Rasnarry Academy

Η ψυχή της Λύριεν

Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Moderator
  • Level 16
  • *****
    • Μηνύματα: 745
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η διάθεση της Λυριεν, άλλαζε συνέχεια. Δεν υπήρχε μια σταθερότητα."Ωωω θεοί δεν αντέχω άλλο" ψέλλισε ένα απόγευμα... Παραλίγο να είχε καλή διάθεση... Αλλά έκανε το λάθος, να πάει στο πορτμειρ, στην "κουτσή γαρίδα", για να προμηθευτει λίγο τσαπι... Η ίδια δεν θυμόταν πολλά, αλλά ο μαγαζάτορας την κοίταζε και είχε παράξενο βλέμμα. Οι θαμώνες, επίσης... Στην Ακαδημία, ήταν σίγουρη ότι την συζητούσαν πίσω από την πλάτη της,φαινοταν. "Ναι, ξεφτυλιστηκα αυτή τη φορά " μονολογησε...

Πήρε το ποτό. Πήγε στο γραφείο της. Άνοιξε σχεδόν όλα τα μπαουλα της. Έβγαλε κουβέρτα, σεντόνι, μια γερή τσάντα και μικρές χάντρες μαζί με μικρό εργαλεία.

Πέρασε από την αίθουσα μαθημάτων, και άφησε ένα χαρτί απέξω.
" Τα μαθήματα θα αναβληθουν μέχρι νεοτέρας."


Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Moderator
  • Level 16
  • *****
    • Μηνύματα: 745
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Δεν ήξερε που ήθελε να πάει. Ήθελε απλά να φύγει. Να μην την βλέπει κανείς. Δεν της άρεσε που ξαναγυρνουσε στα παλιά. Αλλά αυτή τη φορά, δεν μπορούσε να το διαχειριστεί με τίποτα...Θα έφευγε για να μην την δουν άλλα μάτια. Έφτανε το ξεφτυλικι...

Περπατούσε πίσω από την Ακαδημία. Προσπάθησε να κρυφτεί στα δέντρα. Έπρεπε να φτάσει κάπου, αλλά πραγματικά δεν ήθελε να συναντήσει κανέναν. Κατάφερε να διασχίσει το δασάκι και πήρε ενα κατηφορικό μονοπάτι για μια πολύ μικρή παραλία που είχε βρει σε άλλες περιπλανησεις.

Τα μάτια της είχαν αρχίσει ήδη να μην βλέπουν καλά γιατί σουρουπωνε, αλλά έφτασε με ασφάλεια στα τελευταια βραχάκια. Ενιωσε τα βότσαλα κάτω από τα γυμνά της πόδια και έβγαλε επιτέλους μια μεγάλη ανάσα ανακούφισης.


Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Moderator
  • Level 16
  • *****
    • Μηνύματα: 745
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Λίγες μέρες πριν, η Λυριεν πήγε σε ένα καταγωγιο στο πορτμειρ. Ούτε η ίδια δεν ήξερε πως υπήρχε αυτό,παρολο που είχε περάσει αρκετές φορές από έξω. Κατέβηκε τρία σκαλοπάτια και σχεδόν έφτασε. Μια φωνή βραχνή ακούστηκε "Ποιος?"

Η Λύριεν ντραπηκε κι έκανε να φύγει. Δεν είχε ξανακάνει τατουάζ. Κι αν πονούσε? Κι αν έκλαιγε? Κι αν ούρλιαζε?

Όμως το είχε πάρει απόφαση. Έκανε το τελευταίο βήμα κι εφτασε στο σκοτεινό προθάλαμο. Προς μεγάλη της έκπληξη, πιο μέσα, είχε έναν άλλο χώρο. Ηλιόλουστο. "Άραγε από που έρχεται τόσο φως σε ένα μικρό υπόγειο" σκέφτηκε και κοίταξε τριγύρω να συνηθίσουν τα μάτια της.

"Γειά σας κύριε. Μου είπαν ότι κάνετε τατουάζ." είπε με γλυκιά φωνή. Ο κύριος, ήταν ένας σοβερινος, μεσήλικας μάλλον, με πάρα πολλα τατουάζ.

"Ναι μικρή. Τι θες? "" της είπε αρκετά απότομα.

"Ένα μικρό αστέρι. Να εδώ. Γίνεται?" του απάντησε δείχνοντας το χέρι της.


Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Moderator
  • Level 16
  • *****
    • Μηνύματα: 745
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Στο Σιλαλι, γινόντουσαν πολλές παραστάσεις από τροβαδούρους και ζογκλέρ. Σαν λιμάνι, πάντα είχε κόσμο και οι παραστάσεις είχαν επιτυχία. Η Λύριεν από πολύ μικρή, δεν άφηνε ούτε μια που να μην παρακολουθήσει.

Ο παππούς, ήξερε πόσο χάλια μπορούσε να γίνει η μητέρα της από το ποτό. Η συμβουλή του ήταν, να φεύγει μακριά και να μην πίνει...

Η Λύριεν ακολούθησε τα μισά... Έξω από το σπίτι συνέχεια, για να μην την βλέπει. Αλλά σαν να την τραβούσε το ποτό... Άρχισε από ηλικία που κανονικά δεν επιτρεπόταν, όχι απλά να πίνει, αλλά να γίνεται χάλια. Οι παρέες της, ήταν χαμηλότερου επιπέδου, αλλά η ίδια δεν το καταλάβαινε.

Στις περισσότερες παραστάσεις, καθόταν πίσω, έπινε από πριν, μέχρι και μετά το τέλος... Είχε γνωρίσει αρκετούς από αυτούς. Μέσα στην μέθη της, πολλές φορές ξυπνουσε όπου να ναι...και με όποιον να ναι...





Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Moderator
  • Level 16
  • *****
    • Μηνύματα: 745
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Λύριεν άπλωσε κάτω την κουβέρτα για να είναι πιο μαλακά. Δεν ήθελε να ανάψει φωτιά, γιατί μπορεί κάποιος καθηγητής ή μαθητής να την έβλεπε και να νόμιζε ότι έπιασε φωτιά το δάσος και να την έβρισκαν...

Ξάπλωσε με τα χέρια πάνω από το κεφάλι.... Άκουγε τον ήχο των κυμάτων και προσπαθούσε να συμμαζέψει τις σκέψεις της...

"Πως έφτασα ως εδώ?"... "Πάλι..." μιλούσε δυνατά. Πολλές φορές μιλούσε μόνη της, σαν να την βοηθούσε να βρει λύση...Δεν ήξερε κατά βάθος αν το έκανε γι αυτό, ή γιατί δεν είχε κάποιον να μιλήσει...

Άνοιξε με δυσκολία το φελλό. Μια γερή γουλιά, ήταν αρκετή για να της κάψει τα σωθικά...

Άλλαξε θέση κι έκατσε οκλαδον. Δεν έβλεπε πλέον γιατί είχε νυχτώσει, αλλά ήξερε πως είναι η θάλασσα και την φανταζόταν... Τα αστέρια όμως ήταν εκεί. Με κάθε γουλιά, κοίταζε και κάποιον αστερισμό.



Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Moderator
  • Level 16
  • *****
    • Μηνύματα: 745
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η μητέρα της κάποια στιγμή έφυγε από το σπίτι... Δεν ήταν ιδανική για μητέρα, εντελώς αδιάφορη, αλλά και πάλι ήταν η μητέρα της... Αφού πατέρα δεν γνώρισε, δοξαζε τους θεούς, που είχε τον παππού.

Η Λύριεν είχε ηρεμήσει, απασχολούσε το μυαλό της με χειρονακτικες εργασίες. Δεν έπινε καθόλου και δεν έκανε παρέα με κανέναν. Ίσως μόνο με έναν, που μεγάλωσαν μαζί, αλλά κι αυτός χάθηκε στην πορεία.

Κάποιες μέρες, δύσκολες, έπαιρνε ένα μουσικό όργανο που της είχε κάνει δώρο κάποιος, δεν θυμόταν ποιος. Έμοιαζε με τύμπανο, αλλά ήταν πιο μικρό. Δεν ήξερε ούτε πως το έλεγαν... Πάντως έπαιρνε αυτό και πήγαινε σε μια παραλία. Έπαιρνε βαλησινικο ρούμι κι αραζε εκει, μέχρι να έβρισκε γιατί ήταν τόσο χάλια...


Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Moderator
  • Level 16
  • *****
    • Μηνύματα: 745
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Έτσι ήταν κι αυτή η περίοδος... Δεν ήξερε τι είχε και γιατί... Αναρωτιόταν αν ήθελε απλά ένα πατ-πατ, που έλεγε και η σαγιανε, ή αν ήταν κάτι πιο βαθύ...

Αλλά ότι και να ήταν, κανείς δεν θα την άκουγε... Στη σκέψη αυτή, δάκρυα κατέβηκαν αργά αργά... Ξανασηκωσε το μπουκάλι και συνέχισε να πίνει...

Ήταν τόσες οι αλλαγές στη ζωή της... Από το πανέμορφο Σιλαλι, που ζούσε μια ήρεμη ζωή με τον παππού, βρέθηκε, να έχει πεθάνει ο παππούς, το μόνο της στήριγμα, να μην έχει κανέναν φίλο ή φίλη, σε μια Ακαδημία, που ήθελε όμως να πάει. Ήταν τόσο μεγάλη αλλαγή όλα αυτά...

Ζαλισμένη, άφησε το μπουκάλι δίπλα της, κι άρχισε να κλαίει... Κουλουριαστηκε σε στάση εμβρύου, και κάποια στιγμή κοιμήθηκε...


Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Moderator
  • Level 16
  • *****
    • Μηνύματα: 745
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Τα όνειρα της Λυριεν, ήταν σκοτεινά και αλλοπροσαλλα... Ξύπνησε κλαίγοντας, με λυγμούς... Ειχε δει τον παππού, να στέκεται κάτω από ένα δέντρο, με την μπλε τουνίκα και το μπλε σαλβαρι που φορούσε πάντα. Δεν ήταν άσπρα τα μαλλιά του και της χαμογελούσε τόσο μα τόσο ζεστά... Κρατούσε όπως πάντα, ένα κάρβουνο για να σχεδιάζει...

Μέσα στον ύπνο της, η Λυριεν σκέφτηκε ότι έχει πεθάνει. Έκλαιγε με λυγμούς, αλλά δεν ήθελε να ξυπνήσει... Δεν ήθελε να φύγει πάλι μακριά της... Μακάρι να κοιμόταν για πάντα, για να τον έβλεπε πιο συχνά... Πόσο της έλειπε...

Ξυπνώντας, κάθισε οκλαδον. Ο ήλιος ήταν αρκετά ψηλά και την ενόχλησε στα μάτια η φωτεινότητα του. Στράβωσε το πρόσωπο της και προσπάθησε να σκουπίσει τα δάκρυα. Αλλά μαζί με τα φύκια και την άμμο, απλά τα έκανε χειρότερα...

Σηκώθηκε αργά, πολύ αργά, μιας και είχε πιει τόσο πολύ εχθές που δεν μπορούσε καν να περπατήσει... Τελικά σχεδόν έσυρε το κορμί της προς την ακτή. Όταν έβρεξε το χέρι της, ένιωσε μια αγαλλίαση... Έπλυνε το πρόσωπο της και μπουσουλωντας, γύρισε πάλι στο πανί που είχε βάλει για να κάθεται. Άνοιξε το μπουκάλι και συνέχισε να στοχαζεται τα γεγονότα που την έφεραν σε αυτή την κατάντια.