Rasnarry Academy

Nερίσσα Τρίτωνα

  • Θεραπευτής
  • Βοηθός Καθηγητή
  • Level 13
  • Σοβερίνος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
-"Τι όμορφο πάρτυ! Έκαναν εξαιρετική δουλεια.Εχουν επιμεληθεί μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια.Τι γλυκιά και ευγενική χειρονομία!" Σκέφτεται απολαμβάνοντας το κρασί της ενώ κάθεται αναπαυτικά σε εναν κορμό δέντρου και ένα χαμόγελο σκάει στα χείλη της.

Η εσαρπα της έχει πέσει από τους ώμους της και στηρίζεται στους αγκώνες της, αφήνοντας ακάλυπτο το χρυσο σχέδιο με μελάνι, σε σχήμα κοχυλιου ,που έχει στον δεξί της ώμο.Τα μαλλιά της ιριδίζουν σε μπλε τόνους κάτω από το φως του φεγγαριού ενώ το σχέδιο που φέρει στον ώμο της ανακλα το φως δημιουργώντας μια χρυσομπλε αύρα γύρω της.Καθεται μακριά από τις παρέες και τα πηγαδάκια και παρατηρεί τους γύρω της να γιορτάζουν.

Μαθαίνει κανείς πάρα πολλά με την παρατήρηση – την παρατήρηση των άλλων , του τρόπου που περπατάνε, που μιλάνε, που χειρονομούν.Ειναι μεγάλη τέχνη το να ακούς και να παρατηρείς προσεκτικά.Αλλες φορές η σιωπή λέει ακόμα μεγαλύτερες αλήθειες...

Σκέφτεται και πίνει άλλη μια γουλιά από το κρασί της.



Ζαάνα Θερέλ

  • Βαλησίνη
  • Αλχημιστής
  • Level 1
  • Α Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Της ήρθε ένα γράμμα για το πάρτυ γενεθλίων της Κασσάνδρας. Αποφάσισε να πάει για να δει και να γνωρίσει κι άλλα άτομα. Περίμενε να είναι σίγουρα η Νέια, η Μοργκέιν και η Άρυα...και είχε ελπίδες να είναι και ο Ζάος, η αλήθεια ήταν. Δεν είχε πολλά καλά ρούχα, ίσως δύο ή τρια φορέματα, τα οποία ήταν πολύ διαφορετικά μεταξύ τους. Παρόλα αυτά κατέληξε σε ένα φαρδύ μακρύ φόρεμα, του οποίου η ιδιοτροπία ήταν πως από μπροστά ήταν πιο κοντό ενώ από πίσω πιο μακρύ, σε κίτρινο απαλό χρώμα. Έβαλε στη μέση της μια φαρδιά ζώνη στο χρώμα της λεβάντας και ένα ζευγάρι σανδάλια στο ίδιο χρώμα. Έπιασε τα μαλλιά της σε ένα ανέμελο κότσο αφήνοντας αφέλειες και στερέωσε στα αυτιά της δύο πέρλες σε ροζ χρώμα, τις οποίες είχε βρει η ίδια στις θάλασσες που βουτούσε στο πατρικό της. Φυσικά ζωγράφισε στο μέτωπο της το σύμβολο της αφήνοντας ακόμα κάποιες μωβ πινελιές. Χαρούμενη για την επιλογή της με ελαφρά βήματα ξεκίνησε για τη γιορτή.

Φτάνοντας αντίκρυσε πάρα πολύ κόσμο. Η ματιά της χάθηκε στα άτομα, στις υπέροχες παρουσίες των Καθηγητών Νάντριελ, του Άρκαιν και της Άτρας, πραγματικά υπέροχοι. Ωστόσο έψαχνε άλλο πρόσωπο. Εντόπισε τη Νέια αλλά κοντά ήταν και διάφοροι άλλοι συμμαθητές της. Τους χαιρέτισε ευγενικά όλους και με χαμόγελο έμεινε δίπλα στη Νέια. Της ένευσε καταφατικά και γύρισε να περιεργαστεί κι άλλον τον χώρο και τα άτομα. Κάποια ήταν νέα γι αυτήν. Μέχρι που η ματιά της έπεσε σε έναν τεράστιο Νάνο. Με μάτια γουρλωμένα γύρισε στη Νέια και δείχνοντας της τον ρώτησε "Ποιός είναι αυτός; Και...τί είναι; Νάνος;"


Γκλίριον Νάντριελ

  • Ιστορικός
  • Καθηγητής
  • Level 16
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Όλα πήγαιναν κατευχήν, τα ποτά, τα φαγητά, η μουσική, τα χαρούμενα πρόσωπα. Όπου να ναι θα φτάσει και η Κασσάνδρα, σκέφτηκε, πριν από αυτό όμως, ποτέ δεν είναι κακή στιγμή να περιπλανηθεί κανείς στον κόσμο ...

Είδε τη συνηθισμένη τετράδα, Λάντριαν, Ιλίντιεν, Σαγιάνε, Ελντίν, να βρίσκονται μαζί και αποφάσισε να ξεκινήσει από αυτούς, έβγαλε την σκαλιστή του κούπα από τη ζώνη του, τη γέμισε με κρασί και κίνησε προς αυτούς. "Λατρεμένοι μου", τους είπε, "με μεγάλη χαρά σας απολαμβάνω, χαλαρούς και ευδιάθετους". Γύρισε προς τις καθηγήτριες, "κυρίες μου, είστε υπέροχες απόψε κάθε μία με το τρόπο της, ωδή στην απλότητα η Σαγιάνε και φαντασμαγορικά απαστράπτουσα η Ιλίντιεν, απλά υπέροχες..."

Γύρισε προς τον Ελντίν και το Λάντριαν, αν και με τον τελευταίο δεν είχε προλάβει να αλληλεπιδράσει πολύ, είχε την αίσθηση ότι θα τα πήγαιναν πολύ καλά οι δύο τους, μολαταύτα δεν θα γλίτωνε από την εύθυμη διάθεση που το περιέβαλε απόψε. "Κύριοι, μη με παρεξηγήσετε, όμως αν δεν πάρετε τις δύο υπέροχες παρουσίες για να χορέψετε τότε λυπάμαι αλλά θα το κάνω εγώ!" Γέλασε δυνατά και τσούγγρισε μαζί τους την κούπα του. 'Ηταν πραγματικά ό,τι χρειαζόταν η Ακαδημία ένα τέτοιο βράδυ. "Θα μου επιτρέψετε να σας αφήσω, για να συνεχίσω τη βόλτα μου, θα επιστρέψω όμως λίγο αργότερα," και τους έκλεισε με νόημα το μάτι, δίνοντάς τους χρόνο και χώρο για να απολαύσουν το βράδυ.

Σε μία στιγμή ένας κρότος τον επανέφερε, καθώς ο Κάντγ'ορντίν Μπαργκάν έφερε μαζί του ένα μεγάλο μπύρας και το άφησε να πέσει αδέξια στο έδαφος. Μειδίασε για να μη γελάσει και προσβάλει το νάνο γίγαντα. "Έχω τέσσερις ολόκληρες μέρες φροντίζω για την αφθονία της γιορτής, παρ' όλα αυτά, τίποτα δεν θα πάει χαμένο, όλα καλοδεχούμενα", του είπε χαμογελώντας και κλείνοντάς του το μάτι. "Περιμένω την Κασσ΄άνδρα, μην ξεκινήσεις μόνος σου, έχουμε μεγάλο βράδυ μπροστά μας." Του έδειξε που να αφήσει το βαρέλι και τον άφησε να συνεχίσει τη βόλτα του.

Μαθητές παντού, υπέροχα, μεγάλα, νεανικά χαμόγελα, όλων των φυλών και των φατριών. Τι μαγικό θεάμα, τι θετική ενέργεια απόψε, συνέχισε τις εύθυμες σκέψεις, πηγαίνοντας στις παρέες, τσουγγρίζοντας, κάνοντας αστεία και λέγοντας ιστορίες. Πήγε στην μπάντα και τους έκανε παραγγελιά, ένα από τα αγαπημένα του τραγούδια των λιμανιών...

"Να μας πάρεις μακριά, να μας πας στα πέρα μερή φ΄ύσα θάλασσα πλατιά, φύσα αγέρι, φύσα αγέρι!"

Σιγοτραγουδούσε μαζί τους, ώσπου πρόσεξε ένα νέο και άγνωστο γιαυτόν, πρόσωπο να κάθεται σε ένα κορμό δέντρου και να απολαμβάνει το κρασί της. Γέμισε την κο΄ύπα του από το εκλεκτό του κρασί, από λευκά σταφύλια και βατόμουρα και πλησίασε αργά την άγνωστη παρουσία. "΄Ξέρεις, έχεις όλο το χρόνο στην Ακαδημία να βρίσκεις ησυχία και ηρεμία, μακριά από τη φασαρία του κόσμου", της χαμογέλασε απαλά, "απόψε όμως είναι ένα διαφορετικό βράδυ για όλους". Κάθισε δίπλα της σε έναν κορμό και εκείνος, "γεια σου, είμαι Ο Γκλίριον, καθηγητής ιστορίας, βλέπω στα μάτια σου, το βλέμμα που είχα και γω πριν λίγο καιρό όταν έφτασα φρέσκος στην Ακαδημία, νέα καθηγήτρια;, τη ρώτησε ενώ πήρε αργά μία γουλιά από το κρασί του...


Nερίσσα Τρίτωνα

  • Θεραπευτής
  • Βοηθός Καθηγητή
  • Level 13
  • Σοβερίνος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Kαθώς πίνει το κρασί της, πιάνει με την άκρη του ματιού της μια ψηλή ανδρική φιγούρα να κάθεται στον δίπλα κορμό.Με την απαλή φωνή του της συστήνεται και
χαμόγελα.

"γεια σου, είμαι Ο Γκλίριον, καθηγητής ιστορίας, βλέπω στα μάτια σου, το βλέμμα που είχα και γω πριν λίγο καιρό όταν έφτασα φρέσκος στην Ακαδημία, νέα καθηγήτρια;
 
Τον κοιτάζει στα μάτια και αποκρίνεται:
-"Χαίρεται καθηγητά Γκλιριον,ονομάζομαι Νερίσσα και είμαι η νέα βοηθός του καθηγητή Αλλασιου.Ειμαι ώριμη θεραπεύτρια, αποφοιτη της Ακαδημίας.Αποφοιτησα πριν απο δύο χρόνια...Λογικο να μην με θυμάστε ή να μην με εχετε δει ξανα. Ως μαθήτρια δεν παραβρέθηκα ποτέ σε καμία γιορτή ή εορτασμό της Ακαδημίας.Βλεπετε..οι ακαδημαϊκές μου υποχρεώσεις απορροφουσαν το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου μου."Λέει χαμογελώντας πλατιά και πινει μια γουλιά από το κρασί της.

-"Έχετε κάνει εξαιρετική δουλειά με την γιορτή! Η οργάνωση είναι απίστευτη!" Συνεχίζει με έναν ενθουσιώδη τόνο στην φωνή της.


Κάντγ'ορντίν Μπαργκάν

  • "Νάνος"
  • Βοηθός Καθηγητή
  • Level 13
  • Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ο Κάντγ’ορντίν είχε πιάσει μία γωνιά στο ξέφωτο που θα μπορούσε να τους βλέπει όλους. Οι παλιές συνήθειες δύσκολα κόβονταν. Πως να εξηγήσει σε αυτά τα ευτυχισμένα πλάσματα, τι είναι ένας αιώνας μαχών και πολέμου. Ακουμπούσε την πλάτη του σε κάτι που έμοιαζε με τις δικές τους βελανιδιές. Κόσμος ερχότανε και έφευγε, χόρευε και έκανε βόλτες, αλλά αυτός έμενε εκεί, σιωπηλός να παρατηρεί. Ο Γκρίλιον, είχε πει να περιμένουν την Κασσάνδρα πριν αρχίσουν να πίνουν. Ο  Κάντγ’ορντίν το σεβάστηκε, παρότι πολλοί από τους συμπατριώτες του δεν το έκαναν. Το ψηλομύτικο ξωτικό είχε έρθει και τον κοίταξε με ένα ύφος σαν να τις είχε λερώσει την σόλα από τα κρυστάλλινα γοβάκια της.

Μα την πέτρα, θέλει να λέγετε και πολεμίστρια, σκέφτηκε. Η Σαγιάνε ήρθε αμέσως μετά. Τον χαιρέτησε με ένα νεύμα και πήγε παρέα με τους υπόλοιπους καθηγητές. Αυτή μάλιστα, να ένα θηλυκό που αξίζει για στεγοκυρά εδώ μέσα, σκέφτηκε και ξεφύσηξε κοροϊδεύοντας τον εαυτό του. Αποφάσισε πως δεν θα νοιάξει κανέναν αν ξεκινήσει να πίνει πριν την έλευση της Κασσάνδρας και με μία απότομη κίνηση άνοιξε λίγο την ξύλινη κάνουλα του βαρελιού και άφησε την μαύρη καπνιστή μπύρα να ξεχυθεί στο κασσιτερωμένο ποτήρι του. Αυτός ο κόσμος είχε τόσα κοινά με τον δικό του; ή μήπως αυτός ήθελε να το βλέπει έτσι;

Τράβηξε μία γερή γουλιά και άφησε έναν αναστεναγμό απόλαυσης. Πατίκωσε με τον χοντρό αντίχειρα του, τα ξερά χόρτα που είχαν εδώ για καπνό στην πίπα του και με επιδέξιες κινήσεις, την άναψε με την ίσκα.  Μία σπίθα ήταν αρκετή, ρούφηξε τον καπνό και ο συνδυασμός της μπύρας και του καπνού επιτέλους άρχισε να τον χαλαρώνει. Κάποτε ήταν σαν την Σαγιάνε, δεν άφηνε ποτέ τον εαυτό του να χαλαρώσει. Αυτό θα σήμαινε πως θα ήταν ευάλωτος σε πιθανούς εχθρούς. Τι σήμαινε αυτό; ότι πλέον δεν τον ένοιαζε αν θα ζήσει; «ΜΠΑΧ, γέρο μου τα ‘χεις χαμένα», κάγχασε την στιγμή που η νεαρή Κέννα, έκανε την εμφάνιση της.

Να άλλη μία που έχει προοπτικές, αν δεν πεθάνει νωρίς. Νεαρή, σκέφτηκε από μέσα του, όλοι ήταν νεαροί σε αυτόν τον αναθεματισμένο ξένο κόσμο. Τράβηξε άλλη μία τζούρα από την πίπα και δρόσισε τον λαιμό του με την μπύρα. Χαμογέλασε όταν άκουσε τις φωνές από τα δύο πιο οικεία του πρόσωπα. Πριν προλάβει να τους φωνάξει η Άρντα και ο Γκίντεον, βρέθηκαν μπροστά του χαμογελώντας πονηρά. «Βρε καλώς τον τέντζερη και το καπάκι», είπε γελώντας με τις σαστισμένες φάτσες τους, «ένα γνωμικό από τον τόπο μου, μην δίνεται σημασία». Σηκώθηκε και χαμογέλασε στα δύο νανάκια, «λοιπόν έχετε παιχνίδια μπύρας στον τόπο σας; ή θα πρέπει να σας δείξω πως το κάνουμε στην σιδερένια κοιλάδα», είπε και σκέφτηκε πως αν κάτι άξιζε σε αυτόν τον τόπο ήταν αυτή η ακαδημία και αυτά που αντιπροσώπευε.


Κέννα

  • Πολεμιστής
  • Level 6
  • Άνθρωπος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Όταν έφτασε στο δάσος είχαν ήδη μαζευτεί σχεδόν όλοι. Αν και δεν έκανε παρέα με κάποιον συγκεκριμένα τους ήξερε σχεδόν όλους,παρατήρησε και κάποια νέα πρόσωπα επίσης.

Είχε πάει σε 'παρτυ' και παλιότερα, στο δάσος της Σομέρ όπου ζούσε, με όχι και τόσο καλά άτομα και σχεδόν πάντα κατέληγε σε καβγά ή και χειρότερα. Τώρα όμως βρίσκεται στην Ακαδημία, με αξιόλογους καθηγητές και μαθητές. Μια νέα ζωή, οπου μπορούσε να προσφέρει κάτι, να αξίζει κάτι.

Εψαξε στον χώρο για ένα μέρος να αράξει όσο περίμεναν την Κασσάνδρα και το βλέμμα της έπεσε πάνω στην Σαγιάνε. Χαμογέλασε πονηρά όταν την είδε έτσι καλοντυμένη δίπλα στον Ελντιν. Φαινόταν τόσο διαφορετική από ότι την είχε συνηθίσει, δεν θύμιζε σε τίποτα την τρομερή πολεμιστρια.
Αποφάσισε να μην διακόψει και προχώρησε πιο βαθιά σε μια ακόμα γνωστή φυσιογνωμία. Στην συγκεκριμένη παρέα βρίσκονταν και τα αδέρφια Γκροντ. Καιρός να τους γνωρίσει και προσωπικά.

"Γεια σας παιδιά, Κάντγ'ορντίν." πλησίασε και χαιρέτησε. "Θα μοιραστείτε την μπύρα ή την κρατάτε για τον εαυτό σας;" είπε με ένα στραβό χαμόγελο.


Λάντριαν

  • Άνθρωπος
  • Καθηγητής
  • Level 17
  • Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η φυσική κατάσταση του Λάντριαν ήταν στα όρια ενός ανθρώπου, η καρδιά του τόσο δυνατή που δεν χρειαζόταν να χτυπήσει γρήγορα για να στείλει το αίμα στο σώμα, όσο απαιτητική άσκηση και αν έκανε...και όμως...αυτό το χαμόγελο που του χάρισε η Ιλίντιεν έκανε την καρδιά του Πολεμιστή να χτυπήσει τόσο γρήγορα που σχεδόν τον έκανε να τιναχτεί από το ξάφνιασμα. Τα μάτια του, με τον τρόπο που την κοιτούσαν, ήταν καθρέφτες στους οποίους θα μπορούσε να δει πόσο απίστευτα όμορφη την εβρισκε, ένα σιωπηλό, ειλικρινές κοπλιμέντο μόνο για την ίδια.

...τι συμβαίνει όταν έχεις το μακρύ σπαθί?

Η παιχνιδιάρικη φωνή της έκανε το μυαλό του να σκεφτεί αντανακλαστικά και άμεσα, προπονημένο να αντιδρά όχι απλά σε λέξεις αλλά και σε καταστάσεις. Όταν έχεις το μακρύ σπαθί σε τέτοιες περιπτώσεις και ο αντίπαλος πολεμά με τον τρόπο αυτό χρησιμοποιώντας το δόρυ, μια προσέγγιση είναι να κρατήσεις το μέσο της λεπίδας με το ένα χέρι, και να χρησιμοποιήσεις έτσι το σπαθί για να αποκρούσεις μια από τις επιθέσεις του δοριού, να το αρπάξεις και να επιτεθείς στον αντίπαλο. Η σκέψη διαμορφώθηκε τόσο άμεσα στο μυαλό του, σχεδόν με την τραχιά φωνή του Δασκάλου του, αλλά, ευτυχώς, δεν ήταν το μόνο τμήμα του μυαλού του Λάντριαν που δούλευε.

"Όταν έχεις το μακρύ σπαθί, μπορείς να το αφήσεις για λίγο και να χαρείς μια όμορφη νύχτα με κοντινά σου πρόσωπα φυσικά!" είπε με ανάλαφρο, αστειευόμενο τόνο και ένα ζεστό χαμόγελο. "Αν είσαι τυχερός, ίσως σου δοθεί η ευκαιρία να χορέψεις με κάποια της οποίας η ομορφιά κάνει το φεγγάρι να κρύβει το μισό της πρόσωπο από ζήλια και ντροπή!" είπε με τη δυνατή φωνή του, συνεχίζοντας να είναι χαλαρός, αλλά τα μάτια του όλο νόημα σε αυτά της Ιλίντιεν.

Εκείνη τη στιγμή, ο Γκλίριον ήρθε και τσούγκρισαν κούπες. Δεν είχαν μιλήσει πολύ, αλλά ο Λάντριαν είχε θετικές εντυπώσεις από τον άντρα. "Σαγιάνε, Ελντίν! Ελπίζω να διασκεδάζετε, αλλιώς ο διοργανωτής μας θα σας χορέψει και τους δύο!" είπε ο Λάντριαν και τους έκλεισε το μάτι πειραχτικά, και μετά γύρισε πάλι στην Ιλίντιεν. Όταν την κοιτούσε, το βλέμμα του άλλαζε με τόσο αδιόρατο αλλά καθοριστικό τρόπο...αλλά μόνο κάποιος που τον ήξερε καλά και τον παρατηρούσε θα το έβλεπε.

"Η μάχη και ο χορός έχουν κοινά σημεία, λέει η ερευνητής και πολεμίστρια Τάνοουεν." είπε ο Λάντριαν, κάνοντας αναφορά σε μια πολύ αξιόλογη Ξωτικιά πολεμίστρια, συγγραφέα και μορφή του Λαού της. "Ως συνάδελφος στο ίδιο πεδίο, θα ήθελες να ερευνήσουμε μαζί την αλήθεια αυτής της φράσης, Ιλίντιεν?" ρώτησε με μια ελαφριά υπόκλιση της πλάτης του και προσφέροντάς της το μεγάλο, δυνατό και επιδέξιο χέρι του για το δικό της.


Γκλίριον Νάντριελ

  • Ιστορικός
  • Καθηγητής
  • Level 16
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Βοηθός του Αλλάσιου, ψιθύρισε με έκπληξη, "καλή τύχη με τον Αλλάσιο", αστειεύτηκε, "ώστε απόφοιτος της Ακαδημίας ε; Εγώ έχω ελάχιστο χρόνο εδώ, ως καθηγητής και δεν είχα πρότερη επαφή μαζί της τα παλαιότερα χρόνια. Ευχαριστώ για τα καλά λόγια, μετά τα δύσκολα συμβάντα που έχουν λάβει χώρα, πίστευα ότι χρειαζόταν μία στιγμή ξεγνοιασι΄άς ο κόσμος εδώ, πολύ δύσκολες στιγμές έχουν περάσει, οπότε λίγες στιγμές χαλαρότητας δεν κάνουν κακό, άσε που δένουν και ισχυροποιούν τις διαπροσωπικές μας σχέσεις. Όσο για την οργάνωση, μπορείς να καταλάβεις πόσο δύσκολο ήταν να κρατηθούν μυστικές οι διεργασίες μας, ανάμεσα σε τόσο οξυδερκείς και έξυπνους ανθρώπους".

Πήρε μία γενναία γουλιά από το κρασί του, "πιστεύω ότι είναι καιρός να φέρεις σε ισορροπία τον προσωπικό σου χρόνο με τις ακαδημαϊκές σου υποχρεώσεις, τώρα πια που έχεις αλλάξει θέση και ρόλο μέσα στην Ακαδημία και στο λέει ιστορικός αυτό", γέλασε δυνατά και αυτοσαρκαστικά για να αποσυμφορήσει την έκπληξή της. "Βέβαια, δεν είμαι θιασώτης της συντηρητικής διάθεσης ρόλων και θέσεων στην Ακαδημία, οπότε είμαι σίγουρος ότι θα τη βρεις. Μιας και πάει καλά αυτή η γιορτή τότε σίγουρα, θα επαναλήφθεί όταν παρουσιαστεί η κατάλληλη πρόφαση."

Άφησε λίγο κενό χρόνο για να απολαύσουν λίγο παραπάνω κρασί, οι μουσικοί είχαν ξεκινήσει να παίζουν τοπικά χορευτικά τραγούδια από το Πορτμέιρ και το κέφι είχε ανάψει. "Φαντάζομαι χορεύεις έτσι;" Τη ρώτησε και έκανε κίνηση για να σηκωθεί και τότε ξαφνικά επανήλθε, ξεκίνησε να γελάει με τον εαυτό του, για το πόσο αφέθηκε και κόντεψε να ξεχάσει το πιο σημαντικό κομμάτι της βραδιάς. "Ενδεχομένως λίγο αργότερα, γιατί πρέπει να πάω να παραλάβω την εορτάζουσα, την οποία εδώ και ώρα, έχω να περιμένει", της είπε με ένα πλατύ και ανάλαφρο χαμόγελο αφού έκανε μία ελαφριά αδέξια υπόκλιση, "Βαλησίνη και Ιστορικός ζόρικα πράγματα," είπε πειραχτικά και της έκλεισε το μάτι...


Nερίσσα Τρίτωνα

  • Θεραπευτής
  • Βοηθός Καθηγητή
  • Level 13
  • Σοβερίνος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Νερίσσα χαμογέλασε με αινιγματικό τρόπο.Ειχε συνηθίσει τα αστεία και τα πειράγματα για τον Αλλασιο από τότε που ήταν μαθήτρια...Που να ήξεραν ότι ο Αλλασιος στην πραγματικότητα ήταν ακριβώς σαν τον κήπο του... Όσο τον φροντίζεις ανθίζει...
Δεν ήταν δύσκολος χαρακτήρας ο Αλλασιος...

-"Το φαντάζομαι ότι πρέπει να ήταν δύσκολο να οργανώσετε μια τέτοια έκπληξη ...και πόσο μάλλον να το κρατήσετε μυστικό από την Κασσάνδρα!" Αποκρίνεται έκπληκτη η Νερίσσα.
-"Σκεφτείτε ότι για το σημερινό πάρτι...το έμαθα από έναν ψίθυρο στο διάδρομο που μετά έγινε σημείωμα κάτω από την πόρτα..." συνεχίζει.

Τα λόγια του Γκλιριον ηχούσαν σαν καμπανάκι στα αυτιά της.Δεν είχε βρει τις ισορροπίες της και είχε παραμελήσει αρκετά τις ανάγκες της.

-"Έχετε δίκιο... πρέπει οπωσδήποτε να βρω τις ισορροπίες μου... Ξέρετε είχα καιρό να βρεθώ σε εορτασμούς.Εχω σίγουρα ανάγκη από στιγμές ξεγνοιασιάς...
Δουλευα σκληρά τον τελευταίο χρόνο ταξιδεύοντας μονή μου με την τριτωνιδα μου... εεε με το πλοίο μου εννοούσα."λέει κομπιάζοντας.

-" Υπέροχα ... έδωσες έτσι εύκολα το επίθετο σου"σκέφτεται
-" Είπε ότι είναι Ιστορικός... Μην εχεις αυταπάτες ακόμα και να μην το ξέρει θα το ψάξει... Αχ μακάρι να μην το άκουσε... "


Συνεχίζει ελπίζοντας ότι ο Γκλιριον δεν έδωσε σημασία στην ονομασία του πλοίου.

"Προσέφερα τις υπηρεσίες μου ως θεραπεύτρια σε όσους με είχαν ανάγκη... "λέει και η φωνή της σπάει στο τέλος της πρότασης.
Τα μάτια της περιπλανήθηκαν για λίγο και μετά χάθηκαν στο κενό.Ειχε δει τόσο πόνο μαζεμένο τους τελευταίους μήνες που θα εκαναν και τον πιο σκληρό πολεμιστή να λυγίσει.Ταξίδευε ασταμάτητα.Ηθελε να θεραπεύει και να προσφέρει τις υπηρεσίες της σε όσο το δυνατόν περισσότερους...γιατι έτσι είχε μάθει και ακριβώς γι' αυτό ζούσε...

Ένιωσε τεράστια ανακούφιση που ο Γκλιριον της έδωσε κενό χρόνο και τον εκμεταλλεύτηκε για να ανασυνταξει την σκέψη της.Οι μουσικοί είχαν ξεκινήσει να παίζουν τοπικά χορευτικά τραγούδια από το Πορτμέιρ ...κάτι της θύμισε αυτή  η μελωδία . Είχε ακούσει ξανά αυτά τα τραγούδια ...της τα είχε τραγουδήσει ενας βαρδος που είχε περιθάλψει στο Νεδαρ...
Στρέφει το βλέμμα της στο ποτήρι της μελαγχολικά.

Τότε ο Γκλιριον της προτείνει να χορέψουν και η Νερισσα απλώνει το χέρι της και του αποκρίνεται:
-"Φυσικά! Πώς θα μπορούσα να πω όχι σε μια πρόταση για χορό; Οι Σοβερινοι ξέρουν πως να γλεντούν!"

Ο Γκλιριον μάζεψε το χέρι του και επανήλθε, γελώντας με τον εαυτό του.

Η Νερισσα μάζεψε και εκείνη το χέρι της .

"Άβολοοοο" σκέφτηκε και χαμογέλασε αμήχανα.

"Θα τα πούμε αργότερα λοιπόν...Μου χρωστάτε αυτό τον χορό κύριε Καθηγητά."
λέει αστειευόμενη και του χαμογελάει.
« Τελευταία τροποποίηση: Οκτώβριος 13, 2019, 01:48:52 πμ by Nερίσσα Τρίτωνα »
Ν.Τ.


Άρντα Γκροντ

  • ΣΤ' Έτος
  • Ιστορικός
  • Level 6
  • Νάνος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Τα αδέρφια αντάλλαξαν έντονες ματιές και τα βαθυπράσινα μάτια τους έβγαζαν σπίθες. Μια στιγμή αργότερα ξέσπασαν σε γέλια.

«Καντγ’ ορντίν, πιάσε!» ο Γκίντεον του πέταξε το Ιερό Μπυροπότηρο. «Μα, για τον Κράνβαλντ, μην ξεκινάς αδερφέ μου, περίμενε να έρθει η Αρχηγός», μιλώντας για την Κασσάνδρα, την οποία, όταν δεν αστειεύονταν, σέβονταν και αγαπούσε πολύ. Η Άρντα του προσγείωσε μια απότομη σβερκιά και ο Γκίντεον έχασε λίγο την ισορροπία του. «Μην κοροϊδεύεις την κυρία Καν!»

«Γριά, είσαι σίγουρα Ιστορικός;» είπε και έτριψε το σβέρκο του που πονούσε, ενώ την έβλεπε να ξεκαρδίζεται.

Στην ευχάριστη ατμόσφαιρα ήρθε να προστεθεί άλλη μία παρουσία. Την Κέννα την ήξεραν, ήταν πολεμίστρια και μάλιστα ανερχόμενη. Η Άρντα εκτιμούσε πάρα πολύ την ευθύτητα και την ειλικρίνεια της. Δυστυχώς, τα μαθήματα με τον Καντγ’ ορντίν και οι άπειρες αναζητήσεις στη βιβλιοθήκη δεν της είχαν αφήσει χρόνο να τη γνωρίσει. Παρόλα αυτά, είχε ακούσει τα καλύτερα από τη Χελένα για τα συμβάντα της Μεβαίρ. Στην επόμενη από τις άπειρες αρχαιολογικές τους εξορμήσεις, θα την ήθελε σίγουρα για προστασία και για παρέα. Πού ξέρεις; Μπορεί να μάθαιναν πολλά η μία από την άλλη.

Της πέρασε ευγενικά ακόμη ένα ποτήρι μπύρα και τσούγκρισαν. «Έλα να γίνουμε τέσσερις οι κοκκινομάλληδες.» την καλοσώρισε.

«Μόνο που η Κέννα είναι και τέσσερις φορές πιο όμορφη από όλους τους κοκκινομάλληδες μαζί.» συμπλήρωσε ο Γκίντεον και απέφυγε την επόμενη σβερκιά με μία επιδέξια κίνηση.

 Η Άρντα τον κοίταξε με προσποιητή έκπληξη. «Πέρασε η μαγεία του ξυλάγγουρου από πάνω σου επιτέλους;» ήταν η σειρά της να φάει μια τσουχτερή αγκωνιά στα πλευρά. «Άου κοντέ, ντροπή της οικογένειας.» έψαξε λίγο με το βλέμμα της και εντόπισε τη Χελένα στην άκρη της γιορτής, να παρακολουθεί τους πάντες με μάτια που άστραφταν.

«Πήγαινε φέρε τη λαχανί μας φίλη, πριν την πατήσει κανένας και μην πλησιάσεις την ξωτικιά.»

Αφού ο Γκίντεον έφυγε για το μικρό θέλημα της αδερφής του, η Άρντα στράφηκε προς την Κέννα.

«Πες μου λοιπόν κοπελιά, πόσο λαμπρά θα σε καταγράψω στις σελίδες της Ιστορίας;» της χαμογέλασε ένθερμα και φιλικά.


Κασσάνδρα Καν

  • Βαλησίνη
  • Καθηγητής
  • Level 16
  • Ιστορικός
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Μια δύσκολη διδακτική μέρα είχε φθάσει στο τέλος της.  Η επιστροφή από την Μεβαίρ, η συνάντηση με τους Σοφούς και οι ενοχές που ένοιωθε, την άφηναν κάθε μέρα όλο και πιο κουρασμένη… Ο ήλιος είχε δύσει και εκείνη απολάμβανε μία ζεστή κούπα από τα βότανα του Αλλάσιου, ενώ διάβαζε για πολλοστή φορά το σημείωμα του Γκλίριον. Πρέπει να μιλήσουμε, είναι επείγον, βρες με στο δάσος το βραδάκι, δίπλα στο μεγάλο ξέφωτο πίσω από την Ακαδημία. "Ο Νέος Καθηγητής της Ακαδημίας μας… περίεργο Ξωτικό…" σκέφτηκε Δεν είχαν επαφές, παρόλα αυτά το αίμα του Ιστορικού έτρεχε και στους δύο. Αναρωτιόταν τι ήθελε να της πει…

Σηκώθηκε απότομα από την καρέκλα του γραφείου της και έπλεξε τα μακριά μαύρα μαλλιά της σε μια πλεξούδα. Οι άσπρες τουφίτσες, διάσπαρτες κατά μήκος των μαλλιών της, είχαν αρχίσει να προδίδουν την ηλικία της. Κοίταξε και ίσιωσε με τα χέρια το μακρύ μωβ φόρεμα της, και άνοιξε την πόρτα του γραφείου της για να βγει στους σκοτεινούς διαδρόμους της Ακαδημίας.  Απόλυτη ησυχία, λες και όλοι είχαν βυθιστεί στον ύπνο του Σέριον, του ήρωα των Αρχαίων χρόνων που κοιμήθηκε για 100 χρόνια, και όταν ξύπνησε μιλούσε για τον Θεό Πατέρα, που τον κάλεσε στην Θεία Κρίση του, και τη Μητέρα που ήταν στο πλευρό του και του έδωσε και πάλι πνοή… Προς τιμήν του ονομάστηκε και ο ένατος μήνας του χρόνου από τους τότε Ιστορικούς της Ηπείρου…

 Κίνησε προς το δάσος της Ακαδημίας. Την διαδρομή την ήξερε σαν την παλάμη του χεριού της, και έτσι άφησε το μυαλό της να χαλαρώσει από την γλυκιά βραδιά. Ένα αεράκι πέρασε από δίπλα της, αφήνοντας μια αίσθηση ανανέωσης και ελπίδας. Φθάνοντας στο Ξέφωτο πίσω από την Ακαδημία κοίταξε τριγύρω της  ψάχνοντας για τον Ιστορικό. Σταύρωσε τα χέρια της, και κοίταξε θυμωμένα δεξιά και αριστερά… Δεν της άρεσε να περιμένει…


Κέννα

  • Πολεμιστής
  • Level 6
  • Άνθρωπος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Αφού βρήκε μια θέση δίπλα τους και κάθισε, η Αρντα της πρόσφερε ένα ποτήρι μπύρα κάνοντας πλάκα για το γεγονός ότι ήταν και οι τέσσερις κοκκινομαλληδες. Οι μόνοι κοκκινομαλληδες σε όλη την Ακαδημία συνειδητοποίησε. Ίσως είμαι μισή νανος σκέφτηκε και γέλασε μόνη της χάνοντας την συνέχεια της συζήτησης. Την επόμενη στιγμή έιδε τα αδέρφια Γκροντ να αλληλοχτυπιουνται και να πειράζουν ο ένας τον άλλον. Έριξε ένα πλάγιο βλέμμα στον Κάντγ'ορντίν και γέλασαν μαζί δυνατά. Είχαν πολύ πλάκα οι νάνοι τελικά. Δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να τους μάθει από κοντά.
 
Ήπιε μια γουλιά από την μπύρα της. «Πες μου λοιπόν κοπελιά, πόσο λαμπρά θα σε καταγράψω στις σελίδες της Ιστορίας;» η ερώτηση της Αρντα την έπιασε απροετοιμαστη. Ποιες σελίδες ιστορίας, δεν ήταν ακριβώς παράδειγμα προς μίμηση.  Ήπιε λίγο ακόμα. "Δεν το εχω σκεφτεί ποτέ, να σου πω την αλήθεια, ότι θα αξίζω να γραφτώ σε κάποιο βιβλίο. Δεν είμαι κάποιος μεγάλος τύραννος ούτε τρανός ήρωας. Είμαι απλά η Κέννα" και ήταν η αλήθεια της. Πότε δεν πολεμούσε για μεγαλεία, μόνο για την ζωή της. "Είμαι ευγνώμων που κατάφερα να βρίσκομαι εδώ στην Ακαδημία οπότε θα κάνω το καλύτερο που μπορω" συνέχισε με ένα χαμόγελο και άδειασε το ποτήρι της.


Κάντγ'ορντίν Μπαργκάν

  • "Νάνος"
  • Βοηθός Καθηγητή
  • Level 13
  • Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ο Κάντγ'ορντίν πραγματικά διασκέδαζε, η μπύρα και ο καπνός αλλά ακόμα περισσότερο η καλή παρέα τον γύρισαν στις λίγες στιγμές χαλάρωσης που είχε απολαύσει στην ζωή του. "Τι είν'τούτο δω ρε νανακια;" Ρώτησε πιάνοντας στον αέρα ένα ξυλόγλυπτο μπυροπότηρο με περίπλοκα σχέδια. "Μην πάτε να κοροϊδέψετε τον μπάρμπα'καντγ; Μην ξεχνάτε είμαι μεγαλύτερος κι από τους παππούδες σας" είπε και σκάσανε όλοι στα γέλια.

Η Κέννα δίπλα του παρότι δεν ήταν νάννισα έδειχνε να το διασκεδάζει. Όντως ήταν όλοι κοκκινοτρίχηδες. Πέρασε το μπυροπότηρο του στον Γκίντεον και γέμισε μία μικρή ποσότητα το ξυλόγλυπτο. Παραλίγο να το πετάξει κάτω όταν είδε την μπύρα να φουσκώνει για να καλύψει κάθε σπιθαμή της ξύλινης κούπας.

"Αχααα που μπορώ να βρω κι εγώ ένα τέτοιο" φώναξε παραπάνω από όσο σκόπευε. Χωρίς να δώσει σημασία στους διάφορους ψυλομυτηδες που τον κοιτούσαν αποδοκιμαστηκά σήκωσε την μπύρα του και χωρίς ανάσα την κατέβασε μέχρι κάτω βγάζοντας ένα γενναίο ρέψιμο, για να επιβεβαιώσει την καλή ποιότητα της μπύρας. "Μα την πέτρα ήταν καλύτερη από την πρώτη", είπε δυνατά.

Την επόμενη στιγμή κοίταξε γύρω του, για κάποιο λόγο τον κοιτούσαν όλοι σαστισμένοι. Λίγες στιγμές αργότερα όλοι ξέσπασαν σε τρανταχτά γέλια. Τα δε νανάκια είχαν πέσει κάτω και κράταγαν τις κοιλίες τους. Ο ντβόρινος δεν μπορούσε να καταλάβει το βρήκαν τόσο αστείο και ξαναγέμισε την μπύρα του. "Μα τον Κατασκευαστή παραείναι ελαφριά, ούτε που κατάλαβα  ότι την είπια όλη", είπε και η Άρντα με τον Γκίντεον ξέσπασαν σε νέο κύμα γέλιου.
« Τελευταία τροποποίηση: Οκτώβριος 13, 2019, 12:09:24 μμ by Κάντγ'ορντίν Μπαργκάν »


Γκλίριον Νάντριελ

  • Ιστορικός
  • Καθηγητής
  • Level 16
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Άφησε τη γιορτή και πήρε το δυτικό μονοπάτι, προχώρησε λίγο και την είδε αναψοκοκκινισμένη, ωχ, μάλλον το παράκανα, σκέφτηκε. Τη χαιρέτησε γλυκά, αλλά εκείνη ήταν ακόμη σφιγμένη και τον κοιτούσα πολύ επίμονα, δεν της άρεσε να περιμένει. "Εντάξει το παραδέχομαι, άργησα λίγο, όμως ήταν για καλό σκοπό". Έκανε μία παύση και την πλησίασε, είδε την άμυνα στα μάτια της, όμως δεν είχε σημασία, έφτασε κοντά της με σοβαρό ύφος σαν να ήθελε κάτι να της ψιθυρίσει. Την άρπαξε και την πήρε μία μεγάλη αγκαλιά. "ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!!" Έσκασε στα γέλια, "τους έχω μαζέψει όλους και σε περιμένουν, μην βγάλεις ανάσα, έλα πάμε, σε περιμένουν!"

Ανοιξε το βήμα τους και την παρέσυρε και εκείνη, ξαφνικά παρουσιάζονται στο ξέφωτο, ακριβώς δίπλα στους νάνους, "Ακαδημία Rasnarry", φώναξε, "για κοιτάξτε ποια αποφάσισε να εμφανιστεί!", την έσπρωξε απαλή στο κέντρο της γιορτής, έκανε νόημα με τα χέρια του σε όλους, "3,2,1, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ!!!" Ξάφνου μαθητές και καθηγητές ξεχύθηκαν πάνω της, δείχνοντας την αγάπη και το σεβασμό τους στην καθηγήτρια ιστορίας, υπεύθυνη για τη ζωή και την εξέλιξη της Ακαδημίας, όλων μας!

Και όπως ο ορμητικ΄ός χείμαρρος κάποια στιγμή, μετατρέπεται σε ήσυχο και γλυκό ρυάκι προτού ξεσπάσει ξανά, λίγες στιγμές αφότου της έδωσαν λίγο χώρο για να πάρει μία ανάσα, γύρισε και κοίταξε τον Γκλίριον με βαθιά συγκίνηση και ευγνωμοσύνη. Εκείνος υποκλίθηκε αδέξια και χαμήλωσε το βλέμμα του σε δήλωση σεβασμού, ίσως και για πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό. Αμέσως μετά κοίταξε πεταχτά το μεγαλόσωμο νάνο, και ένωσε μέσο και αντίχειρα και χτύπησε με το μέσο απαλά το λαιμό του, ακόμη και από άλλον κόσμο, τη χειρονομία των νάνων αυτή, που σημαίνει ώρα να πιούμε σίγουρα θα την ξέρει, σκέφτηκε.

"Τι περιμένετε λοιπόν, ας ξεκινήσει κανονικά η γιορτή μας, να βλέπω γεμάτα ποτήρια και ξαναμμένα κορμιά από το χορό!!!"

Έδωσε νόημα στην μπάντα και εκείνοι, ξεκίνησαν μία συλλογή τραγουδιών από τη χώρα των Βαλησίνων προς τιμή της Κασσ΄άνδρας και σιγά σιγά μαθητές και καθηγητές άναψαν τη φλόγα τη γιορτής. Εκείνος πλησίασε το νάνο και γέμισε την κούπα του από τη μαύρη του μπύρα. "Ως το τέλος¨" του φώναξε και σήκωσε ψηλά την σκαλιστή του κούπα μέχρι να αδειάσει, τσούγγρισαν και αντάλλαξαν την πολεμική χειραψία, βραχίωνα με βραχίωνα. "Κάποια στιγμή θέλω να με πάρεις στον κόσμο σου", του είπε. Κοίταξε τα δύο αδέρφια που καθόντουσαν δίπλα στην Κέννα, ¨"εσύ πρέπει να είσαι η ιστορικός, αν δεν με γελά η μνήμη μου και ο αδερφός σου, ελπίζω να είσαι έτοιμη για τα μαθήματά μας" και τσούγγρισε μαζί τους, γύρισε προς την Κέννα, "θα ετοιμάσω και ανοιχτά μαθήματα, η γνώση δεν είναι για να περιορίζεται σε ανόητους διαχωρισμούς φυλών και φατριών", γέλασε δυνατά και κατέβασε άλλη μία κούπα με τον Κάντγ'ορντίν.

Τους χαιρέτησε και συνέχισε τη βόλτα του, ανέμελος, πανάλαφρός και διαχυτικός, να και κάτι που έχω να νιώσω πολύ καιρό, αναλογίστηκε, έφτασε στην μπάντα και σηκώθηκε ψηλά στο πάλκο μαζί τους. Πήγε στο μαέστρο με τη βιόλα και τον ρώτησε, "τι θα μου παίξετε να πω";

"Τι τραβάει η όρεξή σου κύριε Νάντριελ;" τον ρώτησε ο μουσικός, "το βρήκα! Έχουμε ετοιμάσει κάτι από τον τόπο σου από το λιμάνι της Βορέλ"

Κάθισε δίπλα στο μουσικό, γέμισε την κούπα του και ξεκίνησε το τραγούδι των ναυτικών της Βορέλ...

"Θάλασσα, θάλασσα τους
θαλασσινούς θαλασσάκι μου
μη τους θαλασσοδέρνεις
θαλασσάκι μου και φέρε
το πουλάκι μου

Θάλασσα κι αλμυρό νερό
να σε ξεχάσω δεν μπορώ.
Να σε ξεχάσω δεν μπορώ
θάλασσα κι αλμυρό νερό"

Καταχειροκροτήθηκε και υποκλίθηκε βαθιά πάνω στο πάλκο, προς τιμή όλων εκείνων που τίμησαν την ιδέα του. Κατέβηκε και συνέχισε να περιφέρεται ανάμεσα στον κόσμο, βρήκε σε μία φάση τις μαθήτριες Νέια, Ζαάνα και Χελένα να έχουν πιάσει πηγαδάκι, τις πλησιάζει αθόρυβα και πετάγεται μπροστά τους με ένα πλατύ και παιδικό χαμόγελο, "δεν πιστεύω να πίνετε αλκοόλ", τις είπε προσπαθώντας να κάνει τον σοβαροφανή, όμως έσκασε αμέσως στα γέλια, τσούγγρισε μαζί τους και συνέχισε τις βόλτες του μέσα στον κόσμο, αφού η μπύρα είχε θερμάνει την ψυχή του, αναρωτήθηκε φωναχτά, είμαι σίγουρα ξωτικό, έτσι; Και γέλασε δυνατά και αυτοσαρκαστικά.

Ό,τι κι αν είμαι, ό,τι κι αν είναι ο καθένας μας, σήμερα γιορτάζουμε, είμαστε όλοι ίσοι απέναντι στη μυσταγωγία αυτή, σκέφτηκε, περιπλάνησε το βλέμμα του και είδε τη Νερίσσα να κάθεται ακόμη στον κορμό, "ελπίζω να μη περίμενες πολύ", αστειεύτηκε, "λοιπόν, χορεύετε δεσποινίς βοηθέ του Αλλάσιου;" γέλασε, πλατιά και της έτεινε ξανά το χέρι του.

« Τελευταία τροποποίηση: Οκτώβριος 13, 2019, 12:51:00 μμ by Γκλίριον Νάντριελ »


Σαγιάνε Ασάχι

  • Άνθρωπος
  • Καθηγητής
  • Level 19
  • Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
H κίνηση του Ελντίν την έκανε να κοκκινίσει και να κοιτάξει κάτω λίγο νευρικά. Ήταν τόσο διαφορετικά τα πράγματα όταν ήταν μαζί. Όταν της έπιανε το χέρι και την κοιτούσε στα μάτια. Αμέσως ότι έγνοιες ή φοβίες είχε πετάξαν μακριά. Της είχε διώξει το δικό του χέρι και το δικό του βλέμμα. Του έπιασε και το άλλο χέρι και τον κοίταξε παιχνιδιάρικα "Είστε πολύ ωραίος σήμερα κύριε μου, ποιά σας συνοδεύει; μπορεί να χρειαστεί να πω δυο λογάκια μαζί της" του είπε αστειευόμενη. Η μουσική είχε αρχίσει να οργιάζει και ο Γκλίριον είχε ήδη φύγει για να φέρει την Κασσάνδρα. Ήρθε πιο κοντά στον Ελντίν και του ψιθύρισε στο αυτί.

Και έπειτα η κυρία των τιμών έκανε την εμφάνιση της. Όλοι χαρούμενοι χειροκροτούσαν και της τραγουδήσαν. Η ίδια είχε χαλαρώσει αρκετά για να αρχίσει να γελά πλατιά με την ομορφιά της γιορτής. Και έπειτα αυτή η μουσική. Η Σαγιάνε μπορεί να ήταν Πολεμίστρια, μα ως μία εκ τις διαδόχους είχε δεχτεί εκπαίδευση σε κάθε λογής αντικείμενο, και φυσικά στις τέχνες. Από όλα όμως ο χορός ήταν ο αγαπημένος της. Αυτή η αρχέγονη φύση, η αρχέγονη μελωδία που από τα αυτιά σου κινούσε κάθε μυ, κάθε ίνα του σώματος, που έκανε την ίδια την καρδιά να χορεύει η ίδια. Ναι, αν σε κάτι είχε αγάπη ήταν ο χορός. Και οι αγαπημένοι της χοροί, οι γρήγοροι, δυναμικοί, που συγχρόνιζαν τη δύναμη των ποδιών με την αντοχή των πνευμόνων σε μια μάχη δύναμης και πρωτόγονης απόλαυσης. Τώρα η καρδιά της έκαιγε, τράβηξε τον Ελντίν και τον παρέσυρε στον χορό. Και χόρεψε, με το ίδιο πάθος του κίτρινου, του πορτοκαλί και του κόκκινου, με κάποιες πινελιές ροζ, η αγάπη της γι αυτόν.

Κάποια στιγμή το μάτι της πήρε την παρέα των πορτοκαλομάλληδων. Τα παιδιά Γκροντ, η Κέννα και ο Κάντγ'ορντίν. "Ωωω Ελντίν ξέχασα, έχω να σου γνωρίσω κάποιον". Το ανασηκωμένο φρύδι του Ελντίν την έκανε να γελάσει "Και έχω επίσης να σου πω και κάτι ακόμα. Η Κέννα ήρθε σε μένα δείχνοντας μου ένα κολιέ. Δεν ξέρει τίποτα για αυτό και της είπα ότι μπορείς να βοηθήσεις, τουλάχιστον να δεις αν υπάρχει μαγεία. Οπότε..." είπε καθώς άρχισε πάλι να τον τραβά απαλά προς την παρέα εκείνη "τώρα που θα το δεις περασμένο στο λαιμό της μπορείς να κάνεις μια μικρή εκτίμηση" τελείωσε κ΄λέινοντας του το μάτι.

Η Κέννα την κοιτούσε περίεργα καθώς προχωρούσαν προς αυτούς. Ο Καντγ'ορντίν γελούσε και έλαμπε από ευδιαθεσία και τα παιδιά Γκροντ τρωγόντουσαν μεταξύ τους με εκείνον τον γλυκό τρόπο που μόνο εκείνοι μπορούσαν. Φτάσανε στην παρέα. Η Σαγιάνε χαμήλωσε το κεφάλι της στον κάντγ'ορντίν και ένευσε στους υπόλοιπους. "Κάντγ'ορντίν, από εδώ είναι ο...." είπε η Σαγιάνε και έκοψε συνειδητοποιώντας ότι δεν ήξερε πως να θέσει τον Ελντίν. Αγόρι; Ο Ελντίν είχε ξεπεράσει εκείνη την ηλικία μια δεκαετία ήδη. Άντρα; Λίγο επίσημο δεν ήταν; Φίλο; Θα γελούσαν και οι πέτρες. Εκείνη τη στιγμή το μυαλό της είχε σκάσει. Δεν ήξερε τι να πει, πνιγόταν σε μια κουταλιά νερό. Τελικά σκέφτηκε κάτι που ο Κάντγ'ορντίν θα καταλαάβαινε "ο άντρας που θέλω να βάλω στα σπίτι μου. Ελντίν Άρκαιν, Αλχημιστής." είπε τελικά και γύρισε προς τον Ελντίν. "Ελντίν είναι ο άντρας που σου έλεγα. Ίσως να θελήσετε κάποια στιγμή να μιλήσετε μόνοι σας.". Ξανακοίταξε τον Κάντγ'ορντίν. "Θεώρησε δεδομένο πως ότι ξέρω ξέρει, και μπορεί όντως να σε βοηθήσει. Είναι εντάξει" του είπε κωδικά η Σαγιάνε για το θέμα του πως ήρθε ο Καντγ'ορντιν στον κόσμο αυτό.