Rasnarry Academy

Γκλίριον Νάντριελ

  • Ιστορικός
  • Καθηγητής
  • Level 17
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Σαγιάνε τινάχτηκε κατά τη διάρκεια της περιστροφής για να ανοίξει τη λαβή του, όμως εκείνος είχε δέσει τους μοχλούς του πολυ σφιχτά για να μπορέσει να αποδράσει.

Έχασε έναν πόντο καθώς η πλάτη του ακούμπησε το έδαφος, όμως το σχέδιο του πέτυχε, σε συνέχεια της κίνησής του, η περιστροφή τον έφερε πάνω της.

Στιγμές πριν ακουμπήσει η Σαγιάνε στο έδαφος με την πλάτη της, άνοιξε τις λαβές του, όντας πάνω της, και τέντωσε τα άκρα του βίαια πάνω στα δικά της. Έμπιξε τα γόνατά του δυνατά στους μηρούς της, άνοιξε διαγώνια με τα πόδια του τα δικά της και τα πέλματά του κούμπωσαν με δύναμη πάνω στα δικά της, ακινητοποιώντας πλήρως τα πόδια της.

Έσπευσε να κάνει το ίδιο και με τα χέρια, απότομο τίναγμα και υπερέκταση των χεριών με βίαιο κλείδωμα των καρπών της και έντονο χτύπημά τους στην επιφάνεια της αρένας. Δοκίμασε να κουνηθεί, μία φορά, δεύτερη, δεν τα κατάφερε. Έμεινε να τον κοιτα αποσβολωμένη, αποδεχόμενη την ήττα της, όμως στο βλέμμα της υπήρχε και κάτι άλλο. Μία σπίθα, όμοια με εκείνη της πρώτης τους νύχτας. Στο περβάζι του γραφείου της. Υπό την αίγλη του φωτός του φεγγαριού.

Ακόμη και ετσι, ένιωθε την εντασή της, την πάλη της. Ήξερε πως ήταν λάθος, ήξερε, αυτή τη φορά, ότι δεν υπήρχαν ελαφρυντικά, αφέλειας ή άγνοιας. Έσκυψε κοντά στο λαιμό της, το φυσικό της άρωμα, το ιδρωμένο της κορμί και η αδάμαστη ένταση που πήγαζε από μέσα της, δυνάμωνε την ενεργειακή τους έλξη.

Οι πλάγιες ασημόγκριζες τούφες του, χάιδευαν οριακά τα σημεία πίεσης του λαιμού της ενώ ο ίδιος πλησίαζε συνεχώς το πρόσωπό της. Οριακα άγγιξε με τα χείλη του τον αριστερό της λοβό. Της άφησε ένα ανεπαίσθητο δάγκωμα, ψιθυρίζοντάς της, "και τώρα είσαι στο έλεός μου, πολεμίστρια..."


Σαγιάνε Ασάχι

  • Άνθρωπος
  • Καθηγητής
  • Level 20
  • Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Το άρωμα του μια ακόμη φορά την κάλυψε, το πρόσωπο του μια ακόμη φορά πλησίαζε...απειλητικά; Όχι ακριβώς. Ούτε όμως ήρεμα. Υπήρχε μια ιδιαίτερη ένταση, μια αλλαγή συναισθημάτων ποικίλλων, διαφορετικών, αντικρουόμενων. Οι προσπάθειες της να ξεφύγει άδειες, δεν ήταν κάτι που αγνοούσε άλλωστε, αλλά ως πότε θα την κρατούσε. Και έπειτα η αίσθηση των δοντιών του στη σάρκα της. Ανατρίχιασε. Το κεφάλι του έμεινε εκεί. Δίπλα στο λαιμό της και τα λόγια του -ίσως εσκεμμένα- πυροδότησαν τη φωτιά της.

Ανασήκωσε τη λεκάνη της σε μία, δύο τρεις προσπάθειες απεγκλωβισμού της , μα κατάφερε μόνο μεγαλύτερη πίεση στα άκρα της.
"Δεν είμαι ζώο να με δαγκώνεις. Δεν μου επιβάλλεσαι μ αυτό τον τρόπο, όπως κάνουν οι λύκοι."
Και τότε της ήρθε μια ιδέα. Μια περίεργη ιδέα, η οποία την φόβισε λίγο καθ΄΄ως την ένιωθε έξω από τον εαυτό της. Αλλά ήξερε πως δούλευε, το είχε δει με τα μάτια της πολλές φορές να γίνεται μπροστά της, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Να το δοκίμαζε τώρα; Η νίκη ήταν του Γκλίριον, η αντίδραση του όμως...;

Έφερε όσο πιο πίσω το κεφάλι της, της έδινε χώρο ο Γκλίριον ώστε να φανεί η μεταβολή εντονότερα στις αισθήσεις του και έπειτα με τη σειρά της πλησίασε το αυτί του Γκλίριον
"Ή είμαστε ζώα Γκλίριον;" ψιθύρισε με υγρή φωνή και μιμούμενη τον τρόπο του, δάγκωσε ανεπαίσθητα τον λοβό του.


Γκλίριον Νάντριελ

  • Ιστορικός
  • Καθηγητής
  • Level 17
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Οι προσπάθειες απεγλωβισμού της, τον ωθούσαν να αυξάνει την πίεση στα σημεία που την είχε δεμένη. Καθώς ήταν ξαπλωμένοι της δάγκωσε το λωβό, την είδε να προσπαθεί ανεπαίσθητα να σηκωθεί και να του ανταποδίδει το απαλό δάγκωμα. "Ή είμαστε ζώα Γκλίριον;" Η λαγνεία της φωνής της και της αύρας της τον θόλωσε. "Ζώα ε?" Της είπε και αμέσως ένωσε τα χέρια της ψηλά πάνω από το κεφάλι της σε ένα μοχλό με το αριστερό του χέρι. Το δεξί του χέρι πέρασε απότομα κάτω από τη μέση της, σε σημείο που κανένα ύφασμα δεν κάλυπτε το ιδρωμένο της δέρμα και την έσφιξε πάνω του. "Τα ζώα μπορούν να ΄εχουν όρια, εμείς όχι" της ψιθύρισε πρωτού ακουμπήσει τα χείλη του απαλά στο λαιμό της ακριβώς κάτω από το λοβό της και τα σύρει απαλά μέχρι τα μαλακά μέρη του λαιμού κάτω από τη γνάθο. Την δάγκωσε ξανά και έψαξε να βρει τα χείλη της, παρακάμπτωντας την όποια έξαψη και όταν τα συνάντησε της χάρισε ένα καυτό δυνατό φιλί, ενώ ταυτόχρονα πίεζε κάθε σπιθαμή του κορμιού του πάνω της, όπως εκείνα είχαν μπλεχτεί αν΄αμεσα στο χώμα, την ένταση, τον ιδρώτα και την ηδονή. Ένιωσε τα πόδια της να δένουν πάνω από την πλάτη του και να τον σφίγγουν και αυτόν, δευτερόλεπτα πριν γυρίσει αυτός με την πλάτη στο χώμα και εκείνη πάνω του. Ήταν νωρίς το πρωί και οι δυό τους μόνοι μέσα στην αρένα προπόνησης...


Σαγιάνε Ασάχι

  • Άνθρωπος
  • Καθηγητής
  • Level 20
  • Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Πόσο γρήγορα μπορεί να αλλάξει κάτι; Μεταβολές αργές, όπως ο αέρας γλύφει τα βουνά και τα αναδιαμορφώνει, μεταβολές γρήγορες όπως το χτύπημα ενός κεραυνού που ξεκινά μια πυρκαγιά. Μα η πρόκληση στον Γκλίριον, μια μεταβολή σχεδόν ανεξέλεγκτη πια. Η λογική χάθηκε, για μια στιγμή κατάλαβε τη νίκη της - είχε δίκιο τελικά, έκαμψε τις άμυνες του- μα έπειτα, όπως ο κεραυνός, η μεταβολή επήλθε και την παρέσειρε τόσο βίαια, σχεδόν εξίσου απαλά. Μια ροή συγχρόνως έντονη και γαλήνια, σχεδόν επιθετική, μα δεκτική. Το φιλί του την μέθισε, η ενέργεια του ήταν ο κεραυνός. Ασυναίσθητα αφέθηκε σε αυτό το φιλί, που πρώτη φορά μοιραζόταν έτσι μαζί του. Και εξίσου ασυναίσθητα έπλεξε τα πόδια της γύρω του. Ένας ερωτισμός που μόνο δύο εραστές μοιράζονται.

Η απότομη κίνηση του την τάραξε. Την κρατούσε ακόμα σφιχτά πάνω του, τα πρόσωπα τους αντικρυστά. Μισοάνοιξε το στόμα της να αναπνεύσει, ένιωσε έναν κόμπο στο λαιμό της, ένα δέσιμο στο στομάχι της. Μα η ματιά της συνέχιζε να ψάχνει στην δική του. Έψαχνε, έψαχνε και διερευνούσε. Τα χέρια της πια ελεύθερα, ακουμπούσαν στην άμμο, και ο Γκλίριον πια την έσφιγγε και με τα δύο του χέρια κρατώντας την κοντά του. Και ακόμα μια φορά στον κυκέωνα των συναισθημάτων, πρωτόγνωρων για εκείνη χάθηκε. Μα αυτή τη φορά οι άμυνες της εξασθενούσαν. Η ματιά της σταθερή πάνω του, τα χείλη της κινήθηκαν "Γιατί επιμένεις; Τι θες από μένα;"
« Τελευταία τροποποίηση: Φεβρουάριος 02, 2020, 09:53:01 μμ by Σαγιάνε Ασάχι »


Γκλίριον Νάντριελ

  • Ιστορικός
  • Καθηγητής
  • Level 17
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ένα φιλί, ορισμένες φορές δεν χρειάζεται κάτι άλλο πέρα από το φλογερό, αστραπιαίο άγγιγμα των χειλιών δύο προσώπων. Ήξερε, ω ναι, ήξερε πως ήταν λάθος, και μετά; Μία γυναίκα παραδομένη στον ίλιγγο μεταξύ δύο πόλων; Ένιωθε ότι της πρόσφερε ψήγματα παθών που δεν είχε ανακαλύψει η τουλάχιστον εξερεύνησει, συνάμα όμως ήξερε ότι δεν ηταν σε θέση να της προσφέρει το ελάχιστο σε σχέση με όσα ήδη απολάμβανε.

Γιατί επιμένεις, τι θες;

Η ερώτησή της περισσότερο άγχος έκρυβε παρά δίψα για απάντηση. Και ποιος να την κατηγορήσει; Όταν το απροσδόκητο έρχεται σε σύγκρουση με το δεδομένο η ισορροπία χάνεται. Τι απάντηση μπορούσε να της δώσει αραγε? Δεν κουνήθηκε και βάλθηκε να την κοιτάζει στα μάτια. Ίσως μια δεύτερη απόπειρα φιλιού να μην ήταν τόσο επιτυχημένη.

Έφερε την αριστερή του παλάμη στα μάτια της και έσκυψε απαλά στο αυτί της. "Τίποτα που να μετανιώσεις την αμέσως επόμενη στιγμή." Πέρασε τα χείλη του απαλά στο λαιμό της πίσω από το λοβό της. Χωρίς να την ακουμπήσει, έβγαλε μία καυτή εκπνοή πάνω στο ευαίσθητο εκείνο σημείο της και ένιωσε ολάκερο το κορμί της να τεντώνεται και να αναριγά απο την έξαψη.

"Θα μπορούσα να θέλω ακόμη ένα φιλί", της είπε και πλησίασε αργά και λάγνα τα χείλη της, σφίγγοντάς την , αργά, ξανά πάνω του...


Σαγιάνε Ασάχι

  • Άνθρωπος
  • Καθηγητής
  • Level 20
  • Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Δε τον καταλάβαινε. Από την άλλη ο Γκλίριον ακροβατούσε σ' ένα πεδίο για το οποίο έτσι κι αλλιώς δεν είχε καλή γνώση. Κι όμως τα συναισθήματα που δημιουργούνταν ήταν τόσο περίεργα και διφορούμενα. "Τίποτα που να μετανιώσεις την αμέσως επόμενη στιγμή" τι εννοούσε; Και γιατί ένιωθε έτσι; Σκέψεις αναπάντητες, χαμένες αιωρούνταν. Και τα χείλη του ακόμα μία φορά ήρθαν να την επαναφέρουν στην πραγματικότητα και στο αίσθημα αυτό, την επαφή της σάρκας που τόσο χρόνια έκλεινε έξω.

"Θα μπορούσα να θέλω ακόμα ένα φιλί" ακούστηκε καθώς πλησίαζε ξανά. Και ο χρόνος σχεδόν πάγωσε. Εκείνα τα δεύτερα τα οποία όλα γύρω της άρχισαν να επιβραδύνουν. Και τα μάτια της έμειναν να εστιάζουν στα δικά του. Κάτι μέσα της έσπασε. Έσκυψε μόνη της εξίσου αργά, ίσως διστακτικά προς το μέρος του και όταν τα χείλη τους ενώθηκαν, αφέθηκε μόνο στο περίεργο αυτό συναίσθημα, αυτή τη φορά επιλέγοντας το η ίδια. Το σφίξιμο του, ακόμα μια δίνη στο χάος. Μα αυτή τη φορά τον φιλούσε και η ίδια. Αυτή τη φορά, η αμαρτία ήταν όλη δική της.


Γκλίριον Νάντριελ

  • Ιστορικός
  • Καθηγητής
  • Level 17
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ποια η διαφορά μεταξύ μιας σπίθας με μια φλόγα; Ποιος είναι το σημείο εκείνο που το πάθος γίνεται πόθος; Ακροβατώντας οριακά όπως το κενό της αναπνοής ανάμεσα στην εισπνοή και την εκπνοή, αφέθηκε στον παλμό της. Δεν υπήρχε λογική, δεν υπήρχε εξήγηση, απλά συνέβη.

Ανταπέδωσε, για πρώτη φορά, από εκείνο το βράδυ στο γραφείο της, την ένιωσε να παραδίνεται, να φλογίζεται, να ισορροπεί στον ίλιγγο. Ανασηκώθηκε και έβγαλε την πουκαμίσα του, τη διπλωσε πρόχειρα και την έβαλε προσκεφάλι για να ξαπλώσει δίπλα της.

Έτεινε το δεξί του βραχίονα απαλά κάτω απο το λαιμό της και την κράτησε κοντά του. Σιωπή και βαθιές ανάσες. Κοίταξε ψηλά καθώς οι αχτίδες του ήλιου αντανακλούσαν ζεστό φως μέσα στο χώρο. Ασυναίσθητα ψιθύρισε έναν λυρισμό σε κείνη την αρχαία διάλεκτο που τόσο αγαπούσε...

"Liber eram et vacuo meditabar vivere lecto;
at me composita pace fefellit Amor.
Cur haec in terris facies humana moratur?
Pater, ignosco pristina furta tua."

Δίπλα του είχε μια γυναίκα που έσπασε και αφέθηκε. Ήξεραν και οι δύο ότι δεν είχαν την πολυτέλεια να απολαύσουν κάτι πέρα από αυτές τις σποραδικές στιγμές. Την ένιωθε να ακουμπά πάνω στο σφυγμό του. Ευλογία αυτή η νηνεμία. Σε λίγο ο κόσμος θα γινόταν ξανά ζοφερός, σε λίγο το σκοτάδι θα εφορμούσε ξανά για να ασελγήσει πάνω στο φως.

Κάθε ευκαιρία πρέπει να δράτεται, μακριά όμως από τη ματαιοδοξη λαιμαργία, ασφαλής από τυφλά πάθη και εγωιστικές επιδιώξεις. Δεν είχε να ζητήσει τίποτα από κανέναν. Παρά μόνο να κολυμπήσει στην ηρεμία, πριν χαθεί στην καταιγίδα που ένιωθε πως ερχόταν. Κατάλαβε πως ο συνειρμός του κινδύνευε να αποκαλυφθεί. Ολέθρια μυστικά, θαμμένα σε ενα επικίνδυνο σκότος. Έκλεισε τα μάτια του και αφέθηκε σε βαθιές ανάσες. Πριν το καταλάβει, το κορμί της πλέον πίεζε το δικό του και τα χείλη της εφορμούσαν προς τα δικά του...


Σαγιάνε Ασάχι

  • Άνθρωπος
  • Καθηγητής
  • Level 20
  • Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η φωνή του εκτός τόπου και χρόνου, μα αυτό ήταν το περίεργο αλλά συνάμα και το ιδαίτερο που είχε με τον Γκλίριον: η αλληλεπίδραση τους ήταν σχεδόν μυστικιστική, ξεπερνώντας τις ενέργειες, κάποιου είδους πνευματική επαφή που ξεπερνούσε την ύλη. Και παρότι εκείνη την γλώσσα δεν την ήξερε, από την ένταση και τη χροιά της φωνής του μπορούσε να καταλάβει στο περίπου το νόημα. Θλίψη, μεγάλη θλίψη και πόνος. Όμως, το ένιωθε πως ο άντρας αυτός αν και χαμένος στις τύψεις, ίσως στην πικρία, αποζητούσε την ελπίδα. Σα να ήταν το πόμολο από το οποίο κρατιόταν με νύχια και με δόντια, αγωνιώντας να μην εκπεσει στο κενό. Ελπίδα...όσο κι αν το έκρυβε.

Και τότε της ήρθε, ένα ποίημα, ενός από τους ελάχιστους ποιητές των Ασάχι της πρώτης εποχής, διάσημος στη Σιράν, του Κομπάγιασι Ίσσα. Κοιτώντας την ίδια αχτίδα φωτός που εστίαζε ο ίδιος, μίλησε

"Δεν χρειάζεσαι συγχώρεση Γκλίριον...
Σ' έναν κόσμο
                      πένθους και πόνου
                                                        λουλούδια ανθίζουν - ακόμα και τότε "

Δεν ήξερε από τι κρυβόταν, από τι πενθούσε, αλλά σημασία δεν είχε. Δε μπορούσε το παρελθόν να επισκιάζει το παρόν του και να γίνεται τροχοπέδη για το μέλλον.

"Ακόμα και τότε Γκλίριον..." επανέλαβε ευλαβικά και γύρισε να τον κοιτάξει. Τα χείλη της σφράγισαν το μήνυμα αυτό στα δικά του.

Θύελλα
« Τελευταία τροποποίηση: Φεβρουάριος 05, 2020, 06:31:18 μμ by Σαγιάνε Ασάχι »


Γκλίριον Νάντριελ

  • Ιστορικός
  • Καθηγητής
  • Level 17
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Κάθε φιλί και μια διαφορετική ιστορία. Κάθε στίχος και μια κατάθεση, κάθε αναστεναγμός και μια βουτιά στον ίλιγγο. Η σκληρή πολεμίστρια και ο απόμακρος ιστορικός, σε μια αβεβαιότητα χωρίς γραμμή, χωρίς κατευθυντήριες...

Δεν μίλησε, δεν εκφράστηκε, απλώς αφέθηκε στη θαλπωρή των στιγμών. Μία λέξη. Ατόφιο. Είχε τόση πραγματικότητα αυτό το επεισόδιο, αλήθεια που απέφευγαν να δείξουν και να εκθέσουν. Αλήθεια δικιά τους, μοναδική, μια ωδή ατην πραγματικότητά τους, στα μυστικά τους που τόσο καλά κρύβουν πίσω απο τις μάσκες τους.

Η αλήθεια τους, για τον εαυτό τους. Η στιγμή και οι περιστάσεις, απλές αφορμές. Καμία νομοτέλεια, καμια γραμμικότητα. Με μια λέξη, αχρονία. Ίσως με περισσότερες να άλλαζαν τα φίλτρα και τα πρόσημα.

Ανταπέδωσε το τελευταίο φιλί της, κλεινοντας τα ματια του, ταξιδεύοντας. Μέσα στις στιγμές και στις σκέψεις. "Σαγιάνε" ψιθύρισε, καθώς έψαχνε να της προσφέρει ένα άγγιγμα ζεστό χωρίς να παρεμβάλλεται κάποιο ύφασμα ανάμεσα στην σαρκική επαφή. Η ανατριχίλα της τον φρέναρε, όμως καθώς προσπάθησε να τραβηχτεί, ένιωσε το χέρι της να κλειδώνει στο δικό του, εμποδίζοντας τη διάσπαση της επαφής τους. "Σαγιάνε", ήταν η τελευταία λεξη που πρόφερε πριν τα χείλη της ρουφήξουν για μία ακόμη φορα κάθε σπιθαμής, ενέργειας και ανάσας...
« Τελευταία τροποποίηση: Φεβρουάριος 06, 2020, 11:35:20 μμ by Γκλίριον Νάντριελ »


Σαγιάνε Ασάχι

  • Άνθρωπος
  • Καθηγητής
  • Level 20
  • Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η ελκτική δύναμη της δίνης ήταν αναπάντεχη, ήταν αδίστακτη, ήταν ολική. Στην αρχή προσπαθούσε να ξεφύγει, μα όσο προσπαθούσε τόσο εντονότερα ένιωθε την πίεση της προς αυτήν. Η σπείρα την τραβούσε και στην μοναδική της αφελή ανάσα, την τράβηξε και την κατάπιε εξ ολοκλήρου κλείνοντας την μέσα της. Η σωτηρία; Να την ακολουθήσει ξανά έξω με μια επίπονη διαδικασία ανάπλασης, αντίστροφη. Το ήξερε, το είχε κάνει στο παρελθόν. Όπως και τότε, αυτή τη φορά ξανά...

Η καρδιά της τινάχτηκε και η ανάγκη να νιώσει τον Γκλίριον την έλουσε. "Σαγιάνε" άκουσε τη φωνή του, μα πριν εκείνος τραβηχτεί, το χέρι της έφτασε το δικό του και το κλείδωσε πάνω της. Τα χείλη της σφάλισαν τα δικά του σε απάντηση του ονόματος της. 

Ένα ελάχιστο τράβηγμα και τα μάτια της χαραγμένα από τον κρυφό πόθο τον κοίταξαν.
"Μείνε μαζί μου, εδώ στο τώρα. Και κάθε τώρα ό,ποτε είναι γραφτό"

Μοιρολατρία; Όχι. Αποδοχή. Της πιθανότητας, του ενδεχομένου, της ανάπλασης.
"Μείνε μαζί μου στο τώρα Γκλίριον. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο".
Τα βλέφαρα της έκρυψαν το φως της και ακόμα μια φορά τα χείλη της βρήκαν τα δικά του. Στο τώρα.
« Τελευταία τροποποίηση: Φεβρουάριος 11, 2020, 09:12:28 μμ by Σαγιάνε Ασάχι »


Γκλίριον Νάντριελ

  • Ιστορικός
  • Καθηγητής
  • Level 17
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Την έσφιξε πάνω στο στήθος του καθώς τα χείλη τους ενώθηκαν για μία ακόμη φορά, αυτή τη φορά όμως κανείς δεν έκανε κίνηση να αφήσει το φιλί να τελειώσει.

Σμιλεμενα κορμιά, ακομισμένες ψυχές παραδομένοι και οι δυο στην έξαψη ενός τώρα επικίνδυνου, σκοτεινού, παρορμητικού.

Τα χέρια του ακολούθησαν τις σκληρές γραμμές του κορμιού της, όπου το σώμα της ήταν εκτεθειμένο χωρίς την προστασία υφασμάτων, δίστασε για μία στιγμή και ακολούθησε τις σκληρές γραμμες και τις μαλακές της καμπύλες κάτω απο το ύφασμα, σε όλο το φάσμα του γυναικείου κορμιού της, όπλο για την πολεμίστρια, σκεύος σαγήνης για τη γυναίκα.

Όπως οι δροσοσταλίδες, απαλά, γλύφουν τα πέταλα των λουλουδιών, μέχρι να φτάσουν στη γη, έτσι τα δαχτυλά του απαλά περιεργάζονταν τη γυναίκα που είχε δίπλα του διαχέοντας την ένταση σε όλη την έκτασή του σώματός της.

Κάθε σπιθαμή και ρίγος, κάθε άγγιγμα και ένα ανεπαίσθητο τίναγμα, κάθε επαφή των χειλιών τους και μία σπίθα, απο εκείνες που καίνε κοσμους και σύμπαντα ολάκερα.

Με την ώρα να περνά και τον κίνδυνο να βρεθούν εκτεθειμένοι να μεγαλώνει, την τράβηξε στα λουτρά της αρένας, όπου οι αμαρτίες και τα λάθη, εξαγνιζόμενα απο τα γυμνά κορμιά τους μέσω του γάργαρου και κρυστάλλινου ύδατος σφραγίστηκαν με το τελευταίο φιλι της ημέρας.

Σε λίγα λεπτά θα ήταν ξανά ο απόμακρος ιστορικος Γκλιριον και εκείνη η τρομερή πολεμίστρια της Ακαδημίας Σαγιάνε. Για ένα αχνό πρωινό, οι μάσκες  αφέθηκαν στην άκρη όπως τα λερωμένα τους ρούχα, για μια στιγμή απογυμνωμένοι από τα πρέπει και τα μη των ρόλων τους, κατάφεραν να βιώσουν την ατόφια αχρονία, πάνω στα κρυφά χρονικά σπαράγματα της ημέρας...


Σαγιάνε Ασάχι

  • Άνθρωπος
  • Καθηγητής
  • Level 20
  • Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Τι μπορείς να κάνεις όταν το κάλεσμα είναι τόσο δυνατό; Παρορμητικό, όπως τα κύματα μιας φουρτουνιασμένης θάλασσας. Καυτό, όπως ο ήλιος ενός εαρινού μεσημεριού στη Σιράν. Αναπάντεχο, όπως μια καλοκαιρινή μπόρα σε καθαρό ουρανό. Ήταν η ηρεμία στο βυθό του ωκεανο΄΄υ έναντι μιας θύελλας στην επιφάνεια. Ήταν η σεληνόφωτη νύχτα, μετά από μια αιματηρή μάχη που έχει λάβει τέλος. Ήταν όλα εκείνα τα οποία απαρτίζονται από δυϊσμό και διαδέχονται συνεχώς το ένα το άλλο, στον χορό του παράδοξου και του νήματος της ζωής.

Ένα νήμα με αρχή, μα άγνωστο τέλος, άγνωστη έκβαση. Και μονάχα οι πραξεις, οι δράσεις, οι επιλογές, διαφανείς, αμέτρητες, θολές ενίοτε οδηγούν προς τα κάπου. Ένα κάπου, ένα κάποτε, καθώς η συνειδητοποίηση δεν είναι ποτέ σίγουρη ή δεδομένη. Και σ αυτό το χάος μέσα καλείσαι να καταφέρεις να δεις, να καταφέρεις να συνειδητοποίησεις το τι, το γιατί, το ποιός. Ερωτήματα τόσο απλά, κάποιος θα έλεγε πασιφανή, μα απίστευτα δύσκολα ακόμα κι αν βρίσκονται κάτω από τη μύτη σου.

Τα μάτια της χάθηκαν για μια ακόμα φορά στα δικά του, ώρα μετά..."Γκλίριον..;" ψιθύρισε σχεδόν ερωτηματικά, μα η τελευταία συλλαβή της χάθηκε, σχεδόν πνίχτηκε από την ένταση της στιγμής. 
« Τελευταία τροποποίηση: Φεβρουάριος 26, 2020, 09:24:48 μμ by Σαγιάνε Ασάχι »