Rasnarry Academy

Ζωντανός Εφιάλτης [Νάρφος - Ναρ]

Γκλίριον Νάντριελ

  • Ιστορικός
  • Moderator
  • Level 17
  • *****
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Είχε πια σουρουπώσει. Οι μέρες πλέον δεν περνούσαν. Η απώλεια του Ναρ, οι σοβαροί τραυματισμοί των υπολοίπων, το σκοτάδι που απλώνεται σιγά σιγά, τι συμβαίνει πια με τον κόσμο,σκέφτηκε και το πρόσωπό του σφίχτηκε από τον προβληματισμό. Η μουντάδα της ημέρας υπήρξε σε αγαστή ισορροπία με τη μουντάδα του μέσα του.Τι μπορείς να κάνεις εσύ όταν οι επιφορτισμένοι δεν τα καταφέρνουν, όταν ο κόσμος μοιάζει τόσο εύθραυστος πλέον και τα σκοτάδια από τα οποία τρέχεις να ξεφύγεις, ξαφνικά επανέρχονται και σε γονατίζουν, έκλεισε το πρόσωπό του μέσα στις παλάμες του.

Είχε καταφέρει για χρόνια να τιθασεύσει και να κρατά έγκλειστο αυτό το σκοτάδι, ο Ναρ και ο Νάρφος όμως όχι μόνο έφτασαν τόσο βαθιά, όχι μόνο το ψηλάφισαν, αλλά και του επέτρεψαν να αναδυθεί ξανά. 'Ίλιγγος, ηρέμησε, πάρε μια ανάσα και προσπάθησε να χαλαρώσεις, είπε στον εαυτό του καθώς πήγε προς το περβάζι για να αγναντέψει λίγο το λυκόφως που αγκάλιαζε τον ορίζοντα πριν δώσει τη θέση του στη νύχτα.

Μαθητές έμπαιναν στου ξενώνες, καθηγητές ακούγονταν στο διάδρομο και κάπου στο βάθος μία ιδέα μπλε ρόμπας, ο Ελντίν ίσως; Ο Βαλησίνος σοφός που απήχθει  ήταν πλήγμα, όμως όχι απώλεια, η επίθεση στη Μεβαίρ εμπεριείχε μία τυχαιότητα, όμως το Ουρίβ; Το Ουρίβ ήταν αποστολή, αποστολή στην οποία απέτυχαν. ΌΛΟΙ ΜΑΣ!!!

Το μπουκάλι κρασί είχε από ώρα ανοίξει και ο καπνός κόντευε να τελειώσει, πως αλλιώς να ξεσπούσε; Καταχρήσεις, απομόνωση, σκοτεινά μονοπάτια σκέψης. Σενάρια, εικόνες, στιγμές, όλα να τρέχουν τόσο γρήγορα κατά πάνω σου και συ, εσύ... Τι μπορεί να κάνεις ο καθένας μας, όταν ο χείμαρρος της ειμαρμένης φουσκώνει και σε παρασύρει στο πέρασμά του; Τι μπορεί να κάνει ο καθένας μας όταν δυνάμεις, ενέργειες και οντότητες φροντίζουν να μας υπενθυμίζουν πόσο εύθραυστοι και αδύναμοι είμαστε στα αλήθεια, απέναντι στη ματαιοδοξία και την αλαζονείας μας.

Το μπουκάλι άδειασε γρήγορα και ξαφνικά είδε το μπουκάλι - δώρο του Ελντίν, ήταν αλήθεια όσο δυνατό χρειαζόταν για τη στιγμή, ότι δυνατότερο μπορούσε να βρει στη μικρή του κάβα. Ένα ποτήρι θα φτάσει, σκέφτηκε και κάθισε στην πολυθρόνα του. Οι στιγμές φάνταζαν ατελείωτες, ώσπου το ξύλινο ποτήρι του έπεσε στο πάτωμα, ξεφεύγοντας από τη λαβή του, ο καπνός έχασε την κάψα και τη σπίθα του και το κεφάλι του Γκλίριον έπεσε μαλακά στο δεξί του ώμο, δείγμα της εξόντωσης και του ψυχολογικού βάρους που έφερε, αποκοιμήθηκε αμέσως.

Σκοτάδι, σκέφτηκε καθώς περπατούσε απαλά στο χώρο. Άυλο τελείως το φόντο και το γενικό πλαίσιο, μόνο μία έννοια νέφους, να συστέλλεται και να διαστέλλεται κατά το δοκούν ακολουθώντας την πορεία του ξωτικού. Και ξαφνικά σκιές, πίσω από τα νέφη, φιγούρες και σκηνές να εναλλάσσονται, με μία γρήγορη ματιά, φιγούρες και σκηνές της ζωής του, αναμνήσεις, στιγμές...

Φως! μία ακτίδα φωτός, μέσα στην ολότητα του κενού, έδιωχνε μακριά το νέφος και το σκοτάδι και τον καλούσε να την ακολουθήσει. Φτάνοντας κοντά η εικόνα τον έκανε να σαστίσει, ο Νάρφος! Έτριψε τα μάτια του δύο φορές και σούφρωσε τα βλέφαρά του για να επικεντρωθεί καλύτερα. Ναι είναι αυτός το σκοτάδι πήγαζε από την αύρα του και φρόντιζε συνεχώς να το τροφοδοτεί. Ο Γκλίριον κοίταξε τριγύρω και ένιωσε το σκοτεινό κλοιό να στενεύει γύρω του, καλώντας τον. Μία φωτιά να καίει, ο Νάρφος να στέκεται και ένα ακόμη κορμί τυλιγμένο σε μία κουβέρτα παράμερα από τη φωτιά.

Όνειρο, γιατί, δε γίνεται... Πλησίασε γεμάτος περιέργεια, όμως ο Νάρφος ήταν εκεί και τον περίμενε. Δεν έκανε κίνηση, τουναντίον τον περίμενε σιωπηλός. "Ο Ναρ, τι έκανες στο Ναρ;" φώναξε, όμως η ήχος της φωνής του βγήκε αχός, σαν δυνατός ψίθυρος. Και είδε το τέρας να δείχνει την κουβέρτα, δίχως να πει λέξη. "Έτσι θα παίξουμε; Ας παίξουμε λοιπόν", έκανε να τραβήξει το Άχαρον από τη ζώνη του, όμως σταμάτησε απότομα την κίνησή του. Ο μικρός Σοβερίνος είχε μόλις ξυπνήσει και τον προσκαλούσε στη φωτιά. Θηκάρωσε την ξωτικίσια λεπίδα και βάλθηκε να κοιτάει το τέρας. Το πάνλευκο κενό του βλέμμα, δεν ταράχτηκε από τη σκηνή. Μέριασε επιδεικτικά και φανέρωσε ένα παγερό εριστικό χαμόγελο.

Ο Γκλίριον δίστασε στην αρχή, όμως πλησίασε το Ναρ και κάθισε δ΄ιπλα στη φωτιά, έτοιμος να πάει αυτό το οραματικό ταξίδι στο τέλος του...
« Τελευταία τροποποίηση: Νοέμβριος 10, 2019, 05:43:43 μμ by Γκλίριον Νάντριελ »


Νάρφος

"Καθηγητά δεν έχεις υπάρξει ειλικρινής με τον εαυτό σου, ούτε με τους γύρω σου."

"Δεν ήταν η πρώτη φορά που ήρθες σε επαφή με το ατόφιο σκοτάδι, όταν συναντηθήκαμε και ο Ναρ πιστέυει το ίδιο."

"Ψάξαμε, ο καθένας με τον τρόπο του, μπήκαμε βαθιά στα μυστικά σου, στα μέρη της ψυχής σου, που έχεις αποκρύψει από το φως."

"Έχεις εξερευνήσει, έχεις δει, έχεις βιώσει."

"Η αλήθεια και το ψέμα στηρίζονται σε μία ψεύτικη ισορροπία προσωπικής επιβολής, κρυμμένα πίσω από "καλές προθέσεις".

"Αποφάσισες να τους παρατήσεις για να θρέψεις τη ματαιοδοξία και τον εγωισμό σου, έτσι δεν είναι;"

 "Λυπάσαι τον εαυτό σου ή τις επιλογές σου;"

"Νεκροί, εξαφανισμένοι πλέον όπως και συ τότε..."


Ναρ

  • Σοβερίνος
  • Θεραπευτής
  • Level 18
    • Προφίλ
Κούνησε το κεφάλι του με αποδοκιμασία κοιτώντας το Νάρφος και έπειτα τον Γκλίριον.

"Είναι αλήθεια Γκλίριον. Και γω το ένιωσα. Μα γιατί; Γιατί να το κάνεις αυτό; Δεν ήξερες; Πως δε γίνεται αυτό. Γιατί Γκλίριον;"

"Ματαιότητα; Εκδίκηση; Αγάπη; Αυταπάρνηση; Τι;"

"Μα κανένα καλό δεν έρχεται με δόλια μέσα. Πώς μπορείς να πεις ότι θέλησες να δημιουργήσεις, με καταστροφή; Να γίνεις αγνός, με κρίματα;"

"Κι όμως...το Φως σου υπομένει και δε χάνει...ακόμα..."


Γκλίριον Νάντριελ

  • Ιστορικός
  • Moderator
  • Level 17
  • *****
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Σαστισμένος, κοίταξε από δύο φορές τον καθένα τους.

"Και ποιος θα καταλάβει; Ποιος ψάχνει αρκετά; Το ένιωσα και γω, τη στιγμή του αγγίγματος, τον έναν να ψάχνει και τον άλλο να σκιαγραφεί. Δεν υπάρχει σωστό η λάθος στον κόσμο. Η ματαιότητα αυτού του δυϊκού ζευγαριού γδέρνει τον κόσμο όπως το υνί του ζυγού το μουσκεμένο χώμα το φθινόπωρο. Ναι πήρα τις αποφάσεις μου, ναι πνίγηκα στις τύψεις μου και βιώνω έως και σήμερα τις ολέθριες συνέπειές τους."

"Ένα τέρας του σκότους και ένα μικρό παιδί είναι σε θέση άραγε να με κρίνουν; Είναι σε θέση να τραφούν και θρέψουν την αλήθεια; Όπως τα ανεμοδαρμένα ύψη παραμένουν στεγνά και γυμνά από βλάστηση, έτσι έχω αποφασίσει και γω να υπομείνω το μαρτύριο μου μέχρι να βρω τη γιατρειά, αν όχι τη λύτρωση."

"Το φως μου δοκιμάστηκε πολλάκις, από μένα τον ίδιο, όταν ο φόβος της θαμπάδας, έτρωγε τις σάρκες της πηγής του. Όντως νεκροί και εξαφανισμένοι, όντως και από δικό μου φταίξιμο και στα σκοτάδια της ψυχής μου έκρυψα το θηρίο που βολόδερνε και χάραζε τα μαλακά της μέρη. Για χρόνια ολάκερα, το θηρίο φάνταζε χαμένο σε μαύρη ομίχλη όπως αυτή μου μας περιτριγυρίζει. Και ξάφνου, κυνηγώντας να σώσω εσένα και να νικήσω εκείνον, απέκτησε ξανά υπόσταση, κάνοντας πέρα τις σκιές που το έκρυβαν και ξεκίνησε εκ νέου το σκοτεινό του σκοπό να πληγιάζει την ψυχή μου με το σκότος του."

"Ξανά απ' την αρχή προσπάθεια, ξανά απ' την αρχή αναμέτρηση, ξανά το δηλητήριο να τρέχει στις πληγές και γω να το ρουφάω και να το φτύνω μακριά, όπως συμβαίνει όταν το φίδι μπήγει το δόντια του στο δέρμα. Και το δηλητήριο μαζί με το ζεστό αέρα κατρακυλήσε κατά λάθος μέσα και όχι έξω; Μετά..."
« Τελευταία τροποποίηση: Νοέμβριος 18, 2019, 11:24:56 μμ by Γκλίριον Νάντριελ »


Ναρ

  • Σοβερίνος
  • Θεραπευτής
  • Level 18
    • Προφίλ
Ο Ναρ κοίταξε το Νάρφος και έπειτα με μάτια που καίγανε, τον Γκλίριον.
Σηκώθηκε και ξέσπασε.

"Ποιός; Ματαιότητα; Τέρας; Παιδί; Αλήθεια;" Κούνησε το κεφάλι του αρνητικά σα να τα αρνιόταν όλα.

-"Έχουν σημασία οι άλλοι Γκλίριον;"
-"Η αποδοχή της ματαιότητας είνα η αρχή του τ΄ςλους"
-"Τί κάνει ένα τέρας; Εσύ δεν είσαι; Εγώ; Όλοι αυτοί;"
-"Τί κάνει αντίστοιχα ένα παιδί; Το ύψος; Η ηλικία; Οι εμπειρίες; Κοίτα με στα μάτια βαθιά και πες μου ξανά τι είμαι"
-"Αλήθεια ή ψέμα. Ποιός το ορίζει; Τί είναι; Ποιά είναι η αλήθεια σου Γκλίριον;"
 Το παιδί κατευθύνθηκε δίπλα στο Νάρφο και το χέρι του τον άγγιξε. Τώρα δύο Νάρφος. Τώρα δύο τέρατα. Τώρα ξανά ο Ναρ. Και τώρα δύο Ναρ.
Ο Ναρ απομακρύνθηκε και κάθισε ξανά. Νάρφος και Ναρ ξανά.

"Η αρχή του τέλους σου είναι η παραδοχή της ήττας σου.  Όταν αποδεχτείς την ματαιότητα. Όταν αποδεχτείς αυτό που αποκαλείς τιμωρία. Γιατί όσο κυνηγάς αυτό που αποκαλείς λύτρωση, προσπαθείς για κάτι, προσπαθείς να αλλάξεις όχι μόνο τους γύρω σου, όχι μόνο να μη γίνει ξανά αυτό που έγινε, αλλά και τον ίδιο σου τον εαυτό. Προσπαθώντας να λυτρωθείς, αλλάζεις και μεταβάλλεσαι σε αυτό που θεωρείς πως είναι καλύτερο να γίνεις. Όσο κι αν θεωρείς ανάξιο εαυτώ."

"Μα όταν αποφασίσεις, όταν δεχτείς την ματαιότητα, τότε τελείωσες Γκλίριον Νάντριελ. Και λυπάμαι όχι εσένα, μα αυτούς που χάθηκαν για σένα και εξαιτίας σου. Γιατί με αυτό, τους απογοητεύεις και δικαιώνεις την αδικία. Αντί να μπροστά, δε πας κάν πίσω -ακόμα κι αυτό θα ήταν επιλογή- αλλά βυθίζεσαι. Δειλία. Απαρνιέσαι. Δειλία. Φοβάσαι. Δειλία. Καταδικάζεσαι."


Γκλίριον Νάντριελ

  • Ιστορικός
  • Moderator
  • Level 17
  • *****
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ποια είναι η αλήθεια σου Γκλίριον;

Η ερώτηση τον έκανε να παγώσει. Ποια ήταν η αλήθεια του, η αληθινή του αλήθεια, αν και πλεονασμός, ήταν μπερδεμένη μέσα στο πλέγμα του χώρου και χρόνου του. Ποιος μπορεί να φτάσει, ποιος μπορεί να μάθει, ποιος να καταλάβει... Συνεχώς, ο φαύλος κύκλος που καταλήγει στο ότι το αίμα δεν ξεπλένει την αμαρτία. Μα ποια αμαρτία; Ή καλύτερα ποια από όλες.

Ο πόνος, ο φόβος και ο τρόμος, σιγοτριγυρίζουν και παραμονεύουν στις εκλάμψεις του παρελθόντος, στη σκιά που πέφτει γοργά πάνω στο παρελθόν, καταπίνοντας το παρόν και θέτοντας σε κίνδυνο και το μέλλον. "Ως εδώ!" Φώναξε και σηκώθηκε από τη φωτιά. Κινήθηκε γρήγορα προς το τέρας και έφτασε σε απόσταση αναπνοής, πρόσωπο με πρόσωπο, κοιτώντας βαθιά μέσα στα κενά του λευκά μάτια.

"Και συ; Με ποιο δικαίωμα σχολιάζεις, νουθετείς και ερμηνεύεις; Με ποιο δικαίωμα, ύστερα από τόσο πόνο που έχεις προκαλέσει, τολμάς και μου κουνάς το δάχτυλο, όταν το σώμα της Σέρα ακόμη σαπίζει και οι πληγές της Σαγιάνε δεν έχουν επουλωθεί ακόμη; Θες να παίξουμε το παιχνίδι σου; Ωραία λοιπόν! Έλα να παίξουμε υπό την απειλή του σκότους! Εδώ είμαι χωρίς διέξοδο και χωρίς διαφυγή, αυτή τη φορά δεν θα τρέξω!"

Το τέρας έστεκε μπροστά του αγέρωχο, χωρίς να χάσει την ψυχραιμία του και χαμογελούσε αυτάρεσκα μπροστά στο πρόσωπο του ιστορικού...