Rasnarry Academy

Θεραπευτική Μαγειρική (Ανοιχτό)

Φέργκαλ Ρουλακούς

  • Άνθρωπος
  • Θεραπευτής
  • Level 6
    • Μηνύματα: 219
  • ΣΤ Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ο Φέργκαλ στεκόταν μπροστά απ' τον πάγκο του εργαστηρίου, βυθισμένος στην περισυλλογή. Το πηγούνι του ξεκουραζόταν στην παλάμη του και το πόδι του χτυπούσε νευρικά στο ξύλο. Τα φρύδια του είχαν σμίξει πίσω απ’ τα γυαλιά του και τα μάτια του παρέμεναν καρφωμένα εξεταστικά στο περιεχόμενο του μεγάλου σκεύους μπροστά του. Η ζύμη είχε αποκτήσει ένα πρασινωπό χρώμα, δείγμα μάλλον επιτυχούς μίξης με τα θεραπευτικά βότανα. Δίσταζε ωστόσο να δοκιμάσει. Ίσως να ήταν καλύτερο να το ψήσει σε κανονικό φούρνο και να του δώσει σχήμα κιόλας. Μπορεί να μην αμφισβητούσε τις ικανότητές του σε ζητήματα θεραπευτικής, μα σε ζητήματα ζαχαροπλαστικής υστερούσε.

Χρειάζομαι κάποιον να δοκιμάσει. Ίσως κάποιον πολεμιστή που τρώει ό, τι βρει. Σκέφτηκε, μη θέλοντας να παραδεχτεί ότι μάλλον χρειαζόταν κάποιον που να ξέρει από κέικ.

Η ιδέα του ήταν απλή, μα δεν θα ρίσκαρε να την εξηγήσει σε κάποιον προτού βεβαιωθεί για την επιτυχία της, φοβούμενος τον χλευασμό. Ίσως να ήταν λιγάκι γελοία όντως. Αρκετοί φοβούνται τα μυτερά αντικείμενα. Τα παράξενα βοτάνια. Συνδυάζουν τους νάρθηκες και τις γάζες με κακές αναμνήσεις. Οι αλοιφές και τα μαντζούνια δεν ενθουσιάζουν όλους τους μαθητές. Οι εγχειρήσεις και τα εργαλεία των γιατρών πάντα αποπνέουν μια ζοφερή αύρα. Τα φίλτρα δεν έχουν μια ευχάριστη για όλους γεύση.

Αν κάτι όμως καταναλωνόταν ευχάριστα και χωρίς γκρίνια απ’ όλες σχεδόν τις Φυλές, αυτό θα ήταν σίγουρα τα γλυκά. Αν κατάφερνε να δέσει τις θεραπευτικές ιδιότητες των βοτάνων, φίλτρων και παυσίπονων σε ένα όμορφο και γλυκό φαγώσιμο, τότε δεν θα μπορούσε παρά να γίνει ευκολότερη η ζωή όλων. Κυρίως των θεραπευτών, παρά των παθόντων.

Ένα κέικ που απαλύνει τον πόνο. Μειδίασε στη σκέψη.
Αντί να πιείς ένα πικρό ή ξινό φίλτρο, φάε ένα κομμάτι. Το σκέφτηκε σαν σλόγκαν διαφήμισης και ένα χαχανητό του ξέφυγε.

Πραγματικά, ίσως θα μπορούσε να δουλέψει αν κατάφερνε να ισορροπήσει τις γεύσεις και να κρύψει το φάρμακο μέσα σε κάτι βρώσιμο. Χρειαζόταν απεγνωσμένα βοήθεια όμως.
« Τελευταία τροποποίηση: Νοέμβριος 29, 2019, 04:15:50 μμ by Φέργκαλ Ρουλακούς »


Γιάρικ

  • Επισκέπτης
Ήταν... ήτα μια αρκετά ήρεμη μέρα. Τα μαθήματα κυλούσαν ομαλά και είχε πολλά να κατανοήσει και να ενστερνιστεί από τους καθηγητές του αλλά και από τα υπόλοιπα παιδιά. Ο Κειντζίν είχε περάσει το μεγαλύτερο κομμάτι της ημέρας του στον χώρο προπόνησης, υπό την επίβλεψη της ξωτικιάς καθηγήτριας Άτρας και έπειτα οπλασκία με τον συμπαθέστατο Λάντριαν. Το ΄σωμα του είχε κουραστεί αρκετά και μπορούσε να καταλάβει πως χρειαζόταν λίγη ξεκούραση αν όχι παραπάνω από μια μέρα. Σίγουρα έπρεπε να δίνει λίγο χρόνο σε σώμα και μυαλό για χαλάρωση, αλλά όποτε βρισκόταν εκέι έξω, φρόντιζε να δίνει όλο του το είναι.

Αυτοσυγκ΄ρατηση..
Συγκέντρωση....
Ψυχή και σώμα ένα,

ήταν τα λόγια των δικών του και δυστυχω΄ς για το νεαρό της ηλικίας του τα συνειδητοποιούσε όταν έπεφτε χίλια κομμάτια στο κρεβάτι. Τι ώρα ήταν ΄τωρα; σίγουρα δεν θα πήγαινε στον κοιτώνα του. Ο ήλιος δεν είχε ακόμα δύσει. Θα ήταν τρελό να κοιμόταν από το μεσημέρι. Όχι, όχι...απλά θα έκανε μια μικρή βόλτα και ύστερα...ύστερα κάτι θα προέκυπτε. Ανασήκωσε τους ώμους του και κατευθύνθηκε προς το κτήριο των θεραπευτών. Θα μπορούσε ν ααναζητήσει μια μικρή βοήθεια από την φατρία τους. Κάποιο ενδυναμωτικό για να αντέξει τις υπόλοιπες ώρες.  Η σκέψη αυτή τον ενθουσίασε και με γοργό βήμα περιπλανήθηκε στους διαδ΄ρομους. Ίσως να συναντούσε κάποιους μαθητές ή και καθηγητές - παρόλο που θα προτιμούσε να παοφύγει τον Ώριμο Θεραπευτή της Ακαδημίας. Δεν τον μισούσε, μα η αύρα του, γκρίζα όπως και τα σύννεφα, τον απομάκρυνε και ο Γιόμου πάντα εμπιστευόταν το ένστικτό του.

Μερικά βήματα ακόμα και μια περίεργη μυρωδιά τον ιντρίγκαρε. Του ήταν αδύνατον να καταλάβει εάν ήταν αποκρουστική ή όχι...Ανασήκωσε το ένα φρύδι από αγνή περιέργεια και άνοιξε την πόρτα. Τα μάτια του έπεσαν πάνω στον βυθισμένο σε περισυλλογή φίλο του και θεραπευτή Φέργκαλ. Δεν έκανε τον παρμαικρό θόρυβο. Ίσα - ίσα, κοντοστάθηκε, έγειρε το κορμί του στον τοίχο και δίπλωσε τα χέρια του στο στέρνο.

"Δεν πιστεύω να το προσφέρεις αυτό σε κανέναν" αναρωτήθηκε φωναχτά έπειτα από μερικά λεπτά σιωπής.


Φέργκαλ Ρουλακούς

  • Άνθρωπος
  • Θεραπευτής
  • Level 6
    • Μηνύματα: 219
  • ΣΤ Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ο Φέργκαλ τινάχτηκε, λες και η μορφή του νεαρού πολεμιστή είχε μόλις εμφανιστεί στο δωμάτιο.

"Γιόμου..." μονόλησε παίρνοντας μια ανάσα. "Όχι, αυτό είναι..." για μια στιγμή δίστασε.  Κοίταξε μία την ζύμη, που είχε αρχίσει να φαίνεται περισσότερο σαν μούχλα, και μία τον φίλο του. "Θα ήθελες να δοκιμάσεις; Αν σε πειράξει, θα σε θεραπεύσω εξάλλου" είπε μεταξύ σοβαρού και αστείου και πήρε ένα κομμάτι στο χέρι του. Ήταν πιο αηδιαστικό απ' όσο περίμενε.

Δίχως να περιμένει απάντηση, ξεφύσησε απεγνωσμένα και ομολόγησε τα σχέδιά του στον Κείντζιν. Εξάλλου, μαζί του, δεν θα είχε επιλογή απ' το να αποκαλύψει όλα και ήταν κάποιος που εμπιστευόταν. Ήταν απ' τους λίγους που εμπιστευόταν:

"Προσπαθώ να φτιάξω θεραπευτικά φαγητά... Ώστε να έχουν ωραία γεύση τα φάρμακα. Καμιά ιδέα;"

Χαμογέλασε αμήχανα και έδειξε την αποτυχημένη ζύμη, λες και αυτό εξηγούσε τα πάντα. Μα με εκείνον εκεί, ένιωθε καλύτερα. Στο πίσω μέρος του μυαλού του, μετάνιωσε που δεν τον ρώτησε γιατί επισκεπτόταν το θεραπευτήριο. Μα δεν φαινόταν φανερά χτυπημένος, οπότε θα μπορούσε ίσως να περιμένει.


Γιάρικ

  • Επισκέπτης
Έπρεπε να το απραδεχτεί πως η ιδέα του φίλου του δεν ήταν διόλου κακή. Πολλές φορές τα βότανα και οι μίξεις τους ειχαν  κάπως ιδιαίτερες γεύσεις...ναι...αυτή ηταν η κατάλληλη περιγραφή. Στο κάτω κάτω πως να τα εξηγούσε; μπλιαχ; δεν έβγαζε νόημα.  Χασκογέλασε λίγο και έπιασε τα λευκά του μαλλιά σε έναν ψηλό κότσο κάθώς κατευθύνθηκε προς τον νεαρό.

Με ύφος σοβαρό και σκεπτικό, περιεργάστηκε τη ζύμη που και οι δυο τους πλέον αντίκριζαν. Σούφρωσε τα χείλη του και έξυσε το πηγούνι του. Έπειτα στηριξε το χερι του πανω απο στο κεφάλι του Φέργκαλ.

"Πραγματι χρειαζεσαι βοηθεια." τεντωσε τα χερια του και τον κορμο του και κοιταξε με χαμογελο τον θεραπευτη. "Έχω κανα δυο πράγματα στο μυαλό μου που προσφέρουν ωραία αίσθηση στη γλώσσα χωρίς να καταστρέψουν τις θεραπευτικές ιδιότητες. Τι λές;" πράγματι ήταν αρκετά κουρασμένος και ταλαιπωρημένος αλλά δεν θα έλεγε οχι στο να αφιερώσει ποιοτικό χρόνο με τον καλό του φίλο.


Φέργκαλ Ρουλακούς

  • Άνθρωπος
  • Θεραπευτής
  • Level 6
    • Μηνύματα: 219
  • ΣΤ Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
"Ναι, θα ήθελα πολύ να ακούσω" ο Φέργκαλ αφαίρεσε τα γυαλιά του για να τρίψει τα μάτια του. Για αρχή καλό θα ήταν να πετάξει τη ζύμη.

Μετά από τόσες ώρες ενασχόλησης, ένα διάλειμμα και μια φρέσκια οπτική στο ζήτημα θα αναζοπύρωνε σίγουρα και τις δικές του ιδέες. Κάτι τέτοιες στιγμές πραγματικά ήταν ευγνώμων που ο Κέιντζιν φύτρωνε εκεί που δεν τον έσπερναν.

"Βέβαια!" πρόλαβε να συμπληρώσει προτού ο φίλος του έχει την ευκαιρία να μιλήσει. "Εσύ πώς κι από εδώ; Με πεθύμησες ή δεν είσαι καλά;"

Δεν ήταν σίγουρος τι ώρα είχε πάει, μα φαινόταν λες και οι δυο τους χρειάζονταν ξεκούραση. Θα είχαν την ευκαιρία να συζητήσουν και έξω απ' τα Εργαστήρια και να επιστρέψουν αργότερα.


Γιάρικ

  • Επισκέπτης
Ο Κειντζίν απλά ανασήκωσε τους ώμους οτυ καθώς απομακρύνθηκε, κοιτάζοντας τον χώρο και εξερευνώντας κάθε του σπιθαμή, αναζητώντας μερικά πιθανά υλικά. "Είχα μάθημα από το πρωί, πάλη και ξιφασκία" άνοιξε κάποια από τα ντουλάπια και κοίταξε προσεκτικά τα βαζάκια μέσα και τις μικρές ταμπελίτσες με τα προσεκτικά και ξεκάθαρα γράμματα των ονομασιών. Όλα ακούγονταν πικρά και ξινά...κάποια ακόμα άγευστα και έντονα. Έκλεισε το ντουλάπι και προχώρησε αλλού,

"Αλλα για ακόμα μια φορά κατάφερα να πονέσω τον εαυτό μου αρκετά. Ήλπιζα να έβρισκα κάποιο χυμό ή φίλτρο αναζωογόνησης ώστε να παραμέινω στα πόδια μου ως το τέλος τη μέρας"

Κοντοστάθηκε και κοίταξε πε΄ρα από τον φίλο του.

"Γιατί δεν δοκιμάζεις πολτό φρούτων; σίγουρα θα έφερνε σε ισορροπία την γεύση του γιατρικού σου. Ή έστω λίγο από την ουσία κάποιου καρπού"


Φέργκαλ Ρουλακούς

  • Άνθρωπος
  • Θεραπευτής
  • Level 6
    • Μηνύματα: 219
  • ΣΤ Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Τα μάτια του Φέργκαλ έλαμψαν. Για εκείνη τη στιγμή, ο Κέιντζιν εμοιαζε ιδιοφυία μπροστά του. Φόρεσε ξανά τα γυαλιά του και έκανε μερικές βόλτες τριγύρω, μαζεύοντας υλικά από διάφορα ράφια και ντουλάπια.

"Λυπάμαι που θα στο πω, μα χρειάζεσαι ξεκούραση. Ένα μεγάλο μέρος της κάθε προπόνησης είναι και η ανάπαυση" είπε και τον κοίταξε σοβαρά. Δεν ήθελε να τον πατρονάρει, ο Κέιντζιν ήταν μικρότερός του και έπρεπε να του μιλάει μερικές φορές αυστηρά. Ειδικά όταν είχε να κάνει με την υγεία του.

Ο Φέργκαλ πριν συνεχίσει το μίνι κύρηγμά του επέστρεψε μπροστά στον πάγκο, αδειάζοντας τα συστατικά που είχε στην αγκαλιά του στο ξύλο εργασίας.

"Θα σου φτιάξω ένα μέτριο τονοτικό. Ίσως και ακόμη ένα για τον δρόμο. Θα νιώθεις λες και μόλις ξύπνησες από έναν καλό ύπνο, μα δεν είναι πανάκεια. Για σήμερα, θα σε κρατήσει. Πρέπει ωστόσο να κοιμηθείς καλά κάποια στιγμή και να μην καταναλώνεις συνέχεια φάρμακα, μπορεί να γίνουν εθιστικά" τελείωσε με απόλυτη σοβαρότητα. Όταν επρόκειτο για συνταγές και θεραπείες, δεν σήκωνε κουβέντα. Ένας νέος σαν τον Κέιντζιν, ειδικά όταν δεν βρισκόταν στο πεδίο της μάχης ή περίοδο πολέμου, δεν έπρεπε να κατεβάζει φίλτρα σαν να ήταν νερό απ' το πηγάδι. Έπρεπε πάνω απ' όλα να τον προφυλάξει.

Μέσα σε ένα μεγάλο γουδί έριξε θυμάρι, μερικές γήινες σκόνες και ψιλοκομμένες ρίζες. Όλα τα συστατικά είχαν υψηλή συγκέντρωση σε Αιθέρα και θα ενδυνάμωναν το φίλτρο. Είχαν όμως πικρή γεύση. Για να αντισταθμίσει τη γεύση, προσέθεσε από τα μαγειρικά υλικά που είχε φέρει: Λίγο γάλα και βανίλια, η οποία θα μετουσίωνε την πίκρα σε κάτι πιο γλυκό και θα μασκάρευε την ευωδία. Μακάρι να μπορούσε να χρησιμοποιήσει ζάχαρη, μα αυτός ο υδατάνθρακας δεν ήταν συμβατός με τα υπόλοιπα συστατικά και θα χαλούσε το μίγμα. Αφου ανακάτεψε για λίγο, έπιασε από ένα μικρό καλάθι μούρα και κομμάτια μήλου, που είχε νωρίτερα κόψει. Τα έριξε στο γουδί και συνέχισε να λιώνει τα συστατικά για ένα ακόμη λεπτό.

Τελικά, μετέφερε το παχύρευστο μίγμα σε δυο μικρά φλασκιά. Ακούπμησε το χείλος του σκεύους με τις παλάμες του και έκλεισε τα μάτια, συγκεντρωμένος. Ήταν σειρά του στοιχείου του Αιθέρα να κάνει τα μαγικά του. Να τραβήξει τον Αιθέρα από κάθε συστατικό και να τον ενώσει σε ένα ενιαίο υγρό, ομογενοποιώντας πλήρως το φίλτρο και τραβώντας τις θεραπευτικές του ιδιότητες. Μετά από μια μικρή, ανεπαίσθητη έκρηξη που άφησε μια άχνη καπνού να βγαίνει απ' το στόμιο, προσέθεσε το καπάκι και η δουλειά του είχε τελειώσει. Ένα φίλτρο με μήλο, μούρο και βανίλια. Φυσικά, με την υφή του γάλατος.

"Δεν θα είναι τέλειο, μα η ιδέα σου ήταν καλή. Τα ροφήματα ετοιμάζονται πιο γρήγορα και πιο εύκολα. Τουλάχιστον δεν έχει την ίδια γεύση με ένα συνηθισμένο φίλτρο..." είπε θριαμβευτηκά στον Κέιντζιν και του πέταξε το ένα φλασκί. "Δοκίμασε! Αν πίνετε, θα επισκεφτώ το γραφείο του καθηγητή για να προτείνω τη συνταγή".

Ο Φέργκαλ έγειρε πίσω ανυπόμονος.


Γιάρικ

  • Επισκέπτης
Τα μάτια του έλαμψαν και ταυτόχρονα μισο έκλεισαν καθώς ο Φέργκαλ ξεκίνησε το γνωστό του κήρυγμα. Μα είχε άδικο στο κάτω - κάτω; Δεν μπορούσε να θυμηθεί την τελευταία φορά που έδωσε στον εαυτό του λίγο χρόνο να ξεκουραστεί και να αναπαυθεί. Έφερε το κάτω χείλος του ανάμεσα στα δόντια του και ευθύς γύρισε την πλάτη του στον φίλο του. Ήταν η συνηθισμένη του απόκριση όταν η συζήτηση, όποιο και να ήταν το θέμα της, έφτανε στο ίδιο σημείο: Ο Κέιντζιν έπρεπε να πάψει επιτέλους να φέρεται τόσο επιπόλαια και να επικεντρωθεί στην υγεία του. Μα φυσικά υπήρχε λογική σε τούτο το σκεπτικό! Ένας πολεμιστής είναι σχεδόν άχρηστος αν το κόρμί του δεν μπορεί πλήρως να τον συντηρήσει. Μια λάθος κίνηση και ο εχθρός δεν θα λυπηθεί μήτε τα χρόνια, μήτε τις προθέσεις και τις ικανότητές σου. Αναστέναξε και γύρισε ξανά με χαμηλωμένο κεφάλι. Μόλις είχε ηττηθεί, ή έτσι έστω το έβλεπε εκείνος.

"Με εσένα να γκρινιάζεις κάθε τόσο κάποια στιγμή θα το βάλω στο μυαλό μου και θα ξεκουράζομαι περισσότερο" αστιεύτηκε κουνώντας το κεφάλι του. ΠΛησίασε έναν πάγκο και έγειρε πανω του με την πλάτη, παρακολουθώντας τον Φέργκαλ να ετοιμάζει το φίλτρο. Πάντα τον σαγήνευε η προσοχή και η εστίαση των θεραπευτών με τα οποία φρόντιζαν ό,τι κατασκεύαζαν. Τέτοια προσύλωση και προσοχή, σαν η παρμαικρή λάθος δοση να κατέστρεφε τα πάντα. Μα δεν φοβόταν τον συγκεκριμένο. Ακολουθούσε τα χνάρια των μεγαλύτερων θεραπευτών και μια μέρα ο κόπος όλων αυτών των χρόνων θα αναγνωριζόταν.

"Τι θα κάνω όταν αποφοιτήσεις και φύγεις;" αναρωτήθηκε καθώς έπιασε το φλασκί με το φρέσκο φίλτρο του νεαρού. Αν και ακούστηκε σαν να ήταν ένα ακόμα πείραγμα, ο Κέιντζιν πραγματικά αναρωτιόταν για εκέινη την ημέρα που ο φίλος του θα έβγαινε από τις πύλες της ακαδημίες και θα κινούσε για το δικό του μονοπάτι. Ο πολεμιστής είχε ήδη το δικό του σχέδιο. Θα επέστρεφε πίσω στη Σιράν πιο ικανός από ποτέ ώστε να αντιμετωπίσει τόσο την οικογένεια του μα και τους Ασάχι. Ενήλικας, ώριμος...ικανός.

"Φέργκαλ..." άνοιξε το πώμα του φιαλιδίου και πήρε μια γερή ανάσα, εισπνέοντας την δυνατή ευωδιά του. Μπορούσε να γευτεί στον ουρανίσκο του τα μούρα και σχεδόν έπειτα, την βανίλια. Μα τί ήθελε να πει στην τελική; άφησε ένα μικρό γελάκι και έκλεισε τα μάτια του, καταπίνοντας το υγρό. Πράγματι...μόρφασε στην αρχή. ¨ηταν κάπως δυνατό για εκείνον αλλα δέκα φορές καλύτερο από τα προηγούμενα που είχε δοκιμάσει.  "Έχεις σκεφτεί τι θα κάνεις μετά απο εδώ; μετά την Ακαδημία δηλαδή. Θα γυρίσεις πίσω;"


Φέργκαλ Ρουλακούς

  • Άνθρωπος
  • Θεραπευτής
  • Level 6
    • Μηνύματα: 219
  • ΣΤ Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ο Φέργκαλ αφαίρεσε τη λευκή κελεμπία του Θεραπευτή και την κρέμασε στη ντουλάπα, ταυτοχρώνα επιστρέφοντας τα διάφορα συστατικά στις θέσεις τους. Απ' την έκφραση του Κέιντζιν μπορούσε να καταλάβει ότι η συνταγή είχε προοπτικές και έμενε μονάχα κάποια στιγμή να επισκεφθεί τα γραφεία των καθηγητών για να την εξελίξει.

"Όταν αποφοιτήσω;" χαχάνισε αμήχανα στην ερώτηση του φίλου του. "Δ-Δεν ξέρω... Σίγουρα δεν έχω σκοπό να γυρίσω σπίτι. Θα προτιμούσα να μείνω εδώ, μα δεν ξέρω αν είμαι κατάλληλος για καθηγητής..."

Είχε αρχίσει να αγχώνεται στη σκέψη. Το μέλλον του ήταν αβέβαια και η κατεύθυνσή του δεν είχε οριστικοποιηθεί στο μυαλό του, ακόμη και τώρα. Προτιμούσε να επικεντρώνεται σε μικρούς στόχους και να ζει στο παρόν, όσο μπορούσε, για να διαχείριζεται καλύτερα το βάρος των αποφάσεων. Μπορούσε αλήθεια να γίνει κάποιος χρήσιμος στην Ακαδημία; Όταν κοιτούσε τον Κέιντζιν Γιόμου, έβλεπε έναν ικανότατο μελλοντικό πολεμιστή. Όταν κοιτούσε στον καθρέπτη, δεν έβλεπε τίποτε παρά λάθη που μπορούσαν να βελτιωθούν.

"Τι λες να κλείσουμε τη μέρα εδώ;" πρότεινε διστακτικά, οδηγώντας τον προς την πόρτα. "Ί-Ισως και άλλοι να θέλουν το συγκεκριμένο εργαστήριο και είμαι πολλές ώρες μέσα... Επίσης, πρέπει και εγώ και εσύ να ξεκουραστούμε. Σκέφτομαι να επιστρέψω στον Κοιτώνα για έναν καλό ύπνο και κάποια στιγμή θα επισκεφθώ ξανά την συνταγή".

Του εμπιστεύτηκε και το δεύτερο φλασκί, χαμογελώντας. "Εσύ τι θα κάνεις τώρα;" χασμουρήθηκε κουρασμένα και έβγαλε τα κλειδιά για να κλείσει το εργαστήριο.


Γιάρικ

  • Επισκέπτης
Άδικη προσπάθεια. Ο Φέργκαλ απέφευγε πάντα τις συζητήσεις γύρω από την οικογένεια του, το σπίτι του και μάταια πάντα ο Κειντζίν προσπαθούσε να τον κάνει να ναοιχτεί. Στις αρχές δεν πολυκαταλάβαινε τον λόγο γύρω παό την δική του επιμονή αλλά με τα χρόνια συνειδητοποίησε πως νιαζόταν βαθιά για τον μεγαλύτερο θεραπευτή και θα ήθελε να του ανοίξει την καρδιά του. Για να είναι και ειλικρινής του έλεγε που και που σκόρπια πράγματα αλλά πάντα απέφευγε να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες.

Το σεβόταν. Εκεί όπου φυλάσσονται τα μυστικά είναι σπήλαια τα οποία μόνοι μας επιλέγουμε με ποιον θα διαβούμε. Δεν θα είχε νόημα να τον πιέσει...για την ώρα έστω.

Πήρε στα χέρια του και το δεύτερο φλασκί και το έχωσε γρήγορα στην εσωτερική τσέπη του τζάκετ του με βλέμμα απεριόριστης ευγνωμοσύνης.

"Θα γινόσουν εκπληκτικός καθηγητής, Καλ" του έκλεισε το μάτι και τον χτύπησε φιλικά στον ώμο "Λίγη εξάσκηση στην μαγειρική και είμαι σίγουρος πως θα κάνεις την διαφορά εδώ μέσα και εκεί έξω" φρόντισε να τον διαβεβαιώσει. "Όσον αφορά για τώρα" ανασήκωσε τους ώμους του και έτριξε τον σβέρκο του "Υπέθετα πως θα ήθελες να περνούσαμε λίγο χρόνο μαζί. Αλλά άμα είσαι κουρασμένος το καταννοώ απόλυτα" αναστεναγμός; ίσως...αλλά ήταν αρκετά χαμηλός για να μην τον ακούσει ο άλλος.


Φέργκαλ Ρουλακούς

  • Άνθρωπος
  • Θεραπευτής
  • Level 6
    • Μηνύματα: 219
  • ΣΤ Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
"Λοιπόν..." σκέφτηκε για λίγο ο Φέργκαλ. Η πρώτη του σκέψη ήταν πως ο Κέιντζιν είχε απλά περάσει για ένα φίλτρο και μετά θα συνέχιζε με τις υποχρεώσεις του. Μα, απλά είχε έρθει για τον φίλο του κιόλας. Ήταν φίλοι, γιατί να μην το πίστευε περισσότερο; Έπρεπε να ελλατώσει τον άδικο τρόπο που σκεφτόταν τον εαυτό του: Δεν θα ενοχλούσε, αν περνούσε μερικές ώρες με παρέα. Χαμογέλασε στον πολεμιστή φίλο του και ανταπέδωσε ένα φιλικό χάδι στην πλάτη.

"Αν με πας στον Κοιτώνα των Πολεμιστών, θα χαιρόμουν να συνεχίσουμε την κουβέντα μας. Δεν έχω επισκεφθεί σχεδόν ποτέ τα δικά σου μέρη και δεν έχω όρεξη να μείνω στους Θεραπευτές άλλο" χαχάνισε και του έγνεψε να του δείξει τον δρόμο.

Ήταν λίγο τολμηρό να πάει σε ένα μέρος γεμάτο με άτομα που μάλλον θα γνώριζε μονάχα φατσικά. Μα θα είχε τον Κέιντζιν Γιόμου μαζί του και δεν χρειαζόταν να ανησυχεί. Ίσως ήταν και μια ευκαιρία να γνωρίσει μερικούς ακόμη συμφοιτητές του. Ίσως ήταν να ευκαιρία να ανακαλύψει περισσότερα και για τον ίδιο τον φίλο του, βλέποντας πού σύχναζε και ποιούς γνλωριζε.