Rasnarry Academy

[Quest] Η Θεραπεία, Κεφάλαιο ΙΙΙ


Κέννα

  • Πολεμιστής
  • Level 6
    • Μηνύματα: 214
  • Άνθρωπος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
  • Rated:

  • Badges: (View All)
    Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Ολοκλήρωση του Event, Η Γιορτή του Κόκκινου Φεγγαριού Πολεμιστής
Λευκό τοπιο απλωνόταν μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι. Μπερδεμένη ακομα κοίταξε γύρω της, τα μαλλιά της είχαν μουσκεψει από το χιόνι. Που βρίσκεται; Σταγόνες από το αίμα της έπεφταν στο κατασπρο χιόνι βαφοντας το. Τις κοίταξε σαν χαμένη. Ένα σύμβολο στα μάτια της, μια σπείρα. Η χιονοθυελα δυναμώνει, χτυπαει στο δέρμα της σαν χιλιάδες σπασμένα γυαλιά. Σηκώθηκε από το έδαφος, τύλιξε τα χέρια της γύρο από τον εαυτό της για να προστατευτεί και ξεκίνησε να προχωράει. Για που; Δεν υπάρχει τίποτα, μόνο χιόνι. Συνέχισε να προχωρά για λίγα λεπτά, ώρες; δεν μπορούσε να ξεχωρίσει. Ποια είναι? Έκλεισε τα μάτια της σφιχτά, προσπάθησε να σωπάσει τις φωνές στο κεφάλι της. Ποια δολοφόνος; "Δεν είμαι ΕΓΏ" φώναξε με όλη της την δύναμη. Άρχισε να τρέχει, έπεσε,βυθίστηκε μέσα στο παγωμένο στρώμα,τα πόδια της πλέον είχαν αρχίσει να μουδιαζουν. Ίσως έπρεπε να μείνει εκεί ξαπλωμένη.

Μία φωνη την έκανε να ανοίξει τα ματια της. Μια καλύβα, ήταν εδώ πριν; Όχι. Δυνατό φως έβγαινε από την χαραμαδα της πόρτας. Πάλεψε για να σταθεί ξανά στα πόδια της, πλησίασε, εψαξε ένα τρόπο να την ανοιξει όμως η πόρτα δεν είχε χερούλι.  Έσπρωξε, τιποτα. «Έλα καλή μου...» ξανά η ίδια φωνή. Χτύπησε τα χέρια της στην πορτα με όλη της δύναμη.Πανικός την κατέλαβε. «Σε παρακαλώ...»  η φωνή ακουγόταν να την καλεί από την άλλη μεριά. Κεννα αναμνήσεις άρχισαν να την κατακλύζουν, την πονουσαν. Θάνατος, που είχε δώσει τόσο απλόχερα. Ακούμπησε το κεφάλι της στη πόρτα και άρχισε να κλαίει. Όλα όσα εθαφε μέσα της αυτά τα χρόνια ξεχυθηκαν σαν χείμαρρος από τα μάτια της. Μια λέξη βγήκε από το στόμα της ξανά και ξανά. Συγνώμη.

Ένα πομολο εμφανίστηκε  στην σφραγισμένη πόρτα. Με το χέρι της να τρέμει δοκίμασε να το γυρίσει. Θερμότητα διαπέρασε το σώμα της, μια φωτιά στα σωθικά της, σαν να ξύπνησε για πρώτη φορά. Η πόρτα πλέον ήταν ανοιχτή και το φως την έλουζε ολόκληρη, αφέθηκε στην θερμότητα του, τίποτα άλλο δεν είχε σημασία. Όταν άνοιξε τα μάτια της βρισκόταν πίσω στην βάρκα όπου είχε παλέψει με το τερας. Μια κοπέλα την κρατουσε αγκαλιά, με τα κάστανα της ματιά, ανήσυχα, καρφωμένα πάνω της. Το πρόσωπο της αλλιώτικο από αυτό που ήξερε. "Τι συνέβη" ήταν το μόνο που είπε.
  • Rate x 1    Brilliant    Great x 2    Agree    Winner x 1    Hot    Confused (List of Rates | 11 Αποστολή Σύνολο)


Όλυξ Μιντάριος

  • Δ' Έτος
  • Πολεμιστής
  • Level 7
    • Μηνύματα: 251
  • Άνθρωπος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
  • Rated:

  • Badges: (View All)
    Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Ολοκλήρωση του Event, Η Γιορτή του Κόκκινου Φεγγαριού Πολεμιστής
Οι σπασμοί του ήταν σχεδόν γνώριμοι, ο πόνος των ταραγμένων μυώνων ένα συχνό φαινόμενο… όμως γιατί το κρεβάτι μου είναι σκληρό σα ξύλο; Και πού είναι το ρημάδι το φίμωτρο, λες να λύθηκε και να έπεσε;

Άνοιξε νωχελικά τα μάτια του, κι αντί για το γνώριμο ξύλινο ταβάνι της Ακαδημίας, αντίκρυσε εναν εκτυφλωτικό ουρανό που τον ανάγκασε να ανοιγοκλείσει τα βλέφαρα του ουκ ολίγες φορές.  Ανασηκώθηκε σα χαμένος,  και αντικρίζοντας το αίμα στο κατάστρωμα, συνήλθε αμέσως. Τινάχτηκε σαν ελατήριο, ουρλιάζοντας "Νάρ;! Νάρ!" πριν καλά καλά σταθεί στα πόδια του. Τα χέρια του σήκωσαν το πεσμένο ξίφος, και ανανέωσε το μάταιο κάλεσμα του.

Έτρεμε, από θυμό, από κούραση, από φόβο. Ένα φόβο όχι για εκείνον, αλλά για το μικρό παιδί που είχε τρέξει να σώσει, που τώρα ήταν άφαντο. Στο μυαλό του ήρθε αμέσως η μυστηριώδης πράξη του Ναρ, ο οποίος τον έριξε αναίσθητο -ή πιο σωστά, τον κοίμισε-, για να αντιμετωπίσει το τέρας.

Μια βαθιά, πικρή θλίψη πέρασε από πάνω του σαν κύμα, και ξέθαψε στην άμμο των συναισθημάτων του καθαρή οργή. Σφίγγοντας τη λαβή του σπαθιού του, είπε με τρεμάμενη φωνή, "Ορκίζομαι, στο ατσάλι που έχω στα χέρια μου και στην ψυχή μου, να πάρω εκδίκηση από το σκοτάδι για το Φώς του Νάρ. Μάρτυρες μου οι θεοί όλοι."

Τότε, και μόνο τότε, αφού πήρε μια ανάσα, παρατήρησε την Κέννα στην αγκαλιά της Άρυα, και τη Χελένα να υποφέρει στην κουπαστή. Παρακινούμενος από μια γνήσια έννοια, και αγνοώντας όσα είχε κάνει η Χελένα γι'αυτόν, την πλησίασε και τη ρώτησε, "Είσαι εντάξει; Τί να κάνω;", ακουμπώντας τη στην πλάτη απαλά με το ελεύθερο χέρι του.
  • Rate x 1    Brilliant    Great x 2    Agree    Winner    Hot    Confused (List of Rates | 5 Αποστολή Σύνολο)


Χελένα Μεκάμι

  • Βαλησ΄ίνη
  • Θεραπευτής
  • Level 5
    • Μηνύματα: 152
  • Δ' Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
  • Rated:

  • Badges: (View All)
    Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Ολοκλήρωση του Event, Η Γιορτή του Κόκκινου Φεγγαριού Θεραπευτής
Ο κόσμος επανήλθε όταν το στομάχι της ήταν εντελώς άδειο, σε μια αντανακλαστική αντίδραση του σώματός της να διώξει το συσσωρευμένο μαύρο Αιθέρα.  Πήρε βαθιά ανάσα από το στόμα. Το αλμυρό αγέρι γλίστρησε από τον οισοφάγο, γαργαλώντας την τραχεία της, μέχρι που έγινε ένα με τα πνευμόνια. Γεύτηκε το ιώδιο και η ζωντάνια επανήλθε.

"Όλα καλά, λίγη ναυτία!" Είπε προσποιητά εύθυμα, χωρίς να γυρίσει να κοιτάξει τον πολεμιστή που μόλις είχε επαναφέρει. Χοντρό ψέμα για Βαλησίνη, αλλά η μόνη δικαιολογία που μπορούσε να σκαρφιστεί γρήγορα.

Η δουλειά των θεραπευτών δεν είχε τελειώσει. Πλησίασε τη Ζαάνα, την πήρε στην αγκαλιά της, όπως ήταν καθιστή και την τύλιξε στα χέρια της να τη ζεστάνει. Αναστέναξε θλιμμένη που δεν της είχε μείνει άλλη ενέργεια από το Άγγιγμα, δεν τα παράτησε όμως. Όπως οι υπόλοιποι έδωσαν τη μάχη τους για να την προστατέψουν, έτσι και η Χελένα έδινε τη δική της μάχη με τις πληγές τους για να τους επαναφέρει.

Ανέσυρε το φιαλίδιο με το ενυδατικό τζελ κάκτου από τη ζώνη της, πήρε λίγο στα δάχτυλα της και άλειψε δυο λεπτές γραμμές στα χείλη της Ζαάνα. Πήρε λίγο ακόμη και έτεινε το χέρι της στον Όλυξ. "Πάρε λίγο, το έχεις ανάγκη." Πριν κάνει οτιδήποτε, επικεντρώθηκε στα ζωτικά της σημεία. Σφυγμοί λίγο πεσμένοι, αλλά στα πλαίσια του φυσιολογικού, κόρες διεσταλμένες, αλλά αντιδρούσαν στο φως, ανάσα ρηχή, μα συστηματική. Δεν είχε πυρετό και δεν έμοιαζε να αιμορραγεί από κάπου, ευτυχώς η λιποθυμία της πρέπει να ήταν ασφαλής, όσο ασφαλής μπορούσε να είναι τέλος πάντων. Χάιδεψε το μάγουλο της μικρής Αλχημίστριας τρυφερά και σκέφτηκε ότι στη θέση της θα μπορούσε να είναι ο αδερφός της. Πριν δακρύσει, έσφιξε το σωματάκι της Ζαάνα στο δικό της και κοίταξε στο πουθενά. "Πού είναι οι Καθηγητές μας;"
  • Rate    Brilliant    Great    Agree    Winner    Hot    Confused


Όλυξ Μιντάριος

  • Δ' Έτος
  • Πολεμιστής
  • Level 7
    • Μηνύματα: 251
  • Άνθρωπος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
  • Rated:

  • Badges: (View All)
    Το Θέμα του Μήνα, Οκτώβριος 2019 Ολοκλήρωση του Event, Η Γιορτή του Κόκκινου Φεγγαριού Πολεμιστής
Της χαμογέλασε, έχοντας χάψει το ψέμμα με ευκολία. Απλώς είναι φοβισμένη και δεν θέλει να το παραδεχτεί, σκέφτηκε αθώα, αυτοί οι Θεραπευτές όλοι την ώρα προσπαθούν να αποδείξουν ότι είναι μίνι-Πολεμιστές. Ας μην της το χαλάσω, κρίμα είναι.

Όταν όμως έτεινε το χέρι της με το περίεργο παρασκεύασμα, ένα γνήσιο βλέμμα έκπληξης φάνηκε στο πρόσωπο του Όλυξ. "Τι… τι ακριβώς να το κάνω αυτό…;", ρώτησε σαστισμένος, σκεπτόμενος στα καπάκια, Πάλι καλά που δε ρώτησα πού να το βάλω. Το αριστερό του χέρι πλέον είχε πάνω ενυδατικό τζελ κάκτου, και δίστασε να το κάνει ο,τιδήποτε.

Η ερώτηση της Χελένα του έδωσε τουλάχιστον μια ευκαιρία να απαντήσει σε κάτι που γνώριζε, ένα ψήγμα ελέγχου. "Αν ακολούθησαν το σχέδιο, κατευθύνθηκαν νότια, πρέπει να έχουν φτάσει σε εκείνη την πόλη λογικά. Η Σαγιάνε και ο Καντγ'ορντίν είναι τραυματισμένοι στο ξέφωτο, μα δεν κινδυνεύουν. Λέω να πάμε με τη βάρκα στο λιμάνι, και να τους βρούμε για ανασύνταξη." Τα μάτια του γυρνούσαν απο δω κι από κει, ψάχνοντας επιβεβαίωση στην πρόταση του.
  • Rate    Brilliant    Great x 1    Agree    Winner    Hot    Confused (List of Rates | 2 Αποστολή Σύνολο)