Rasnarry Academy

[Side Quest] Σκιές της Νεδάρ (Αλχημίστριες, Άρυα, Σίνγκεν)

Αιολίς Ιντούν

  • Άνθρωπος
  • Βοηθός Καθηγητή
  • Level 8
  • Αλχημιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ



"Εκδρομή με τα κοριτσιααααααααα!!!!"

Η Ιντούν είχε μεγαλώσει φροντίζοντας αγόρια. Μαγείρεψε για τα αγόρια, πλύνε για τα αγόρια, διάβασε τα αγόρια, πάρε αποστολή από τα αγόρια. Ναι, ο Κάσσανδρος της είχε δώσει ανεπίσημα την αποστολή, αλλά θα την εκτελούσε εκείνη η μικρή ομάδα μαθητριών που είχε επιλέξει. Γνώριζε τη Μοργκέιν και τη Σολ από τα μαθήματα, είχαν συμβατό τύπο Αλχημείας, μιας και ήταν και οι δύο του νερού. Για την Άρυα ρώτησε την πάλαι ποτέ υπέρλαμπρη προσωπικότητα της Ακαδημίας, τον Καθηγητή Αλλάσιο και δεδομένου του εύρους εκφράσεων του, είχε καταλάβει ότι πρόκειται για εξαιρετική Θεραπεύτρια.  Δεν ήταν και πολύ μακριά σε ηλικία και πίστευε ότι θα μπορούσαν εύκολα να συνννεοηθούν μεταξύ τους.

Τι να συζητούσαν άραγε τέσσερις γυναίκες όταν μαζεύονταν παρέα; Ότι κι αν ήταν, θα το ανακάλυπτε τις προσεχείς εβδομάδες. Ήταν τόσο ενθουσιασμένη που ο Αιθέρας της είχε πάρει φωτιά σχεδόν!

Εκπαιδευμένη στην οργάνωση και την προετοιμασία όλη της ζωή, τις υποδέχτηκε στη Μεγάλη Αίθουσα με όλο τον εξοπλισμό πακεταρισμένο, το σχέδιο στο χέρι και το λαμπρότερο χαμόγελό της.

"Γεια σας κορίτσια!!!!" Τις καλοσώρισε πάρα πολύ γλυκά και ζεστά.

"Δε χρειάζεται να μου κουραστείτε! Σας τα έχω όλα έτοιμα!" Χτύπησε δυο φορές τα χέρια παλαμάκια και άρχισε να τους μοιράζει τα δέματα που είχε φτιάξει. Είχε διπλώσει προσεκτικά ότι διπλώνονταν και είχε πακετάρει σε όμορφα κουτάκια με πορτοκάλι κορδελίτσες, ότι συσκευάζονταν. Όλα μαζί, τα είχε βάλει σε σάκους που, στη μπροστινή τους μεριά, είχε ράψει τα ονόματά τους με χρυσή κλωστή.

"Το ταξίδι μέχρι τη Νεδάρ είναι δέκα μέρες. Κάθε πακέτο έχει από ένα κουτί με μερίδες δεκαπέντε ημερών, σε περίπτωση που πεινάτε πολύ. Θα τις ανανεώσουμε στην πόλη. Σας έχω επίσης διπλώσει από δύο πετσετούλες για να μου είστε καθαρές, από μία κουβερτούλα, από μία θερμοφόρα, σε περίπτωση που μου κρυώσετε το βράδυ, μαξιλαράκι ταξιδιού, σαπουνάκια με άρωμα λεβάντα και τσαγάκι δύο ποικιλιών, δυναμωτικό για το πρωί, να ξυπνάμε καλά και χαλαρωτικό για το βράδυ, να κοιμηθούμε ανενόχλητες. Σας άφησα επίσης χώρο για τυχόν ρούχα ή βιβλία που θέλετε να πάρετε μαζί σας και σας έχω από ένα παγούρι. Τα όπλα πάντα ανά χείρας και στις θήκες τους", έκλεισε τον επεξηγηματικό πρόλογο με λιγάκι αυστηρό, αλλά ακόμη γλυκό ύφος.

"Επίσης," η ζωντάνια και η χαρά τη συνεπήραν ξανά "πίσω μου έχω συσκευασμένες τρεις σκηνές, δύο για εμάς και μία επιπλέον, σε περίπτωση που κάποια χαλάσει και ένα κυτίο πρώτων βοηθειών για να διευκολύνουμε λίγο τη Θεραπεύτρια μας. Ζήτησα από την Ακαδημία να μας εξασφαλίσει τη μεταφορά μας, οπότε θα ταξιδέψουμε μέχρι τη Νεδάρ με άμαξα, από τον κύριο δρόμο. Εκεί, θα μας αφήσουν και θα μας περιμένουν για την επιστροφή. Στη Νεδάρ, θα συναντήσουμε έναν από τους αδερφούς μου και τον πρόεδρο, όπου θα μας δείξουν ποιες περιοχές πρέπει να ερευνήσουμε. Δεν είναι κάτι δύσκολο, μη μου αγχώνεστε. Θα βρούμε τους υπαίτιους, θα τους συλλάβουμε και θα γυρίσουμε κυρίες!"

Βέβαια, η Ιντούν δεν είχε βρεθεί στις μεγάλες αποστολές της Μεβαίρ και της Ουρίβ. Η εμπειρία της προέρχονταν από τις εξορμήσεις που είχε κάνει ως μαθήτρια, υπό την καθοδήγηση των δικών της καθηγητών. Αν μη τι άλλο, οι μαθήτριες της μπορεί και να είχαν μεγαλύτερη εμπειρία στη μάχη. Αυτή η σκέψη δε λειτουργούσε αποθαρρυντικά όμως. Αν μη τι άλλο, την πείσμωνε ακόμη περισσότερο να γίνει καλύτερη, να φέρει εις πέρας την αποστολή και προστατέψει αυτά τα υπέροχα κορίτσια αν χρειαστεί

"Λοιπόν γλυκές μου, έχετε καμία απορία;" Τους ρώτησε μια τελευταία φορά, έτοιμη να απογειωθεί.
« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος 06, 2020, 09:21:21 μμ by Ιλίντιεν Άτρας »


Άρυα Λιρέλ

  • ΣΤ' Έτος
  • Θεραπευτής
  • Level 9
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ήταν πραγματικά ό,τι καλύτερο μπορούσε να της συμβεί, και χαιρόταν τρομερά που τελικά το τόλμησε. Η Μοργκέιν και η Σολ ήταν οι καλύτερές της φίλες, και το όλο σκηνικό φάνταζε κάπως εκδρομή στα μάτια της. Ήταν επίσης η κατάλληλη ευκαιρία να γνωρίσει επιτέλους την Ιντούν, που τόσα και τόσα είχε ακούσει για τις ικανότητές της. Τα κορίτσια την θαύμαζαν πολύ.

Δεν έπρεπε όμως να αφήσει τον εαυτό της να παρασυρθεί• στην τελική, για κυνήγι ληστών ξεκινούσαν, δεν έπρεπε να το ξεχνάει. Μια λάθος επιλογή, και τα πράγματα θα μπορούσαν να αλλάξουν μέσα σε μια στιγμή. Ένιωθε επιπλέον έντονο το αίσθημα της ευθύνης, καθώς ήταν η μόνη Θεραπεύτρια στην ομάδα. Αν κάτι πήγαινε στραβά, θα έπρεπε να είναι απολύτως προετοιμασμένη. Λάθη δε συγχωρούνται.

Η Ιντούν τις είχε ενημερώσει από την προηγούμενη ημέρα για τη συνάντηση στη Μεγάλη Αίθουσα. Δεν τους άφησε να πάρουν σχεδόν τίποτα μαζί τους και είπε να μην ανησυχούν. Η Άρυα δυσκολεύτηκε πολύ στο να αντισταθεί να μαζέψει τα απαραίτητα• είχε ευτυχώς τη Μοργκέιν να τρέχει από πίσω της, και να της αρπάζει από τα χέρια οτιδήποτε προσπαθούσε να βάλει στην τσάντα κρυφά το προηγούμενο βράδυ.

Με το τόξο και την φαρέτρα της περασμένα στον ώμο, κρατώντας ένα μικρό μπόγο με μερικά ρούχα, ένα σημειωματάριο και το κουτί με τα βότανά της, συναντήθηκε με τη Μοργκ και τη Σολ και κίνησαν όλες μαζί για την Μεγάλη Αίθουσα.

Η Ιντούν τις περίμενε σχεδόν εκστασιασμένη, με τον ενθουσιασμό ξεκάθαρα χαραγμένο στα μάτια της. Αφού τελείωσαν με τις χαιρετούρες, έδωσε στην κάθε μία από ένα έτοιμο, πακεταρισμένο δέμα με τα απαραίτητα, εξηγώντας τους πού είχε χώρο για να βάλουν και εκείνες τα δικά τους πράγματα. Για λίγο, της φάνηκε πως έπιασε τη Μοργκέιν να της ρίχνει ένα βλέμμα τύπου "Σου τα 'λεγα εγώ" και γέλασε.

Εντυπωσιάστηκε με το ποσό καλά οργανωμένη ήταν η Ιντούν• όλα ήταν άψογα πακεταρισμένα, με όμορφες κορδέλες και κουτάκια, και προφανώς δεν έλειπε τίποτα. Όταν στο μπροστινό μέρος του σακιδίου είδε και το όνομά της ραμμένο με χρυσή κλωστή, έμεινε με το στόμα ανοιχτό. Ήταν σαν να έπαιρνε δώρο, όχι σάκο ταξιδίου. Γύρισε, με βλέμμα ακόμα έκπληκτο προς το μέρος της.
«Είναι πανέμορφα» κατάφερε να ψελλίσει.
Γέλασε με τα πάμπολλα υποκοριστικά που χρησιμοποιούσε. Πόσο γλυκιά κοπέλα. Άκουσε προσεκτικά όσα είχε να τους πει για τα πράγματα, ενώ την ενημέρωσε ότι είχε και εκείνη πάρει μαζί της το κουτί με τα θεραπευτικά της βότανα.

«Λοιπόν γλυκές μου, έχετε καμία απορία;» κατέληξε. Η Άρυα το σκέφτηκε για μια στιγμή.
«Γνωρίζουν ότι θα πάμε;» ρώτησε, μα κατάλαβε πως δεν εκφράστηκε σωστά. «Θέλω να πω, προφανώς ο αδερφός σου και ο πρόεδρος το γνωρίζουν. Μα αν δεν έχει γίνει γενικά γνωστό, ίσως έχουμε ήδη ένα πλεονέκτημα απέναντι στους ληστές...» κατέληξε με ένα μικρό μειδίαμα.
« Τελευταία τροποποίηση: Δεκέμβριος 19, 2019, 05:14:40 μμ by Άρυα Λιρέλ »


Μοργκέιν Θερέλ

  • Δ' 'Ετος
  • Αλχημιστής
  • Level 7
  • Βαλησινή
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Είχε φροντίσει να ετοιμάσει μια μικρή τσάντα με μερικές αλλαξιές για το ταξιδι τους από το προηγούμενο βράδυ. Η Ιντούν τους είχε συμβουλέψει να μην πάρουν τίποτα άλλο μαζί τους καθώς τα υπόλοιπα θα τα φρόντιζε η ίδια. Η μόνη της δυσκολία ήταν η Αρυα η οποία προσπάθησε να πάρει ολόκληρο τον κοιτώνα μαζί της όμως ευτυχώς εγκατέλειψε αυτήν την ιδεα. Μαζί με την Σολ ξεκίνησαν από τον κοιτώνα των αλχημιστών και κατευθύνθηκαν προς τον κοιτωνα των θεραπευτων για να πάρουν την Αρυα και όλες μαζί πλέον συνέχισαν προς το σημείο συνάντησης.

Η Ιντούν τους είχε δώσει ραντεβού στην μεγάλη αίθουσα. Όταν έφτασαν, η αλχημίστρια με μεγάλο ενθουσιασμό τους έδωσε από ένα σακίδιο με όλα τα απαρατήρητα. Η Μοργκέιν το κοίταξε έκπληκτη. Δεν είχε ξαναδεί τόσο οργανωμένο σάκο με προμήθειες, ούτε τόσο όμορφα στολισμένο. Πρόσεξε πως στο μπροστά μέρος ήταν ραμμένο το όνομα της με χρυση κλωστή και ξαφνικά ένιωσε σαν παιδί που παίρνει πρώτη φορά δώρο. Το σήκωσε με ενθουσιασμό και το έδειξε στα κορίτσια. Για μια στιγμή ξέχασε πως πάνε σε μια ακόμα αποστολή,για μια στιγμή ξέχασε τον τρόπο που είχα λήξει οι προηγούμενες.


"Λοιπόν γλυκές μου, έχετε καμία απορία;" ρώτησε χαρωπά η Ιντούν όμως η ερώτηση που έκανε η Αρυα της επανέφερε στον στόχο τους. Κοίταξε την καθηγήτρια καθώς περίμενε την απάντηση της. Πρέπει να είναι προετοιμασμενες για όλα.


Σολ Οτίγιε

  • Άνθρωπος
  • Αλχημιστής
  • Level 6
  • Ζ' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Σε όλη τη διαδρομή με την Μοργκ και την Άρυα, από τους κοιτώνες στην Μεγάλη Αίθουσα, κουβεντιάζαν την αποστολή.  "Επιστροφή σπίτι λοιπόν..." σχολίασε η Σολ, εξηγώντας στα κορίτσια σχετικά για την οικογένεια της και την ισχύουσα κυριαρχία της στην Νεδάρ. Φθάνοντας στην Αίθουσα, βλέπουν μια γλυκιά και απόλυτα προετοιμασμένη Ιντούν να τους εξηγεί για τις προμήθειες που θα χρειαζόντουσαν. Η Σολ απόρησε και αισθάνθηκε λίγο άσχημα... κανείς δεν της είχε φερθεί ποτέ έτσι. Βλέποντας μέχρι και το χρυσό κέντημα ορθάνοιξε τα μάτια και τρέχοντας αγκάλιασε την Ιντούν.

"Είσαι ο ποιο καλός άνθρωπος στον κόσμο..." της λέει γλυκά και απομακρύνεται για να ψαχουλέψει τις προμήθειες. Βρήκε αμύγδαλα, και πήρε μια χούφτα ενώ περίμενε τις απαντήσεις που έθεσε η Άρυα.



Σίνγκεν Σινόντα

  • Βοηθός Καθηγητή
  • Level 8
  • Βοηθός Καθηγητή
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Τι ωραίες που είναι οι εκδρομές, ειδικά οι εκδρομές που τέσσερα κορίτσια μαζεύονται και ταξιδεύουν μαζί! Μια ευκαιρία να δεθούν, να γνωρίσουν η μία την άλλη, να περάσουν όμορφα, να συζητήσουν πράγματα που δεν θα συζητούσαν στην καθημερινότητα της Ακαδημίας, και να ζήσουν περιπέτειες. Να πολεμήσουν η μία στο πλάι της άλλης, να συνδυάσουν τις ενέργειές τους και να επιστρέψουν μαζί πίσω, δυνατότερες και νικήτριες.

Υπέροχο όντως.

Δυστυχώς, αυτή τη φορά, ένας λύκος είχε σταλθεί να ταξιδέψει μαζί τους. Εκεί που ήταν όλες μαζεμένες και συζητούσαν την αποστολή, ο Σίνγκεν, ούτε μια εβδομάδα βοηθός καθηγητής και χωρίς ακόμα να έχει διδάξει κάποιο μάθημα, εμφανίστηκε καθώς μπήκε στη μεγάλη αίθουσα. Ίσως ήρθε για άλλο λόγο. Ίσως μπήκε να πάρει κάτι που ξέχασε, ή ίσως απλά περνούσε και θα έβγαινε από άλλη πόρτα για να πάει όπου τον έβγαζε ο δρόμος του.

Αλλά όχι! Όποιες τέτοιες ελπίδες θα εξαφανιζόντουσαν σύντομα, γιατί ο νεαρός, ψηλός άντρας κατευθύνθηκε κατευθείαν προς την ομάδα τους, μέχρι που τις προσέγγισε.

«Καλημέρα σε όλες!» είπε με την μπάσα, εύθυμη φωνή του και χαμογέλασε. « Είμαι ο Σίνγκεν, βοηθός καθηγητή, συνάδελφος της γλυκιάς Ιντούν! Ο καθηγητής Αρκάιν μου ζήτησε να συμμετέχω στην αποστολή αυτή, να βάλω ένα χεράκι!» είπε με χαλαρό τόνο, κοιτώντας λίγο περισσότερο την Ιντούν για την αντίδρασή της.  Ο τρόπος και οι λέξεις που είχε χρησιμοποιήσει ο Ελντίν για να τον ενημερώσει του είχαν δώσει να καταλάβει ότι ούτε η Ιντούν τον περίμενε, και αυτό το έκανε ακόμα πιο καλό για τον ίδιο.

Και να, η ευκαιρία να την πειράξει, καθώς τα μάτια του έπεσαν πάνω στο έξτρα πακέτο με προμήθειες. «Ω! Για εμένα? Τι καλή!!» είπε με παιχνιδιάρικη γλυκύτητα. Το τέρας πλησίασε το πακέτο, το άνοιξε, και άρχισε να κοιτά μέσα. «Πετσετούλες? Θερμοφόρα? Ωωωωω! Μαξιλαράκι ταξιδιού??» γύρισε να την κοιτάξει με ύφος που θα μπορούσε να είναι η παιχνιδιάρικη εκδοχή κάποιου που έκανε ότι ήταν πολύ υποχρεωμένος και ντροπαλός για το δώρο που του έκαναν. «Δεν έπρεπεεεε!» είπε και της έκλεισε το μάτι.

Δεν αρκέστηκε εκεί όμως ο δαίμονας. Όπως και η Σολ, βρήκε τα αμύγδαλα και τα τράβηξε, και αφού πέταξε ένα στο στόμα του, κράτησε το πουγκί κοντά στην Ιντούν. «Αμυγδαλάκι? Να κεράσω?» τη ρώτησε πειρακτικά. Ναι…τα πράγματα είχαν γίνει πολύ, πολύ περίεργα!


Αιολίς Ιντούν

  • Άνθρωπος
  • Βοηθός Καθηγητή
  • Level 8
  • Αλχημιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Άρυα είχε θέσει μια καίρια ερώτηση που έπρεπε να απαντηθεί.

"Δε γνωρίζουν φυσικά! Οι ληστές εννοώ. Δυστυχώς όμως, δε γνωρίζουμε κι εμείς τίποτα για τους ληστές. Σίγουρα έχουμε ένα πλεονέκτημα αιφνιδιασμού, αλλά μπορεί να συναντήσουμε οτιδήποτε, από πραγματικούς ληστές, μέχρι άγρια ζώα. Βέβαια, τα ζώα δε βάζουν φωτιά στα χωράφια, αλλά ποτέ δεν ξέρεις ποιοι είναι οι εχθροί μας και πόσοι"

Εκείνη τη στιγμή, η Σολ έτρεξε κατά πάνω της και την αγκάλιασε. Η Ιντούν, γεμάτη αγάπη και τρυφερότητα η ίδια, τύλιξε τα μπράτσα της γύρω από την πλάτη της Σολ σε μία τρυφερή αγκαλιά.

"Κι εσύ είσαι ένα γλυκύτατο πλάσμα και σε θέλω τόσο πολύ παρεούλα μου!" Ανταπέδωσε τη γλυκύτητα και την έσφιξε,  επιτρέποντας της να μείνει εκεί όσο επιθυμούσε.

"Η Μοργκ θα μας φανεί πολύ χρήσιμη με τις δυνάμεις της, καθώς θα ανέβουμε το ποτάμι της περιοχής και φυσικά θα βοηθήσω κι εγώ".

Πρέπει να είχε κι άλλα να πει. Μπέρδεψε λιγάκι τα λόγια της όμως, καθώς στην αίθουσα μπήκε ο Σίνγκεν. Αποφάσισε λοιπόν να περιμένει να φύγει πριν συνεχίσει.

 « Είμαι ο Σίνγκεν, βοηθός καθηγητή, συνάδελφος της γλυκιάς Ιντούν! Ο καθηγητής Αρκάιν μου ζήτησε να συμμετέχω στην αποστολή αυτή, να βάλω ένα χεράκι!»

"Πώς;!" Ναι, καλά είχε ακούσει. Ο Σίνγκεν δε βρίσκονταν τυχαία στη Μεγάλη Αίθουσα, ήταν εκεί ως μέρος της αποστολής!

"ΟΟΟΟΟΟΧΙΙΙΙΙΙΙΙΙ" φώναζε η ψυχή της, καθώς συνειδητοποιούσε πως δε θα ήταν πια κοριτσοπαρέα.

"Μηηηηηηηηη" ήθελε να του φωνάξει. Πήρε μόνος του πρωτοβουλία και άνοιξε τον επιπλέον σάκο που είχε για περιπτώσεις ανάγκης, ψαχούλευε ανακατεύοντας και βγάζοντας τα πράγματα από τη σειρά τους! Ξόδευε αμύγδαλα!!!!

Ο κόσμος γύρω της είχε μαραζώσει. Όλα ήταν τόσο μάταια. Όσες προσπάθειες κι αν έκανε, δε θα μπορούσε να απολαύσει ποτέ μια δραστηριότητα έτσι όπως την ήθελε. Η Ιντούν έσφιξε τη Σολ ακόμη περισσότερο στην αγκαλιά της, μια αγκαλιά στενάχωρη, που έψαχνε παρηγοριά. Σύννεφα μαζεύτηκαν στα μάτια της, έτοιμα να βρέξουν.

Αλλά έπρεπε να συγκρατηθεί, όφειλε να είναι ευπροσάρμοστη. Τι πείραζε ένας ακόμη; Το μυαλό της την πρόδιδε πετώντας παρόμοιες ερωτήσεις που αναρωτιόταν γιατί το επιπλέον άτομο να μην είναι γυναίκα. Πάλεψε λιγάκι να το ισορροπήσει ανάμεσα στο πόσο της άρεσε και πόσο της χαλούσε την εκδρομή.

Όταν του μίλησε, η ζωή είχε φύγει από πάνω της, σαν άπειρα χρόνια ταλαιπωρίας να την είχαν καταπλακώσει μονομιάς. Δεν αισθάνονταν πια τις δυνάμεις της, δεν αισθάνονταν πια τίποτα. Ο κόσμος ήταν εναντίον της.

"Ναι, για εσένα είναι", του είπε ξεψυχισμένα για το τυπικό.

Ύστερα γύρισε στην υπόλοιπη ομάδα. Μία ψυχή που είναι να βγει, ας βγει.

"Η άμαξα μας περιμένει έξω..."

Άφησε για λίγο τη Σολ και φορτώθηκε τα πράγματα της, μετά τη μεγάλη ήττα. Τα κουβάλησε με το ζόρι ως τη δεύτερη άμαξα που θα μετέφερε τα πράγματά τους και περίμενε τους υπόλοιπους να ανέβουν με τη σειρά.



Σολ Οτίγιε

  • Άνθρωπος
  • Αλχημιστής
  • Level 6
  • Ζ' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Σολ δεν μπορούσε παρά να αφήσει ενα μικρό γελάκι με την όλη αντίδραση της Ιντούν και του Σίνγκεν. Φεύγοντας από την αγκαλιά της Ιντούν, δεν μπόρεσε παρα να πλησιάσει τον καινούριο σύντροφο της αποστολής του και να του χαρίσει ενα γεμάτο χαμόγελο. "Γεια! Είμαι η Σολ!" του είπε δίνοντας του το χέρι. "Σίγουρα ξέρεις πως να αναστατώνεις την αρχηγό μας..." του λέει ψιθυριστά φροντίζοντας να μην ακούσουν οι υπόλοιπες.

Προσπάθησε να μην γελάσει παραπάνω και καρφωθούν και σηκώνοντας την τσάντα της στον ώμο και κρατώντας το σκήπτρο της με την πέτρα επάνω του έκανε νόημα να ακολουθήσουν την Ιντούν προς την άμαξα. "Από που είσαι Σίνγκεν;" των ρωτάει καλοπροαίρετα. Σίγουρα τον είχε συμπαθήσει αυτόν τον τύπο.


Μοργκέιν Θερέλ

  • Δ' 'Ετος
  • Αλχημιστής
  • Level 7
  • Βαλησινή
    • Προφίλ
    • ΦΧ
"Δε γνωρίζουν φυσικά! Οι ληστές εννοώ. Δυστυχώς όμως, δε γνωρίζουμε κι εμείς τίποτα για τους ληστές. ..."Ξεκίνησε να εξηγεί η Ιντουν. Η Μοργκειν δεν ειχε ξανα ταξιδέψει στην χωρά των ανθρώπων. Ήταν ενθουσιασμενη αλλα και ανήσυχη ταυτόχρονα για το τι θα συναντήσουν εκεί. Θα μπορούσε άπλα να ειναι παιδιά που κάνουν κακόγουστες φάρσες.σκέφτηκε όμως ήξερε πως δεν ήταν αλήθεια. Ας ειναι κατι απλο για αλλαγη συνέχισε από μέσα της ενώ η Ιντουν εξηγούσε ακόμα τις λεπτομέρειες.

Η αναφορά στις δυνάμεις την την άγχωσε λιγάκι. Ακόμα δεν είχε τον πλήρη έλεγχο και το οτι έπρεπε να τις χρησιμοποιησει σε πραγματική αποστολή την τρομοκράτησε.Ολα καλά, έχεις τις φίλες σου μαζι,ηρέμησε ειπε στον εαυτο της.

«Καλημέρα σε όλες!» σχεδόν φώναξε χαρούμενα μπαίνοντας στην αίθουσα ο Σίνγκεν, ενας ακόμα βοηθός του καθηγητή Ελντιν.«....Ο καθηγητής Αρκάιν μου ζήτησε να συμμετέχω στην αποστολή αυτή, να βάλω ένα χεράκι!» Γύρισε και κοίταξε παραξενεμένη τα κορίτσια και μετά την Ιντουν, η οποία φάνηκε σχεδόν σαν να έχασε την όρεξη της. Πάει το σχέδιο της κοριτσοπαρεας. Της χαμογέλασε με κατανόηση και ακολούθησε την κίνηση της, πήρε το σακίδιο της , το μετέφερε στην άμαξα  των αποσκευών και στην συνεχεία μπήκε στην πρώτη άμαξα που θα τους πήγαινε στην Νεδάρ.
« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος 06, 2020, 09:52:53 μμ by Μοργκέιν Θερέλ »


Άρυα Λιρέλ

  • ΣΤ' Έτος
  • Θεραπευτής
  • Level 9
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Μάλιστα. Άρα κανένα πλεονέκτημα για κανέναν, σκέφτηκε αμέσως η Άρυα. Τουλάχιστον όμως με την Ιντούν δεν θα είχαν πρόβλημα με το μέρος, αφού ήξερε τα κατατόπια. Κάτι ήταν και αυτό.

«Καλημέρα σε όλες!» ακούστηκε ξαφνικά μια μπάσα φωνή, και στην αίθουσα μπήκε ένας άνδρας τον οποίο η Άρυα δεν είχε ξαναδεί. Αφού τους εξήγησε ποιος είναι και έγιναν οι απαραίτητες συστάσεις, η Άρυα άλλαξε χίλιες εκφράσεις παρέα με την Ιντούν, καθώς ο Σίνγκεν ψαχούλευε τα πράγματα. Ναι, από την μια εντάξει, την πείραζε, μα από την άλλη, η Ιντούν είχε κάνει τόσο κόπο για να τα ετοιμάσει όλα αυτά, και εκείνος διέλυσε τον σάκο του μέσα σε μια στιγμή!
Σίγουρα μπορούσε να καταλάβει την Ιντούν, αφού και εκείνη ήταν άτομο που της άρεσε πολύ η οργάνωση.

Την πλησίασε στην δεύτερη άμαξα, αφήνοντας με τη σειρά της το σακίδιο προσεκτικά. «Θα το ανακάτευε αργά ή γρήγορα» είπε ψιθυριστά στην Ιντούν, για να της δώσει να καταλάβει ότι δε θα μπορούσε να το αποφύγει. Την χτύπησε απαλά στην πλάτη, και ακολούθησε τη Μοργκέιν στην άμαξα.


Αλέξα Γκάρντεν

  • Σοβερίνος
  • Αλχημιστής
  • Level 3
  • Δ' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Αλέξα δεν μπορούσε με τίποτα να κοιμηθεί.Την είχε πιάσει ένας κόμπος στο λαιμό.Ένιωθε πως οι τέσσερις τοίχοι γύρω της κουνιοντουσαν κι ερχονταν κατά πάνω της.Θυμήθηκε γιατί δεν κοιμόταν ποτέ στην Ακαδημία τον πρώτο χρόνο που ήταν.Σαν σοβερινη, ήθελε ελευθερία.Πήρε βαθιές ανάσες για ακόμα μια φορά.Υπενθύμισε στον εαυτό της,ότι είναι για το καλό της να είναι μέσα στους κοιτώνες.Με αυτό που έπαθε πριν δύο χρόνια στην Ακαδημία,έβαλε μυαλό και δεν θα έβγαινε έξω.Όμως το σώμα αντιδρούσε.Δεν μπορούσε να κοιμηθεί.

Τα όνειρα της ταραγμένα.Νύχτα,γέλια,φωνές,ουρλιαχτά και κλάματα.Πάντα τα ίδια.

Ευτυχώς η Αλεξα κατάφερε να κοιμηθεί.Δεν χαλαρωσε το μυαλό,αλλά ευτυχώς ξεκουραστηκε το σώμα της.Το πρωΐ ειχε ταξιδι να πάει.Η βοηθός καθηγητή Ιντούν, την είχε προσκαλέσει σε ένα ταξίδι.Της είχε πει να μην φτιάξει σακίδιο ολόκληρο,γιατί θα τους τα διέθετε η Ιντουν.Η Αλεξα είχε νιώσει σαν να είχε την μαμά της εκεί.Ή καλύτερα,την μεγάλη της αδερφή.

-Αααααα η άμαξα και η ομάδα!!!ούρλιαξε καθώς κοίταξε από το παράθυρο.Προφανώς αποκοιμήθηκε και έχασε το ραντεβού στην Μεγάλη Αίθουσα.Πήρε το σάλι της,πέταξε δύο ρούχα μέσα και μερικά καρύδια και άρχισε να τρέχει στις σκάλες για να τις προλάβει.Ελπιζε κάποιος να καταλάβαινε ότι έλειπε και να μην ξεκινούσαν χωρίς αυτήν.

Από μακριά τους έκανε νοήματα και φώναξε λαχανιασμενη:
"Ερχομαιιιιι αποκοιμηθηκααααα συγγνωμηηηηη"


Σίνγκεν Σινόντα

  • Βοηθός Καθηγητή
  • Level 8
  • Βοηθός Καθηγητή
    • Προφίλ
    • ΦΧ
O Σίνγκεν προσπαθούσε πολύ να μη γελάσει, βλέποντας την έκφραση της Ιντούν, ακούγοντας τον τόνο της φωνής της, την ήττα καθώς "παραδέχτηκε" ότι "ήταν για εκείνον". Ήταν σαν να είχε απορροφήσει την ενέργειά της, γιατί ο ίδιος στεκόταν στητός και ευδιάθετος, και τα βήματά του πέρα από τη φυσική χάρη τους είχαν και μια έξτρα ενέργεια, σαν πραγματικά να του άνηκε ο κόσμος όλος! Θα πήγαινε εκδρομή με την Ιντούν!

Οι δύο από τις τρεις μαθήτριες δεν αντ΄εδρασαν ιδιαίτερα, ή ίσως ο Σίνγκεν δεν μπόρεσε να αντιληφθεί την αντίδραση και τις σκέψεις τους, ίσως πιο συμπονετικές προς την καθηγήτριά τους. Δεν πειράζει, θα τις κέρδιζε με τον καιρό! Είχε τον τρόπο του οι γυναίκες να τον λατρεύουν ή να τον μισούν, τίποτα ενδιάμεσο, αλλά θα δούλευε για να τις καθοδηγήσει προς την πρώτη περίπτωση. Αλλά μία από αυτές...

Πήρε το χέρι της Σολ και το έσφιξε, και όταν του ψιθύρισε αυτά τα λόγια, τα μάτια του άνοιξαν λίγο με έκπληξη, αλλά μετ΄α έλαμψαν με ενθουσιασμό. Ένα παρόμοιο πνεύμα με το΄ν ίδιο? Μια πιθανή σύμμαχος στις σκανταλιές που θα σκάρωνε? Τι ανάρμοστο για βοηθό καθηγητή, αλλά δεν μπορούσε παρά να φτιάξει ακόμα περισσότερο τη διάθεσή του η σκέψη ότι  ίσως, ΙΣΩΣ να μπορούσε να αποκτήσει μια μικρή σύμμαχο στη μάχη αυτή, για την κατάκτηση της γλυκιάς Ιντούν.

"Είμαι από την όμορφη Σιράν! Εσύ,Σολ?" την ρώτησε ευδιάθετα. Η αλήθεια ήταν ότι η Σολ φαινόταν κάπως εξωτική, και ο Σίνγκεν δεν μπορούσε παρά να αναρωτηθεί αν ήταν το προσωπικό της στυλ ή αν προερχόταν από μια κουλτούρα που το υπαγόρευε. Περπάτησε με τα κορίτσια προς την άμαξα, κρατώντας τις αποσκευές που ήταν "για εκείνον", όταν...ο άνεμος του έφερε κάτι.

Γύρισε και είδε μια αλαφιασμένη κοπέλα να τρέχει και να κουνά τα χέρια της.

"Εεε....Ιντούν...?" είπε για να τραβηξει την προσοχή της συναδέλφου του και έδειξε με νόημα προς την κατεύθυνση της Αλέξα.


Αιολίς Ιντούν

  • Άνθρωπος
  • Βοηθός Καθηγητή
  • Level 8
  • Αλχημιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η φωνή της Αλέξα έφτασε στα αυτιά της καβαλώντας τα κυματάκια αέρα που περιτριγύριζαν ανέμελα την Ακαδημία και η Ιντούν, σαν καλά προετοιμασμένη υπεύθυνη αποστολής, έβγαλε το τελευταίο σακίδιο με το όνομα της μικρής Σοβερίνης ραμμένο πάνω του. Μόλις η Αλέξα κατεύθασε, το σακίδιο βρίσκονταν ήδη στα χέρια της και με μία κίνηση, η Ιντούν ανέβασε την ανάλαφρη Αλχημίστρια στην άμαξα.

"Τώρα είμαστε έτοιμοι", ανακοίνωσε χαρωπά και πάλι.

Βοήθησε στο στοίβαγμα και την αποθήκευση των αποσκευών τους με τη δύναμή της. Παχιά στρώματα αέρα, ημιδιάφανα πλέον από τη μεγάλη τους πυκνότητα, μετέφεραν τα καλά δεμένα σακίδια και τις σκηνές στο εσωτερικό της αποθηκευτικής άμαξας που έμοιαζε περισσότερο με ξύλινο κουτί, πάρα με όχημα μεταφοράς. Όσα δε χωρούσαν, τα ανέβασε στην οροφή της με ευκολία. Με ένα αέρινο σάλτο, η Ιντούν βρέθηκε πάνω στην άμαξα, δένοντας σφιχτά τα σχοινιά, ενώ τα υπόλοιπα μέλη της αποστολής βολεύονταν στην μπροστινή άμαξα.

Κατεβαίνοντας, αντίκρισε το Σίνγκεν, υπερβολικά άνετο, καχύποπτα ευδιάθετο, πλήρη αντίθεση στην ήρεμη και γαλήνια προσωπικότητα της. Στις λίγες συναντήσεις τους μέχρι εκείνη την ημέρα, έμοιαζε σαν να διακατέχονταν αδιόρατα από τη μαγευτική του αύρα. Έχανε τα λόγια της, μα θα μπορούσε να του μιλάει για ώρες.

Εδώ ήταν που έπρεπε να πεισμώσει με την αναπάντεχη εμφάνισή του και το πέτυχε, ίσως δυσκολότερα αυτή τη φορά, μιας και ο ίδιος τους ο Καθηγητής τον είχε στείλει. Η Ιντούν σκόπευε να υπερασπιστεί το κοριτσίστικο όνειρο μέχρι τελικής πτώσης.

"Μήπως θα ήθελες να είσαι τα μάτια μας;" Το ρώτησε ευγενικά, δείχνοντάς του τη θέση του οδηγού. Ευτυχώς ήταν πανέξυπνος και έπιασε αμέσως το υπονοούμενο.

"Ω θεοί ναι!" Πανηγύριζε μέσα στο κεφάλι της βλέποντας γύρω μόνο τις κοπέλες, ενώ η όψη της εξέφραζε μία έκφραση ηρεμίας και γλυκύτητας. Η ενεργειακή αίσθηση της υπέδειξε το σημείο που κάθονταν ο Σίνγκεν. Βολεύτηκε διακριτικά στο αντίστοιχο κάθισμα, για να είναι πλάτη με πλάτη. Οι τροχοί κύλησαν αμέσως.

Για εκείνη την πρώτη μέρα, η Ιντούν επεφύλασσε στα κορίτσια μια ευχάριστη έκπληξη, ξεκινώντας με τη Μοργκέιν που ήταν δίπλα της. Με αργές και σταθερές κινήσεις, χτένισε τα πλούσια μαλλιά της και έφτιαξε μια χαμηλή, παχιά πλεξούδα που στόλιζε το δεξί της ώμο με τη στιλπνότητα της. Σειρά είχε η Άρυα. Για τη γλυκιά Ξωτικιά, επέλεξε να της πλέξει τα μαλλιά στα δύο. Της έκανε μία ολόισια χωρίστρα και άρχισε τη δουλειά της από ψηλά, φροντίζοντας να κρατά τα μαλλιά σφιχτά μεταξύ τους σε κάθε διασταύρωση. Το αποτέλεσμα υπέροχο. Δύο ψηλές, μακριές πλεξούδες συνόδευαν αρμονικά τα χαρακτηριστικά της ηλιοτρόπια. Πήρε την Αλέξα στα πόδια όσο έκαναν ψιλοκουβεντουλα με τις υπόλοιπες. Λίγη ώρα αργότερα, την έστειλε στη θέση της με ένα κότσο τριαντάφυλλο. Κοίταξε τη Σολ πονηρά.

"Πίστευες ποτέ ότι θα σε άφηνα;" Από την τσέπη της ανέσυρε μια απαλή κορδέλα, γεμάτη γαλάζια λουλουδάκια. Της τη φόρεσε με αιθέριες κινήσεις και καμάρωσε τη γλυκιά αντίθεση που έκανε με την απόχρωση του δερματός της.

Η Ιντούν γνώριζε όλα τα κορίτσια, ήδη από τα πρόσφατα μαθητικά της χρόνια και χαίρονταν τόσο πολύ που ταξίδευαν παρέα. Ήθελε να μάθει για τη Σολ και την Αλέξα που σταμάτησαν και επανήλθαν, όπως ακριβώς και ο αδερφός της, ο Κάσσανδρος. Ρωτούσε την Άρυα και τη Μοργκέιν για τις περιπέτειές τους τα δύο χρονιά που η Ιντούν ήταν μακριά. Πριν συζητήσουν έστω και για τα μισά, το απόγευμα ήρθε και κάθισε ροδαλό στον ορίζοντα, υπενθυμίζοντας τους πως έπρεπε να σταματήσουν. Η Ιντούν κατέβηκε από την άμαξα και πήγε πάλι προς τις αποσκευές.

"Άρυα και Μοργκέιν μπορείτε να φέρετε νερό από το ποτάμι. Σίνγκεν και Σολ θα ψάξετε για ξύλα. Η Αλέξα θα βοηθήσει στη φωτιά. Ραντεβού όλοι εδώ σε μισή ώρα."



Αλέξα Γκάρντεν

  • Σοβερίνος
  • Αλχημιστής
  • Level 3
  • Δ' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Αλέξα είχε αγχωθεί.Τι θα έλεγαν,τι θα έκαναν, σε αυτό το ταξίδι.Ήταν καινούρια και ένιωθε λίγο άβολα.Ήδη είχε κάνει κακή εντύπωση αργοπορωντας...

Μέσα στην άμαξα,τα κορίτσια έφτιαχναν τα μαλλιά τους και μιλούσαν συνέχεια.Η Αλέξα άκουγε τις ιστορίες τους και μίλησε λίγο με την Άρυα.Ένιωθε τόσο όμορφα.Σαν να πηγαινε εκδρομούλα με τις φιλενάδες της.Έφτασαν πολύ πιο γρήγορα από ότι φανταζόταν.

Χωρίστηκαν σε ομάδες για να κάνουν τα απαραίτητα.Όταν έμεινε μόνη με την Ιντουν η Αλεξα χαμογέλασε και την κοιταξε,καθώς έφτιαχνε μαξιλαράκια αέρα για να κατεβάσει τις αποσκευές.

"Από μικρή βηθούσα πάντα στη φωτιά Ιντούν." της είπε."Ξέρεις,είχα ενα παράξενο άγγιγμα.Σαν να έβγαιναν σπινθήρες από τα δάχτυλά μου.Έτσι ανακάλυψα τη δύναμη που έχω.Όμως δημιουργούσα κατα λάθος πολλά προβλήματα κι ετσι οι γονείς μου δεν με έστελναν ουτε για ξυλα, μέχρι να καταφέρω να ελέγχω αυτά τα λαμπερά τσιτσιρισματα".

Η Αλεξα θυμήθηκε μια φορά που έβαλε φωτιά στο παντελόνι του αδερφού της.Ενώ ήταν έτοιμη να χαμογελάσει,βουρκωσε...Της έλειπε τοοσοο πολύ.Αλλά με αυτήν την ευχάριστη εκδρομή και την τόσο καλή παρέα,δεν είχε προλάβει να τον σκεφτεί."Ας μην είμαι τόσο κατσουφα.Δεν μου ταιριάζει" σκέφτηκε.

-Ιντούν, εσύ πως ανακάλυψες τις δυνάμεις σου? την ρώτησε καθώς έβγαζε τις σκηνές και τα πασαλάκια.

« Τελευταία τροποποίηση: Φεβρουάριος 06, 2020, 05:48:22 μμ by Αλέξα Γκάρντεν »


Σολ Οτίγιε

  • Άνθρωπος
  • Αλχημιστής
  • Level 6
  • Ζ' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
"Από την Σιράν ε; Όμορφη πόλη, όμορφο φρούριο αν θες την άποψη μου..." απάντησε χαμογελαστά η Σολ στον Σίνγκεν καθώς ανέβαινε στην άμαξα μα΄ζί με τις υπόλοιπες κοπέλες. Η Ιντούν ανέβαζε με ευκολία τις αποσκευές τους τους στην άμαξα και η Σολ βολεύτηκε στην θέση της, κάνοντας νόημα στον Σιγνκέν ότι θα τα έλεγαν αργότερα.

Το ταξίδι όμορφο, ενώ η κοριτσοπαρέα δενόταν, με την γλυκιά Ιντούν να τους φτιάχνει τα μαλλιά. Φθάνοντας όμως στο ολοστρόγγυλο γυμνό σαν φεγγάρι κεφάλι της Σολ, της πρόσφερε μια όμορφη κορδέλα και η Σολ χαμογέλασε και αγκάλιασε την Ιντούν που την σκέφτηκε. Ενώ ήρθε η ώρα να σταματήσουν για την μέρα, η Ιντούν έδωσε τις διαταγές της. Κατεβαίνοντας από την άμαξα, φρόντισε να ισιώσει την φούστα της και να βγάλει από τον σάκο της μια ζεστή ζακέτα που κουβάλησε μαζί της. Τα γυμνά της πόδια ένα με το έδαφος της έδιναν καλύτερη αίσθηση για το που πατάει, αλλά παρόλα αυτά φόρεσε ένα ζευγάρι μπότες. Στο κακοτράχαλο μέρος χρειαζόταν προστασία.

Με τον Σίνγκεν άρχισαν να περπατούν μέσα στο δάσος ψάχνοντας για ξερά κούτσουρα. Τα μαθήματα επιβίωσης είχαν φανεί χρήσιμα μέχρι ώρας, αφού αναγνώριζαν ίχνη ζώων και σημάδια επιστροφής. "Είμαι από τη Νεδάρ..."συνεχίζει την κουβέντα που είχαν αφήσει στην Ακαδημία. "Και εκεί ξέρουμε να αναγνωρίζουμε ένα άντρα όταν φλερτάρει..." του λέει και του κλείνει το μάτι.


Μοργκέιν Θερέλ

  • Δ' 'Ετος
  • Αλχημιστής
  • Level 7
  • Βαλησινή
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Το ταξίδι τους ξεκίνησε και η κοριτσοπαρεα άρχισε να ξαναβρίσκει το κέφι της. Η Ιντούν σαν μια μητέρα τις φρόντισε από την αρχή, με τα κεντημένα σακίδια μέχρι και τις υπέροχες πλεξούδες τώρα. Ποιος όμως φρόντιζε για την ίδια; Την παρατηρούσε όσο έπλεκε τα μαλλιά των υπολοίπων κοριτσιών και ασυναίσθητα χαμογέλασε και συνειδητοποίησε πως αυτό το ταξίδι ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόταν αυτήν την στιγμή.

 Ήθελε να της ανταποδώσει την ευγένεια κάπως όμως το μόνο που μπορούσε να κάνει τώρα ήταν να της φτιάξει και αυτής ένα όμορφο χτένισμα, ειδικότητα της Μοργκέιν. "Σειρα σου" της είπε και της έκανε νόημα να γυρίσει. Της άφησε μερικές τούφες ελεύθερες μπροστά και έπλεξε τα υπόλοιπα μαλλιά σε μια πλεξούδα ψαροκοκαλο. Στο τελος, στερέωσε στην δεξιά μεριά, ένα δικό της τσιμπιδακι με μια μικρή σμαραγδένια πετρούλα, το οποίο ταίριαζε υπεροχα στα κατάμαυρα μαλλιά της.

Καθώς έπιασαν την συζήτηση και ξεχάστηκαν, δεν κατάλαβαν καν ποτέ έφτασαν στον προορισμό τους. Κατέβηκαν μια μια από την άμαξα και χωρίστηκαν κατά τις οδηγίες της Ιντούν. Μαζι με την Αρυα πήραν τα παγούρια και τράβηξαν δρόμο προς το ποτάμι.