Rasnarry Academy

Η Επιστροφή (Τέλος)

Σολ Οτίγιε

  • Άνθρωπος
  • Αλχημιστής
  • Level 6
  • Ζ' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Σολ, πρόσεξε την αμηχανία μεταξύ του Ζακ και της Άρυα, και άφησε ένα μειδίαμα να εμφανιστεί στις άκρες των χειλιών της. Η Χέλενα απρ΄σμενη και χαρούμενη όπως πάντα έκανε την εμφάνιση της. Την ήξερε αυτήν την κοπέλα, την είχε μελετήσει και είχε βγάλει το συμπέρεσμα ότι αυτή η αθώα ψυχή γεμάτη με προβληματισμούς, μια μέρα θα τους εξέπλητε όλους με την δύναμη της και τον αψεγάδιαστο χαρακτήρα της. Σηκώθηκε και αγκάλιασε την Χέλενα που θα μπορούσε να είναι αδελφή της γιατί όπως και η ίδια, ήταν διαφορετική από τους υπόλοιπους και σίγουρα ο πόνος που κρυβόταν πίσω από την χαρά της, ήταν εμφανής στην Σολ. Χαμογελώντας γλυκά κρατάει τα χέρια της Χέλενας και την οδηγεί στην όμορφη παρέα τους.

Δίνοντας στη συνέχεια προσοχή στα λόγια της Μοργκ και της Άρυα, άρχισε να γελάει με όλη της την δύναμη κρατώντας με το ένα χέρι την κοιλιά της και με το άλλο να στηρίζει το σώμα της στο έδαφος.

"Χαίρομαι πραγματικά που η πιτσιρίκα από εδώ, έχει μια τόσο καλή φίλη!! Η τσαχπίνα όπως λες!!" συμπληρώνει και παράλληλα γελάει.
Και ενώ ο Ζακ, άλλοτε γελάει άλλοτε φαίνεται σκεπτικός μπροστά στα λόγια των κοριτσιών, ξαφνικά σοβαρευει με την ερώτηση της Άρυας και κοιτάει τη Σολ παραξενεμένος.

Η Σολ χαμογελώντας, παίρνει τα ηνία να απαντήσει. "Με τον Ζακ, η φιλία μας ξεκίνησε αργά. Στην αρχή, δεν ήθελε ούτε να με βλέπεις. Του έκανε εντύπωση ο χαρακτήρας μου ενώ εμένα μου φαινόταν και λίγο χαζός. Μέχρι που πριν 2 χρόνια περίπου, οι Θεοί μας έβαλαν να παλέψουμε μαζί. Αν θυμάμαι καλά..."λέει κλέινοντας το ματι, "τον κέρδισα με διαφορά...και έκτοτε ταιριάξαμε, και συχνά προπονούμαστε μαζί για να βελτιώσουμε και οι δύο τις τεχνικές μας!!" συμπληρώνει.


Άρυα Λιρέλ

  • ΣΤ' Έτος
  • Θεραπευτής
  • Level 9
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
«Δε θα περίμενα ποτέ ότι εσείς οι δύο, σαν χαρακτήρες, θα αντιπαθούσατε τον οποιοδήποτε!» είπε η Άρυα κουνώντας το κεφάλι πέρα δώθε με δυσπιστία.

Τα αμύγδαλα στην χούφτα της είχαν τελειώσει, και τίναξε τα χέρια της αμήχανα. Δεν ήξερε τι άλλο θα μπορούσε να πει.
Εντάξει, με τη Μοργκ και τη Χελένα τα λέγανε συχνά. Όμως είχε περάσει καιρός που είχε να δει την Σολ και τον Ζακ, και για τον καθένα ένιωθε διαφορετικά. Φυσικά και οι δύο της είχαν λείψει, αλλά...

Με τη Σολ κάθε φορά, ακόμα και αν περνούσαν μήνες, φαινόταν λες και ήταν μονάχα μέρες. Μιλούσαν σαν να μην είχε αλλάξει τίποτα. Η εμφάνιση του Ζακ όμως την μπλόκαρε. Δεν μπορούσε να αποφασίσει προς τα πού να κατευθύνει τα συναισθήματά της. Χαρά, ή θυμός;
Ίσως λίγο και από τα δύο. Σίγουρα δεν θα το παραδεχόταν πάντως.
Της είχε πει πως θα την έβρισκε στα μαθήματα. Είχε να τον δει από τα πρώτα κιόλας. Σαν να 'χε ανοίξει η γη και να τον κατάπιε.
Πιθανότατα σε απέφευγε, ξεκίνησαν οι φωνούλες. Η Άρυα έσφιξε τα δόντια.

«Πέρασε η ώρα, ίσως θα ήταν καλύτερα να φύγουμε...» είπε, με το βλέμμα στον καταρράκτη. Δεν άντεχε να γυρίσει προς το μέρος τους.


Μοργκέιν Θερέλ

  • Δ' 'Ετος
  • Αλχημιστής
  • Level 7
  • Βαλησινή
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η διάθεση της Αρυας άλλαξε ξαφνικά, μπορούσε να το νιώσει. Η παρεα του Ζακ πίστεψε πως θα την έκανε να χαρεί όμως μάλλον είχε το αντίθετο αποτέλεσμα.

«Πέρασε η ώρα, ίσως θα ήταν καλύτερα να φύγουμε...» είπε κάπως μελαγχολικα,με το βλέμμα της περίεργα κολλημένο στον καταρράκτη. Καταλαβε ακριβώς πως νιώθει η φίλη της. Σηκώθηκε και αυτή,  χαιρέτησε τους υπόλοιπους και κατευθύνθηκαν με την Αρυα προς την Ακαδημία. Όταν απομακρυνθηκαν από τον καταρράκτη την πηρε μια αγκαλιά για συμπαράσταση. "Ξέρω καλή μου....ξερω"


Ζακ Νιλ

  • Δ' 'Ετος
  • Πολεμιστής
  • Level 4
  • Σοβερίνος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Το ένιωθε...έχανε τη γη κάτω από τα πόδια του... Η παρουσία της και μόνο τον έκανε να νοιώθει αμήχανα. Αυξημένοι χτύποι της καρδιάς, ιδρωμένες παλάμες, κάτι να πει....κάτι να πει πριν φύγει πάλι μακριά του... Αλλά εκείνη σηκώθηκε απλά και γυρνώντας την πλάτη της προς το μέρος τους απομακρύνθηκε με την Μοργκ. Ο Ζακ έφερε τα δάχτυλά του στα μάτια του και κοίταξε παρακαλετά την Σολ, που απλά τον κοίταγε σαν να είναι ο πιο μεγάλος βλάκας του κόσμου. "Πρέπει να τρέξω να την προλάβω ε;" την ρωτάει και εκείνη σηκώνοντας απλά τις παλάμες απορώντας για την ερώτηση του, του χαμογέλασε πλατιά. Ο Ζακ πετάχτηκε όρθιος και άρχισε να τρέχει προς την Ακαδημία. Τις έβλεπε από μακριά, και μικραίνοντας την απόσταση μεταξύ τους σταμάτησε και φώναξε το όνομα της.

"...Συγνώμη που εξαφανίστηκα... δεν..." προσπαθούσε να βρει τις κατάλληλες λέξεις αλλά πιο δυνατά ακούγονταν οι χτύποι της καρδιάς του στα αυτιά του παρά η ίδια του η φωνή. "...δεν ξέρω πως να φερθώ όταν είμαι κοντά σου... αισθάνομαι αδύναμος,  ευάλωτος, χαζός και για όλα αυτά φταις εσύ...εσύ με τα παιχνιδιάρικα μάτια σου και την βγαλμένη από τα τραγούδια φωνή σου..." φώναζε και το ήξερε. Δεν αντέχει να την κοιτάει παρόλα αυτά το κάνει και χάνεται μέσα στο όμορφο βλέμμα της "...Όσο σκέφτομαι ότι στην Μεβαιρ δεν ήμουν εκεί να σε προστατεύσω..." η φωνή του έσβησε με έναν λυγμό και τα μάτια του κατεβήκαν στο χώμα μπροστά της. Ο Ζακ με το ζόρι κρατούσε έναν κόμπο στο λαιμό. Παρακαλούσε τους Θεούς να του πει κάτι. Οτιδήποτε...θα το άντεχε...


Άρυα Λιρέλ

  • ΣΤ' Έτος
  • Θεραπευτής
  • Level 9
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Τον άκουσε να φωνάζει το όνομα της από μακρυά, και η καρδιά της έχασε έναν κτύπο. Σταμάτησε απότομα, τα πόδια της στυλώθηκαν στο έδαφος.

«Συνέχισε, θα σε βρω σε λίγο» ψιθύρισε γρήγορα στην Μοργκέιν. Εκείνη την κοίταξε αβέβαια. «Θα είμαι καλά, πήγαινε» της είπε, καθώς άκουγε τα βήματά του να πλησιάζουν. Η Μοργκέιν απομακρύνθηκε και η Άρυα έμεινε να την κοιτά. Φοβόταν να γυρίσει. Μέχρι που...

«Συγνώμη που εξαφανίστηκα...» έκανε ο Ζακ. Η Άρυα έκλεισε τα μάτια και προσπάθησε να συγκρατήσει τα δάκρυα που ανέβαιναν απειλητικά. Ώστε ήταν αλήθεια, την απέφευγε. Το παραδεχόταν. Γύρισε προς το μέρος του. Το βλέμμα του στο έδαφος. Το σώμα του έτρεμε ολόκληρο από την ένταση.

«Δεν ξέρω πως να φερθώ όταν είμαι κοντά σου... αισθάνομαι αδύναμος,  ευάλωτος, χαζός και για όλα αυτά φταις εσύ...»

Ήταν άραγε δικαιολ...

«...εσύ με τα παιχνιδιάρικα μάτια σου και την βγαλμένη από τα τραγούδια φωνή σου...»

Τα βλέφαρά της πετάρισαν. Έλιωσε. Όχι, σίγουρα δεν ήταν δικαιολογίες.
Έκανε μερικά αβέβαια βήματα προς το μέρος του. Εκείνος σήκωσε επιτέλους το βλέμμα του και την κοίταξε. Ένιωσε σαν να την χτυπούσε ρεύμα. Πλησίασε λίγο ακόμα, μαγεμένη.

«Όσο σκέφτομαι ότι στην Μεβαιρ δεν ήμουν εκεί να σε προστατεύσω...» έκανε εκείνος με φωνή ραγισμένη. Έριξε το βλέμμα του και πάλι στο έδαφος, τη στιγμή που η Άρυα έφτανε μπροστά του. Έφερε τον δείκτη το πιγούνι του, και το σήκωσε απαλά. Ήθελε να την κοιτάει στα μάτια.

«Χαίρομαι που δεν ήσουν εκεί» ψέλλισε με απόλυτη ειλικρίνεια και τον αγκάλιασε δίχως σκέψη. Ένιωθε την καρδιά του να χτυπά τόσο έντονα. Εσφιξε τα χέρια της γύρω του ακόμα πιο πολύ, μπλέκοντας τα δάχτυλα της ανάμεσα στα μαλλιά του.
«Μου έλειψες» του ψιθύρισε στο αυτί χωρίς να τον αφήσει. Η πραγματικότητα όμως είχε άλλα σχέδια. Να της ραγίσει την καρδιά. Έσφιξε τα μάτια σε μια προσπάθεια να προετοιμαστεί για το χτύπημα που θα ακολουθούσε.
«Έμαθα ότι φεύγεις...» ψέλλισε, καθώς τον ελεύθερωνε από την αγκαλιά της. 
«Είναι αλήθεια;» ρώτησε με βλέμμα σκοτεινό.

Πες μου όχι, σε παρακαλώ... , φώναζε η σκέψη της απεγνωσμένα.


Ζακ Νιλ

  • Δ' 'Ετος
  • Πολεμιστής
  • Level 4
  • Σοβερίνος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η ανάσα του κόπηκε από το άγγιγμα της. Τόσο κοντά του, μα και τόσο μακριά του. Για μερικά δευτερόλεπτα πάλευε να ανασάνει φυσιολογικά. Το σώμα του διαμαρτυρόταν και έτσι την αγκάλιασε και αυτός. Η διαφορά ύψους ήταν εμφανής αλλά ποιος τα μετράει αυτά στον έρωτα δύο ατόμων; Η Άρυα χάρηκε που δεν ήταν εκεί να την προστατεύσει… Μα γιατί… ; Θα μπορούσε να νικήσει οποιονδήποτε για χάρη της. Θα γυρνούσε τον ουρανό ανάποδα για εκείνην, θα έφερνε τους Θεούς στη Ήπειρο αν την πείραζε κάποιος. Τα δάχτυλα της στα μαλλιά του, η φωνή της να του λέει ότι της έλειψε… πόσα να αντέξει ένα Σοβερίνος Πολεμιστής;

Με την ανάσα του βαριά την έσφιξε πιο πολύ στην αγκαλιά του… Έτοιμος να μιλήσει επιτέλους ακόμα και αν η γλώσσα του είχε κολλήσει στο στόμα του άκουσε κάτι που τον επανέφερε στην πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που χτύπησε την καμπάνα του μυαλού του. Από την μια η φωτιά στο σώμα του, και από την άλλη ο κίνδυνος στο μυαλό του. Δυστυχώς υπερίσχυσε το δεύτερο. Αφήνοντας της από την αγκαλιά του μαλακά, της χάιδεψε με τα δάχτυλα του το μάγουλο, ενώ την κοίταζε με θλιμμένο βλέμμα. «Ναι…» παραδέχτηκε τελικά… Ένα ναι που βγήκε δυσβάσταχτο, μέσα από το λαιμό του σαν να ήθελε να κλάψει. Ήταν το ναι, της απογοήτευσης, της απόγνωσης… το ναι που θα ήθελε χίλιες φορές να είναι όχι. «Φεύγω αύριο πρωί για την Σιράν και έπειτα για την Βαλουίρ. Πρέπει να βρω τον πατέρα μου… η μητέρα μου κινδυνεύει.» κατάφερε να συγκεντρώσει τις λέξεις του μυαλού του και να τις φέρει στο στόμα του.

«Δεν ξέρω πότε θα γυρίσω…» ψέλλισε τελικά.
« Τελευταία τροποποίηση: Δεκέμβριος 24, 2019, 03:16:26 μμ by Ζακ Νιλ »


Άρυα Λιρέλ

  • ΣΤ' Έτος
  • Θεραπευτής
  • Level 9
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Μπορούσε να ακούσει το ράγισμα στη φωνή του όταν της είπε αυτό το "Ναι". Και η ίδια ένιωσε την καρδιά της να βουλιάζει στο στήθος της. Τα επόμενα του λόγια όμως την ταρακούνησαν.

«Φεύγω αύριο πρωί για την Σιράν και έπειτα για την Βαλουίρ. Πρέπει να βρω τον πατέρα μου… η μητέρα μου κινδυνεύει»

Τα βλέφαρά της πετάρισαν από την έκπληξη και το χέρι της βρέθηκε κλειστό στην καρδιά της. «Δεν το ήξερα... Λυπάμαι πολύ» του είπε ειλικρινά.
«Η οικογένεια είναι το παν• είσαι τυχερός που τους έχεις. Σε φροντίζουν όταν είσαι μικρός, και έρχεται η σειρά σου να τους φροντίσεις όταν μεγαλώσεις. Εύχομαι να πάνε όλα καλά με τη μητέρα σου. Ζούμε σε δύσκολους καιρούς...» κατέληξε. Τον κοίταξε. Μπορούσε να καταλάβει ότι σκεφτόταν πολλά.

«Άδειασε το μυαλό σου και τρέξε στην οικογένεια σου. Μα να προσέχεις» είπε απαλά και του έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο. «Και να γυρίσεις πίσω» του ψιθύρισε, και γύρισε για να φύγει προς την Ακαδημία.


Ζακ Νιλ

  • Δ' 'Ετος
  • Πολεμιστής
  • Level 4
  • Σοβερίνος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ράγισε η καρδιά του, αλλά τα λόγια της είχαν τον σωστό αντίκτυπο. Έπρεπε να δώσει την προσοχή του εκεί που τον είχαν ανάγκη. Μην έχοντας άλλη επιλογή, της άφησε ένα απαλό φιλί στο μάγουλο και την κοίταζε να απομακρύνεται για την Ακαδημία. Έπρεπε και ο ίδιος να ετοιμαστεί για την αποστολή. Όταν η ίδια είχε απομακρυνθεί αρκετά, άρχισε και ο ίδιος με βαρύ βήμα να την ακολουθεί. Η σιλουέτα της χάθηκε κάποια στιγμή, και ο Ζακ φθάνοντας στους κοιτώνες των πολεμιστών, ανέβηκε γρήγορα πάνω και διάβασε για ακόμα μια φορά το γράμμα του πατέρα του.