Rasnarry Academy

Η ψυχή της Λύριεν

Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Moderator
  • Level 17
  • *****
    • Μηνύματα: 754
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η διάθεση της Λυριεν, άλλαζε συνέχεια. Δεν υπήρχε μια σταθερότητα."Ωωω θεοί δεν αντέχω άλλο" ψέλλισε ένα απόγευμα... Παραλίγο να είχε καλή διάθεση... Αλλά έκανε το λάθος, να πάει στο πορτμειρ, στην "κουτσή γαρίδα", για να προμηθευτει λίγο τσαπι... Η ίδια δεν θυμόταν πολλά, αλλά ο μαγαζάτορας την κοίταζε και είχε παράξενο βλέμμα. Οι θαμώνες, επίσης... Στην Ακαδημία, ήταν σίγουρη ότι την συζητούσαν πίσω από την πλάτη της,φαινοταν. "Ναι, ξεφτυλιστηκα αυτή τη φορά " μονολογησε...

Πήρε το ποτό. Πήγε στο γραφείο της. Άνοιξε σχεδόν όλα τα μπαουλα της. Έβγαλε κουβέρτα, σεντόνι, μια γερή τσάντα και μικρές χάντρες μαζί με μικρό εργαλεία.

Πέρασε από την αίθουσα μαθημάτων, και άφησε ένα χαρτί απέξω.
" Τα μαθήματα θα αναβληθουν μέχρι νεοτέρας."


Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Moderator
  • Level 17
  • *****
    • Μηνύματα: 754
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Δεν ήξερε που ήθελε να πάει. Ήθελε απλά να φύγει. Να μην την βλέπει κανείς. Δεν της άρεσε που ξαναγυρνουσε στα παλιά. Αλλά αυτή τη φορά, δεν μπορούσε να το διαχειριστεί με τίποτα...Θα έφευγε για να μην την δουν άλλα μάτια. Έφτανε το ξεφτυλικι...

Περπατούσε πίσω από την Ακαδημία. Προσπάθησε να κρυφτεί στα δέντρα. Έπρεπε να φτάσει κάπου, αλλά πραγματικά δεν ήθελε να συναντήσει κανέναν. Κατάφερε να διασχίσει το δασάκι και πήρε ενα κατηφορικό μονοπάτι για μια πολύ μικρή παραλία που είχε βρει σε άλλες περιπλανησεις.

Τα μάτια της είχαν αρχίσει ήδη να μην βλέπουν καλά γιατί σουρουπωνε, αλλά έφτασε με ασφάλεια στα τελευταια βραχάκια. Ενιωσε τα βότσαλα κάτω από τα γυμνά της πόδια και έβγαλε επιτέλους μια μεγάλη ανάσα ανακούφισης.


Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Moderator
  • Level 17
  • *****
    • Μηνύματα: 754
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Λίγες μέρες πριν, η Λυριεν πήγε σε ένα καταγωγιο στο πορτμειρ. Ούτε η ίδια δεν ήξερε πως υπήρχε αυτό,παρολο που είχε περάσει αρκετές φορές από έξω. Κατέβηκε τρία σκαλοπάτια και σχεδόν έφτασε. Μια φωνή βραχνή ακούστηκε "Ποιος?"

Η Λύριεν ντραπηκε κι έκανε να φύγει. Δεν είχε ξανακάνει τατουάζ. Κι αν πονούσε? Κι αν έκλαιγε? Κι αν ούρλιαζε?

Όμως το είχε πάρει απόφαση. Έκανε το τελευταίο βήμα κι εφτασε στο σκοτεινό προθάλαμο. Προς μεγάλη της έκπληξη, πιο μέσα, είχε έναν άλλο χώρο. Ηλιόλουστο. "Άραγε από που έρχεται τόσο φως σε ένα μικρό υπόγειο" σκέφτηκε και κοίταξε τριγύρω να συνηθίσουν τα μάτια της.

"Γειά σας κύριε. Μου είπαν ότι κάνετε τατουάζ." είπε με γλυκιά φωνή. Ο κύριος, ήταν ένας σοβερινος, μεσήλικας μάλλον, με πάρα πολλα τατουάζ.

"Ναι μικρή. Τι θες? "" της είπε αρκετά απότομα.

"Ένα μικρό αστέρι. Να εδώ. Γίνεται?" του απάντησε δείχνοντας το χέρι της.


Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Moderator
  • Level 17
  • *****
    • Μηνύματα: 754
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Στο Σιλαλι, γινόντουσαν πολλές παραστάσεις από τροβαδούρους και ζογκλέρ. Σαν λιμάνι, πάντα είχε κόσμο και οι παραστάσεις είχαν επιτυχία. Η Λύριεν από πολύ μικρή, δεν άφηνε ούτε μια που να μην παρακολουθήσει.

Ο παππούς, ήξερε πόσο χάλια μπορούσε να γίνει η μητέρα της από το ποτό. Η συμβουλή του ήταν, να φεύγει μακριά και να μην πίνει...

Η Λύριεν ακολούθησε τα μισά... Έξω από το σπίτι συνέχεια, για να μην την βλέπει. Αλλά σαν να την τραβούσε το ποτό... Άρχισε από ηλικία που κανονικά δεν επιτρεπόταν, όχι απλά να πίνει, αλλά να γίνεται χάλια. Οι παρέες της, ήταν χαμηλότερου επιπέδου, αλλά η ίδια δεν το καταλάβαινε.

Στις περισσότερες παραστάσεις, καθόταν πίσω, έπινε από πριν, μέχρι και μετά το τέλος... Είχε γνωρίσει αρκετούς από αυτούς. Μέσα στην μέθη της, πολλές φορές ξυπνουσε όπου να ναι...και με όποιον να ναι...





Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Moderator
  • Level 17
  • *****
    • Μηνύματα: 754
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Λύριεν άπλωσε κάτω την κουβέρτα για να είναι πιο μαλακά. Δεν ήθελε να ανάψει φωτιά, γιατί μπορεί κάποιος καθηγητής ή μαθητής να την έβλεπε και να νόμιζε ότι έπιασε φωτιά το δάσος και να την έβρισκαν...

Ξάπλωσε με τα χέρια πάνω από το κεφάλι.... Άκουγε τον ήχο των κυμάτων και προσπαθούσε να συμμαζέψει τις σκέψεις της...

"Πως έφτασα ως εδώ?"... "Πάλι..." μιλούσε δυνατά. Πολλές φορές μιλούσε μόνη της, σαν να την βοηθούσε να βρει λύση...Δεν ήξερε κατά βάθος αν το έκανε γι αυτό, ή γιατί δεν είχε κάποιον να μιλήσει...

Άνοιξε με δυσκολία το φελλό. Μια γερή γουλιά, ήταν αρκετή για να της κάψει τα σωθικά...

Άλλαξε θέση κι έκατσε οκλαδον. Δεν έβλεπε πλέον γιατί είχε νυχτώσει, αλλά ήξερε πως είναι η θάλασσα και την φανταζόταν... Τα αστέρια όμως ήταν εκεί. Με κάθε γουλιά, κοίταζε και κάποιον αστερισμό.



Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Moderator
  • Level 17
  • *****
    • Μηνύματα: 754
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η μητέρα της κάποια στιγμή έφυγε από το σπίτι... Δεν ήταν ιδανική για μητέρα, εντελώς αδιάφορη, αλλά και πάλι ήταν η μητέρα της... Αφού πατέρα δεν γνώρισε, δοξαζε τους θεούς, που είχε τον παππού.

Η Λύριεν είχε ηρεμήσει, απασχολούσε το μυαλό της με χειρονακτικες εργασίες. Δεν έπινε καθόλου και δεν έκανε παρέα με κανέναν. Ίσως μόνο με έναν, που μεγάλωσαν μαζί, αλλά κι αυτός χάθηκε στην πορεία.

Κάποιες μέρες, δύσκολες, έπαιρνε ένα μουσικό όργανο που της είχε κάνει δώρο κάποιος, δεν θυμόταν ποιος. Έμοιαζε με τύμπανο, αλλά ήταν πιο μικρό. Δεν ήξερε ούτε πως το έλεγαν... Πάντως έπαιρνε αυτό και πήγαινε σε μια παραλία. Έπαιρνε βαλησινικο ρούμι κι αραζε εκει, μέχρι να έβρισκε γιατί ήταν τόσο χάλια...


Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Moderator
  • Level 17
  • *****
    • Μηνύματα: 754
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Έτσι ήταν κι αυτή η περίοδος... Δεν ήξερε τι είχε και γιατί... Αναρωτιόταν αν ήθελε απλά ένα πατ-πατ, που έλεγε και η σαγιανε, ή αν ήταν κάτι πιο βαθύ...

Αλλά ότι και να ήταν, κανείς δεν θα την άκουγε... Στη σκέψη αυτή, δάκρυα κατέβηκαν αργά αργά... Ξανασηκωσε το μπουκάλι και συνέχισε να πίνει...

Ήταν τόσες οι αλλαγές στη ζωή της... Από το πανέμορφο Σιλαλι, που ζούσε μια ήρεμη ζωή με τον παππού, βρέθηκε, να έχει πεθάνει ο παππούς, το μόνο της στήριγμα, να μην έχει κανέναν φίλο ή φίλη, σε μια Ακαδημία, που ήθελε όμως να πάει. Ήταν τόσο μεγάλη αλλαγή όλα αυτά...

Ζαλισμένη, άφησε το μπουκάλι δίπλα της, κι άρχισε να κλαίει... Κουλουριαστηκε σε στάση εμβρύου, και κάποια στιγμή κοιμήθηκε...


Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Moderator
  • Level 17
  • *****
    • Μηνύματα: 754
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Τα όνειρα της Λυριεν, ήταν σκοτεινά και αλλοπροσαλλα... Ξύπνησε κλαίγοντας, με λυγμούς... Ειχε δει τον παππού, να στέκεται κάτω από ένα δέντρο, με την μπλε τουνίκα και το μπλε σαλβαρι που φορούσε πάντα. Δεν ήταν άσπρα τα μαλλιά του και της χαμογελούσε τόσο μα τόσο ζεστά... Κρατούσε όπως πάντα, ένα κάρβουνο για να σχεδιάζει...

Μέσα στον ύπνο της, η Λυριεν σκέφτηκε ότι έχει πεθάνει. Έκλαιγε με λυγμούς, αλλά δεν ήθελε να ξυπνήσει... Δεν ήθελε να φύγει πάλι μακριά της... Μακάρι να κοιμόταν για πάντα, για να τον έβλεπε πιο συχνά... Πόσο της έλειπε...

Ξυπνώντας, κάθισε οκλαδον. Ο ήλιος ήταν αρκετά ψηλά και την ενόχλησε στα μάτια η φωτεινότητα του. Στράβωσε το πρόσωπο της και προσπάθησε να σκουπίσει τα δάκρυα. Αλλά μαζί με τα φύκια και την άμμο, απλά τα έκανε χειρότερα...

Σηκώθηκε αργά, πολύ αργά, μιας και είχε πιει τόσο πολύ εχθές που δεν μπορούσε καν να περπατήσει... Τελικά σχεδόν έσυρε το κορμί της προς την ακτή. Όταν έβρεξε το χέρι της, ένιωσε μια αγαλλίαση... Έπλυνε το πρόσωπο της και μπουσουλωντας, γύρισε πάλι στο πανί που είχε βάλει για να κάθεται. Άνοιξε το μπουκάλι και συνέχισε να στοχαζεται τα γεγονότα που την έφεραν σε αυτή την κατάντια.


Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Moderator
  • Level 17
  • *****
    • Μηνύματα: 754
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Λύριεν προσπαθούσε να βάλει σε μια τάξη τις σκέψεις της. Ίσως αν έκανε κάποιου είδους λίστα, να την βοηθούσε. Πάντα είχε μαζί της ένα καρβουνακι για να σχεδιάζει. Άνοιξε το σακίδιο της, έβαλε το χέρι μέσα και ψαχουλευε. Κάπου στον πάτο, όπως πάντα, το βρήκε. Έβγαλε το χέρι κρατώντας το σφιχτά, γιατί αν της έπεφτε θα έσπαγε.Δεν έδωσε καμία σημασία στο θρόισμα που ακούστηκε...

Με τη μποτιλια στο άλλο χέρι, έκανε μια μικρή βόλτα για να βρει μεγάλα βότσαλα. Ζαλιζοταν αρκετά, αλλά δεν την ένοιαζε. Ο στόχος ήταν το μεγάλο γκρι βότσαλο. Έσκυψε τρεκλιζοντας και το πήρε στα χέρια της. Καυτό από τον ήλιο, το έπιασε τελικά με τα ρούχα της, για να το μεταφέρει. Οι μεμβράνες ανάμεσα στα δάχτυλα των χεριών της, δεν άντεχαν θερμοκρασίες υψηλές.

Έκατσε οκλαδον και πάλι, και έγραψε :μπαμπάς.
Θα ανέλυε το πως νιώθει, γιατι πίσω από κάθε πρόβλημα, υπάρχει μια λύση Δεν γινόταν να χάσει εντελώς τον εαυτό της, έπρεπε να βρει τρόπο να λύσει το κάθε της θέμα... Όσο επίπονο κι αν ήταν αυτό.
« Τελευταία τροποποίηση: Ιούλιος 20, 2020, 07:48:23 πμ by Λύριεν Μαρκιέλ »


Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Moderator
  • Level 17
  • *****
    • Μηνύματα: 754
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Έβαλε απέναντι το πρώτο βότσαλο. Το κοίταζε αρκετή ώρα... Τι ήταν αυτό που την ενοχλούσε στη λέξη "μπαμπάς"... Η απουσία του. Η Λύριεν πραγματικά δεν ήξερε τίποτα για αυτόν... Ποτέ δεν αναφερόταν στο σπίτι τους. Προφανώς ήταν Βαλησινος, γιατί με τον πόλεμο να μαίνεται, δεν γινόντουσαν προσμίξεις στις φυλές. Αλλά τι της είχε αφήσει? Μόνο πόνο...

Η Λύριεν προσπαθούσε να καταλάβει, γιατί πόνο... Κατέληξε ότι η απουσία του από τη ζωή της καθώς μεγάλωνε, την είχε κάνει να είναι ανασφαλής. Έψαχνε μέσα από τους άλλους, και κυρίως από άντρες, να πιστέψει στον εαυτό της. Όταν δεν έχεις μια πατρική φιγούρα στο σπίτι, κάπου πρέπει να την βρεις...

Ο παππούς ήταν πάντα δίπλα της. Αλλά όχι σε κάποια φάση της ζωής της. Ήταν όταν ήταν μικρή, γιατί δεν μπορούσε η μητέρα της να την μεγαλώσει. Ο αλκοολισμός της, την εμπόδιζε να είναι μια κανονική μάνα. Όμως ξαναγύρισε με πόνο ψυχής, στα καθήκοντα του. Και η Λυριεν, πονωντας για χρόνια, κυκλοφορούσε μόνη, ψάχνοντας παρέα...

Έπιασε ένα δεύτερο βότσαλο και έγραψε " μαμά"...


Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Moderator
  • Level 17
  • *****
    • Μηνύματα: 754
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ο ήλιος είχε αρχίσει να καίει. Η επιδερμίδα της Λυριεν, ήταν αρκετά ευαίσθητη και έπρεπε να είναι συνέχεια ενυδατωμενη. Κοίταξε τη θάλασσα. Λάδι...

Έβγαλε τα λιγοστά της ρούχα και έκανε ένα μακροβούτι. Κανονικά, θα έβγαινε σε μια μεγάλη απόσταση. Αλλά με τόση ζαλάδα από το ποτό... Μόλις μπήκε, βγήκε.

Περπάτησε αργά στα βότσαλα. Ο ήχος τους κάτω από τις πατούσε της, την ηρέμησε. Τα μαλλιά της, καθώς ήταν μακριά, έγιναν μια μεγάλη βεντάλια, που κάλυψαν όλη την πλάτη της. Η κάθε σταγόνα που διετρεχε τη σπονδυλική της στήλη, την έκανε να ανατριχιαζει. Έβαλε ένα άνετο φόρεμα και έκατσε στο κέντρο από τις πέτρες της.

Κοίταξε το "μαμά"... Βούρκωσε...

Έπρεπε να διώξει τους δαίμονες που την κατετρωγαν. Πήρε το μπουκάλι με το ρούμι, ξάπλωσε και με κλειστά μάτια, αφέθηκε στη ζεστασιά του ήλιου.


Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Moderator
  • Level 17
  • *****
    • Μηνύματα: 754
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ξαπλωμένη, σκεφτόταν τη λέξη μαμά. Πόσο μικρή και πόσο σημαντικη...

Η μητέρα της Λυριεν, η Μαγδέλ, είναι Ιστορικός. Η μνήμη που έχει αυτή η γυναίκα, είναι αξιοσημείωτη. Χάρη στις πολλές γλώσσες και διαλέκτους που γνωρίζει, επάξια κατέχει μια σημαντική θέση στο Βασιλικό Διπλωματικό Σώμα. Το καλλίγραμμο σώμα της και η μακριά της μπλε έως μαύρη πλεξούδα, την κάνουν να ξεχωρίζει. Έχει φίλους σε όλες της περιοχες της χώρας, από όλες τις φυλές και από όλες τις βαθμίδες.

Όμως σαν μάνα, σαν μητέρα... Δεν ήταν σχεδόν ποτέ εκεί. Η Λύριεν ακόμα κι όταν ήταν στο Σιλαλι η μητέρα της, ένιωθε μόνη. Την έβρισκε στα καταγωγια να πίνει... Την μάζευε και την πήγαινε στον οικογενειακό τους θεραπευτή, για να μην το μάθει κανένας. Μια φορά, έπρεπε να αναγκαστεί να πάει σε ένα θεραπευτηριο για μήνες. Τότε ήταν που αποφάσισε ο παππούς, να αφήσει τη θέση του στην Αυλή και να πάει να μείνει μαζί με τη Λυριεν.

Η Λύριεν ήπιε μια καλή γουλιά ακόμα και έπιασε το βότσαλο στο χέρι της. "Μπορεί να μην είναι το πρότυπο μάνας, αλλά την αγαπάω. Έχει μια αφέλεια και μια χαζοαισιοδοξια, που με κάνουν να θέλω να είμαι δίπλα της. Ξέρω ότι με χρειάζεται κάποιες στιγμές. Ας είναι... Μπορεί να μην ήταν καλή μάνα, αλλά εγώ θα είμαι καλύτερη κόρη από όσο έχει φανταστεί ποτέ... Και είμαι..."

Τα λέπια στο χέρι της σηκώθηκαν. Κάηκε από το βότσαλο και ασπρισε το χέρι της από τη δύναμη που το κρατούσε. Με δάκρυα στα μάτια, το άφησε κάτω και αφού έκλεισε ο κύκλος των σκέψεων για αυτό το άτομο, προχώρησε στο επόμενο.

" Καντγ 'ο' ρντιν " μονολογησε με νοσταλγία...


Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Moderator
  • Level 17
  • *****
    • Μηνύματα: 754
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Λύριεν ήθελε να βάλει σε μια τάξη τις σκέψεις της. Πάντα τα σκεφτόταν όλα μαζί και μιλούσε για όλα συγχρόνως. Αυτες τις μέρες, τακτοποιουσε τα κουτάκια του μυαλού της, γιατί είχε φτάσει σε αδιέξοδο.

"Αχ Καντγ" αναστέναξε κοιτάζοντας το όνομα στο λευκό πλακε βότσαλο...

Η Λύριεν με τον Καντ'γ' ορντιν, είχε μια ιδιάζουσα σχέση. Κανείς δεν μπορούσε να το κατανοήσει. Ούτε καν η φίλη της η Σαγιανε. Η πολεμιστρια, είχε δει την άλλη πλευρά, μα η Λυριεν είχε ζήσει καταστάσεις και συναισθήματα μαζί του, που τα έκρυβαν από όλους. Εδώ, τώρα, χωρίς κανέναν, ήταν ελεύθερη να τον σκέφτεται... Χωρίς να είναι πληγωμένη, γιατί αυτό που μοιράζονταν, ήταν κάτι εγκεφαλικό πλέον. Μπορει να είχε φύγει, αλλά έστελνε τα ερωτικά του γράμματα, όταν έβρισκε χρόνο...

"Ιιιιιιιιι" πετάχτηκε σαν ελατήριο η Λυριεν!!! Ζαλίστηκε με την απότομη αλλαγή πίεσης! Ξαναεκατσε και σηκώθηκε αργά. Μόλις θυμήθηκε, ότι την ημέρα που έδιωξε τον πιτσιρικά, είχε γράμμα από τον αγαπημένο της!!!

Άρχισε να ψάχνει με αγωνία... "Μα που είναι? Ωωωω μα τις φάλαινες!!! Νάτο" είπε χαρούμενη. Το έπιασε από την ανάποδη πλευρά, κι έσπασε στα δύο το βουλοκέρι που το έκλεινε. Το ένα κομμάτι, έμεινε επάνω στο γράμμα. Φαινόταν ένα μπαστούνι, προφανώς από το τσεκούρι της σφραγίδας του Καντγ, οπότε δεν έδωσε καμία σημασία στο υπόλοιπο κομμάτι...

Τα μάτια της, άνοιξαν διάπλατα. Έγιναν πιο μπλε κι από τη θάλασσα καθώς άνοιγαν ακόμα περισσότερο...

"Μα... Μα..." ψέλλισε η Λυριεν. Ένας χείμαρρος συναισθημάτων την κατέκλυσε. Προσπάθησε να πάρει ανάσα, αλλά της είχε κοπεί. Και τα πόδια της είχαν κοπεί. Η καρδιά της, σαν να είχε σταματήσει.

Έπιασε στα χέρια της το άλλο κομμάτι από το βουλοκέρι... Η σφραγίδα... Ήταν η Βασιλική Σφραγίδα...


« Τελευταία τροποποίηση: Αύγουστος 05, 2020, 09:09:44 μμ by Ιλίντιεν Άτρας »


Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Moderator
  • Level 17
  • *****
    • Μηνύματα: 754
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
"Παρακαλείσθε να προσέλθετε στο Παλάτι για ακρόαση εντός δύο ημερών. Η μητέρα σας απεβίωσε. Ο Μπάριαλ θα σας περιμένει"

"Τι έγινε τώρα? Πως? Τι? Γιατί?" η Λυριεν έκλαιγε γοερά, προσπαθώντας να βγάλει νόημα... Κουλουριαστηκε σαν έμβρυο και τρανταζιταν από το κλάμα. Στο χέρι της, κρατούσε σφιχτά το γράμμα... Αυτο το γράμμα που δεν περίμενε ποτέ να πάρει...

Η μητέρα της, σαν διπλωμάτης του Βασιλιά, περνούσε το χρόνο της σε άλλες κυρίως περιοχές της χώρας. Είχε επαφές με όλες τις φυλές. Ωστόσο, καθώς ήταν Ιστορικός, πήγαινε σε όλες τις βιβλιοθήκες.

"Μα γιατί? Ποιον πείραξε?" ούρλιαζε μόνη της στην παραλία η Λυριεν... Σηκώθηκε με τα γαλάζια της μαλλιά να μαστιγωνουν τον αέρα από την ορμή. Έκλαιγε, ούρλιαζε, χτυπούσε τα πόδια της επάνω στα βότσαλα με μανία. Τα δάκρυα ποτάμι στο πρόσωπο της...

Τα λέπια στο αριστερό της χέρι, κανονικά ήταν διάφανα. Τώρα όμως αντανακλουσαν τον ουρανό. Μουντος και γκρίζος. Ακριβώς σαν την ψυχή της.

Άρχισε να πετάει πέτρες στη θάλασσα με μανία, μήπως και ξεσπάσει με αυτόν τον τρόπο. Ούρλιαζε και χτυπιοταν.

"ΜΟΝΗΗΗΗΗ"

Η Λύριεν ήταν μόνη. Μόνη στον κόσμο. Δεν είχε κανέναν πια...

Έκατσε κάποια στιγμή κάτω. Έπιασε τα πόδια της και συνέχισε το κλάμα της... Με έναν βουβό τρόπο, που έβγαινε μόνο μέσα από την καρδιά της... Δεν θα άντεχε άλλο... Δεν είχε άλλα αποθέματα η καρδιά της... Εγυρε απαλά στο πλάι... Κοιτούσε τα κύματα μέσα από τα θολωμενα της ματιά... Η ώρα ήταν περασμένη μάλλον. Είχε κουραστεί. Από την ώρα? Από το κλάμα? Από τις απανωτές απώλειες?

Το τελευταίο που είδαν τα μπλε μάτια της πριν κοιμηθεί, ήταν ένα υποθαλάσσιο πρασινωπο φως...
« Τελευταία τροποποίηση: Αύγουστος 07, 2020, 12:59:47 πμ by Λύριεν Μαρκιέλ »