Rasnarry Academy

Θεραπευτική Αλχημεία (Ανοιχτό)

Φέργκαλ Ρουλακούς

  • Άνθρωπος
  • Θεραπευτής
  • Level 6
  • ΣΤ Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
"Ο Κέιντζιν είναι φίλος μου" απάντησε αμέσως ο Φέργκαλ, δίχως να σκεφτεί. Αμέσως, μάζεψε τα λόγια του και βούτηξε τη γλώσσα στο μυαλό του. Οι φωνητικές χορδές του έκαναν μια μικρή παύση και επεξεργάστηκε λίγο την ερώτηση. Για δευτερόλεπτα, μα του φάνηκε περισσότερο.

Έπρεπε να ανησυχεί για τον φίλο του; Γιατί τον ρωτούσε κάτι τέτοιο η Καθηγήτρια; Ο Κέιντζιν Γιόμου ήταν φίλος του και δεν ήθελε να τον απογοητεύσει. Είχε παραβλέψει κάποιο σημάδι; Δεν θεώρησε ποτέ πως ίσως κάτι κρυβόταν πίσω από την καθημερινή κούραση όταν του έδινε το τονοτικό.

"Νομίζω πως είναι απλά αγχωμένος και μπερδεμένος σε λογικά επίπεδα... Όπως κάθε νέος της ηλικίας του. Είναι μερικές φορές παρορμητηικός και δεν έχει μέτρο, αλλά αυτά θα έρθουν με την σωστή καθοδήγηση, από πολεμιστές σαν εσάς, και την εμπειρία που φέρνουν τα χρόνια. Δεν θα έλεγα πως... Πως υπάρχει κάτι..." η φωνή του έσβησε. Ήταν φίλοι, μα δίσταζε να απαντήσει στο αν ο φίλος του είχε πρόβλημα; Τον είχε παραμελήσει. Ίσως να μην τον ήξερε τόσο όσο θα έπρεπε.

Και αυτό, όφειλε να το διορθώσει.


Ιλίντιεν Άτρας

  • Πολεμίστρια
  • Καθηγητής
  • Level 18
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ζύγιζε κάθε λέξη του Φέργκαλ διπλά. Μία πρόταση μπορεί να έκρυβε νοήματα που ίσως της διέφευγαν.

Σίγουρα έλεγε την αλήθεια για τον Κέιντζιν και το άγχος του. Το ίδιο ίσχυε και για την παρορμητική του προσωπικότητα. Αποφάσισε να τον εμπιστευτεί.

"Νεαρέ", είπε αυστηρά "Όπως πολύ καλά ξέρεις, ο Κέιντζιν είναι Πολεμιστής και οι Πολεμιστές βρίσκονται στην πρώτη γραμμή. Μιας και είσαι φίλος του, θέλω να τον προσέχεις, έτσι όπως τον προσέχω κι εγώ και όταν λέω να τον προσέχεις, εννοώ να το νουθετείς όταν παρεκτρέπεται. Θέλω να με ειδοποιήσεις για οτιδήποτε μου ξεφύγει. Βρίσκεται σε μία εύθραυστη ισορροπία με την ενέργεια του και τα κοντινά του άτομα είμαστε συνυπεύθυνοι για τη σταθεροποίηση της. Θέλω το λόγο σου ότι δε θα του δίνεις πανάκεια, αλλά συμβουλές ξεκούρασης"

Κοίταξε το φίλο της και συνάδελφο Ελντίν που την είχε συνηθίσει αυστηρή από αγάπη σε όσους έτειναν στην κατάρρευση ή τις καταχρήσεις. "Συμβούλεψε τον καλά" του πρότεινε και γύρισε να φύγει, όμως κοντοσταθηκε και γύρισε πίσω. Στόχος της ήταν ο Φέργκαλ, στον οποίο είχε δει κρυμμένες δυνατότητες. Βημάτισε προς το μέρος του και όταν σιγουρεύτηκε ότι εισέβαλε στον προσωπικό του χώρο για τα καλά, πλησίασε το κατάλευκο πρόσωπο της στο ευγενικό, νεανικό πρόσωπο του νευρικού Θεραπευτή. Οι μύτες τους σχεδόν ακουμπούσαν και στοιχημάτιζε ότι ο Φέργκαλ αντιλαμβάνονταν τον Αιθέρα να συμπυκνώνεται επιβλητικά γύρω της. Τα διαπεραστικά, βιολετί της μάτια καρφώθηκαν στου καημένου του παιδιού, διαπερνώντας τον από άκρη σε άκρη.

"Αποστολή από εμένα", η Ιλίντιεν μιλούσε ήρεμα, σχεδόν βελούδινα, αλλά με τόνο που δε σήκωνε αντίρρηση. "Προσπάθησε να φτιάξεις τέσσερις μερίδες ξηρής τροφής με όποια βελτίωση επιθυμείς. Θα δοκιμάσω την εργασία σου όσο θα ταξιδεύω."

Απομακρύνθηκε απότομα. Όπως έστριψε, οι άκρες των μαλλιών της ανασηκώθηκαν με φόρα και ασυνείδητα χτύπησαν το στέρνο του Θεραπευτή σαν υπενθύμιση.

"Καλή σας ξεκούραση" ευχήθηκε και στους δύο, βάζοντας σε εφαρμογή το επόμενο σχέδιο της.


Ελντιν

  • Επισκέπτης
Ο Ελντιν παρέμεινε σιωπηλός καθ'όλη τη διάρκεια της συζήτησης της Ιλιντιεν με τον νεαρό Θεραπευτή και δεν μπορούσε να σκεφτεί καλύτερη λύση από το να μην τους διακόψει. Η Ιλιντιεν, η αλήθεια ήταν, είχε μια μοναδική εεπιρροή στους ανθρώπους γύρω της και ιδιαίτερα στους μαθητές της Ακαδημίας. Ο Αλχημιστής άφησε ένα ελαφρύ αγγελάκι καθώς τα γκρίζα του μάτια τους είχαν καρφώσει. Παρακολουθούσε την στιχομυθία τους σαν να επρόκειτο για το πιο σημαντικό ζήτημα του αιώνα.

Η νεαρή καθηγήτρια φαινόταν να έχει μια αρκετά μεγάλη συμπάθεια προς το πρόσωπο εκείνου του Πολεμιστή και το γεγονός αυτό τον ιντριγκαρε αρκετά τον Ελντιν. Για του λόγου το αληθές, η περιέργεια του είχε ενταθεί και τον έτρωγε σαν κάποιο ενοχλητικό τσίμπημα ζωυφιου. Αν δεν έκανε κάτι σύντομα θα τρελαινόταν. Ο Φεργκαλ από την άλλη έδειχνε σωστός φίλος του αγοριού που νοιαζόταν και τον κρατούσε κοντά. Βέβαια, σίγουρα θα έκρυβε κάτι από την ξωτικό καθηγήτρια. Σίγουρα δεν θα ήθελε να μοιραστεί πολλά.

Όταν πια Η Ιλιντιεν έφυγε από το γραφείο, ο Ελντιν σηκώθηκε και στάθηκε στην άκρη του γραφείου με τΑ χέρια διπλωμένα στο στέρνο του. Είχε σκεφέρει την πιο κατάλληλη αποστολή για τον νεαρό Θεραπευτή. Μιας και οι προετοιμασίες για το ταξίδι ατό Γκραχλ είχαν ξεκινήσει θα μπορούσε εύκολα να προσφέρει και μια μικρή βοήθεια στον νεαρό απέναντι του.

«Οι φίλοι είναι μερικές φορές πιο σημαντικοί και από την ίδια μας την οικογένεια για λόγους ακόμα άγνωστους στο υπεροπτικό Εγώ μας. Πρόσεχε και φρόντισε όσους αγαπάς, Νεαρέ μου και εκείνοι θα κάνουν το ίδιο για σένα. Σου έχω και γώ μια μικρή αποστολή. Αν τα καταφέρεις τότε θα έχεις όση βοήθεια θες από την Φατρια των Αλχημιστων ακόμα και έξω από τα τείχη της Ακαδημίας. Τι λες;»


Φέργκαλ Ρουλακούς

  • Άνθρωπος
  • Θεραπευτής
  • Level 6
  • ΣΤ Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ο ΄Φέργκαλ τινάχτηκε λίγα εκατοστά πίσω, μόνο απ' το άγγιγμα των μαλλιών της Πολεμίστριας. Ήταν χαμένος στα όσα είχαν ειπωθεί. Θα έπρεπε να το βάλει σε μια σειρά στο μυαλό του, μα οι προτεραιότητες ήταν ξεκάθαρες:

Μερικές μερίδες ξηράς τροφής.

Δεν θα ήταν καθόλου δύσκολο εγχείρημα. Θα είχε και την ευκαιριά να δοκιμάσει κάτι καινούργιο. Θα τα είχε έτοιμα προτού αναχωρήσουν για την επόμενη αποστολή αν όλα πήγαιναν καλά.

Τα λόγια του Αλχημιστή τον επανέφεραν στην πραγματικότητα της συζήτησης. Έπρεπε να ασχοληθεί και με τον αρχικό σκοπό της επίσκεψης. Χαμογέλασε φιλικά ακούγοντας την πρόταση του. Μέσα του, δεν ήταν όμως σίγουρος. Κάτι τον ανησυχούσε με την στάση των δύο καθηγητών.

"Φυσικά. Αν είναι κάτι που θα μπορούσα να κάνω, θα το προσπαθήσω" απάντησε στον Ελντίν και περίμενε με ενδιαφέρον να ακούσει τη συνέχεια.


Ελντιν

  • Επισκέπτης
Τα βήματά του τον έφεραν στο παράθυρο του γραφείου του. Άνοιξε ελάχιστα τις κουρτίνες και επέτρεψε στο απαλό άνεμο να ανανεώσει τον αέρα του δωματίου μα και την ατμόσφαιρα.

"ΤΟ Γκραχλ είναι επικίνδυνο μέρος, αγπαητέ μου Φρέγκαλ, αλλά τα πιο επικίνδυνα μέρη κρύβουν και τους πολυτιμότερους θησαυρούς" γύρισε να του ρίξει ένα απαλό χαμόγλεο και μετά έστρεψε το κεφάλι του πίσω στη θέα που του πρόσφερε το παραθύρι. Τα γκρίζα του μάτια έπεσαν στα ίδια του τα χέρια. Αισθανόταν άβολα που χρειαζόταν να ζητήσει κάτι τέτοιο από έναν μαθητή, αλλά ήταν η μόνη λύση. "Η πανίδα στα μέρη που θα εξερευνηθούν είναι αρχαία σχεδόν, σαν τον πολιτισμό των ξωτικ΄ών και θαυματουργή σαν το είδος τους" πήρε μια βαθιά ανα΄σα και γύρισε τον κορμό του, κοιτάζοντας πλέον τον μαθητή που είχε απέναντί του "Θα χρειαστεί να ακολουθήσεις ένα διαφορετικό μονοπάτι, θα σε καλύψω εγώ ο ίδιος αν χρειαστεί, και φυσικά θα σου πρότεινα να πάρεις και ακόμα ένα άτομο μαζί σου, πολεμιστή ή μη, δεν έχει σημασία. Κάποιον που θα εμπιστευόσουν την ίδια σου την ζωή σε εκείνον" έτριψε το πρόσωπό του και έφερε το χέρι του στα μαλλιά του, σπροχνωντάς τα μακριά από τα μάτια του και προς τα πίσω. "Τα υλικά που βρίσκονται στο πιο σκοτεινό μονοπάτι, είναι απίστευτα...οι ιδιότητές τους... φανταστικές" μίλησε με σχεδόν θαυμασμό. "Αν είστε προσεκτικοί και φέρεται τρεις καρπούς από τα μαύρα κρίνα, τότε θα έχεις την υποστίρηξή μου, νεαρέ και τον σεβασμό μου. Τι λες;"


Φέργκαλ Ρουλακούς

  • Άνθρωπος
  • Θεραπευτής
  • Level 6
  • ΣΤ Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
"Για να είμαι ειλικρίνης, δεν θεωρώ ότι αυτός θα ήταν ο ιδανικότερος ρόλος ενός Θεραπευτή στο Γραχλ" έκανε μερικά βήματα τριγύρω, κοιτάζοντας μία τον καθηγητή και μία τα διάφορα έπιπλα του γραφείου του. "Ακριβώς λόγο της επικυνδινότητας δεν νομίζω πως θα έπρεπε να ακολουθήσω ένα διαφορετικό μονοπάτι και να υποχρεώσω και μια κουστωδία στο κατόπι μου. Θα έπρεπε να ακολουθώ υποστηρίζοντας τους άλλους, όχι οι άλλοι να με ακολουθούν".

Ανατοποθέτησε τα γυαλιά στη μυτή του και ελευθέρωσε μια επιφυλακτική ανάσα. Δεν του ήταν ευχάριστο να αρνηθεί, μα δεν είχε επιλογή.

"Δυστυχώς, δεν βρίσκω το λόγο ένας θεραπευτής ειδικά να μαζέψει καρπούς. Είναι μια αρκετά απλή διαδικασία ώστε να την κάνει ο οποιοσδήποτε πολεμιστής, ακόμη και χωρίς συνοδεία θα έλεγα. Με χαρά θα τον προμήθευα με κάμποσα φίλτρα κιόλας, οπότε θα ήθελα να αξιοποιήσω τον χρόνο που μας μένει στην ετοιμασία τους".

Ο Φέργκαλ έκανε μια βαθιά υπόκλιση και στράφηκε προς την πόρτα. Τα λόγια του Ελντίν τον είχα χωρίς αμφιβολία βάλει σε σκέψεις. Αυτό δεν άλλαζε όμως την απόφασή του. Πιάνοντας το χερούλι, αποφάσισε να προσθέσει κάτι όμως:

"Αν ωστόσο... Τύχει να πέσω πάνω σε αυτούς τους καρπούς, θα φροντίσω να τους φέρω. Ακόμη, αν κάποιος άλλος αναλάβει την οργάνωση μιας ομάδας εξερεύνησης που απαιτεί οπωσδήποτε την συμμετοχή ενός θεραπευτή, θα το σκεφτώ να βοηθήσω. Μα δεν μπορώ να πάρω στις πλάτες μου την ευθύνη και να λογοδοτήσω σε σας. Λυπάμαι, καθηγητά Αρκάιν"