Rasnarry Academy

ΚΟΣΜΗΜΑΤΑ/ΦΥΛΑΧΤΑ

Άρντα Γκροντ

  • ΣΤ' Έτος
  • Ιστορικός
  • Level 6
  • Νάνος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Έπιασε ένα ψηλό σκαμπώ και το έσυρε προς το μέρος της, φροντίζοντας να κάνει αρκετό θόρυβο, ενώ χαιρετούσε φιλικά την Άρυα. Συνηθισμένη σε έπιπλα που δεν ήταν του ύψους της, ή καλύτερα, ήταν ίδια με το ύψος της, σκαρφάλωσε επιδέξια και πήρε θέση στον πάγκο. Αρνήθηκε βοήθεια από τη Χελένα. Δε δέχονταν να την υποτιμούν να το μικρό της σώμα. Αν και γνώριζε ότι η Θεραπεύτρια το έκανε για να τη διευκολύνει, επέμεινε. "Πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι," σκέφτηκε.

Έριξε μια ματιά στους γύρω της, μισοκλεινοντας διερευνητικά τα έξυπνα, πράσινα μάτια της. Το εργαστήρι φαίνονταν ενδιαφέρον στα μοτίβα που προέκυπταν. Δύο Θεραπευτριες. Ψυχές ευγενικές, με διάθεση να προσφέρουν. Τρεις Βαλησίνοι. Στο αίμα τους κυλά η χάρη του νερού, η έμπνευση της Θεάς Ωκεανίας. Οι σκέψεις της έκαναν μία παρατεταμένη παύση.... Μία Νάνος! Η Άρντα σούφρωσε τη μύτη και το δεξί μάγουλο συνειδητοποιώντας ότι ήταν η παραφωνία σε χορωδία νυμφών!

Αποφάσισε ότι δε θα παραδώσει τα όπλα! Έσυρε τη δερμάτινη θήκη από τα πλάγια της ζώνης της, οικόσημο Γκροντ πανταχού παρόν και την εναπόθεσε με σκέρτσο στον ξύλινο πάγκο. Η εργαλειοθήκη πιάνονταν με χοντρό, εξίσου δερμάτινο λουρί, που συγκρατούσε τα περιεχόμενα σφιχτά. Κούμπωνε με χρυσαφένια μικρογραφία σκαπάνης. Ξεδεσε τη διακοσμητική σκαπάνη και άφησε το δέρμα και τα περιεχόμενά του να ξεδιπλωθούν. Λαβίδα, κοφτάκι, κόφτης, ψαλίδι, πενσάκι, μικρό μαχαιράκι, μίνι σφυράκι, ράβδοι τυλίγματος, σπατουλίτσα, μία μικρή αρμαθιά χρυσό και ασημένιο σύρμα λεπτό, πιαστράκια και κουμπώματα.

"Φέρτε μου τις πέτρες σας!" Ανακοίνωσε θριαμβευτικά.


Χελένα Μεκάμι

  • Βαλησ΄ίνη
  • Θεραπευτής
  • Level 5
  • Δ' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Σκίρτησε χαρούμενα η μικρή καρδιά της έφηβης Βαλησίνης. Η ώση χαράς ανέβηκε στα χείλη της που τεντώθηκαν σε ένα μεγάλο χαμόγελο. Οι ιδέες της Άρυα, πάντα καίριες και αποτελεσματικές. Χαίρονταν τόσο πολύ που μαθήτευαν παρέα, πολεμούσαν πλάι πλάι και έχτιζαν ισχυρές αναμνήσεις μαζί. Γνώριζε ότι με αυτήν τη Θεραπεύτρια μπορούσε να συνεργαστεί στο μέλλον αφού στο Θεραπευτήριο και στον πόλεμο την είχε καθοδηγήσει σωστά, όπου απουσίαζε ο Αλασσιος ή η Ιλίντιεν.

Δίπλα της η Άρντα, απτόητη, της δίδασκε να μην αφήνει καμία στιγμή ανεκμετάλλευτη, να μην το βάζει κάτω. Η Χελένα έριξε μια ματιά στο λεπτομερή εξοπλισμό της. Τα είχε όλα, μα ποτέ δεν επαναπαύονταν στα κεκτημένα, ούτε κόμπαζε. Παρά τις θεαματικές εισόδους που απολάμβανε, θα δούλευε σοβαρά και συγκεντρωμένα.

Ο Ούμπρο. Για όλους υπάρχει μια δεύτερη ευκαιρία, ανεξαρτήτως καταγωγής ή προέλευσης. Ποιος ξέρει τι τον έσπρωξε στην πειρατεία, ίσως η φτώχεια, όπως αυτή της οικογένειας της. Κάτω από τη σκληροτράχηλη μάσκα άνθιζε μια καρδιά. Είχε έρθει να στολίσει το μονάκριβο όπλο του, το μοναδικό του φίλο σε κρίσιμες στιγμές, μάντευε η Χελένα.

"Τα ανθάκια είναι καλή επιλογή", συμφώνησε με την πρόταση της Άρυα.

"Σε κάθε μπουκαλάκι σκέφτομαι ένα άνθος από το κύριο βότανο του φίλτρου πάνω σε στην αντίστοιχη κορδέλα που θα τυλίξω."


Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Καθηγητής
  • Level 16
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Λύριεν  περίμενε την Αρντα να βολευτεί στο σκαμπό.Την είδε να βγάζει τη ζώνη της,η οποία είχε αρκετά εργαλεία προς μεγάλη τής έκπληξη.

-Άρντα,ήρθες προετοιμασμένη βλέπω,της είπε η Λύριεν χαμογελώντας.Θέλεις να διαλέξεις μόνη σου πέτρες?Αν χρησιμοποιήσεις το ασημένιο σύρμα,θα πρότεινα σκούρες πέτρες για να κάνουν αντίθεση.

Η καθηγήτρια πήγε στο βάθος της αίθουσας και εφερε αρκετά κουτιά,πλακέ με χωρισματα, πού ήταν γεμάτα πέτρες.Τα είχε τακτοποιήσει ανάλογα με το μέγεθος.Κάθε κουτί έγραφε στην πλαϊνή πλευρά τη διάμετρο των πετρών.Το πρώτο κουτί είχε τις πολύ μικρές.Δύο έως τέσσερα χιλιοστά διάμετρο.Το άφησε στην άκρη και έδωσε στην Άρντα το δεύτερο.Περιείχε των πέντε χιλιοστών έως εννέα.Αυτές ήταν πιο κατάλληλες για τα δάχτυλα της.

-Άρντα,αν θέλεις,ξεκίνα να χωρίζεις τις πέτρες που θέλεις.Μετά θα βάλουμε το κουμπωμα από τη μια πλευρά του σύρματος.Έτσι δεν θα σου πέφτουν όσες έχεις περάσει.Αν θελεις,μπορώ να σου δείξω να κάνεις λουλουδάκια,αλλά θα χρειαστεί να περάσεις δύο σύρματα στο κουμπωμα.Σκέψου και φώναξε με.

Η Λύριεν γύρισε προς την Χελένα.
-Χελένα,είναι ωραία ιδέα να βάλεις ανθάκια.Θα σχεδιάσεις ένα άνθος,και θα ακολουθήσουμε το σχέδιο με λεπτό σύρμα.Νομίζω ότι θα φαίνονται τέλεια,της είπε χαμογελώντας.

Γύρισε στην Αρυα.
-Λοιπόν,Αρυα, μετά από σκέψη,θέλω να σε ρωτήσω κάτι.Είσαι πολύ καλή στο σχέδιο.Και έχεις πρωτότυπες ιδέες.Πραγματικά είσαι ταλέντο και είναι χαρά μου που είσαι εδώ.Θέλεις να γίνεις βοηθός μου?Σκέψου το,της είπε η Λύριεν κοιτώντας την στα μάτια.

-Ούμπρο,θα φτιάξετε το σχέδιο με την Άρυα και θα με φωνάξετε για να δούμε τα υλικά.Εντάξει αγόρι μου?

Η Λύριεν πήρε θέση στον δικό της πάγκο.Επικρατούσε λίγη ησυχία στο εργαστήριο και επειδή σίγουρα δεν θα κρατούσε πολύ,με τον μικρό της σιφουνα εκεί γύρω,ξεκίνησε ένα σχέδιο.Αυτό που θα έφτιαχνε,θα χρειαζόταν αλυσίδες,σύρμα,πέτρες σκούρες,μαργαριτάρια και σίγουρα κοχύλια.


Ούμπρo Μέρμαν

  • Βαλησίνος
  • Πολεμιστής
  • Level 4
  • Ε' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
«Έλα κάτσε. Άσε και την τρίαινα εδώ μπροστά αν μπορείς για να την βλέπω». Aκολούθησε στωικά την παρότρυνση της Άρυα αν και ανεπαίσθητα κ΄ολλησε και δεν μπόρεσε να πάρει τα μάτια του από πάνω της. Ψηλό ξωτικό, μαύρα μαλλιά, λεπτά, οξεία, καστανά λαμπερά μάτια να φωτίζουν μία αχνή επιδερμίδα. Τουλάχιστον εντυπωσιακή., σκέφτηκε. Τα μακριά της δάχτυλα, πρόδιδαν καλλιτεχνική φλέβα ενώ ακούγοντας τη Λύριεν να της μιλάς με τόση σιγουριά, ένιωσε ότι η Άρυα ήταν ιδανική για αυτό που είχε στο μυαλό του να κάνει. Το τίναγμα του μαλλιού της, είχε τόση χάρη που τον αποσυντόνισε περαιτέρω. Κοιτάζοντας ανεπαίσθητα τριγύρω είδε την Άρντα, να έχει χαμηλώσει το πηγούνι της στο όριο του γραφείου και να τον χαζεύει με αυτό το τελείως εριστικό και σκανταλιάρικο χαμόγελό της. Επανήλθε σχεδόν αμέσως. Και έγειρε προς το μέρος της, πάνω από το όπλο του.

"Η βασική μου ιδέα στη βάση της κεφαλής της τρίαινας ειναι μία παράσταση ίδια και στις δύο πλευρές. Χαραγμένη προσεκτικά πάνω στο μέταλλο και εν συνεχεία περασμένη με χρώμα. Καθώς η τρίαινα είναι στα όρια του ιώδους και του γκρι, το καλύτερο χρώμα σκέφτομαι πως θα ήταν το μαύρο. Εκατέρωθεν της παράστασης και στις δύο πλευρές θα ήθελα εναλλάξ, 2 πετράδια. Οψιδιανό και Αμέθυστο. Η παράσταση θα είναι ένα γεράκι που αρπάζει ένα φίδι." Πήρε ένα μπλοκάκι από το δίπλα γραφείο, αδιαφορώντας για τη γκρίνια του μαθητή και ξεκίνησε να σχεδιάζει το μοτίβο. Τελείωσε το σκίτσο στα γρήγορα και γύρισε με ανυπομονησία προς την Άρυα. "Τώρα ακούω και τις δικές σου ιδέες. Τι έχεις στο μυαλό σου?"

.



----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Image credits: https://www.canstockphoto.com/eagle-and-viper-eagle-vs-snake-60583989.html






Άρυα Λιρέλ

  • ΣΤ' Έτος
  • Θεραπευτής
  • Level 9
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Άκουγε τον Ούμπρο με προσοχή, γνέφοντας καταφατικά σε κάθε πρότασή του. Βρήκε σωστή τη σκέψη να το χαράξει μόνο, και όχι να το σκαλίσει, γιατί διαφορετικά υπήρχε περίπτωση το όπλο με τον καιρό -και τη χρήση φυσικά- να ραγίσει, ή ακόμα και να σπάσει. Εκτός κι αν γινόταν τρομερή λεπτοδουλειά , σκέφτηκε.

«Καλή ιδέα» σχολίασε επίσης όταν της είπε και για το χρώμα. Το σχέδιο θα ξεχώριζε σίγουρα έτσι, όσο μικρό ή μεγάλο και αν ήταν. Στριφογύρισε τα μάτια με ένα ελαφρύ μειδίαμα όταν ο Ούμπρο άρπαξε το σημειωματάριο του μικρούλη από δίπλα. Ο μαθητής πρόλαβε να φωνάξει μόνο ένα "Ει!" και έπειτα έκατσε μουτρωμένος με σταυρωμένα τα χέρια στο στήθος. Φυσούσε και ξεφυσούσε μέχρι που ο Ούμπρο τελείωσε το σχέδιο, και έμεινε να τους κοιτάει με προσμονή.

«Τώρα ακούω και τις δικές σου ιδέες. Τι έχεις στο μυαλό σου;» την ρώτησε αμέσως μόλις της έδειξε το σχέδιο.
«Μια στιγμή» απάντησε η Άρυα σηκώνοντας τον δείκτη στον αέρα. Έκοψε τη σελίδα που είχε ολοκληρώσει ο Ούμπρο, και με ένα αχνό χαμόγελο πήρε το σημειωματάριο και κατευθύνθηκε στον διπλανό πάγκο.

«Συγχώρεσε τον φίλο μου, ήταν πολύ ενθουσιασμένος» είπε στον μικρό επιστρέφοντάς του το μπλοκάκι. Εκείνος το άρπαξε με μιας, αν και το συνοφρυωμενο ύφος του δεν είχε αλλάξει καθόλου. Η Άρυα έφερε το χέρι στο ύψος του προσώπου, και με το δείκτη να χτυπά ρυθμικά τα σουφρωμένα χείλη της, έκανε πως σκέφτεται.

«Τι θα έλεγες... αν σου έδινα και αυτό;» τον ρώτησε βγάζοντας από την πίσω τσέπη του παντελονιού της ένα σκαλιστό μολύβι. «Θα σου έφτιαχνε λίγο τη διάθεση;» συνέχισε χαμογελώντας πλέον πλατιά.
Ο μαθητής με τα μάτια γουρλωμένα κούνησε καταφατικά το κεφάλι αρκετές φορές. Η Άρυα του το έδωσε γελώντας και του ανακάτεψε λίγο τα μαλλιά πριν γυρίσει προς τον πάγκο της.

«Έχω και εδώ σελίδες... Πολλές!» είπε στον Ούμπρο ελαφρώς πειρακτικά,περνώντας με τον αντίχειρα τα φύλλα. Του χαμογέλασε.

Εκείνη την ώρα τους διέκοψε η Λύριεν.
«Λοιπόν, Άρυα, μετά από σκέψη, θέλω να σε ρωτήσω κάτι». Η Άρυα γύρισε αμέσως προς το μέρος της. «Ναι φυσικά, πείτε μου» απάντησε. «Είσαι πολύ καλή στο σχέδιο. Και έχεις πρωτότυπες ιδέες. Πραγματικά είσαι ταλέντο και είναι χαρά μου που είσαι εδώ. Θέλεις να γίνεις βοηθός μου;»
Η Άρυα τίναξε το κεφάλι προς τα πίσω έκπληκτη. Άνοιξε το στόμα για να πει κάτι, μα το ξανάκλεισε γρήγορα. Συνοφρυώθηκε.
«Σκέψου το» συμπλήρωσε η Λύριεν.
«Είστε σίγουρη;» τη ρώτησε η Άρυα με δυσπιστία. «Θέλω να πω, σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια, και φυσικά και θα ήταν χαρά μου να γίνω βοηθός σας, μα... είστε σίγουρη; Πέρα από τις ιδέες δεν ξέρω αν έχω όσες γνώσεις χρειάζονται για τον χώρο, μα, θα μπορούσα φαντάζομαι να προσπαθήσω...» κατέληξε σκεπτική.
Η Λύριεν της έκανε ένα καταφατικό νεύμα και και κατευθύνθηκε χαμογελαστή προς τον πάγκο της.

Δεν χρειάζεται να ξέρεις όλους τους κανόνες για να δοκιμάσεις κάτι καινούργιο, σκέφτηκε σε μια προσπάθεια να πείσει τον εαυτό της να αφεθεί ελεύθερος, διώχνοντας την ρετσινιά της τελειομανίας από πάνω της. Γύρισε και πάλι στον Ούμπρο.

«Συγγνώμη, πού είχαμε μείνει;» ρώτησε τρίβωντας λίγο το μέτωπό της για να θυμηθεί. Το βλέμμα της έμεινε για λίγο μετέωρο στο πρόσωπό του. «Α ναι! Ιδέες. Σειρά μου» είπε, και τράβηξε και πάλι το σημειωματάριο μπροστά της. Έπιασε ένα δεύτερο μολύβι και ξεκίνησε το σχέδιο, ενώ παράλληλα του εξηγούσε.
«Λοιπόν, είχα δύο διαφορετικές ιδέες στο μυαλό μου. Και οι δύο έχουν να κάνουν με τη θάλασσα. Σκέφτηκα πως ένα κομμάτι σου θα ανήκει πάντα σε εκείνη, οπότε, τι πιο ταιριαστό;» ρώτησε κοιτώντας τον. «Και μια και που το όπλο σου είναι από μόνο του ιδιαίτερο, και έχει άμεση σύνδεση μαζί της, ορίστε» είπε ολοκληρώνοντας το πρώτο σκίτσο και του το έδειξε.

«Στη μέση η Θεά Ωκεανία, και στις δύο άκρες αντικρυστά, σκελετοί των προγόνων σου. Φυσικά, θα μπορούσες να συμπληρώσεις πάνω ό,τι πετράδια θέλεις» είπε, δείχνοντάς του πιθανά σημεία που θα ταίριαζαν πάνω στο χαρτί.




«Τώρα, η δεύτερη ιδέα είναι κάτι λίγο πιο απλό όταν το ακούς, μα στην πράξη θεωρώ πως μπορεί να γίνει το πιο εντυπωσιακό όλων!» Ξεκίνησε να σχεδιάζει βιαστικά, με τον ενθουσιασμό να την έχει παρασύρει. Τα χέρια της είχαν λερωθεί στην προσπάθεια να πετύχει τις σκιάσεις, και τα μαλλιά κολλούσαν στο πρόσωπό της. Τα μάζεψε αρκετές φορές πίσω από τα μυτερά της αφτιά, με τα μάγουλα και το μέτωπό της να γεμίζουν και αυτά μουτζούρες.

«Ορίστε!» είπε λίγο μετά, κοιτώντας τον Ούμπρο με ένα φαρδύ χαμόγελο. Σίγουρα θα ήταν αστεία αυτή τη στιγμή, μα δεν την ένοιαζε. «Ένα τεράστιο χταπόδι! Τα πλοκάμια θα απλώνονται δεξιά και αριστερά, ενώ θα μπορούσες επίσης να γεμίσεις τις βεντούζες με μικρά μαργαριτάρια!»



«Λοιπόν, πώς σου φαίνονται;» ρώτησε ανασηκώνοντας ελαφρά τους ώμους, και δάγκωσε το κάτω χείλος της περιμένοντας την απάντησή του με αγωνία.
« Τελευταία τροποποίηση: Δεκέμβριος 19, 2019, 02:51:39 πμ by Άρυα Λιρέλ »


Ούμπρo Μέρμαν

  • Βαλησίνος
  • Πολεμιστής
  • Level 4
  • Ε' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
«Έχω και εδώ σελίδες... Πολλές!» Του είπε πειρακτικά. Εκείνος ένευσε συγκαταβατικά, έκλεισε απολογητικά το μάτι του στο μικρό μαθητη και αφέθηκε να χαζεύει τριγύρω, μέχρι να τελειώσει ο διάλογος με την καθηγήτρια.

«Συγγνώμη, πού είχαμε μείνει;» τον ρώτησε. Για λίγα δευτερόλεπτα κοιτάχτηκαν πρόσωπο με πρόσωπο. Στιγμές αργότερα, το πρόσωπό της φωτίστηκε, «Α ναι! Ιδέες. Σειρά μου» !!!

Πήρε στα χέρια της μολύβι και σημειωματάριο και δημιούργησε δύο υπέροχες εικόνες. Όμως το βλέμμα του επικεντρώθηκε στην πρώτη. Ο θαλάσσιος σκελετός των Ρετιάριων σκέφτηκε. "Μα πώς το σκέφτηκες αυτό; Φαντάζει τρομερό. Στην κουλτούρα μας, αυτές οι μορφές ονομάζονται Ρετιάριοι, προστάτες των πολεμιστών του νερού, οι οποίοι συνοδεύουν το σώμα του Βαλησίνου στη θαλπωρή της Ωκεανίας."

Γύρισε και την κοίταξε κατάματα, ενώ το βλέμμα του άστραψε. "Δεν πιστεύω στην τύχη, ούτε ως ναύτης, μικρός, ούτε ως πειρατής, ούτε ως μαθητής, πλέον, της Ακαδημίας." Πήρε το βλέμμα από πάνω της και γύρισε στο όπλο. "Να εδώ στη βάση των τριών λεπίδων. Ένας ρετιάριος απο τα αριστερά και ένας από τα δεξιά, κοιτώντας και οι δυο προς τα μέσα και στο κέντρο η θεά Ωκεανία, ακριβώς κάτω απο της κεντρική, κωνική μύτη της τρίαινας." Γύρισε χαμογελώντας προς την θεραπεύτρια. "Κοίτα, δεν ξέρω πως να στο ζητήσω, αλλά θέλω κάτω απο τη θεά, να γράψεις με καλλιγραφία Άρυα. Αδύνατον να μην υπάρχει και το όνομα της δημιουργού."

Σηκώθηκε, και πήρε στα χέρια του το όπλο, προτάσσοντάς το από στάση ροής, γεμάτος ενθουσιασμό, "ώστε, κάθε ένας που θα έρχεται αντιμέτωπός μου, να γνωρίζει, το όνομα εκείνης που στόλισε με την τεχνουργία της, την μαχητική προέκταση του χεριού μου!"

Η φασαρία δεν πέρασε απαρατήρητη και σύντομα το επικριτικό βλέμμα της Λύριεν, τον έκανε να καθίσει γρήγορα ξανά στο γραφείο, στο πλάι της Άρυα. Το μικρό χειροκρότημα της κοντοπίθαρης ιστορικού, οριακά μεταξύ αναγνώρισης και ειρωνίας, έφερε ένα αυτάρεσκο χαμόγελο στο πρόσωπό του. Γύρισε στην Άρυα, καθώς ήδη προσπαθούσε να διαχειριστεί τον ενθουσιασμό που του προκαλούσε η παρουσία και η ενέργειά της.



Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Καθηγητής
  • Level 16
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
"...μα θα μπορούσα φαντάζομαι να προσπαθήσω..." απάντησε η Άρυα.Η Λύριεν ήταν χαρούμενη.

Η αλήθεια ήταν,ότι ήταν πάρα πολύ καλή με τα μέταλλα η Λύριεν.Όμως στο σχέδιο δεν τα κατάφερνε.Τα σχέδιά της,θύμιζαν μικρού παιδιού...Δεν έκανε ολοκληρωμένες ζωγραφιές και ποτέ δεν έφτανε καν στο επίπεδο των σκιασεων.Ήξερε πως θα φαίνεται στο μέταλλο.Όταν είχε παραγγελίες,προτιμούσε να επεξεργάζεται κατευθείαν το τελικό υλικό,παρά να χάνει χρόνο ζωγραφίζοντας...Σαν καθηγήτρια όμως,έπρεπε να δείξει το σωστό τρόπο.Πρώτα σχεδιάζουμε και μετά εκτελούμε.

"Αχ παππού,πόσο δίκιο είχες,έπρεπε να με μάθεις λίγο σχέδιο...",σκέφτηκε ,και τα μάτια της βουρκωσαν για ακόμα μια φορά,σκεπτόμενη τον καλύτερο όλων στο σχέδιο...Ο παππούς της, πάντα ξεκινούσε με σχέδιο.Κάθε φορά που την έβλεπε να φτιάχνει κάτι,έψαχνε τριγύρω,να βρει το μπλοκ,για να το φτιάξουν μαζί.Η Λύριεν όμως,ήταν πάντα πολύ ξεροκεφαλη σε αυτό το κομμάτι...

"Ωραία,θα κάνει τα σχέδια η Άρυα,αφού δεχτηκε  να είναι είναι η βοηθός μου και μετά θα τα συζητάμε" σκέφτηκε η Λύριεν χαμογελώντας.

Καθώς ήταν στον πάγκο της και ξεχώριζε τις αλυσίδες ,καταλαβε ότι κάποιοι μαθητές κάνουν περισσότερη φασαρία από ότι πρέπει.Δεν πρέπει να χαλάει κανείς την αυτοσυγκέντρωση των μαθητών,γιατί μπορεί να πληγωθούν με τα αιχμηρά εργαλεία.

Κοίταξε τον Ούμπρο και την Άρυα.Ναι,αυτοί ήταν οι φασαριοζοι!!!Μέχρι και η Άρντα ενοχλήθηκε και τους έκανε παλαμάκια.Η Λύριεν τους κοίταξε αυστηρά."Χμ μην είμαι αυστηρή,ίσως να βρήκαν σχέδιο για την τρίαινα και είναι τόσο ενθουσιασμένοι" σκέφτηκε και σηκώθηκε αργά από τον πάγκο της.Όμως μια αλυσίδα πιάστηκε σε ένα από τα βραχιόλια της Λύριεν,τραβήχτηκε και σαν ντόμινο,χάλασε την σειρά που τα είχε βάλει..."Ωωωωω πρέπει πάλι να σκεφτώ που να τα τακτοποιήσω πριν αρχίσω την κατασκευή.Κρίμα...Νά γιατί χρειάζεται το σχέδιο και στα πιο απλά πράγματα..." αναλογίστηκε η Λύριεν και τελικά σηκώθηκε.Έσκυψε,μάζεψε τα μαργαριτάρια που είχαν σκορπίσει στο πάτωμα,έσπρωξε στην άκρη τις αλυσίδες ,για να μην ξαναπιαστουν κάπου και τελικά πήγε επάνω από τους πάγκους του Ουμπρο και της Άρυα.

Γέλασε λίγο με την Άρυα που ήταν γεμάτη μουντζουρες σε όλο το πρόσωπο από τη δεξιά πλευρά,μέχρι και στο μυτερό αυτί της.Διακριτικά της έδωσε ένα μαντήλι.

"Φανταστικό σχέδιο" αναφώνησε όταν είδε το σκελετό των Ρετιάριων."Ταιριάζει απόλυτα σε έναν πολεμιστή!!!Μπράβο σε όποιον το σκέφτηκε.Λοιπόν Ούμπρο,καταλήξατε σε κάποιο σχεδιο?" είπε η Λύριεν κοιτώντας και τα υπόλοιπα σχέδια."Πρεπει να δουμε αν είναι εφικτό να γίνει από μέταλλο,γιατί άλλο το σχέδιο και άλλο η κατασκευή" εξήγησε η καθηγήτρια.


Άρντα Γκροντ

  • ΣΤ' Έτος
  • Ιστορικός
  • Level 6
  • Νάνος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Άκουσε προσεκτικά τις οδηγίες της καθηγήτριας και συνέχισε με μεγάλη προσοχή, αλλά πρώτα έριξε μια ακόμη ματιά στην πρόοδό της. Η επιλογή της τελικά ήταν ο χαρτοκόπτης. Άφησε την πένα παράμερα, μιας και αν της έβαζε πέτρες, θα τη δυσκόλευε στο γράψιμο. Θα μπορούσε βέβαια να τη στολίσει, αλλά όταν η Άρντα ξεκινούσε να γράφει ή να κρατά σημειώσεις, η πένα γίνονταν προέκταση του χεριού της. Συνεπώς, θα ήταν καλύτερα αν η λαβή της έμενε όσο πιο απλή ήταν δυνατό, για να μην κουράζονται τα δάχτυλά της.

Στη βάση της λαβής του ακριβού εργαλείου της είχε δέσει πολύ λεπτό, χρυσό σύρμα. Ξεκίνησε από την πρώτη στροφή, φέρνοντάς την σφιχτότατα. Καθώς έφερε τις επόμενες, κράτησε το χαρτοκόπτη με δύναμη, βάζοντάς τον κόντρα στο σύρμα. Με αυτόν τον τρόπο εξασφάλισε πως το συρματάκι της δε θα έχασκε όταν θα έρχονταν η ώρα να περάσει τις πέτρες της. Πήρε το πενσάκι με το αριστερό και έσφιξε τις στροφές μεταξύ τους. τις πατίκωσε κάπως, ώστε να πέφτει η μία πάνω στην άλλη. Φαίνονταν σαν να φοράει κασκόλ ο χαρτοκόπτης, συμπαγές και αδιαπέραστο.

Η Άρντα αποφάσισε ότι έκανε καλή δουλειά. Να και η ώρα της πέτρας. Τι θα μπορούσε να βάλει πλάι στο χρυσό; Θεωρητικά οτιδήποτε, αρκεί να γυάλιζε και να είχε καλή ποιότητα. Σκέφτηκε αρχικά να περάσει κόκκινες πέτρες, όπως όλοι, αλλά έπειτα το καλοσκέφτηκε και τις άφησε παράμερα. Πήρε στη χούφτα της μερικές διαφανείς, σκουροπράσινες πετρούλες. Φαίνονταν ταιριαστές για το σκοπό της και είχαν ήδη μία τρυπούλα στη μέση, ίσα που να χωρά λεπτό σύρμα, σαν εκείνο που είχε μόλις δέσει στη βάση του χαρτοκόπτη της.

Αντί να χρησιμοποιήσει τα χέρια της, τράβηξε ελαφρά τη μικρή λαβίδα από τη δερμάτινη θήκη και την έφερε μπροστά της. Με επιμελείς και ελεγχόμενες κινήσεις πέρασε την πρώτη πέτρα στο σύρμα επιτυχώς και την άφησε να κυλήσει μέχρι το σημείο που σκόπευε να τη δέσει. Έκανε μια παύση μέχρι να καταλαγιάσει ο ενθουσιασμός του Ούμπρο και της Άρυα, ύστερα συνέχισε.


Χελένα Μεκάμι

  • Βαλησ΄ίνη
  • Θεραπευτής
  • Level 5
  • Δ' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Αυτή ήταν μία πολύ καλή ευκαιρία να δώσει προσωπική χροιά σε ότι έκανε και σκόπευε να την εκμεταλλευτεί. Οι σκέψεις Χελένα επικεντρώνονταν στη μάχη. Μετά τις δύο αποστολές, μέσα της είχε κατασταλάξει ότι ήθελε να εκπαιδευτεί και να γίνει μία αντάξια Θεραπεύτρια πεδίου, γι’ αυτό και αξιολογούσε την κατάσταση και πώς θα τη διαχειρίζονταν καλύτερα.

Η ιδέα που σχηματίστηκε στο νου της ήταν πως μέσα στον πανικό και τις φωνές, δε θα μπορούσε πάντα να συγκεντρωθεί ή να κρατήσει την ψυχραιμία της για να ψάξει ή να διαβάσει τις ετικέτες των φιαλιδίων που κουβαλούσε στη ζώνη της, να τα χορηγήσει έγκαιρα στους τραυματίες και να σιγουρευτεί ότι δεν έκανε λάθος. Συνεπώς, η λύση στην οποία έφτασε μετά από πολλή μελέτη πρόσταζε τη δημιουργία διακριτών σημαδιών-κωδικών που θα της επέτρεπαν να ξεχωρίζει το κατάλληλο φίλτρο αντανακλαστικά.

Έβαλε σε μια σειρά τις κορδέλες που θα χρησιμοποιούσε για να δέσει τα μπουκαλάκια της, από την απαλότερη ως την εντονότερη απόχρωση και τις οργάνωσε ανά κατηγορία. Κόκκινες για τα τονωτικά, πράσινες για τα θεραπευτικά, παστέλ για τα ηρεμιστικά. Απαλό κόκκινο για ήπιο τονωτικό, μέχρι έντονο κόκκινο για τα φίλτρα που ανεβάζουν την οργή στα ύψη και πάει λέγοντας. Δίπλα άνοιξε το σημειωματάριό της, με όλη τη γνώση που είχε συγκεντρώσει και κουβαλούσε μαζί, ώστε να είναι πάντα διαθέσιμη.

Ένα από τα προτερήματα της Χελένα ήταν το σχέδιο. Ομολογουμένως είχε πολύ καλό χέρι στη ζωγραφική και φρόντισε να το αξιοποιήσει για τους θεραπευτικούς της σκοπούς. Δίπλα στην περιγραφή κάθε βοτάνου βρίσκονταν και η ακριβής απεικόνιση του άνθους του ή του φύλλου ή της ρίζας από τα οποία μπορεί να έβγαινε η δραστική ουσία του κάθε φίλτρου. Σε αυτά τα σχέδια στηρίχτηκε όσο έπιανε τα χάρτινα και πλαστικά υλικά, δίνοντάς τους το επιθυμητό σχήμα. Φρόντισε να προμηθευτεί και ένα πινελάκι με χρώματα από το εργαστήριο της καθηγήτριας Μαρκιέλ, για να χρωματίσει όσα χρειάζονταν τις αποχρώσεις που δε θα έβρισκε έτοιμες.


Άρυα Λιρέλ

  • ΣΤ' Έτος
  • Θεραπευτής
  • Level 9
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
«Μα πώς το σκέφτηκες αυτό;» τη ρώτησε έκπληκτος, και η Άρυα ανασήκωσε τους ώμους παιχνιδιάρικα.
«Περνάω αρκετές ώρες στη βιβλιοθήκη, μου αρέσει πολύ το διάβασμα. Όταν πρωτογνώρισα τη φίλη μου την Μοργκέιν, μου γεννήθηκε η επιθυμία να μάθω όσα παραπάνω μπορούσα για τους Βαλησίνους. Θυμάμαι πως ήθελα να της κάνω ένα δώρο που να της θυμίζει το σπίτι της. Ανάμεσα σε άλλα, έπεσα πάνω και σ' αυτό» κατέληξε, δείχνοντας το σκίτσο.

Συμφώνησαν για τις θέσεις που θα είχαν τα σχέδιά της, μα έπειτα ο Ούμπρο πήρε φόρα! Γέλασε με τον ενθουσιασμό του και της φάνηκε πολύ όμορφο που ήθελε και το όνομά της σε κάτι τόσο προσωπικό. Στην τελική, μια ιδέα του είχε δώσει μόνο. Χαμογέλασε ντροπαλά.
Εκείνη τη στιγμή τους πλησίασε η Λύριεν. Η Άρυα την ευχαρίστησε για το μαντήλι, και κοιτώντας την αντανάκλασή της πάνω στην τρίαινα, καθάρισε τις μουτζούρες.

Και στην καθηγήτριά της άρεσαν τα σχέδια— καλό αυτό, σκέφτηκε με μιας. Η Λύριεν την πρόλαβε και ξεκίνησε να λέει αυτό που σκεφτόταν και η Άρυα εξ' αρχής.
«Πρέπει να δούμε αν είναι εφικτό να γίνει...»

Αμέσως μόλις ο Ούμπρο μίλησε για το χάραγμα, σκέφτηκε το ίδιο• ναι μεν ήξερε πώς να κάνει το σχέδιο, όμως δεν ήταν το ίδιο πράγμα το να το χαράξεις. Το δεύτερο δε συγχωρεί λάθη. Δεν ήθελε να του καταστρέψει το όπλο. Γύρισε προς την Λύριεν για βοήθεια.

«Δεν θέλουμε κάποια επιπλέον κατασκευή. Θέλουμε να χαραχτεί αυτό πάνω στο όπλο» είπε, δείχνοντάς της το σχέδιο.
« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος 06, 2020, 11:10:43 μμ by Άρυα Λιρέλ »


Λύριεν Μαρκιέλ

  • Βαλησίνος
  • Καθηγητής
  • Level 16
  • Εφευρέτης
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Λύριεν κοίταξε ξανά το σχέδιο των Ρετιαριων.Σίγουρα ταίριαζε στην τρίαινα του βαλησινού μαθητη της.Την επιασε με το χέρι της και περιεργάστηκε το μεταλλο.

"Ουμπρο, ξέρω ότι το προτιμάς εγχάρακτο.Όμως τα όπλα είναι από μέταλλα που έχουν υποστεί ανοπτηση.Και..."

Ο Ουμπρο και τη Άρυα την κοίταξαν λίγο παραξενα.

"Ναι,ανοπτηση.Σημαίνει έχει ζεσταθεί πολύ το μέταλλο,στα όρια του και μετά το σβήνουμε μέσα σε λάδι για να γίνει σκληρό.Αν το ξαναζεστανουμε, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να χάσει την σκληρότητα του.Οπότε θα πρέπει να γίνει με πρόσθετο κομμάτι η διακόσμηση.Μετά θα το προσαρμόσουμε επάνω.Μισό,έρχομαι."

Η Λύριεν διέσχισε την αίθουσα,καθώς σκεφτόταν ποιό μέταλλο είναι κατάλληλο.Και πού βρίσκεται...
"Μα βέβαια!!Έχω ένα κομμάτι που έχει ήδη καμπύλη.Μμμ,πρέπει να είναι στο δεξί καμίνι αν θυμάμαι καλά."

Μιλούσε μόνη της πολλές φορές.Την βοηθούσε να ακούει αυτά που έλεγε,έβρισκε λύσεις σαν να απαντούσε κάποιος άλλος.Τελικά βρήκε ένα ορειχαλκινο κομμάτι,με καμπύλη,πρέπει να ήταν από κάποιου είδους σωλήνα.Το έπιασε στα χέρια της,είδε σε καλό φωτισμό όσο μπορούσε τη δομή του μετάλλου και με χαμόγελο πήγε στους μαθητές της.

"Άρυα,αυτό το κομμάτι,φαίνεται κατάλληλο.Θα βάλεις επάνω το σχέδιο,και θα το τρυπησεις με ένα μυτερό καρφί.Θα ακολουθείς τις γραμμουλες που εχεις κάνει.Ουμπρο,από εσένα θέλω να κρατάς γερά το κομμάτι μέταλλο,γιατί αν κουνηθεί...Θα γίνει σκελετός από κότα κι όχι των πολεμιστών που θέλεις!!!" γέλασε η Λύριεν.

Αφήνοντάς τους λίγο χρόνο,έκανε βόλτες στους πάγκους ,να δει πως τα πήγαιναν οι υπόλοιποι μαθητές.

"Χελένα,φανταστική ιδέα οι κορδέλες!!!Άμεσο αποτέλεσμα!!!Βλέπεις,πιάνεις,ανοίγεις!!!Χαίρομαι που το σκέφτηκες!!!Αν χρειαστείς κάτι άλλο εκτός από το πινέλο,πες μου να σε βοηθήσω."

Η Λύριεν πήγε πάνω από την Άρντα.Πραγματικά θαύμασε την αυτοσυγκέντρωση που είχε.Με την μπροσελα της,επιανε τις πέτρες και τις περνούσε.Είχε τόσο σταθερό χέρι.Η καθηγήτρια το σημείωσε αυτό νοερά.

"Άρντα,πολύ ωραίο αυτό που φτιάχνεις.Είδα ότι εγκλωβισες την αρχή για να μην φυγουν.Μπραβο κοριτσι μου!!!Σιφουνακο μου εσύ!!!!" της ειπε χαμογελώντας και της χάιδεψε τα μαλλιά.

Τώρα ήταν η ώρα να συνεχίσει το δικό της...Η Λύριεν αφού παρακολούθησε την πρόοδο στα έργα των μαθητών,έκατσε στον πάγκο της...Και ξανασηκωθηκε αμέσως.Κοίταξε από ψηλά αυτό που είχε στήσει για να φτιάξει.Ωχ δεν της άρεσε...Έκατσε στην καρέκλα και έβαλε στην άκρη τα υλικά της.Πάλι από την αρχή...Αλυσίδες,κοχύλια ασημένια και μαργαριτάρια.Αλλά πώς θα στηριζόταν στο κεφάλι της Χελένα?

Καθώς έπαιζε με ένα μαργαριτάρι στο χέρι της και σκεφτόταν Πώς ακριβώς θα στηριχθεί, κοίταξε τον Ουμπρο...Δεν φαινόταν ευχαριστημένος...Μάλλον δεν του άρεσε η ιδέα.Η Λύριεν το ξανασκεφτηκε."Σε εκεινο το σημείο, αν το ζεστανουμε λίγο..Ναι.Δεν θα πάθει τίποτα.Είναι σε σημείο που δεν έχει σχέση με την αποδοτικότητα της τριαινας."

-Ουμπρο, φάνηκε από την αντίδραση σου ότι δεν σου άρεσε η ιδέα του πρόσθετου κομματιού, θέλεις να δοκιμάσουμε να γίνει εγχάρακτο?Άρυα εσύ τι λες? βοηθε μου? είπε κλείνοντας της το μάτι.
« Τελευταία τροποποίηση: Μάιος 12, 2020, 04:44:03 μμ by Λύριεν Μαρκιέλ »