Rasnarry Academy

[Quest] Γκραχλ Ι- Εξερευνώντας

Άρντα Γκροντ




1305, Ορίνα, ημέρα 6η , Κυριακή.

Δύο εβδομάδες και κάτι από την επιστροφή της ομάδας Ουρίβ η Ακαδημία πάσχιζε να κολλήσει τα κομμάτια του θρυμματισμένου της ηθικού με ψαρόκολλα κακής ποιότητας. Καθηγητές και μαθητές θα περίμεναν οι δύο Θεραπεύτριες με το Άγγιγμα –την εκ νέου αποκαλυμμένη ικανότητα- να πλέουν σε πελάγη ευτυχίας. Αντ’ αυτού, η Άρυα και η Χελένα επιδίδονταν σε διπλοβάρδιες, επουλώνοντας σωματικές και ψυχικές πληγές που αρνούνταν να κλείσουν.

Στα άδυτα της βιβλιοθήκης, τα αδέρφια Γκροντ απολάμβαναν την ασφάλειά τους υπό τη ζέστη του φθινοπωρινού ήλιου και τις παχιές ακτίνες στην πλάτη τους, αναμένοντας την ανάκαμψη της Ακαδημίας. Συχνά πυκνά, η Άρντα μόρφαζε και κουνούσε αποδοκιμαστικά το κεφάλι, σκεφτόμενη τους κινδύνους που οι συμμαθητές της αντιμετώπισαν μέχρι στιγμής. Αν και λάτρευε τις εξερευνήσεις, η αμφιβολία για την ασφάλειά τους στο επερχόμενο ταξίδι είχε ήδη φωλιάσει σαν παράσιτο μέσα της. Δεν ανησυχούσε τόσο για την πιθανότητα άλλης μίας επίθεσης. Η Ξωτικιά και ο Άνθρωπος βρίσκονταν ήδη εκεί και θεωρητικά, καθάριζαν το έδαφος από πιθανούς εχθρούς. Αν εκείνη ήταν μίση φορά σαν τον αδερφό της, τότε δεν είχε να φοβάται τίποτα. Επίσης, σχεδόν όλη η Ακαδημία θα συνόδευε τους Ιστορικούς στο νησί. Είχαν μαζί τους Αλχημιστές, με επικεφαλής τον Καθηγητή Αρκάιν. Ακόμη και οι Εφευρέτες θα πήγαιναν μαζί τους, ζωσμένοι με τις τρελές χειροβομβίδες τους. Ο νους της όμως στέκονταν σε εκείνη την απειροελάχιστη πιθανότητα, γέννημα των πρόσφατων παρατηρήσεών της. Ο κόσμος άρχισε να αλλάζει. Πώς θα αντιδρούσε μία τόσο μεγάλη ομάδα σε ένα πρωτόγνωρο εχθρό; Η Άρντα πώς θα αμύνονταν χωρίς όπλο; Οι σκέψεις της διακόπηκαν από ένα χτύπημα στο ξύλινο γραφείο. Πρέπει να ήταν δυνατότερο από όσο φαντάζονταν ή εκείνη είχε απορροφηθεί τελείως στις σκέψεις της.

«Ξέρεις πόσο με ενοχλεί να με τρομάζεις.»
«Δεν αντέχω το γριέντζικο πρόσωπό σου όταν ανησυχείς, είσαι πιο γριά και από μπάμπω.»

Η Άρντα μόρφασε και πάλι, αλλά ο Γκίντεον την πρόλαβε. «Πιάσε εδώ!» Το δερματόδετο σημειωματάριο προσγειώθηκε στις ανοιχτές της παλάμες σαν κουτί με σοκολατάκια. Γρήγορα κατάλαβε ότι ήταν βαρύ και η επιθυμία για ανακάλυψη πολύτιμων στιγμών ή πληροφοριών στις σελίδες του μετατράπηκε από σπίθα σε φλόγα.

«Θησαυρός;» ο Γκίντεον την κοίταζε χαμογελώντας συνομωτικά, αλλά δεν απάντησε. Αναγκάστηκε να το εξετάσει καλύτερα. Το δέρμα του, αν και φθαρμένο, φαίνονταν καλής ποιότητας, όπως και το κορδόνι που το έκλεινε, το ίδιο και οι σελίδες, ίσα κομμένες με κοπίδι. Λιτά χαραγμένα στο εξώφυλλο, ένα μελανοδοχείο και μία σκαπάνη, διαγώνια τοποθετημένα, την κοίταζαν πλαισιωμένα από μία ασπίδα. Η Άρντα αναπήδησε και πάλι.

«Ωχ! Τίνος είναι αυτό;» ρώτησε σφίγγοντας το παχύ σημειωματάριο.
«Της θειας σου!» ήρθε θριαμβευτικά η απάντηση. Η Ιστορικός κοίταξε το δίδυμο αδερφό της βλοσυρά, αλλά δεν απάντησε. Ο Γκίντεον την πρόλαβε. «Σελίδα 57.» είπε πνίγοντας τα γέλια του, όσο η Άρντα γυρνούσε στη σελίδα που της είχε υποδείξει. Αφιέρωσε μια στιγμή να θαυμάσει το γραφικό χαρακτήρα. Συμμετρικός και συμπαγής, γράμματα απόλυτα ευθυγραμμισμένα, όπως ακριβώς είχαν κοπεί και οι σελίδες. Έφερε το σημειωματάριο στο πρόσωπό της και μύρισε τα εμποτισμένα σε γαρδένια φύλλα του με βλέμμα ευχαρίστησης. Ύστερα, το τοποθέτησε προσεκτικά στο γραφείο, διαβάζοντας τα μυστικά που είχε να της προσφέρει.

«...Δεν είναι η πρώτη φορά που τα μάτια μας είχαν την τιμή να περιπλανηθούν στις ουράνιες καμπύλες των θεϊκών αυτών αριστουργημάτων. Η εκτίμηση του Βράντελ θέλει τα περιτοίχια αυτά να ανεγέρθηκαν από τα πρώτα Ξωτικά. Οι μόνες τους ομοιότητες με την αντίπαλη Φυλή μας είναι η τεχνοτροπία του σκαλίσματος και το εξορυγμένο πέτρωμα σεληνήτη, στο οποίο αποτυπώνεται η επιγραφή. Τα σύμβολα, αν και εμφανίζουν σκόρπιες ομοιότητες με το πρώιμο Αρθεριανό αλφάβητο, φαίνεται πως εμπίπτουν σε αρχαιότερες φόρμες...»
1207, Ημερολόγιο εξερευνήσεων Θέλμα Γκροντ


Το ενθουσιασμένο βλέμμα της Άρντα συνάντησε το σπινθηροβόλο του αδερφού της. «Ουράνιες καμπύλες; Επιγραφές σε σεληνήτη; Η πρόγονός μας;»
«Θησαυρός;» ήταν η σειρά του Γκίντεον να ρωτήσει.

Τα αδέρφια έμειναν αμίλητα για λίγη ώρα, μέχρι που η Άρντα έσπασε τη σιωπή. «Σπόρε ξέρεις τι; Αυτό το ημερολόγιο δεν είναι μόνο του. Όπου υπάρχει Θέλμα, υπάρχει και...»
«Βράντελ!» ο Γκίντεον ολοκλήρωσε την πρότασή της και έτρεξε προς τα ράφια που έψαχνε λίγα λεπτά πριν.

Οι Νάνοι αναζητούσαν τα νήματα του προγόνου τους μανιασμένοι. Παρά το χαμηλό ύψος τους, οι δύο Ιστορικοί μετακίνησαν σκάλες, μετέφεραν σκαμπώ και καρέκλες, σκαρφάλωσαν στα ψηλότερα ράφια, έψαχναν ξεχνώντας κάθε μέθοδο εύρεσης βιβλίων που είχαν μάθει από τους γονείς και τους δασκάλους τους. Ώρες αργότερα, σκονισμένοι και αποκαμμωμένοι επέστρεψαν στο αναγνωστήριο με νέο θησαυρό στα χέρια. Η Άρντα σύγκρινε τα δύο ημερολόγια, παρόμοια ντυμένα και φέροντας το έμβλημα των Γκροντ στο εξώφυλλο. Έψαξαν τις σελίδες του με ευλάβεια, ρίχοντας κλεφτές ματιές στις καταχωρήσεις, γραμμένες με κάπως καλλιγραφικό χαρακτήρα. Όταν έφτασαν στη μέση, η Άρντα έβαλε το δείκτη της στο κείμενο.

«...Αυτό είναι το πρώτο μας δώρο στην Ακαδημία. Η Θέλμα κατάφερε να μεταφέρει τα μοτίβα των επιγραφών σε περγαμηνές που μας δόθηκαν από τον πρώτο Σοφό Ιστορικό που υπηρετεί την Ακαδημία. Οι επιγραφές φαίνεται πως αποτελούνται από τρεις εισαγωγικές σειρές πρωτο-Αρθεριανής γραφής, η οποία απαριθμεί την ημερολογιακή ανέγερση του περιτοιχίου σεληνήτη. Η χρονολόγηση είναι ηλιακή, παραλαγή Αναρικού, σαφέστατα πρωιμότερης εποχής. Υποψιάζομαι πώς αυτή είναι και η μήτρα για την απόπειρα μέτρησης του χρόνου, από το Βασιλιά Άναρ. Τα σκαλίσματα κλείνουν με προστατευτικά ξόρκια, πιθανότατα ως προς το περιεχόμενο της μεσαίας γραμμής, που αποτελεί και το πιο παράξενο εύρημα. Η επιγραφή της φανερώνεται μόνο κατά το μεσουράνημα Σελήνης 2/4 στη γέμιση ή τη χάση και περιλαμβάνει μία σειρά συμβόλων άγνωστης γραφής, τύπου πρώιμης Αρθεριανής. Μετά από εξέταση, καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι τα ιδεογράμματα σχηματίζουν μία, δύο ή τρεις λέξεις, η σημασία των οποίων μας διαφεύγει...»
Βράντελ Γκροντ, Ημερολόγιο ευρημάτων ΧIV


Τα αδέρφια βυθίστηκαν και πάλι στη σιωπή, διαβάζοντας τα άπειρα ερωτήματα που σχηματίζονταν στα μάτια τους. Πρώτη, η Άρντα βρήκε τη δύναμη να ψιθυρίσει: «Πού είναι η περγαμηνή;»
« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος 23, 2021, 04:30:03 μμ by Σολ Οτίγιε »


Χελένα Μεκάμι

  • Θεραπευτής
  • Starlight Poster
  • Βαλησινος - Ε' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
    Φυλή των Βαλησίνων One year Anniversary Ολοκλήρωση του Quest, Η Θεραπεία Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Ολοκλήρωση του Event, Η Γιορτή του Κόκκινου Φεγγαριού Θεραπευτής
Στο διάδρομο αντηχούσαν κουρασμένα συρσίματα, πόδια έτοιμα να εγκαταλείψουν την προσπάθεια τους. Ο συρμός πλησίασε τη βιβλιοθήκη. Πνιχτά επιφωνήματα, μπλεγμένα με ήχους ξεφυλλίσματος και γδούπους τόμων που νευρικά αποθέτονταν σε ξύλινα τραπέζια, διέφευγαν που και που. Ησυχία στο μεσοδιάστημα.

Η Χελένα κοντοσταθηκε στην είσοδο της βιβλιοθήκης. Έσπρωξε ελαφρά την πόρτα, καθώς είπε να ρίξει μια ματιά. Στο χώρο επικρατούσε φαινομενικά ησυχία. Ένα βιβλίο πέρασε ξυστά από τη μύτη της και πέταξε με μεγάλη ταχύτητα προς την αντίθετη κατεύθυνση. Περίμενε να ακούσει το γδούπο του σαστισμένη. Αντί για αυτό, στα αυτιά της έφτασε ήχος γραπώματος.

Έστρεψε φοβισμένα το βλέμμα της προς τη μεριά που υποτίθεται ότι θα προσγειώνονταν το βιβλίο. Αντίκρυσε το Γκίντεον να το κρατά σαν πούπουλο, γνεφοντας αρνητικά όταν είδε τον τίτλο.  Γύρω του, στοιβαγμένοι χάρτες, εικονογραφήσεις και τόμοι έφτιαχναν χάρτινα πυργάκια στα ξύλινα αναγνωστήρια.

Κάτι ακόμη εκσφενδονίστηκε προς το Γκίντεον κι εκείνος το άρπαξε στον αέρα. Έμοιαζε με δεματάκι, όμορφα τυλιγμένο, δεμένο με σπάγκο. Φαινόταν παλιό, εύθραυστο. Η Χελένα κράτησε την ανάσα της, βλέποντας τον να το ανοίγει με τεράστια άνεση, αγχωμενη μήπως το χαλάσει.

"Τι κάνετε;;;" Ρώτησε και έβγαλε τους δίδυμους Ιστορικούς από τον κόσμο τους.


Φέργκαλ Ρουλακούς

Ο Φέργκαλ είχε καταχωνιαστεί σε εκείνη την πλευρά της βιβλιοθήκης γιατί αποτελούσε το πιο ήρεμο μέρος που θα μπορούσε κανείς να μελετήσει. Οι πορτακλί ηλιαχτίδες που εισέβαλαν κάθε απόγευμα απ' τα μεγάλα παράθυρα ζωγραφίζοντας σκιές στα χαλιά της αίθουσας δεν μπορούσαν παρά να τον κάνουν να χαμογελά μειλίχια.

Μελετούσε, ως συνήθως, τα δανεικά βιβλία περί θεραπειών και θεραπευτικής μαγείας. Είχε επενδύσει σχεδόν αποκλειστικά στην μελέτη της Θεραπευτικής Μαγείας και είχε αμελήσει τους άλλους τομείς. Ακόμη, δεν καταλάβαινε τον Αιθέρα όπως θα ήθελε. Ήταν θέμα χρόνου, ενασχόλησης και εμπειρίας να γίνει καλύτερος σε όλα, μα τώρα ειδικά τον ενοχλούσε. Επειδή ήταν απών. Στην προηγούμενη εξόρμηση, που οι συμφοιτητές του επέστρεψαν χτυπημένοι, δεν είχε ακολουθήσει. Δεν ήταν εκεί. Δεν γιάτρεψε κανέναν στο πεδίο της μάχης. Πώς θα ήταν θεραπευτής, αν δεν γυρνούσε κανείς ζωντανός;

Ένα ιπτάμενο βιβλίο στον διπλανό διάδρομο τράβηξε την προσοχή του. Πίσω ακολουθούσε μια απ' τη δικιά του Φατρία. Δεν είχαν ανταλλάξει πολλές κουβέντες, μα η φυσιογνωμία της ήταν γνωστή. Χέλενα; μουρμούρισε στον εαυτό του προσπθώντας να μαντέψει το όνομα. Άκουσε συζητήσει και αποφάσισε να σηκωθεί και να κάτσει κοντά τους, στο διπλανό τραπέζι. Ήθελε να βοηθήσει, άσχετα με το τι προσπαθούσαν να κάνουν. Δεν θα το ζητούσε όμως. Ήξερε πως μπορούσε να είναι χρήσιμος. Ήξερε πως έπρεπε να κάνει κι αυτός κάτι. ΄Τον βάραινε όμως που δεν είχε συμμετάσχει στα προηγούμενα. Από όσα σκόρπια είχε ακούσει, τα πράγματα δεν είχαν πάει καλά. Έπρεπε να μπλεχτεί, ακόμη και αν αυτές οι πληγές δεν είχαν καλά-καλά επουλωθεί; Κάρφωσε το βλέμμα τους στους δυο ιστορικούς και τη θεραπεύτρια, περιμένοντας να κρυφακούσει την έκβαση της κουβέντας.


Λύριεν Μαρκιέλ

Η Λύριεν λάτρευε τα βιβλία.Ίσως να ήταν οικογενειακό τους.Το πρώτο πράγμα που έκανε όταν έπιανε ένα βιβλίο,ήταν να το ξεφυλλίσει αργά και να το μυρίσει!Της άρεσε η μυρωδιά του παλιού φθαρμένου φύλλου.Προσπαθούσε κάθε μέρα να διαβάζει κάτι.Οτιδήποτε.

Η ημέρα της είχε ξεκινήσει στραβά.Είχε πέσει πάλι από την αιώρα της και την πονούσε το γόνατό της.
Ήταν καθημερινό φαινόμενο πλέον να πέφτει στον ύπνο της.Αυτό σήμαινε ότι έκανε ανήσυχο ύπνο και δεν μπορούσε να καταλάβει το γιατί.Σίγουρα υποσυνείδητα,είχε στο μυαλό της τα τελευταία γεγονότα.Έβλεπε με ανησυχία τους μαθητές της να μην μπορούν να προσηλωθουν στα μαθήματα.Και αυτό το βλέμμα που είχαν όλοι...Πόνο.Αυτό έβλεπε στα μάτια τους.

Όταν τελείωσε το γεύμα της,ψάρι ψητό τυλιγμένο με φύκια,ξεκίνησε για τη βιβλιοθήκη.Μπαίνοντας μέσα,ανοιγοκλεισε τα μάτια για να συνηθίσουν τη διαφορά φωτός και κατευθύνθηκε προς τον πρώτο διάδρομο αριστερά.Κάπου εκεί είχε βρει την προηγούμενη φορά βιβλία που να αφορούν Χημικούς Προστάτες.Αλλά δεν είχε ανακαλύψει κάποια συνταγή ακόμα.Έπρεπε όμως.Με τόσες στενάχωρες πληροφορίες που εφταναν στα αυτιά της σε σχέση με την φυλή της,είχε έρθει ο καιρός ,που επιβαλλόταν πλέον να φτιάξει Προστάτη.

Με την άκρη του ματιού της,έπιασε κίνηση.
Και άκουσε κάποια να λέει "τί κάνετε?"
Ήταν η μαθήτρια της, η Χελένα.Και της φάνηκε οτι κάποιον μάλωνε.
"Χελένα,τι έγινε?" ρώτησε χαμηλόφωνα η καθηγήτρια Λύριεν.Και πριν πάρει απάντηση ,είδε τον Γκίντεον και την Άρντα περιστοιχισμενους από βιβλία και χάρτες .Ήξερε ότι κάτι ετοίμαζαν.
"Καλησπέρα σας.Τί ψάχνετε με τόσο πάθος?Κάνετε αρκετό θόρυβο και δεν επιτρέπεται.Ιστορικοί είσαστε!Ξέρετε καλύτερα από εμένα τους κανόνες της Βιβλιοθήκης!Λίγο πιο ησυχα παρακαλώ.Πώς να διαβάσει κάποιος εδώ μέσα!" τους επέπληξε η Λύριεν ,δειχνοντας με το βλέμμα της τον καινούριο μαθητή που καθόταν παραδίπλα και φαινόταν ότι όντως δεν διάβαζε τα δικά του βιβλία με τοση φασαρία που έκαναν τα διδυμα.


Άρντα Γκροντ

«Δε μας κάνει» αποφάσισε ο Γκίντεον και συνέχισε να κλείνει το δεματάκι σαν να μη συνέβη τίποτα. Το πέταξε πίσω στην Άρντα και όταν εκείνη το τοποθέτησε και πάλι στη θέση του, γύρισε προς τη Χελένα.

«Αγαπητή μου ανασκαλεύουμε την Ιστορία. Τι άλλο θα μπορούσαμε εμείς -οι ταπεινοί Ιστορικοί- να κάνουμε;»  τη ρώτησε με μία δόση χιούμορ.

«Κόψτε λίγο τις φλυαρίες και πάμε δυναμικά με την πρασινόμαλλη.» ακούστηκε η φωνή της Άρντα πίσω από ένα ράφι. «Πάρε τα σκουλαρίκια σου κι έλα. Μπες μέσα σε ράφι κι ότι βρεις να μοιάζει με περγαμηνή φέρε να το ρίξουμε μια ματιά.»

Η Άρντα μετακινήθηκε στο διπλανό διάδρομο. Έξυσε απαλά τη μύτη της. Ήταν ο σωστός διάδρομος, αλλά έπρεπε να σιγουρευτεί. Μισόκλειστα μάτια διερευνούσαν τίτλους και αριθμούς σε συνεχή ακολουθία. Κλάδος: Ιστορικές Μελέτες. Συγγραφείς: Α έως Γ, τίποτα. Ράφι δεύτερο από το τέλος, Συγγραφείς: Κα- έως Κιν- , περγαμηνή καμία. Τι έψαχνε λάθος;

Στην άκρη της μακριάς βιβλιοθήκης, το φως διαθλάστηκε από κάτι διάφανο και η ακτίνα που ακολούθησε άλλη πορεία από την προκαθορισμένη, έφεξε στο μάτι της, στερώντας την όρασή της στιγμιαία. «Ποιος;» αναρωτήθηκε καθώς αντίκρυζε το μαθητή με τα γυαλιά να την παρακολουθεί.

Δεν πρόλαβε να του απευθύνει το λόγο όμως. Έπεσαν βροχή οι επιπλήξεις από μία φωνή που αναγνώριζε ότι ήταν η Καθηγήτρια Μαρκιέλ. Σαφώς και έκαναν φασαρία, δεν αμφισβητούσε κανείς την κατάσταση. Μέσα απ’ το θόρυβο όμως, πάσχιζαν να ανασύρουν σημαντικά ευρήματα, ακριβώς όπως τους είχαν μάθει οι γονείς τους και στις άπειρες αρχαιολογικές έρευνες που τους είχαν πάρει μαζί. Βέβαια, η Καθηγήτρια δεν όφειλε να το γνωρίζει και χχμμμ, είχε λίγο δίκιο. Η Άρντα γύρισε προς το μέρος της σοβαρή και επεξηγηματική, καθώς έτρεφε μεγάλο σεβασμό προς όλους τους Καθηγητές, πιστεύοντας ότι όλοι είχαν να προσφέρουν σημαντικές ψηφίδες γνώσης, σε αυτό το δημιούργημα που ονομάζονταν Ακαδημία.

«Καθηγήτρια Μαρκιέλ, έχετε τη συγγνώμη μας. Επιτρέψτε μου.» από το σακίδιό της έβγαλε το ημερολόγιο του προγόνου της και ιδρυτικό μέλος της Ακαδημίας, Βράντελ Γκροντ, ο οποίος, μαζί με τη δίδυμη αδερφή του, Θέλμα, είχαν κάνει πολλές ανακαλύψεις στα χρόνια της δράσης τους. Άνοιξε το ημερολόγιο στη σελίδα που περιέγραφε το περιτοίχιο σεληνήτη και την άφησε να ρίξει μια ματιά.

«Αυτή είναι η πηγή της φασαρίας μας κυρία Καθηγήτρια. Δεν ξέρουμε τι είναι, αυτό ψάχνουμε, την απεικόνισή του σε περγαμηνή. Αυτό διψάμε να μελετήσουμε. Τι γλώσσα είναι;»

Ο Γκίντεον είχε ήδη αφήσει τα δικά του βιβλία στο γραφείο. Πήρε το λόγο πλησιάζοντας την Καθηγήτρια Μαρκιέλ.

«Κυρία Καθηγήτρια ξέρω ότι αγαπάτε τη γνώση όσο εμείς, σας έχω δει πολλές φορές στη βιβλιοθήκη. Γνωρίζω την τρυφερή σας συμπεριφορά προς τα βιβλία και είμαι σίγουρος ότι έχετε κοφτερό μάτι. Θα θέλατε μήπως να μας συντροφέψετε σε αυτό το ταξίδι;» ύστερα γύρισε προς το Φέργκαλ που τους παρακολουθούσε από κάπου κοντά. «Κι εσύ φίλε μου, δε σε ξέρω καλά, αλλά είσαι ευπρόσδεκτος να δοκιμάσεις να βρεις την περγαμηνή μαζί μας.»

Η Άρντα ολοκλήρωσε τις προτάσεις του αδερφού της. «Στο τέλος της ημέρας θα επισκεφτούμε τον Καθηγητή Νάντριελ με όσα βρούμε εδώ, είναι κομμάτι της εργασίας μας. Είστε όλοι ευπρόσδεκτοι να συμμετέχετε.»

Οι δύο Νάνοι χαμογέλασαν ένθερμα. Πρώτη συνέχισε την αναζήτηση η Χελένα, η οποία τους γνώριζε από την καλή και από την ανάποδη, ενώ την ακολούθησε ο Γκίντεον και τέλος η Άρντα, πιάνοντας ο καθένας από ένα διάδρομο.

«Τομείς Ιστορίας ή Αρχαιολογίας.» πρόσθεσε η Άρντα, για όποιον ήθελε να βοηθήσει.


Ελντιν

  • Επισκέπτης
Ο Ελντιν σπανίως επισκεπτόταν την βιβλιοθήκη της Ακαδημίας κκαθώς τα βιβλία που είχε στη κατοχή του Ήταν αρκετά ώστε να του προσφέρουν την κατάλληλη βοήθεια. Παρολαυτα, Δεν θα έκανε κακό να δοκιμάσει κάποιους διαφορετικούς τόμους από συναδέρφους Αλχημιστες του παρελθόντος. Για τον δικό του σκοπό χρειαζόταν κάθε μέσο βοήθειας και Δεν θα απαρνιοταν Φυσικά τους θησαυρούς της Ρασναρρυ. Μόνο Ένας αμυαλος  θα τολμουσε κάτι τέτοιο. Εκείνο το βράδυ, λοιπόν, προμηθευμενος με τσάι και τις σημειώσεις του, εγκαταστάθηκε στον διάδρομο με τους τόμους αλχημείας της πρώτης περιόδου. Θα ξεκινούσε από την αρχή. Θρύλοι, μύθοι, ιστορία. Και για ότι έλειπε είχε τα δικά του βιβλία για συμπλήρωμα: τις απαγορευμένες τέχνες και τις ξεχασμένες γητειες. Τέντωσε λοιπόν το κορμί του και ξεκίνησε την μελέτη με το κερί πλάι του να καίει και την φλόγα να τρεμοσβηνει ανά τακτά διαστήματα.

Οι ώρες περνούσαν...

Κάποια στιγμή ξημέρωσε μα συνέχισε τη μελέτη του. Είχε πια μεταφερθεί στον διάδρομο της Ιστορίας. Η μεγαλύτερη δυσκολία βρισκόταν εκεί. Ανάμεσα σε τόσες ιστορικές αναδρομές έπρεπε κάπως να απομονώσει τα γεγονότα που σχετίζονταν με τη φατρια του. Ίσως έτσι να έβρισκε πληροφορίες για την σχολή στην Ελραμιν. Αλλά και πάλι, μπορεί να το είχαν διαγράψει από τα χρονικά. Πήρε μια γουλιά από το ρόφημα. Η παγωμένη σταγόνα που πότισε τα χείλη του τον ανατρίχιασε και τότε συνειδητοποίησε πόσο χρόνο ξόδεψε εκεί μέσα. Έτριψε το πρόσωπο του και Ο Ελντιν ετοιμάστηκε να βυθιστεί περισσότερο στην μελέτη όταν φασαρία, συνομιλίες του απέσπασαν τη προσοχή. Κατάφερε να αναγνωρίσει μερικές από τις φωνές εκείνες μα παρεμεινε στη θέση του.

«Αρχαιολογία» απάντησε στο ερώτημα της δεσποινίς Γκροντ. «Ο,τι δεν βρίσκεις στο τώρα σίγουρα θα υπάρχει στο παρελθόν. Και αν μιλάμε για κάτι τόσο σπάνιο όσο το κάνεις να ακούγεται» έκλεισε τον τόμο που κρατούσε, σηκώθηκε και πλησίασε την μικρή σύναξη των Γκροντ. Χαμογέλασε «Θα έλεγα να πας πιο πίσω από ποτε» της έκλεισε το μάτι με ένα μικρό νεύμα στο πιο πίσω κομμάτι της Βιβλιοθήκης.


Λύριεν Μαρκιέλ

Η Λύριεν άκουσε τους μαθητές με προσοχή.Την είχαν κερδίσει άλλωστε με την ειλικρινή συγγνώμη τους για τη φασαρία που είχαν δημιουργήσει.
Ειχε στα χέρια της το δερματοδετο Ημερολόγιο με το οικοσημο της οικογένειας Γκροντ.
"Ναι θα σας βοηθήσω,αλλά δεν έχω ιδέα τι γλώσσα είναι αυτή Γκιντεον." είπε σιγά...
Οι μαθητές ξεχύθηκαν στους διαδρόμους που ήξεραν.Εκεί που πηγαίνουν πάντα.Η Λύριεν είχε άλλη άποψη.Είχε μάθει από τη μητέρα της που έψαχνε πάντα σπάνια βιβλία και περγαμηνές,να μην κοιτάει στα αυτονόητα σημεία.Να ψάχνει τις λεπτομέρειες και να ξαναδιαβάζει τα στοιχεία που έχει.Ήταν ένας γρίφος που έπρεπε να λυθεί.
"Που θα μπορούσε να είναι η περγαμηνή?" αναρωτήθηκε...

Υπήρχε ένας σκοτεινός διάδρομος,που δεν επισκεπτόταν κανένας.Τα βιβλία και οι περγαμηνές ήταν στο πάτωμα και δεν υπήρχαν πουθενά ταμπέλες.Το μυαλό της Λύριεν πήγε κατευθείαν εκεί."Ίσως κανείς να μην έχει ανοίξει αυτόν τον πάπυρο εδώ και πολλά χρόνια.Ίσως να είναι απλά στο πάτωμα." σκέφτηκε και κατευθύνθηκε προς το βάθος της βιβλιοθήκης.

Η σκόνη την έκανε να φταρνιζεται.Τα χέρια της είχαν γεμίσει από σκονη,επίσης.Δεν γινόταν να ψάχνει με αυτόν τον τρόπο.Πήρε λοιπόν ένα καρεκλάκι και το ανέβασε επάνω στο κεντρικό τραπέζι.Άναψε κεριά γιατί είχε περάσει η ώρα και έκατσε εκεί ψηλά στην καρέκλα.

Το μάτι της,ήξερε τί έψαχνε.Μια θήκη παπυρου,που να είναι από το ίδιο δέρμα με το εξώφυλλο του βιβλίου.Αυτό πρέπει να ήταν το κλειδί.

Την έπιασε ταχυπαλμία."Ναι,φαίνεται ίδιο!!!Δεν φτάνω να το πιάσω...αλλά ναι,είναι τόσο περιποιημένο αυτό το δέρμα,που δεν μπορεί,είναι ίδια ποιότητα!!!" σκεφτόταν πυρετωδώς μόλις είδε σε ένα ψηλό ράφι μια θήκη που πληρούσε τις απαιτήσεις της.

Εκείνη την ώρα,έστριψε προς τον διάδρομο της , η Αρντα."Αρντα τρέχα!!!Έλα σου λεω γρήγορα!!!" ούρλιαξε η Λύριεν ,χωρίς να σκεφτεί ότι πρέπει να κάνει ησυχία..."Είναι το ίδιο δέρμα και φαίνεται ένα μικρό κομμάτι από μια σκαπάνη.Κοίτα!!!"


Γκλίριον Νάντριελ

  • Καθηγητής
  • Rising Star Poster
  • Ξωτικό - Ιστορικός
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
    Φυλή των Ξωτικών One year Anniversary Ζευγάρι του Μήνα, Φεβρουάριος 2020 Η Πένα του Μήνα, Δεκέμβριος 2019 Το Θέμα του Μήνα, Νοέμβριος 2019 Ολοκλήρωση του Quest, Η Θεραπεία
Είχε συνηθίσει τις φωνές της Άρντα μέσα στη βιβλιοθήκη, οπότε δεν έδωσε σημασία στην αναστάτωση που προκαλούσε το δίδυμο των νάνων. Μετά το Ουρίβ η ενέργειά του έχασκε και βρισκόταν όλο και συχνότερα στη βιβλιοθήκη, ψάχνοντας για απαντήσεις και λύτρωση. Στους βαθείς διαδρόμους, στο βάθος της βιβλιοθήκης, εκεί όπου οι τόμοι απαιτούσαν υψηλές δεξιότητες, χανόταν συνεχώς από τα βλέμματα μαθητών και συναδέλφων. Η κακόκεφη τάση του, τον οδήγησε σε σκοτεινά αλκοολικά μονοπάτια, ενώ οι κακές σκέψεις και οι συνεχείς εφιάλτες δεν τον άφηναν σε ησυχία για μέρες ολόκληρες. Ξεκίνησε να περιπλανιέται, επέστρεψε στην παλαίστρα, χανόταν στα βάθη της φύσης και στη γαλήνη της απομόνωσης.

Μέσα του ένιωθε όμως ότι, η ένταση και οι περιπέτειες σύντομα θα επέστρεφαν. Έπρεπε να είναι έτοιμος αυτή τη φορά. Δεν θα επέτρεπε στον εαυτό ξανά τα ίδια λάθη, ξανά τον ίδιο πόνο, ξανά το ίδιο δηλητήριο. Γιαυτό χανόταν στο γνώριμο λιμάνι του, στη βιβλιοθήκη, με τις ώρες, μελετώντας, ψάχνοντας να βρει απαντήσεις, γνώσεις, πληροφορίες, οτιδήποτε για να ξεφύγει από τη μέγγενη στην οποία είχε περιέλθει.

Η ανακατοσούρα τον έβγαλε από τις σκέψεις του και κινήθηκε προς το μέρος των υπολοίπων για να δει ιδίοις όμμασι τι συνέβαινε...


Άρντα Γκροντ

"Τρέξτε!"  Γρύλισε χαμηλόφωνα στον αγαπημένο της Καθηγητή περνώντας δίπλα του με πρωτοφανή ταχύτητα.

Το κάλεσμα της Λύριεν έφερνε αναμνήσεις από τα παιδικά της χρόνια. Η Άρντα και ο Γκίντεον δεν έμειναν ποτέ με τους παππούδες όσο οι γονείς τους αναζητούσαν στοιχεία χαμένης γνώσης στην Ήπειρο. Η οικογένεια ταξίδευε πάντα μαζί, ενωμένοι σαν μια γροθιά. Τα παιδιά συνήθιζαν να παίζουν με τον παλιό Προστάτη του πατέρα τους ή έκαναν τα μαθήματα τους κάτω από το μουσαμά, προστατευμένα από τον ήλιο. Κάθε φορά που τους καλούσαν, παράβγαιναν για την πρωτιά. Μεταξύ τους είχαν αναπτύξει το μύθο ότι όποιος δει ένα αρχαιολογικό εύρημα πρώτος θα είναι και τυχερός.

Ο Γκίντεον εκμεταλλεύτηκε τη στιγμή, φτάνοντας πρώτος στη Λύριεν και έκανε να ανεβεί το ράφι. Εκεί τον περίμενε μια έκπληξη. Η Χελένα τους είχε ήδη προφτάσει και τύλιγε τα δάχτυλα της προσεκτικά γύρω από τη θήκη. Η Άρντα χαμογέλασε πονηρά, καθώς ήξερε ότι η Βαλησίνη φυλούσε τη νίκη για εκείνη. Άπλωσε μόνο την παλάμη της και η θήκη προσγειώθηκε απαλά στα μικρά της χέρια.

"Βέβηλη!" Ψιθύρισε αστειευόμενος ο Γκίντεον και περίμενε με ανυπομονησία να ξεδιπλωθεί η γνώση μπροστά του.

Για την Άρντα το παιχνίδι είχε τελειώσει και τη θέση του πήρε η ιερή στιγμή της ανακάλυψης. Αφαίρεσε το κάλυμμα της θήκης με τρυφερές κινήσεις, σαν να κρατούσε στα χέρια της μωρό. Τη γύρισε προσεκτικά, αποθέτοντας την αιωνόβια περγαμηνή απαλά στα νανισια χεράκια. Περίμενε μια στιγμή να μαζευτούν όλοι γύρω της και ύστερα την ξεδίπλωσε με ευλάβεια.

Μάτια διάπλατα ανοιχτά από τη θεϊκότητα και την ομορφιά έμειναν να ατενίζουν το λεπτομερεστατο και περίτεχνο σχέδιο.

"Δες πόσο αληθινά σχεδίαζε." Παρατήρησε ο Γκίντεον, φανερά συγκινημένος από την περγαμηνή της πρώτης Ιστορικού.

Το περιτοιχιο απεικονίζονταν όπως ακριβώς περιγράφονταν στα ημερολόγια τους. Ένα τέταρτο του κύκλου, περιφερειακά στολισμένο με την Αρχαία γλώσσα των Ξωτικών. Τα αδέρφια απορροφήθηκαν όμως από τα ιδεογράμματα στο κέντρο της στήλης. Απορροφήθηκαν τόσο πολύ που δεν πρόσεξαν το κομματάκι χαρτιού που γλίστρησε από τη θήκη και προσγειώθηκε αθόρυβα στο πάτωμα.


Γκλίριον Νάντριελ

  • Καθηγητής
  • Rising Star Poster
  • Ξωτικό - Ιστορικός
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
    Φυλή των Ξωτικών One year Anniversary Ζευγάρι του Μήνα, Φεβρουάριος 2020 Η Πένα του Μήνα, Δεκέμβριος 2019 Το Θέμα του Μήνα, Νοέμβριος 2019 Ολοκλήρωση του Quest, Η Θεραπεία
Άνοιξε το βήμα του και έφτασε γοργά στο σημείο που ήταν όλοι μαζεμένοι. Το απόκομμα πάνω στο πάτωμα του τράβηξε το ενδιαφέρον και όσο οι υπόλοιποι απολάμβαναν το εύρημα, εκείνος έσκυψε και πήρε στα χέρια του το μικρό, διπλωμένο κομμάτι χαρτί και έμεινε για λίγο αποσβολωμένος.

Si vos es vultus pro aliquis qui responsa
Idque quo tendit antrum
quamquam et facient ea
experimentum vestri capiam
viribus atrox antiquis
toto terrarum orbe illic congregatis sapientiam huius insulae exercituum
sed substanfiam tenuem et verum est
Columnæ autem in
in quo artificiati est in mundo huius temporis


Αν είσαι από εκείνους που ψάχνουν απαντήσεις
πάρε το μονοπάτι που οδηγεί στην σπηλιά
μα να προσέχεις
γιατί θα δοκιμαστείς
από δυνάμεις αρχαίες και τρομερές
αυτό το νησί φιλοξενεί τη σοφία του κόσμου μαζεμένη
όμως πρέπει να είσαι αβρός και αληθινός
προκειμένου να περάσεις τους πυλώνες
πάνω στους οποίους βασίζεται ο σύγχρονος κόσμος


Η ανάσα του κόπηκε και εκείνος δίπλωσε το χαρτί και το έβαλε στην τσέπη του. Χαμογέλασε στους υπόλοιπους και γύρισε στην Άρντα.

"Μόνο εσύ και μό΄νο, αν με ψάξετε να ξέρεις ότι θα είμαι πίσω στον τομέα των απορρήτων."

Έβγαλε ένα κομμάτι χαρτί, με ένα μήνυμα στη γλώσσα των ξωτικών.

"Με αυτό το μήνυμα μπορείς να περάσεις για να με ψάξεις, μόνο αν με χρειαστείς. Σε εμπιστεύομαι ότι δεν θα το σπαταλήσεις για κάποιον ανόητο λόγο. Ίσως βρήκα ένα κλειδί που προορίζεται αποκλειστικά για εμάς, τη φατρία μας και το χρέος μας στον κόσμο."

"Σε αφ΄ήνω, τώρα, για αυτό που έρχεται θα χρειαστείς έναν πολεμιστή, ο Βαλησίνος πειρατής είναι ιδανικός δεν έχει προσωπικές σχέσεις για να επηρεαστεί και έχει δει αρκετό αίμα και σκοτάδι. Βρες τον και αυτόν αν μπορείς. Κράτα ότι σου είπα για σένα. Ούτε στον αδερφό σου. Πάω να ψάξω το επόμενο βήμα μας.


Άρντα Γκροντ

Ποια τιμή μπορούσε να ξεπεράσει εκείνη της εμπιστοσύνης που μπορούσε να δείξει ο Μέντορας; Εμπνευσμένη και πανευτυχής, η Άρντα έγνεψε, παίρνοντας όρκο να μη μιλήσει σε κανέναν. Τα μάτια της έπεσαν διστακτικά στο Γκίντεον κι εκείνος την κοίταξε μονάχα μια στιγμή πριν στρέψει την προσοχή του στα νεοανακαλυμμένα ιδεογράμματα. Ο ενθουσιασμός εξατμίστηκε σε μία στιγμή.

«Δες εδώ. Τι σου θυμίζει;» τη ρώτησε, το πρώτο σύμβολο μια σπείρα εγγεγραμμένη σε σταυρό.

Η Άρντα το σκέφτηκε σοβαρά πριν απαντήσει, αλλά η απάντηση δεν έρχονταν, γιατί η καρδιά της είχε διχαστεί. Μπροστά της αναδύθηκαν δύο επιλογές, Ακαδημία και Οικογένεια, δύο θεσμοί βασισμένοι στην εμπιστοσύνη και την εχεμύθεια. Πόση από τη γνώση της Ακαδημίας έπρεπε να κρατήσει για τον εαυτό της και πόση θα μπορούσε να μεταφέρει στην οικογένειά της, τους Γροντ. Οι περισσότεροι ήταν μελετητές, βαδίζοντας σε μονοπάτια που συχνά διασταυρώνονταν. Σε κάθε διασταύρωση και μία συνεργασία, σε κάθε συνεργασία και μία μεγάλη ανακάλυψη. Οι Νάνοι Γκροντ δε διέθεταν τόση δύναμη τυχαία. Η τωρινή τους θέση ήταν αποτέλεσμα έρευνας αιώνων, θέτοντας τις βάσεις για τους απογόνους τους και συχνά, για όλη την Ήπειρο, όπως ακριβώς έπραξαν οι επίσης δίδυμοι ιστορικοί Θέλμα και Βράντελ Γκροντ. Στα χέρια τους κρατούσαν τα ερευνητικά τους ημερολόγια.

Έριξε άλλη μια ματιά στην παλιά περγαμηνή και στο σύμβολο που απεικονίζονταν. Η ιδέα ότι το σύνθετο ιδεόγραμμα αποτέλεσε μήτρα για πολλά οικόσημα, όπως αυτό των Ασάχι και της σπείρας, μεγάλωνε με κάθε δευτερόλεπτο μέσα της. Κι εκείνος ο σταυρός... Θα μάντευε ότι αντιπροσωπεύει τις τέσσερις κατευθύνσεις.

«Γκίντεον...» έκανε να ρωτήσει και το δίλημμα επανήλθε. Ακαδημία ή Οικογένεια; Οι δίδυμοι πρόγονοί της φύλαξαν τη γνώση των περιτοιχίων στην Ακαδημία, όπου μπορούσε να παραμείνει ασφαλής. Κατανοούσε απόλυτα ότι μία τόσο κρίσιμη και ανερμήνευτη γνώση δε θα μπορούσε να μεταφερθεί στη Μητριάρχη. Ίσως να ήταν σοφό η Άρντα να κινηθεί με τον ίδιο τρόπο, διαφυλάσσοντας την ακεραιότητα των μυστικών της Ακαδημίας και τη σταθερότητα της οικογένειάς της... τη γνώση όμως, τη διαφύλαξαν μαζί. «...ο σταυρός»

«Θα μπορούσαν να είναι οι τέσσερις κατευθύνσεις.»

Σφάλισε τα μάτια φανερά ταραγμένη, ξεφύσηξε βαριά. «Περιμένουμε ένα μήνυμα από την ξυλά- την Καθηγήτρια Άτρας για να ξεκινήσουμε. Θα το περιμένω στην αυλή.»

Τύλικξε και πάλι προσεκτικά την περγαμηνή, ασφαλίζοντάς την στη θήκη της και βγήκε στο προαύλιο με τους υπόλοιπους συμμαθητές. Σιγμιαία έπιασε τις μορφές της Κέννα, του Όλυξ, της Άρυα και άλλων. Ο Ούμπρο ξεχώριζε στο πλήθος. Η Άρντα τον πλησίασε αποφασιστικά, υψώνοντας το δείκτη της προς το μέρος του.

«Εσύ! Ψηλέ! Έλα εδώ!»

Τη φράση της διέκοψε ένα ιδιαίτερα γνώριμο κρώξιμο. Έστρεψε τα μάτια της αιφνιδιασμένη προς τον ουρανό. Αυτό που φαίνονταν σαν μαύρη κηλίδα μεγάλωνε επικίνδυνα. Το ιπτάμενο σώμα πλησίαζε την Ακαδημία με ξέφρενη ταχύτητα, σκίζοντας τον αέρα. Δε χρειάστηκε να πλησιάσει πολύ ακόμη για να συνειδητοποιήσει το τέρας που έρχονταν κατά πάνω της.

«Ω να μου χαθείς για Ξωτικό!» πρόλαβε να ξεστομήσει τρομοκρατημένη, καθώς το ιπτάμενο σώμα έπαιρνε μορφή. Το τεράστιο γεράκι έφτασε την αυλή της Ακαδημίας σαν βολίδα και ετοιμάστηκε για βουτιά. Υψώθηκε κατακόρυφα. Έτσι όπως έφτασε στο ζενίθ της κίνησής του, άλλαξε απότομα πορεία και βούτηξε με όλη του τη δύναμη.

«Τάρι! Καλυφθείτε!» φώναξε και έτρεξε να κρυφτεί.


Ούμπρo Μέρμαν

«Εσύ! Ψηλέ! Έλα εδώ!» Μία διαπεραστική φωνή τον καλούσε από την είσοδο της Βιβλιοθήκης, ήταν η Άρντα, ο μικρός, ακούραστος σίφουνας των ιστορικών. Έκανε να κινηθεί προς το μέρος της, όμως το πρόσωπό της γρήγορα σκοτείνιασε καθώς το κρώξιμο του ιπτάμενου κτήνους σκίασε κάθε άλλον ήχο.

«Τάρι! Καλυφθείτε!»

Έτρεξε προς το μέρος της και χώθηκαν στα χαμηλά υπόστεγα της νότιας εισόδου της βιβλιοθήκης, ενώ οι υπόλοιποι μαθητές έτρεξαν πίσω από δέντρα ή οτιδήποτε τριγύρω παρείχε κάλυψη. Το πελώριο γεράκι, έκανε μία τρομερ΄΄α γρήγορη βουτιά και τελευταία στιγμή πριν προσκρούσει στο έδαφος, άνοιξε τα φτερά του, φρέναρε την πορεία του και απαλά ακούμπησε τα πόδια του στη γη.

Τρομακτικό, αγέροχο, ένας μέγας θηρευτής των αιθέρων. Κοίταξε την Άρντα. "Δεν νομίζω πως βρίσκεται τυχαία ε΄δω, αν ερχόταν με απειλητικές διαθέσεις, κάποιον θα κλαίγαμε ήδη..."


Χελένα Μεκάμι

  • Θεραπευτής
  • Starlight Poster
  • Βαλησινος - Ε' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ

  • Badges: (View All)
    Φυλή των Βαλησίνων One year Anniversary Ολοκλήρωση του Quest, Η Θεραπεία Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Ολοκλήρωση του Event, Η Γιορτή του Κόκκινου Φεγγαριού Θεραπευτής
Ίσα που πρόλαβε να βουτήξει στο έδαφος, πριν το γεράκι τους αρπάξει με τα νύχια του. Ευτυχώς ήταν εκεί ο Ούμπρο για να τους προστατεύσει. Τον ακολούθησε σέρνοντας και επέστρεψαν προς τη βιβλιοθήκη.

Η Χελένα κοίταξε την αυλή που είχε ερημώσει απότομα, αλλά το τεράστιο πτηνό δεν είχε φύγει. Τουναντίον, της φάνηκε πώς κάτι περίμενε, επαναλαμβάνοντας τις ίδιες μανούβρες ξανά και ξανά. Αρχικά κύκλωνε την Ακαδημία από ψηλά και σιγά σιγά μείωνε το ύψος του. Όταν έφτανε σε κοντινή απόσταση, ανέπτυσσε πάλι ταχύτητα, γραπωνοντας κάποιο αντικείμενο με τα τεράστια νύχια του και πετώντας το με φόρα στα μαρμάρινα αγάλματα και τους τοίχους.

Ο Ούμπρο πρέπει να είχε δίκιο. Προσπάθησε να το παρατηρήσει προσεκτικότερα αυτή τη φορά. Με μια πρώτη ματιά ένοιαζε απλά σαν ένα ζώο που ίσως να ήθελε να φάει. Έπειτα σκέφτηκε ότι αν πεινούσε δε θα έριχνε πράγματα στους τοίχους και τα παράθυρα. Τα γεράκια είναι έξυπνα ζώα και οι πράξεις τους πρέπει να σήμαιναν κάτι. Ίσως να ήθελε να επικοινωνήσει με κάποιον. Τα μάτια της άνοιξαν διάπλατα όταν παρατήρησε το δερματάκι που ήταν δεμένο στο πόδι του.

"Παιδιά! Το γεράκι μεταφέρει μήνυμα!"


Άρντα Γκροντ

"ΠΡΟΦΑΝΏΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΈΡΕΙ ΜΉΝΥΜΑ!!!" φώναξε έξαλλη η Άρντα, χωμένη κάτω από ένα έδρανο.

Έξω, οι υπόκωφοι κρότοι και οι ήχοι αντικειμένων που σπάνε συνέχιζαν να αντηχούν σε όλη την Ακαδημία.

"Τι δεν καταλαβαίνετε;;; Αυτό το τέρας λέγεται Τάρι! Βασιλικό Γεράκι!" Πήρε μια ανάσα για να ησυχάσει. Κάτι γυάλινο που ίσως ανήκε σε μαθητή γίνονταν θρύψαλα. Μόλις βρήκε λίγη από την αυτοκυριαρχία της συνέχισε να εξηγεί, όμως ο πανικοβλημένος τόνος της δε θύμιζε σε τίποτα την άνεση και την κατεργαριά της. "Αυτά τα πουλιά μεταφέρουν μηνύματα και μάντεψε για ποιους..." Οι υπόλοιποι έμειναν να την κοιτάζουν "... Για-Τα-Ξω-Τι-Κα!" Έπνιξε μια τρομάρα ακόμη ακούγοντας κάτι μαρμάρινο να σπάει και να πέφτει ατσαλα στο έδαφος.

"Το μήνυμα μάλλον είναι για εμάς! Το μόνο ρημαδι Ξωτικό που έφυγε και θα επικοινωνούσε μαζί μας είναι η ψηλή! Από αυτήν περιμένουμε νέα και όπως φαίνεται δεν τα τίναξε!" Κοίταξε τους γύρω της που είχαν αρχίσει να καταλαβαίνουν. "Το γεράκι πρέπει να το ηρεμήσει Ξωτικό, μόνο αυτά ακούει! Τρέξτε να βρείτε κάποιον από τους Καθηγητές, κατά προτίμηση από τη Θαλανίλ! Βρείτε τον Αλλάσιο!" Φώναξε και τους έκανε νόημα να τρέξουν να το βρουν πριν καταστραφεί όλη η αυλή τους. Ήταν έξω φρενών με την απερισκεψία της Ιλίντιεν Άτρας και των μεθόδων της. Όταν οι άλλοι έφυγαν, προσπάθησε να σκεφτεί πόσο αναγκαίο ήταν να προσπαθήσει να βγάλει τον Καθηγητή Νάντριελ από τη βιβλιοθήκη που μόλις είχε μπει.

"Πολεμιστές!" Πρόφερε απότομα και εκνευρισμένη. "Μηλόπιτες έχουν στο κεφάλι τους!"


Λύριεν Μαρκιέλ

Η Λύριεν είχε μείνει άναυδη!!!Δεν το πίστευε ότι βρήκαν τον πάπυρο.Όμως τι να σήμαιναν όλα αυτά τα ιδεογράμματα?Ίσως σε συνδυασμό με το ημερολόγιο των θείων της Αρντα και του Γκιντεον,να έβρισκαν μια άκρη για να ξετυλιξουν αυτό το κουβάρι...

Η Λυριεν βγήκε από τη Βιβλιοθήκη γιατί ήθελε να ρωτήσει την Αρντα,αν είχε κάποια ιδέα πως να κινηθούν από εδώ και πέρα.Μήπως είχε και άλλα στοιχεία κάπου.

Και ξαφνικά μια σκιά μεγάλωνε στον ουρανό!!!
Μα τί στο καλό!!!

"Ταρι!!!Καλυφτειτε!!!" άκουσε να λέει η Άρντα.
Γρήγορα έτρεξε στο πλάι της βιβλιοθήκης,από όπου έβλεπε τους μαθητές να τρέχουν κι αυτοί να καλυφθούν.

Δεν φαινόταν τελικά να θέλει να κάνει κακό σε κάποιον,αλλά με τέτοιο μέγεθος ,είναι λογικό που τρόμαξαν όλοι."Μα γιατί κουτουλαει και χτυπάει στους τοίχους? "αναρωτήθηκε η Λύριεν.

"Προφανώς... Μήνυμα....Ξω-τι-κα..." φώναζε η Αρντα μεσα απο τη Βιβλιοθήκη.Η Λύριεν δεν τα ακουσε όλα οσα έλεγε ,εσπαζαν συνεχεια πράγματα...

"Ποιός θα μπορούσε να το ηρεμήσει άραγε αυτό το μεγαλοπρεπές πλάσμα ΚΑΙ να πάρει το μήνυμα που προφανώς έχει κάπου δεμένο..." αναρωτήθηκε η Λύριεν,ρίχνοντας κλεφτές ματιές στους μαθητές.Ανησυχούσε αν είναι όλοι καλά...