Rasnarry Academy

Ένα σπασμένο χέρι...

Όλυξ Μιντάριος

  • Δ' Έτος
  • Πολεμιστής
  • Level 6
  • Άνθρωπος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Χτύπησε την πόρτα δειλά, με το καλό του χέρι. Το άλλο ήταν πιασμένο σε ένα νάρθηκα, μπανταρισμένο, ξέπνοο. Είχαν περάσει μέρες από την επίθεση, και είχε αρκεστεί μόνο σε ένα δέσιμο και μερικές σταγόνες από το Θεραπευτήριο, αρνούμενος να θέσει το δικό του καλό πάνω από ανθρώπων πολύ περισσότερο τραυματισμένων. Εκείνος δεν είχε καν ανοιχτή πληγή- οι σκλήθρες από το χέρι του είχαν αφαιρεθεί, και οι γρατζουνιές έκλεισαν γρήγορα.

Όμως καθώς η φυσιολογική ροή άρχισε να αποκαθίσταται - όσο είναι εφικτό αυτό, μετά από τη σφαγή από την οποία επιβίωσαν - τόσο αντιμετώπιζε προβλήματα στην επαναφορά του στην πραγματικότητα. Το βράδυ οι εφιάλτες του συνέχιζαν ακάθεκτοι, με νέο υλικό για να τον τρομοκρατούν, όμως αυτό μπορούσε να το αντέξει ακόμα. Ήταν νέος, και οι νέοι ξεχνούν εύκολα. Τη μέρα, όμως δυσκολευόταν να συνεχίσει τις προπονήσεις και να παρακολουθήσει τα μαθήματα των Πολεμιστών, με ένα χέρι μείον. Τη χρειαζόταν την προπόνηση- το μυαλό του μούδιαζε, και δε σκεφτόταν τη φωτιά και το αίμα, έστω για λίγο.

Σαν να μην έφτανε αυτό, πλησίαζε και η αποστολή του Γκραχλ. Δεν είχε σκοπό να το χάσει για κανέναν λόγο, όχι πια μόνο από περιέργεια αλλά και γιατί σιγά σιγά συνειδητοποιούσε πως ο κόσμος δεν ήταν πια κάτι που θα τον περίμενε να τελειώσει όμορφα κι ωραία τις σπουδές του πριν βγει έξω. Ναι, ήταν μαθητής, αλλά πλέον ήταν Πολεμιστής, και είχε χρέος.

Γι’αυτό, χτύπησε λίγο πιο αναθαρρημένα την πόρτα του Θεραπευτηρίου, περιμένοντας άδεια να μπει.