Rasnarry Academy

Η ψυχή της Λύριεν

Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Moderator
  • Level 16
  • *****
    • Μηνύματα: 704
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
  • Rated:

  • Badges: (View All)
    Level 1 Το Θέμα του Μήνα, Νοέμβριος 2019 Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Εφευρέτης
Η Λύριεν έφυγε σαν σίφουνας από το χώρο προπόνησης μόλις άκουσε για το καινούριο της γραφείο.Έπρεπε να φτιάξει τόσα πολλά!!!
Σκόνταψε δύο φορές,τα μαλλιά της πιάστηκαν σε ένα κλαδί,έπεσε στις σκάλες και κουτούλησε με έναν αλχημιστή.Κατά τα άλλα,έφτασε σώα στον κοιτώνα και μάζεψε τα πράγματά της γρήγορα.Όταν γέμισαν τα μπαούλα της,σταμάτησε λίγο,να αναλογιστεί την κατάσταση...
Έκατσε οκλαδόν στο χειροποίητο χαλάκι της,ήπιε λίγο λικέρ με άρωμα λεμόνι και πήρε βαθιές και μεγάλες αναπνοές.Σηκώθηκε αργά και ξεκίνησε για το γραφείο της.
Ξεκίνησε να το βρει ,χωρίς τα πράγματά της,για να μην κουβαλάει.Χάθηκε λίγο όπως πάντα...Ποτέ δεν ήταν καλή στον προσανατολισμό σε κλειστούς χώρους...Το βρήκε!!!!"Το γραφείο της Λύριεν" έγραφε η ταμπελίτσα.
Χτύπησε δειλά την πόρτα και περίμενε...Μετά από ένα λεπτό,αφού δεν της άνοιξε κανείς,χτύπησε πιο δυνατά...Άρχισε να χτυπάει το πόδι της νευρικά...
"Ώρες ώρες το μυαλό μου δεν λειτουργεί...Αφού είναι δικό μου το γραφείο...Ποιός περιμένω να μου ανοίξει!!!!" μονολόγησε και γέλασε με τον εαυτό της.Άνοιξε την βαριά πράσινη πόρτα.
Ήταν ότι πιο όμορφο είχε δει...Ένιωσε τέτοια συγκίνηση που θα έσπαγε η καρδιά της...Ήταν ένας μεγάλος τετράγωνος χώρος. Απέναντι ακριβώς ήταν το παράθυρο.Αριστερά είχε ένα κρεβάτι και μια ντουλάπα.Δεξιά ήταν ενα γραφείο,με μια καρέκλα.Τόσο λιτό όσο χρειαζόταν!!!!Το μυαλό της αποτύπωνε κάθε σπιθαμή του χώρου και έφτιαχνε εικόνες...Όμως έπρεπε κάποιος να την βοηθήσει με τα βαριά μπαούλα της...Άνοιξε την πόρτα και βγήκε στο σκοτεινό διάδρομο...



« Τελευταία τροποποίηση: Μάρτιος 10, 2020, 11:04:55 πμ by Λύριεν Μαρκιέλ »
  • Rate    Brilliant    Great x 1    Agree    Winner    Hot    Confused (List of Rates | 2 Αποστολή Σύνολο)


Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Moderator
  • Level 16
  • *****
    • Μηνύματα: 704
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
  • Rated:

  • Badges: (View All)
    Level 1 Το Θέμα του Μήνα, Νοέμβριος 2019 Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Εφευρέτης
"Μα βέβαια...Ποιός να είναι τέτοια ώρα εδώ...Όλοι έχουν τις δουλειές τους..."  μονολόγησε η Λύριεν,ίσως λίγο πιο δυνατά από ότι έπρεπε...
Ξαναπηγε στον κοιτώνα.Είχε μια τροχαλία σε ενα μπαούλο.Με αυτη θα ανέβαζε τα βαριά.
Πήρε τα βασικά που χρειαζόταν,δηλαδή τα ρούχα και τα εργαλεία .Ήταν ανεκτό το βάρος τους.
Ξανα ανέβηκε σκαλιά ,έστριψε από εδώ ,έστριψε από εκεί...
"Αχ ευτυχώς το βρήκα πάλι το γραφείο μου!!!" είπε με ενθουσιασμό στον εαυτό της...
Όλη αυτή την ώρα που κουβαλούσε πράγματα και έτρεχε στους διαδρόμους,έφτιαχνε στο μυαλό της την εικόνα που θα ήθελε να έχει το σπίτι της.Γιατί το γραφείο αυτό ,ήταν δικό της.Μόνο δικό της...
Πρώτη φορά θα είχε η Λύριεν ένα χώρο που θα μπορούσε να τον διακοσμησει όπως η ίδια θα ήθελε.
Εκείνη την ώρα,ένα απαλό αεράκι έφερε μια τόσο γνώριμη μυρωδιά...
"Δεν το πιστεύω" αναφώνησε ξαφνιασμενη.
Ακολουθώντας το μεθυστικό άρωμα,κατέβηκε για ακόμα μια φορά τις σκάλες και βγήκε έξω.
Με οδηγό μόνο τη μύτη της,έκανε βόλτες γύρω από την Ακαδημία για αρκετή ώρα.Δεν "την" βρήκε προς το δάσος.Ούτε προς τον προαύλιο χώρο.Τελικά το δέντρο που έψαχνε ήταν σχεδόν έξω από το παράθυρο της.
Σκαρφάλωσε στα γρήγορα και έκοψε τα πορτοκαλί χνουδωτά άνθη χωρίς να τρυπηθεί από τα αγκαθάκια.
"Αχ Γαζία...αχ παππου μου..." μονολόγησε κλαίγοντας γοερά πλέον...


Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Moderator
  • Level 16
  • *****
    • Μηνύματα: 704
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
  • Rated:

  • Badges: (View All)
    Level 1 Το Θέμα του Μήνα, Νοέμβριος 2019 Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Εφευρέτης
Δεν ήθελε να την δει κανείς να κλαίει.Διέσχισε το προαύλιο και πήγε προς το δάσος.Βρήκε ένα δέντρο με χοντρό κορμό.Είχε 5 μεγάλα κλαδιά που έφτιαχναν μια βολική μα πάνω από όλα αθέατη θέση.Σκαρφάλωσε και κουλουριάστηκε εκεί.Αγκάλιασε τα γόνατά τής.Το σώμα της τρανταζόταν από τους λυγμούς.Έπρεπε όμως.Κάποια στιγμή θα γινόταν κι αυτό.Ήταν πολύ απασχολημένη με όσα γινόντουσαν στη ζωή της τόσο γρήγορα,που κατά κάποιο τρόπο είχε αφήσει τη θλίψη στην άκρη.Όμως μικρά πράγματα,όπως η μυρωδιά της Γαζίας,ξεθαψε τόσα συναισθήματα...
Δεν είχε κανέναν.Απλά κανέναν.Έκλαιγε για τον παππού,για τη μοναξιά της...Για Όλα...
Δεν μπορούσε να πάει σε κάποιον και να του πει :"πάρε με αγκαλιά."
Μακάρι να μπορούσε όμως να της έπιανε το χέρι...
Απλά να τον ένιωθε δίπλα της...Ας μην μιλούσαν.Μόνο τη μυρωδιά του να ένιωθε δίπλα της...


Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Moderator
  • Level 16
  • *****
    • Μηνύματα: 704
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
  • Rated:

  • Badges: (View All)
    Level 1 Το Θέμα του Μήνα, Νοέμβριος 2019 Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Εφευρέτης
Μετά από αρκετή ώρα και αρκετό κλάμα,θυμήθηκε τη μαμά τής.Όταν δεν ήταν μεθυσμένη,έκαναν πολύ ωραίες κουβέντες...Μια φορά,καθόντουσαν μπροστά από το σπιτάκι του Παππού και έπαιζαν με τα βότσαλα.Τα χώριζαν σε χρώματα για να φτιάξουν έναν πίνακα.Η Λύριεν γελούσε δυνατά όταν έβρισκε το κατάλληλο βότσαλο.Και τότε,της είχε πει η μαμά της χαμογελώντας : " Αχ αυτή η χαζοχαρουμενιά που έχεις κόρη μου,μακάρι να την έχεις πάντα και να σε βοηθάει στις δύσκολες μέρες που θα έρθουν."
Η Λύριεν την κοίταξε με τα μεγάλα της μάτια με απορία."Γιατί μαμά?ποιές δύσκολες μέρες?"
Απάντηση δεν πήρε.Μόνο ένα χαμένο βλέμμα...
Και τώρα,αυτή τη δύσκολη στιγμή,αυτό της ήρθε στο μυαλό..."πού είναι τώρα η χαζοχαρουμενιά μου..." σκέφτηκε...Της τελείωσαν τα δάκρυα έτσι κι αλλιώς...
Κοίταξε γύρω από το ψηλό δέντρο και της φάνηκε κάτι να γυαλίζει."Ωωωω,ένας μικρός καταρράκτης και μια λιμνούλα!!!Μα Πού τα έχω ξαναδεί...Ίσως στο όνειρό μου..." μονολόγησε και ξεκίνησε να σηκώνεται.Τα γαλάζια της μαλλιά,είχαν πέσει αριστερά και δεξιά.Στο κέντρο της πλάτης της ένιωσε ένα ελαφρύ αεράκι.Και ακριβώς μετά...Κάτι ζεστό και πηχτό..."Μα φυσικά και θα με κουτσουλούσε ένα πουλί!!!τί περίμενα πάνω σε ένα δέντρο!!!" είπε δυνατά και γέλασε.Γέλασε τόσο πολύ που κρατούσε την κοιλιά της.Της είχε φύγει πλέον όλη η ένταση."Τώρα είμαι χαρούμενη." είπε στον εαυτό της.
Κατέβηκε στα χαμηλότερα κλαδιά του δέντρου και πήδηξε.Άνοιξε δρόμο μέσα από τους θάμνους κι έφτασε στη λίμνη.Αφού σιγουρεύτηκε ότι δεν την βλέπει κανείς,έβγαλε τα ρούχα κι έκανε ένα ευχάριστο μπάνιο.Πραγματικά ήταν ότι χρειαζόταν.


Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Moderator
  • Level 16
  • *****
    • Μηνύματα: 704
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
  • Rated:

  • Badges: (View All)
    Level 1 Το Θέμα του Μήνα, Νοέμβριος 2019 Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Εφευρέτης
"Τι είναι αυτό" αναρωτήθηκε η Λύριεν βλέποντας το μικρό χαρτάκι κάτω από την πόρτα της...
"Ωχ, τον ξέρω αυτό τον γραφικό χαρακτήρα..."

Ταραχτηκε.Τα δάχτυλα της έτρεμαν.Η καρδιά της χτυπούσε σαν τρελή...Τα μάτια της άνοιξαν διάπλατα.Το σώμα της έτρεμε...

"Τί είναι αυτό Τώρα...Γιατί...Τώρα??? Μετά από τόσο καιρό..."

Τα ασημένια της στιγματα φώτισαν το δωμάτιο.Οι μωβ βλεφαρίδες λαμπυριζαν από τα δάκρυα που της ήρθαν...


Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Moderator
  • Level 16
  • *****
    • Μηνύματα: 704
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
  • Rated:

  • Badges: (View All)
    Level 1 Το Θέμα του Μήνα, Νοέμβριος 2019 Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Εφευρέτης
Ήταν τόσο μπερδεμένη...Δεν ήξερε αν έπρεπε να κλάψει ή να γελάσει...Είχε περάσει ελάχιστος καιρός από το χωρισμό τους...Η Λύριεν είχε αρχίσει να μην τον σκέφτεται κάθε μέρα...Βέβαια κυκλοφορούσαν στα ίδια μέρη και αναπόφευκτα συναντιοντουσαν.Όμως δεν μιλούσαν.Αυτός είχε κάνει τις επιλογές του και η Λύριεν απλά έπρεπε να ...Να πονά?

Γιατί αυτό έγινε...Δεν μπορούσε να τον ξεχάσει...Τον σκεφτόταν κάθε μέρα.Όσα είχαν περάσει...Τα μυνήματα που άφηνε στο κομοδίνο της κάθε πρωί...Την βραδιά στη λίμνη...

Είχε μέρες να τον σκεφτεί.Μετά από την τελευταία της προσπάθεια, έγινε ξεκάθαρο ότι έπρεπε να κάνει πίσω...

Και τώρα.. Τώρα τί ήταν αυτό? Δεν ήξερε πως να το διαχειριστεί...Άλλα έλεγε το μυαλό και άλλα η καρδιά...


Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Moderator
  • Level 16
  • *****
    • Μηνύματα: 704
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
  • Rated:

  • Badges: (View All)
    Level 1 Το Θέμα του Μήνα, Νοέμβριος 2019 Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Εφευρέτης
Με τρεμάμενα χέρια το ξαναδιαβασε.
"...Ο χρόνος έχει ωριμάσει...ζεστό ρόφημα..."

Δεν μπορούσε να το χωνέψει...Είχε ξεκαθαρίσει με τον εαυτό της ότι τελείωσε.Τώρα τί ήθελε από αυτήν...Να βγουν σαν φίλοι? Δεν ήταν ποτέ φίλοι...Είχαν κάνει άπειρες συζητήσεις...Ατελείωτες ώρες...Αλλά φίλοι δεν ήταν ποτέ...

"Τι να απαντήσω..." σκέφτηκε...

Έτρεμε ακόμα.Πήγε στο γραφείο της και με προσοχή για να μην κάνει μουντζουρες και καταλάβει ο άλλος την ψυχοσύνθεση της, έγραψε:
Ναι όποτε θες.

Το τσαλακωσε την ίδια στιγμή και το πέταξε μακριά.Έκατσε στο πάτωμα κι έκλαψε...Ποιός ήταν αυτός που θα έπαιζε έτσι με τα συναισθήματα της?


Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Moderator
  • Level 16
  • *****
    • Μηνύματα: 704
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
  • Rated:

  • Badges: (View All)
    Level 1 Το Θέμα του Μήνα, Νοέμβριος 2019 Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Εφευρέτης
Η Λύριεν κουλουριασμενη στο πάτωμα σκεφτόταν...Τον σκεφτόταν..Κοίταζε το ταβάνι, την αιωρα, το παράθυρο...Είχε ενα χαμένο βλέμμα...

"Ναι όποτε θες." έγραψε βάζοντας κι ένα μικρό χαμόγελο σαν υπογραφή...Για να δείξει ότι όλα καλά...

Το άφησε κάτω από την πόρτα του.

Τώρα θα έπρεπε να περιμένει πότε και που θα συναντιοντουσαν...Είχε τόση αγωνία...Βηματιζε νευρικά στο δωμάτιο.Αποφάσισε ότι οι τέσσερις τοίχοι δεν ήταν για την κατάσταση της.

Φόρεσε ότι βρήκε πρόχειρο και βγήκε από την Ακαδημία.Στην αρχή δεν ήθελε να περάσει από το χώρο προπόνησης, γιατί θα ήταν εκεί και δεν ήθελε να τον δει.

" Κι αν απλά έστειλε να συναντηθούμε για να δει αν τον θελω ακόμα?" σκεφτόταν..."Μήπως ήταν λάθος μου να απαντήσω καταφατικά σε αυτή τη συνάντηση?"

"Αλλά...Αλλά αν ,αν με θέλει πάλι?" αναστέναξε...

Κοίταξε από μακριά στο χώρο της προπόνησης.Φυσικά ήταν εκεί όπως πάντα...Το βλέμμα της διέτρεχε το κορμί του...Που το ήξερε πόντο πόντο...

Έφυγε τρέχοντας προς την εντελώς αντίθετη κατεύθυνση.Πήγε στα βράχια και κοίταζε τη θάλασσά...

"Ίσως απλά να θέλει να πάμε για μια βόλτα.Δεν πρέπει να σκέφτομαι ότι με θέλει πίσω...Αλλά αν..." το μυαλό της έτρεχε σαν τα κύματα...Μια από εδώ μια από εκεί...

Άνοιξε το μικρό φλασκι της και άρχισε με μια μικρή γουλιά...Είχε καιρό να πιει και της εκαψε το λαιμό...Έκλαψε...Εκλαψε πολύ...Δεν ήθελε να την έχει δεδομένη...Ήξερε όμως ότι αυτά που ένιωθε γι αυτόν ήταν πρωτόγνωρα...Είχε θάψει αυτά τα συναισθήματα καιρό τώρα.Σχεδόν τον είχε ξεχάσει...Μα τώρα....Πάλι ξύπνησαν όλα μέσα της...
« Τελευταία τροποποίηση: Μάρτιος 11, 2020, 10:23:09 πμ by Λύριεν Μαρκιέλ »


Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Moderator
  • Level 16
  • *****
    • Μηνύματα: 704
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
  • Rated:

  • Badges: (View All)
    Level 1 Το Θέμα του Μήνα, Νοέμβριος 2019 Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Εφευρέτης
Πινοντας μια ακόμα γουλιά, σηκωθηκε αργά.Βρήκε ένα βολικό βραχακι και κοίταξε αν την έβλεπε κανείς.Τίποτα.Έβγαλε τα ρούχα της και μπήκε γρήγορα στο νερό.

Ήταν νέο περιβάλλον γι αυτήνΠάντα ήθελε να ξέρει τι έχει η θάλασσα από κάτω της για να νιώθει ασφαλής.Πήρε μια ανάσα και καταδυθηκε.Οι βαλησινοι είχαν μεγάλη διάρκεια στην αναπνοή κάτω από τη θάλασσα.

Πόσο την είχε ηρεμήσει αυτή η αλλαγή τοπίου.Κοίταζε μια ανεμώνη να ανοίγει και να κλείνει τα ροζ τριχιδια.Ένας σαργος με την οικογένεια του έτρωγαν.Μια κοτσομουρα με τα μουστάκια της δημιουργούσε τρύπες στην άμμο για να βρει τροφή.Από πίσω της ένα μικρό κοπάδι από σαρδελιτσες που ανοιγοκλειναν το στόμα τους.

Η Λύριεν βγήκε στην επιφάνεια.Ξάπλωσε στη θάλασσα και κοίταζε τον ουρανό.Κουνούσε απαλά τα χέρια της και την χάιδευε.Την ηρεμουσε η κίνηση αυτή.Ένιωθε πόσο απαλή ήταν.

"Κάθομαι και κλαψουριζω...Απίστευτο...Για ποιόν? Ξερω ότι είμαι ένα πανέμορφο ξωτικό της θάλασσας.Τι δουλειά εχω εγω με αυτόν.Δεν πιστεύω τελικά πόσο ευάλωτη με έκανε η απώλεια του παππού...Αλλά όχι και να κλαίω για κάποιον που δεν αξίζει!Πως καταντησα έτσι!" σκεφτόταν φωναχτά.Ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη της."Πάμε για άλλα!" είπε χαρούμενη και ξαναβουτηξε στα βαθιά νερά.