούν!" είπε και έτριψε τα χέρια του καθώς είδε όλα τα καλούδια μπροστά του. Πολύ φαί, ναι, δεν θα τον πείραζε να-

Η Ιντούν τον διέκοψε καθώς άπλωσε το χέρι του να πάρει. Ωχ. Χμμμ...Περίμενε να ασχοληθεί η νεαρή γυναίκα με τα κορίτσια, και μόλις πήγε να τις ξυπνήσει, ο Σίνγκεν βούτηξε γρήγορα λίγο κρέας, ένα τόσο δα κομματάκι έτσι για να δοκιμάσει μόνο, και σηκώθηκε όρθιος και τεντώθηκε.

Καθώς τα κορίτσια βγήκαν, ο ίδιος περπάτησε λίγο μακρύτερα ώστε να μη διαταράξει το πρωινό τους αλλά αρκετ΄α κοντά ώστε να τον βλέπουν. Ήθελε να τον δει η Σολ, γιατί μπορούσε να μάθει από αυτό που θα έκανε ίσως, και φυσικά, η Ιντούν γιατί...ήταν η Ιντούν. Τώρα, αν ήταν διασκεδαστικό αυτό που έκανε και για τους υπόλοιπους, γιατί όχι! Εξάλλου, κάθε πρωί προσπαθούσε να κάνει την προπονητική του ρουτίνα.

Ξεκίνησε στα γόνατα και διαλογίστηκε για λίγο, αφήνοντας την ανάσα του, εισπνοή και εκπνοή να τον φέρουν πιο κοντά στον πνεύμα του αέρα, καθώς γινόταν ένα μαζί του. Ύστερα από λίγο, με μια ανάλαφρη κίνηση σηκώθηκε όρθιος, σχεδόν με ένα απαλό ρεύμα αέρα να τον σηκώνει στις μύτες των ποδιών του.

Ξαφνικά, τα πόδια του καρφώθηκαν στη γη, η στάση του άνοιξε και έγινε δυνατή, τα γόνατά του λύγισαν σαν ελατήρια έτοιμα να τιναχτούν. Φάνηκε να πέφτει μπροστά, στο έδαφος, το σώμα του ίσιο καθώς έπεφτε σαν να λιποθυμά επιτόπου, χωρίς τα χέρια του να κάνουν την αντανακλαστική κίνηση για να το σταματήσουν, αλλά...

"ΧαααΑΑααα!' φώναξε και εξέπνευσε, και την τελευταία στιγμή, όταν το στήθος και το πρόσωπό του ήταν εκατοστά μόλις από το να σκάσουν στο έδαφος, κλώτησε με τα πόδια του και εκτοξεύτηκε μπροστα σαν βέλος, με το κεφάλι πρώτο. Εκεί που κάποιος θα έπεφτε μετά από λίγα μέτρα άλματος, ο άνεμος γύρω του φύσηξε και όχι απλά τον βοήθησε να συνεχίσει την πορεία του μακρύτερα, αλλά τον επιτάχυνε κιόλας. Το σώμα του στροβυλίστηκε σαν σε οριζόντια πιρουέτα, δημιουργώντας ανέμους γύρω του που θα έσπρωχναν άλλους στο πλάι για να φτάσει στο στόχο του.

Όταν σταμάτησε ήταν πάλι όρθιος, και ξεκίνησε μια σειρά γρήγορων κινήσεων με το σώμα του. Τα χέρια του ήταν συνεχώς τεντωμένα, και χαλαρά, ήταν σαν μαστίγια που οι κοφτερές κινήσεις της μέσης του επιτάχυναν και τους έδιναν δύναμη και οι κινήσεις των ώμων του, καθώς ανέβαιναν και κατέβαιναν τους έδιναν κατεύθυνση. Κάθε φορά που ένα "χέρι μαστίγιο" έκανε ένα κυκλικό χτύπημα μια ριπή ανέμου δημιουργούνταν, και το άλλο χέρι ήταν ήδη έτοιμο να συνεχίσει την επίθεση.

Τα πόδια του κινούνταν γρήγορα, για να επιτρέπουν τις κινήσεις της μέσης, εκεί από όπου έρχονταν όλη η δύναμη αυτών των μεγάλων, κυκλικών κινήσεων. Κάποιες φορές όμως, η μέση του τιναζόταν με τρόπο διαφορετικό και ένα κυκλικό χτύπημα μαζευόταν και εκτοξευόταν ίσια, δημιουργώντας μια οριζόντια ριπή.

Ήταν η Τέταρτη Φόρμα του Ανέμου, την είχε διδαχθεί από μικρός, και ο σκοπός της ήταν να εκπαιδεύσει τον Αλχημιστή στο να χρησιμοποιεί τη μέση του για να παράγει δύναμη, όχι τους΄ ώμους ή τα χέρια του. Να διδαχθεί τη συνεχή κίνηση, τη ροή, να έχει το μυαλό του τρία βήματα μπροστά.

Στο φινάλε, ο Σίγνκεν ανταποκρίθηκε σε μια υποθετική γροθιά από μπροστά. Το χέρι του την έπιασε καθώς περιστράφηκε γύρω από το σώμα του, γυρνώντας πλάτη στον αντίπαλο, και με το πόδι του κλώτσησε προς τα πίσω και πάνω στο στήθος του αντιπάλου. Μια οργισμένη ριπή ανέμου σηκώθηκε, και θα έσπρωχνε έναν αντίπαλο δεκάδες μέτρα ψηλά.

"Χαααα!!!" φώναξε και πήδηξε προς τα πίσω και πάνω αέρινα, ακολουθώντας τον αντίπαλο που είχε εκτοξέυσει. Στο ψηλότερο σημείο της πορείας του, εκεί που το σώμα του σταμάτησε για μια στιγμή πριν πέσει, τα χέρια του έσφιξαν γύρω από τη μέση εν΄ός φανταστικού αντιπάλου....και με μια κραυγή, βούτηξε προς το έδαφος, περιστεφόμενος γρήγορα, με το κεφάλι του και του αντιπάλου προς τα κάτω, με ένα ανεμοστρόβιλο γύρω τους, με ταχύτητα πολύ μεγαλύτερη της ελεύθερης πτώσης.

Όταν έφτασε στο έδαφος "έσκασε" εκεί με ταχύτητα και δύναμη που θα έσπαγαν το σβέρκο όχι απλά ανθρώπου αλλά ακόμα και αρκούδας, και ο άνεμος επέτρεψε στο Σίνγκεν να μην σκάσει ο ίδιος στο ε΄δαφος αλλά να ανακόψει και να προσγειωθεί πιο δίπλα. O νεαρός άντρας εξέπνευσε, ήρεμος, και καθώς είχε περάσει κάποια ώρα, επέστρεψε κοντά στους άλλους με σκοπό να φάει και αυτός σαν άνθρωπος και να φύγουν.


Αλέξα Γκάρντεν

  • Σοβερίνος
  • Αλχημιστής
  • Level 3
  • Δ' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Αλέξα κοιμήθηκε βαθιά. Καιρό είχε να νιώσει σαν το σπίτι της. Τα όνειρα της, γλυκά, ήρεμα και νοσταλγικά... Έβλεπε την οικογένεια της... Δέντρα και ποτάμια...Είδε τον μικρό... Αυτο το στρουμπουλο μωράκι με τα ροδοκόκκινα μάγουλα... Τον είχε αγκαλιά... Ξαφνικά το όνειρο άλλαξε και την περιτριγυρισαν φωτιές. Απαλές πύρινες γλώσσες που την χαϊδευαν... Μαζί με μυρωδιές πρωινού... "Πόσο ζωντανό όνειρο" αναρωτήθηκε καθώς ξύπνησε απότομα.

Άκουσε φωνές έξω από τη σκηνή και κατάλαβε ότι είχε ξημερώσει. Κοίταξε τη φίλη της και την χαιδεψε απαλά στον ώμο.

Έφτιαξε λίγο τα πράγματα της μέσα στη σκηνή, αλλά πραγματικά δεν μπορούσε να αντισταθεί στη μυρωδιά που της γαργαλουσε τη μύτη.

"καλημέρα ομορφιές μου" "ακούστηκε η μελωδική φωνή της Ιντουν.

Βγαίνοντας από τη σκηνή, αντικρυσε ψηλά στον ουρανό τον... Σινγκεν!!! Η Αλέξα παραλίγο να σκονταψει. Έμεινε εκεί να χαζεύει τις αέρινες κινήσεις του. Ήταν σαν μια μάχη! Όταν άρχισε να στροβιλιζεται προς το έδαφος με δύναμη, η Αλέξα άφησε μια πνιχτη κραυγή. Θα έσπαγε το σβέρκο του... Την τελευταία στιγμή, προσγειώθηκε με τη βοήθεια του ανέμου...

Η μικρή σοβερινη, δεν είχε ξαναδεί τέτοιο έλεγχο. Είχε ήδη εντυπωσιαστεί με τον άνεμο της γλυκιάς Ιντουν, τώρα με τον απόλυτο έλεγχο του Σινγκεν...
Αναρωτήθηκε τι άλλα θαύματα θα έβλεπε σε αυτό το ταξίδι!

"Καλημέρα σε όλους!" ψιθύρισε καθώς έφτανε στην πηγή της μυρωδιάς που την είχε ξυπνήσει. Δεν πολύ μιλούσε όταν ξυπνούσε. Έκατσε με ένα χαμόγελο και πήρε με το χέρι της ένα αυγό πάνω από την καυτή πέτρα.




Μοργκέιν Θερέλ

  • Δ' 'Ετος
  • Αλχημιστής
  • Level 7
  • Βαλησινή
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Την ξύπνησε η απαλή φωνή της Ιντούν που τους καλουσε. Μισόκλεισε τα μάτια της στο έντονο φως που ερχόταν έξω από την σκηνή της. "Ξημέρωσε ήδη!" είπε έκπληκτη. Της φάνηκε πως, μόνο λιγες στιγμές πριν ήταν που είπε καληνύχτα στην Άρυα και κοιμήθηκε. Στην σκέψη της φίλης της γύρισε και την κοιταξε, κοιμόταν ακόμα, άπλωσε το χέρι και της χαιδεψε την πλάτη. "Έλα γλυκιά μου, σήκω" Η Άρυα έβγαλε ένα μουγκρητό και γύρισε πλευρά. Αποφάσισε να της δώσει μερικά λεπτά ακόμα, μέχρι τουλάχιστον να μπει έξαλλη η Ιντούν και να την τραβήξει έξω με το ζόρι. Της ξέφυγε ένα γελάκι στην ιδέα.

Ντύθηκε γρήγορα, και βγήκε έξω. Η μυρωδιά του ζεστού πρωινού που πλανιοταν στον αέρα της τρύπησε την μύτη. Δεν φαντάστηκε πως θα έχουν τέτοια πολυτέλεια στην εξοχή, περίμενε ίσως σκέτο ψωμί με λίγο τυρί και φρούτα. Όμως όχι! Η Ιντούν είχε φροντίσει ΚΑΙ για αυτό! Πλησίασε και κάθισε δίπλα στην Αλεξα, που ήδη είχε αρχίσει να τρώει. "Καλημέρα" είπε γλυκά.

Όχι πολύ μακριά από αυτές ο Σίνγκεν είχε βαλθεί να κάνει κόλπα με τον αέρα. Τώρα στο έδαφος, την ίδια στιγμή βρέθηκε στον αέρα, μετα πάλι κάτω και ξανά από την αρχή. Της φάνηκε εξ αρχής περίεργο που ήθελε να έρθει μαζί τους στο ταξίδι, όμως δεν άργησε να καταλάβει γιατί. Το βλέμμα της έτρεξε στην γλυκιά Ιντούν, που προσπαθούσε να ξυπνήσει τους τελευταίους, και χαμογέλασε.

« Τελευταία τροποποίηση: Μάιος 26, 2020, 01:14:29 μμ by Μοργκέιν Θερέλ »


Άρυα Λιρέλ

  • ΣΤ' Έτος
  • Θεραπευτής
  • Level 9
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ένα αεράκι έφτασε στα πόδια της, και κείνη αναρρίγησε και μαζεύτηκε αμέσως. Λίγο μετά ένιωσε το άγγιγμα της Μοργκ, μα δεν άκουσε λέξη απ' όσα της είπε. Ένα παραπονιάρικο "μμμ" ήταν η απάντηση• δεν ήταν έτοιμη να αφήσει την αγκαλιά του Μορφέα. Γύρισε πλευρό και κουλουριάστηκε, με τα γόνατά της να φτάνουν κοντά στο πρόσωπο.

Λίγα λεπτά αργότερα, τα γέλια των κοριτσιών έξω την έκαναν να γυρίσει ανάσκελα και να τρίψει τα μάτια της νυσταγμένα. Οι κινήσεις ήταν όσο πιο αργές γινόταν, μπας και κατάφερνε να εξοικονομήσει λίγες στιγμές γλυκού ύπνου ακόμα. Κάθε πρωί μετάνιωνε το ξενύχτι, μα κάθε βράδυ ξεχνούσε τα πρωινά.
Χτύπησε κάτι με τον αγκώνα της και άνοιξε μόνο το ένα μάτι, για να συνειδητοποιήσει ότι ήταν το βιβλίο που διάβαζε μέχρι το πρωί. Το έσπρωξε απαλά στην άκρη, γύρισε μπρούμυτα, και τεντώθηκε για να φτάσει το σακίδιό της. Ψαχούλεψε με κλειστά τα μάτια το εσωτερικό του, μέχρι που το χέρι της έπιασε το σακουλάκι που έψαχνε. Με ένα μεγάλο χασμουρητό, ανασηκώθηκε με δυσκολία και ξεκίνησε να αλλάζει ρούχα.

Βγήκε σα ζαβλακωμένη από τη σκηνή παραπατώντας. Το έντονο φως της ημέρας της ήρθε απότομο, και σήκωσε απευθείας το χέρι για να κρύψει τον ήλιο. Δεν είχε ανοίξει ακόμα καλά καλά τα μάτια της, και τους καλημέρισε όλους ξεψυχισμένα. Απέφυγε ευγενικά το πρωινό που της πρόσφερε η Ιντούν, αφού το φαγητό αμέσως μετά το ξύπνημα της έφερνε πάντα αναγούλα, και κατευθύνθηκε προς την Αλέξα.

«Καλημέρα. Θέλω τη βοήθειά σου, τη θαυματουργή σου σπίθα» της είπε λες και κρεμόταν η ζωή της από αυτό, και την έπιασε από το χέρι. Από το βλέμμα της κατάλαβε ότι ίσως είχε ξεκινήσει κάπως απότομα. «Αν δεν σου κάνει κόπος δηλαδή, σε παρακαλώ», συμπλήρωσε, και της έδειξε από τη μια μεριά το σακούλι με τον κάουα, και από την άλλη το σκεύος που είχε γεμίσει ήδη με νερό.


Αλέξα Γκάρντεν

  • Σοβερίνος
  • Αλχημιστής
  • Level 3
  • Δ' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Αλέξα καθόταν σε ένα κούτσουρο και έτρωγε το ζεστό αυγουλακι που είχε ετοιμάσει η Ιντουν. Τι ωραία μυρωδιά που έβγαινε από τη φωτιά με το πρωινό τους.Γι αυτό άρχισαν να εμφανίζονται αγουροξυπνημενες φατσουλες σιγά σιγά.

Η Μοργκέιν καλημερισε κι έκατσε μαζί τους. Καθώς έτρωγαν και γελούσαν, έκανε την εμφάνισή της και η Αρυα. Παραπατουσε από τον ήλιο.... "Μάλλον  δεν της αρέσει καθόλου το πρωινό ξύπνημα" σκέφτηκε η Αλέξα κοιτώντας την.

Η Αλέξα γέλασε στα λόγια της αγουροξυπνημενης φίλης της. "Ναι, να σε βοηθήσω... Αλλά τι θέλεις να κάνω? Τι είναι αυτό?" είπε κοιτώντας μια το σκεύος με το νερό και μια το σακούλι που είχε κάτι σπόρους παράξενους με καφέ χρώμα. " Ααααα ρόφημα!!!, περίμενε κι εγώ τώρα ξύπνησα, δεν συντονιζομαι!!!" γέλασε μαζί με την Αρυα.

Άπλωσε το χέρι της και κράτησε απαλά το σκεύος από την κάτω πλευρά. Μετά από ελάχιστα δευτερόλεπτα, άρχισε το νερό να αχνίζει. "Έλα, βάλε όσο θέλεις μέσα" είπε η Αλέξα στην Αρυα." Αλλά σε μένα μην δώσεις!!! Ααα να σας πω μια ιστορία?" είπε καθώς κρατούσε στην ανοιχτή παλάμη της ακόμα το σκεύος που είχε αρχίσει να βράζει πλέον.

"Μία φορά η δασκάλα μου η Λαλέινα, με είχε δει λίγο υποτονική. Σκέφτηκε λοιπόν να μου δώσει λίγο από ένα φυτό που της έδινε ενέργεια. Λεγόταν υπποφαες. Πήρα λοιπόν λίγο, τη μισή ποσότητα από όσο θα έπαιρνε η δασκάλα... Σας πληροφορώ, ότι για ώρες, έτρεμαν τα πόδια μου, μιλούσα ακατάπαυστα, γελούσα δυνατά και νευρικά, κουνουσα τα χέρια μου νευρικά και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο είχα πάθει!!! Οπότε γλυκιά μου Αρυα, μην μου δώσεις!!! Δεν μπορώ να φανταστώ τι μπορεί να πάθω με αυτό το καφέ ζουμί!!! "είπε και γέλασε!!!
« Τελευταία τροποποίηση: Ιούνιος 07, 2020, 05:02:39 μμ by Αλέξα Γκάρντεν »


Αιολίς Ιντούν

  • Άνθρωπος
  • Βοηθός Καθηγητή
  • Level 8
  • Αλχημιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
«Ίσως και να δοκίμαζα εγώ λίγο», η Ιντούν έτεινε το χέρι, ενώ γελούσε με την ιστορία της Αλέξα.

Κάουα δεν είχαν στο χωριό της, πόσο μάλλον στο σπίτι της, όπου προτεραιότητα ήταν η εξοικονόμηση για δίδακτρα, παπούτσια και βιβλία των οκτώ παιδιών, ακόμη κι αν δεν φοιτούσαν όλοι στην Ακαδημία. Η Ιντούν ήταν πάντα προσεκτική με τις παιδικές της απαιτήσεις. Οι γονείς, αν και αυστηροί, φρόντιζαν να εξηγούν σε κόρη και γιους τις πολλαπλές αρνήσεις που σέρβιραν αβίαστα. Ένα όχι, ακολουθούμενο από την εξήγηση «...γιατί με αυτά τα χρήματα θα πληρώσουμε τα μαθήματά σου ή θα αγοράσουμε ρούχα για τον Αναξίμανδρο που ψήλωσε απότομα» ήταν ένα κατανοητό όχι. Στο άκουσμά του, τα βλαστάρια των Ιντούν συσπειρώνονταν. Στόμα κλειστό, μικρές καρδιές που συμπάσχουν και παιδικά χέρια που υποστηρίζουν, έδιναν τόπο στα θέλω για να χαρούν αργότερα όλοι μαζί.

Δύσκολη υπόθεση η ανατροφή ολόκληρης οικογένειας με ελάχιστους πόρους. Αυτό που η Ιντούν γνώριζε θεωρητικά ως υπευθυνότητα δεν την προετοίμασε αρκετά για το βάρος της πραγματικότητας και τα νύχια της που καραδοκούν να σε αρπάξουν. Νομίζεις ότι ξεφεύγεις, αλλά χωρίς να το καταλαβαίνεις, σου κλέβει την ανεμελιά σε αμελητέες δόσεις, μέχρι που τα μάτια σου αδειάζουν από όνειρα και τα χείλη γεμίζουν παράπονα μετά από χρόνια. Πρόθυμη να συνδράμει, αλλά άμαθη η νέα Βοηθός Καθηγητή παρουσιάστηκε σαν από μηχανής θεά στους προβληματισμένους γονείς της πριν ένα χρόνο, για να τους ανακοινώσει πως θα αγόραζε εκείνη τα εργαλεία του Εύανδρου. Με αυτόν τον τρόπο, η οικογένεια θα εξοικονομούσε για το δίδυμό του, τον Κάσσανδρο. Ο δεύτερος Πολεμιστής, μετά τον Αναξίμανδρο, θα επέστρεφε στην Ακαδημία σύντομα και ο Εύανδρος, με το έμφυτο ταλέντο του στην ξυλογλυπτική, θα ξεκινούσε τη μαθητεία του στον καλύτερο επιπλοποιό της Νεδάρ.

Παραλίγο να λιποθυμήσει η μεγάλη αδερφή όταν άκουσε την τιμή. Χάρακες, παχύμετρα, διαβήτες, σμίλια, κόφτες προεξοχών και καπλαμάδων, τσαπραζολόγοι, ολόκληρο σετ σκαρπέλων, πλάνες, ροκάνια και ράσπες, σφιγκτήρες, μία σκληρή σαμούτσα και μια λαστιχένια ματσόλα, ατέλειωτες καβίλιες. Όλος της ο μισθός! Τον έβγαλε και τον έδωσε με χαρά για τη νέα αρχή του αδερφού της κι ας ένιωθε ότι της είχε σκάψει την καρδιά εκείνο το κοίλο το σκαρπέλο. Τι θα συνέβαινε στα δίδυμα μόνο με τις οικονομίες των γονιών; Τους κατηγορούσε που δεν πρόσεξαν πόσα παιδιά άντεχαν να μεγαλώσουν, αλλά ταυτόχρονα τους ευχαριστούσε που της είχαν δώσει τόσα καταπληκτικά αδέρφια. Μέσα στο κατάστημα των ξυλουργών ορκίστηκε πως θα θυσιάσει τα πάντα για να έχουν τα αγόρια ίσες ευκαιρίες με εκείνη.

Η κούπα ξεχείλισε με αχνιστή, φυτική ευωδία.  Την έφερε στα χείλη. Δεν ήπιε, θα την έκαιγε το υγρό, αλλά άφησε τους ατμούς να εισχωρήσουν από τη μύτη και να λαξέψουν ένα καινούριο μονοπάτι ως τον εγκέφαλο. Όταν θα έφταναν στο κέντρο των αισθήσεων, οι έντονες νότες του πρώτου κάουα θα άφηναν τη στάμπα τους σε μία ακατοίκητη πτυχή, παράσταση σύνθετη, ώστε να συνδέεται με μία ανάμνηση που θα επικαλείται υποσυνείδητα σε κάθε γουλιά. Η Ιντούν επέλεγε να θυμάται την πολεμική παράσταση του Σίνγκεν, ορμητική και συναρπαστική. Τη σύζευξε με τις πρωινές μικροσυνήθειες και τα αστεία των κοριτσιών, ευχάριστα και γλυκά, σαν τα πρώτα χρώματα εκείνης της αυγής και κάπως έτσι προδιέθεσε θετικά τον εαυτό της προς το αναζωογονητικό ρόφημα. Μπορούσε να το απολαύσει χωρίς ενοχές. Αιολίδα και Αναξίμανδρος, τα μεγαλύτερα αδέρφια, φρόντιζαν το μέλλον των μικρότερων Ιντούν να έχει γεύση και χρώμα, όπως το κάουα στις παλάμες της. Αν και πικρό, ήταν ξεκάθαρα απολαυστικό, αφυπνιστικό θα έλεγε κανείς. Το απόλαυσε ως πρωτόγνωρη εμπειρία, ως τον καλύτερο οιωνό για όσα περίμεναν στο δρόμο τους.

Η Ιντούν σηκώθηκε πρώτη και άρχισε να μαζεύει τις σκηνές, δέχτηκε όμως και τη βοήθεια των υπόλοιπων. Η αγωνία μειώνεται όσο εργάζεσαι με αγαπημένα πρόσωπα. Ανέβηκε στην άμαξα τελευταία και πήρε τη θέση της στην πλάτη του οδηγού, ακριβώς όπως κάθισε και την προηγούμενη ημέρα. Στο μυαλό της δε βρίσκονταν ο Σίνγκεν. Άλλα αγόρια το απασχολούσαν στο δρόμο για το χωριό της. Τα κορίτσια συνέχιζαν τις αστείες ιστορίες από το παρελθόν, γελώντας με την καρδιά τους σε όλη τη διαδρομή και η Ιντούν δεν παρέλειψε να τους διηγηθεί ένα κάρο παράδοξα μπλεξίματά της, με επίκεντρο τον καημένο το Μένανδρο και τον πανούργο Κάσσανδρο. Θα μπορούσε να μιλάει για εκείνους τους δυο και τα κατορθώματά τους μέρες ολόκληρες. Κατά το απόγευμα όμως, οι ιστορίες αποσύρθηκαν και η ανυπομονησία πήρε τη θέση της, καθώς έφτασαν στην Ιερελάρ, το πεδινό χωριό πριν τη Νεδάρ και γενέτειρα της Ιντούν.

Γύρω τους ολόχρυσα χωράφια, γεμάτα ώριμα σπαρτά απλώνονταν μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι. Ηλιοκαμένοι χωρικοί με δρεπάνια στα χέρια θα τελείωναν το θέρισμα μόλις ο πορτοκαλόχρωμος ήλιος τους αποχαιρετούσε για μία ακόμη νύχτα και θα τους έστελνε για ξεκούραση με τις ευχές του. Η Ιντούν ήξερε πως και οι γονείς της, γεωργοί και εκείνοι, θα γύριζαν στο σπίτι αργά. Τα δικά τους χωράφια βρίσκονταν στην άλλη μεριά του χωριού και δε θα είχε την ευκαιρία να τους συναντήσει σε αυτήν την αποστολή. Παρόλα αυτά, κατέβηκε από την άμαξα φορώντας το λαμπρότερο χαμόγελό της. Είχε έρθει φυσικά. Η ευτυχία αυτή πήγαζε από μέσα της, ήταν η χαρά της πατρίδας και η οικεία αίσθηση του σπιτιού καθώς έκανε τα πρώτα βήματα στα πάτρια χώματα.

«Να την!» ακούστηκε βιαστικά μια μπάσα φωνή από τα αριστερά.
«Δική μου!» φώναξε μία περισσότερο εφηβική από τα δεξιά.
«Φράγμα Αέρα!» Αντανακλαστικά, δύο αραιοί τοίχοι υψώθηκαν στις δύο μεριές της Ιντούν, ικανοί να ανακόψουν την ταχύτητα ατόμων που μπορεί να έτρεχαν, αλλά δε στάθηκαν καν εμπόδιο για τους δύο νεαρούς που όρμησαν επάνω της. Ο θεόρατος νεαρός άνδρας από τα αριστερά και ο αναπτυσσόμενος, αλλά δυνατός έφηβος από τα δεξιά, πέρασαν το Φράγμα Αέρα με απίστευτη ευκολία και συγκρούστηκαν μαζί με την Ιντούν, παγιδεύοντάς της σε μία διπλή, ασφυκτική αγκαλιά.

Της κόπηκε η ανάσα πάνω στη σύγκρουση. Η Ιντούν άνοιξε τα μάτια διάπλατα, καθώς ανέπνεε ξανά. Τέντωσε τα μπράτσα της σαν να καλούσε τον άνεμο. Το αριστερό της χέρι τυλίχτηκε γύρω από την πλάτη του γεροδεμένου άνδρα και το δεξί, γύρω από εκείνη του εφήβου, σφίγγοντάς τους με πρωτοφανή δύναμη. Οι τρεις τους κοκάλωσαν για δυό στιγμές. Ύστερα, άρχισαν να γελούν. Ο ψηλότερος από τους τρεις της ανακάτευε παιχνιδιάρικα τα μαλλιά και ο άλλος πίεζε το κούτελό του στο δικό της, ενώ την έσφιγγε ακόμη περισσότερο. Αντί να εκνευρίζεται, η Ιντούν γελούσε με όλη της την καρδιά και απολάμβανε πειράγματα που είχε καιρό να νιώσει.

«Φτάνει», τους είπε μέσα στα γέλια, αλλά κανένας δεν άκουσε.
«Έλα παιδιά, φτάνει», επανέλαβε η Ιντούν ευγενικά, ενώ ακόμη γελούσε. Τα αγόρια συνέχισαν.
Η Ιντούν τους χάιδεψε τα μαλλιά γελώντας ακόμη. Τα δάχτυλά της τυλίχτηκαν στην πλούσια κοτσίδα του ενός και στις μπούκλες του άλλου. Οι παλάμες της έσφιξαν αναπάντεχα σε δυό γροθιές, όπου γράπωσαν τα κεφάλια των δύο ψηλότερων, από εκείνη, αγοριών. Έκανε ένα βήμα πίσω και τα έφερε γρήγορα το ένα προς το άλλο, αναγκάζοντας τα αγόρια να συγκρουστούν μέτωπο με μέτωπο.

«Φτάνει λέμε!» είπε σοβαρότερα αυτή τη φορά. Τα αγόρια βόγκηξαν με πόνο.

Χωρίς να αφήσει τους δέσμιούς της, γύρισαν και οι τρεις προς τα υπόλοιπα μέλη της αποστολής, που είχαν κατέβει μόλις από την άμαξα. Εκτός από μία αναμαλλιασμένη, αλλά πανευτυχή Ιντούν, μπροστά τους είχαν δύο ψηλότερα, πιστά της αντίγραφα. Πρώτα τους έδειξε το μεγαλόσωμο, νεαρό άνδρα, με την πλούσια κοτσίδα και τις έντονες γωνίες, έπειτα, τους έδειξε το νεαρό, με τις υπέροχες μπούκλες. Ήταν το ίδιο όμορφος με τα δύο μεγαλύτερα αδέρφια, αν και ακόμη παιδικός.

«Οι Πολεμιστές μας, Αναξίμανδος και Κάσσανδρος» ανακοίνωσε ακτινοβολώντας κόντρα στη δύση.