Rasnarry Academy

Πρωινή γαλήνη (Σολ Οτίγιε)

επισκέπτης · 3 · 395

Ελντιν

  • Επισκέπτης
Ο ήλιος είχε μόλις ανατείλει και το φως του χτύπησε κατευθείαν τα ευαίσθητα μάτια του νεαρού Αλχημιστή. Εκείνο το βράδυ είχε δύσκολο ύπνο, όπως και τα τελευταία έπειτα από τα γεγονότα της Μεβαιρ. Δεν έφταιγαν μονάχα οι εφιάλτες. Τα όνειρα πάνε και έρχονται και με την νέα μέρα καθαρίζουν, εξαγνίζονται. Οι σκέψεις όμως που τυραννούν το μυαλό δύσκολα αντιμετωπίζονται και ιδιαίτερα μέσα στην εκκωφαντική σιωπή της νύχτας.  Ο Ελντίν σηκώθηκε από το κρεβάτι και σύρθηκε κυριολεκτικά ως το παράθυρο, τραβώντας γρήγορα τις κουρτίνες για να εμποδίζει την εισβολή του ήλιου. Αρκετά είχε ανεχτεί από τον εαυτό του. Χρειαζόταν λίγη ώρα απόλυτης ηρεμίας και γαλήνης. Φόρεσε τις ρόμπες του, έπλυνε το πρόσωπό του και το κάλυψε με την κουκούλα του. ΟΙ μαύροι κύκλοι και το φανερά ταλαιπωρημένο δέρμα θα ανησυχούσε τον οποιοδήποτε.

Αθόρυβα βγήκε από την μιρκή του κάμαρα και με σιγά βήματα κατευθύνθηκε έξω από το κτήριο της Ακαδημίας και προς το προαύλιο. Γνώριζε πολύ καλά ένα ήσυχο και απόμερο μέρος με θέα ολόκληρο το νησί και τον απέραντο ορίζοντα.  Στάθηκε στην άκρη και πήρε μια βαθιά ανασά. Το πνεύμα του, το κορμί του ολόκληρο αναζωογονήθηκε από τον καθαρό αέρα. Ο νεαρός άνδρας κάθισε στο δροσερό χορτάρι οκλαδόν και με ίσιο κορμό. ΈΚλεισε τα μάτια του απαλά και χαλάρωσε την ανάσα του. Ο αιθέρας μέσα του γινόταν ένα με την ψυχή του και τα στοιχεία της φύσης που τον περιτριγύριζαν: από το άταχτο νερό της θάλασσας και τον παιχνιδιάρικο  αγέρα, ως την γόνιμη γη και τον καυτό ανελέητο ήλιο που τον στόχευε σε κάθε ανατολή του. Ισορροπία. Απόλυτη Ισορροπία.


Σολ Οτίγιε

Η Σολ στριφογύριζε στο κρεβάτι της προσπαθώντας μάταια να ξανακοιμηθεί. Αρκετές ώρες πριν το χάραμα και εκείνη ένιωθε ήδη ξύπνια. Θες η εκπαίδευση με την Ιλίντιεν χθες, θες η γενικότερη αναστάτωση; Ούτε η ίδια δεν ήξερε. Κατάφερε να ξανακοιμηθεί, μέχρι που ένιωσε τον ήλιο να την ζεσταίνει με τις ακτίνες του από το παράθυρο. Ανοίγει τα μάτια της, κοιτάζοντας την Σοβερίνη στο διπλανό κρεβάτι που απολάμβανε τον ύπνο της βγάζοντας σχεδόν ήχους γάτας. Η Σολ σηκώνεται και κάθεται στο κρεβάτι της. Χασμουριέται και τεντώνει το κορμί της. Γυρίζει το κεφάλι της μία δεξιά και μία αριστερά. Σηκώνεται, ρίχνει λίγο νερό στο πρόσωπο της και φοράει τα άνετα ρούχα της, μία καφέ φούστα με μία σκούρα μπλε μακρυμάνικη μπλουζα και τον μανδύα της. Φοράει τις μπότες της, παίρνει το σκήπτρο της και κατευθύνεται προς τον προαύλιο χώρο.

Δεν αργεί να προσέξει τον Καθηγητή Ελντίν, μέσα στην πρωινή καταχνιά. Πλησιάζοντας όλο και πιο κοντά, παρατηρεί την κούραση και τους μαύρους κύκλους. Φαίνεται τελείως συγκεντρωμένος στην πρωινή του ρουτίνα και η Σολ, κάθε άλλο παρά να τον αποσπάσει θέλει.  Κάθεται για μερικά δευτερόλεπτα όρθια, και σκέφτεται τι να κάνει. Παίρνοντας την απόφαση της, και κάθεται λίγο πιο δίπλα του, αφήνοντας το σκήπτρο στο πλάι. Κλείνει τα μάτια, και ακουμπάει τα χέρια της πάνω στα γόνατά της. Ισιώνει το κορμό, ρίχνει μια τελευταία ματιά στον Ελντίν και συγκεντρώνεται. Βαθιά εισπνοή, βαθιά εκπνοή και πάλι από την αρχή. Σχετικά σύντομα αισθάνεται μια γαλήνη και ηρεμία. Η ύπαρξη της ενωμένη με τον κόσμο αλλά παράλληλα μόνη της. Αισθάνεται τον Αιθέρα να μπαινοβγαίνει από τα ρουθούνια της και να την γεμίζει. Παίρνει ακόμα μια βαθιά αργή ανάσα και αφήνει το σκότος πίσω της.


Ελντιν

  • Επισκέπτης
Η παρουσία της ήταν αισθητή από την πρώτη στιγμή. Χαμογέλασε μα δεν έσπασε την συγκέντρωσή του. Έφερε τις παλάμες των χεριών του, ενωμένες, στο ύψος του προσώπου του και ένα ανεπαίσθητο αεράκι φύσηξε προς το μέρος του, ρίχνοντας την κουκούλα του και ανακατεύοντας τα μαλλιά του. Το χαμόγελο του Ελντίν τότε μεγάλωσε. Ήταν ευχαριστημένος, ο Αιθέρας του δεν τον είχε εγκαταλείψει, όπως ο ίδιος δεν τα είχε παρατήσει παρά κάποιες δύσκολες αποφάσεις. Άφησε λίγα λεπτά να περάσουν μέσα στην σιωπή και την νηνεμία.

"Την ημέρα που τα στοιχεία θα σε αποδεχτούν ως ένα, τότε και μόνο τότε η πραγματική γαλήνη θα καταφέρει να σε αγγίξει. Έστω για μια μονάχα στιγμή" κούνησε το κεφάλι του δίχως να ανοίξει τα μάτια του. Το αγέρι δυνάμωσε τόσο ώστε να φτάσει την μαθήτριά του "Θα έιναι αρκετό για μια ολόκληρη ζωή" μια βαθιά ανάσα και ίσιωσε ακόμα περισσότερο την πλάτη του "Το νιώθεις, Σολ; Νιώθεις αυτό το ευχάριστο μούδιασμα της καρδιάς; Αυτή είναι η επαφή του Αιθέρα σου με τα στοιχεία που μας περιβάλλουν. Ένας ατίθασος μα απόλυτα συγχρονισμένος χορός"