Rasnarry Academy

Παράνομο κολύμπι (Ανοιχτό)

Ζαάνα Θερέλ

  • Βαλησίνη
  • Αλχημιστής
  • Level 1
  • Α Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Ζαάνα το ίδιο απόγευμα είχε μια φαϊνή ιδέα. Έβγαλε ένα χαρτί και έγραψε

"Συνάντησε με στο δάσος της Ακαδημίας.
Ακολούθησε τη σιωπή της μπλε φλόγας που καίει στην ατμόσφαιρα.
Εκεί όπου τα ζώα δε θα πήγαιναν ποτέ...
Ακολούθησε τη σιωπή και σου υπόσχομαι ένα παράνομο κολύμπι.
Όταν ο ήλιος θα είναι πορτοκαλί.
Ζ
.

το δίπλωσε στα δύο γελώντας και πάνω του σχεδίασε το σύμβολο που είχε στο μέτωπο της ελπίζοντας ότι δε θα διαφύγει από το βλέμμα της Νέια. Το άφησε κάτω από το μαξιλάρι της και έφυγε για τις δουλειές της, δηλαδή για να χαθεί κάπου να διαβάσει, ξανά.  Την επόμενη που σήκωσε το κεφάλι της, είχε ήδη φτάσει η ώρα. Άφησε τα πράγματα της εκεί, δε θα της τα πείραζε κανείς άλλωστε και πήρε το δρόμο για το σημείο που είχε γράψει στη Νέια.

Βαθιά μέσα στο δάσος, περιμετρικά ωστόσο, κοντά στο βραχωτό ύψωμα, είχε βρει ένα σημείο όπου οι βράχοι έκαναν μια φυσική σκάλα. Μπορεί να μην της άρεσε η γυμναστική και το τρέξιμο, αλλά της άρεζε το σκαρφάλωμα. Άναψε μια μικρή φωτίτσα και πέταξε μέσα λίγη σκόνη που την μετέτρεψε δίνοντας της ένα γαλάζιο χρώμα. Έβγαλε τα ρούχα της και έμεινε με το εσωτερικό της φόρεμα. Έλυσε τα μαλλιά της και επαιρνε βαθιές ανάσες για να νιώσει τον αέρα μέσα της. Έκατσε οκλαδόν και η ματιά της χάθηκε μέσα στη φωτιά, γαλάζια, όπως η θάλασσα...


Νέια Κινάν

  • Στ' Έτος
  • Αλχημιστής
  • Level 6
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ο ήλιος έφτανε σχεδόν στη δύση του όταν η Νέια μπήκε στους κοιτώνες των Αλχημιστών. Είχε σκοπό να φρεσκαριστεί πριν πάει προς την τραπεζαρία για βραδινό. Έσκιψε να ακουμπήσει την τσάντα της δίπλα στο κομοδίνο όταν είδε ένα χαρτί να προεξέχει κάτω από το μαξιλάρι της. Το έπιασε απαλά με τα δαχτυλά της και το επεξεργάστηκε πριν το ξεδιπλώσει. Είχε ζωγραφισμένο πάνω του το σύμβολο που είχε κι η Ζαάνα στο μέτωπό της. Ύψωσε το φρύδι της και άρχισε να διαβάζει. Αυτό το κορίτσι έχει αρχίσει να αποκτά ενδιαφέρον...

Άνοιξε το  βαρύ μπαούλο με τα πράγματα της και πήρε μια πετσέτα την οποία τοποθέτησε μέσα στην τσάντα. Έδεσε δύο μικρά πουγκιά στη ζώνη της και ένα παγούρι με νερό κι έφυγε προς το δάσος. "Ακολούθησε τη σιωπή της μπλε φλόγας που καίει στην ατμόσφαιρα" Αφού είχε προχωρήσει αρκετά, έκλεισε τα μάτια. Η απομόνωση από τον περίγυρο θα τη βοηθούσε να αισθανθεί τη δύναμη του Αιθέρα της συμαθήτριάς της και του ξορκιού της και θα την καθοδηγούσε. Πήρε δύο βαθιές ανάσες και άνοιξε τα μάτια της. Ακολούθησε το μονοπάτι περιμετρικά μέχρι που έφτασε σε ένα βραχώδες σημείο.

Περπάτησε μέχρι την άκρη και κοίταξε κάτω για να δεί τη νεαρή βαλισίνη να κάθεται δίπλα στη μπλε φωτιά της. Χαμογέλασε αχνά και κοίταξε τριγύρω ψάχνοντας τρόπο να κατέβει. Τελικά κατάφερε να βρεί μονοπάτι ανάμεσα στους βράχους για να φτάσει κοντά στη Ζαάνα. "Καλησπέρα" της χαμογέλασε αχνά κοιτώντας τη από ψηλά. "Πολύ όμορφο το μέρος που διάλεξες" αγνάντεψε λίγο τη θάλασσα που είχε πλέον αντιγράψει το πορτοκαλί του ήλιου. Πριν καθίσει, έβγαλε από το ένα πουγκί μια χούφτα τσόφλια απο αυγά και αμύγδαλα τα οποία σκόρπισε τριγύρω τους. Τίναξε τα χέρια της πάνω από τη φωτιά, καθαρίζοντας ό,τι υπολείμματα είχαν μείνει και κάθισε στο έδαφος. Ένας κατάλευκος καπνός χόρεψε για λίγο αναμεσά τους πριν χαθεί στον ουρανό.

"Λοιπόν, πώς σου φαίνεται η Ακαδημία μέχρι στιγμής;" τη ρώτησε και ακούμπησε τις παλάμες της πίσω για να στηριχθεί. Τα μαλλιά της, ελεύθερα ακουμπούσαν το έδαφος με τα ασημί στολίδια να αντανακλούν τον ήλιο. "Καταλαβαίνω πως δεν έχουμε κάνει πολλά μαθήματα λόγω του συμ΄βάντος στη Μεβαίρ" έκανε μια παύση "αλλά πρέπει να νιώθεις ενθουσιασμένη που βρίσκεσαι εδω". Γύρισε και την κοίταξε στα μάτια με ένα φιλικό χαμόγελο να στολίζει το πρόσωπό της.


Ζαάνα Θερέλ

  • Βαλησίνη
  • Αλχημιστής
  • Level 1
  • Α Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ο ήχος της Νέια την έκανε να υψώσει το κεφάλι της και να την παρατηρήσει καθώς κατέβαινε σ εκείνην. Είχε έρθει. Χάρηκε τόσο πολύ που ένα ειλικρινή μεγάλο χαμόγελο χαράχτηκε στα χείλη της. "Ήρθες" της είπε και έκανε να πιάσει την τσάντα της. Έβγαλε από μέσα δύο μικρές λιχουδιές. Δύο σβόλοι σε χρώμα πράσινοκίτρινο. Μικροί όσο ένα κουκούτσι από κεράσι. Σηκώθηκε και της έδωσε το ένα χαμογελώντας. Και έπειτα πέταξε το δικό της στο στόμα της. Όσο γευόταν τη γλυκιά μα ξινή του γεύση περιεργάστηκε τη Νέια.

"Δε μπορώ να σκεφτώ πως μπορεί να ήταν. Η αλήθεια είναι πως νιώθω ανακούφιση που δεν ήμουν και γω" είπε θλιμμένα "Ίσως εγωιστικό το ξέρω. Αλλά, δε ξέρω αν θα μπορούσα να κάνω κάτι. Ίσως κατέληγα..."είπε σαστισμένα "νεκρή." τελείωσε. Μα θεώρησε πως ίσως να άφηνε το σκοτάδι της συζήτησης για άλλη φορά. Θα ήταν κρίμα να ήταν αυτή η πρώτη τους συνάντηση.
Έριξε πίσω τα χέρια της παίζοντας την καραμέλα στη γλώσσα της και στήριξε το σώμα της. "Είμαι πολύ ενθουσιασμένη είναι η αλήθεια! Θα μπορέσω να μάθω πράγματα που αμφιβάλλω αν θα τα μάθαινα μόνη μου. Αλλά ίσως να πρέπει να σταματήσω μόνο να διαβάζω και να κάνω και φίλους. Είναι μοναχικό το να μην έχεις κανέναν. Με ποιον θα μοιραστείς την χαρά της ανακάλυψης; Αναρωτιέμαι πόσα θα μάθω μέχρι να φτάσω στην ηλικία σου! Πρέπει να ξες πολλά!" αναφώνησε ενθουσιασμένα και με μια δόση θαυμασμού. Της χαμογέλασε.


Νέια Κινάν

  • Στ' Έτος
  • Αλχημιστής
  • Level 6
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Έφερε την καραμέλα κοντά στο πρόσωπό της και την επεξεργάστηκε πριν την πετάξει απαλά μέσα στο στόμα της. Έπαιξε με τη γλώσσα της λίγο με το σφαιρικό γλύκισμα όσο άκουγε τη Ζαάνα να μιλάει για τη Γιορτή. Η αιματερή εικόνα που της είχε μείνει, ευτυχώς δε θα στοιχειώσει ποτέ το νεαρό μυαλό της βαλισίνης.

Παρατηρούσε το πρόσωπό της να λάμπει από ενθουσιασμό καθώς μιλούσε για τη τέχνη τους. "Το διάβασμα θα σου προσφέρει τις βάσεις αλλά η εξάσκηση είναι αυτό που θα σε μετατρέψει σε δυνατή Αλχημιστή. Δεν έχει νόημα να γνωρίζεις ένα ξόρκι αλλά να μην μπορείς να το εκτελέσεις" της έκλεισε το μάτι. "Σε καμία περίπτωση δε σου προτείνω να εξασκείς επικίνδυνα ξόρκια μόνη σου. Τουλάχιστον, όχι ακόμη. Όσο για τους φίλους..." έκανε μια παύση και κοίταξε τον ορίζοντα "ναι, υποθέτω χρειάζεσαι κάποιους."

"Αναρωτιέμαι πόσα θα μάθω μέχρι να φτάσω στην ηλικία σου! Πρέπει να ξες πολλά!" άφησε ένα μικρό γελάκι. "Δεν ξέρω ούτε τα μισά από όσα θα ήθελα να ξέρω. Η τέχνη μας είναι ατέρμονη, Ζαάνα. Καθημερινά ένας νεαρός αλχημιστής κάπου στον κόσμο μας ανακαλύπτει μια δική του γητεία, ένα δικό του φίλτρο. Ούτε εγώ, ούτε εσύ, ούτε κανείς δε θα καταφέρει να μάθει "πολλά"." είπε λυγίζοντας ελαφρά τα δάχτυλά της. Κάθισε οκλαδόν και ίσιωσε την πλάτη της. Γύρισε προς τη Ζαάνα και την κοίταξε στα μάτια. "Για να γίνεις σωστή αλχημίστρια θα πρέπει να έχεις πάντα στο μυαλό σου οτί η δύναμή σου συνδέεται άμεσα με τη φύση. Δούλεψε μαζ΄ί της" έκλεισε τα μάτια της και ακούμπησε τους καρπούς της στα γόνατα. "Το Α και το Ω." σήκωσε αργά τα χέρια της ψηλά σε κυκλική κίνηση "Η ψυχή σου και η φύση είναι ένα". Έκλεισε τις παλάμες της πάνω από το κεφάλι και άνοιξε τα μάτια της απότομα κοιτώντας τη Ζαάνα. Ασημί καπνός άρχισε να αναδύεται από τα τσόφλια που είχε σκορπίσει γύρω τους η Νέια. Ο καπνός κύκλωνε τα κορίτσια και το έδαφος γύρω τους ενώ υψωνόταν δημιουργώντας ένα ΄θόλο. Σαν ημιδιαφανές γυαλί στερεοποιήθηκε για λίγα δευτερόλεπτα κλείνοντας τες σε μια ασημί φούσκα πριν η Νέια κατεβάσει τα χέρια για να πάρει πάλι τη μορφή καπνού και εξαφανιστεί ακολουθώντας την ανάποδη διαδρομή.

"Μαγεμένα τσόφλια από αυγό θρυμματισμένα με αυτά του αμυγδάλου. Φανέρωσα στα μάτια σου το ξόρκι προστασίας που μας περικλύει αυτή τη στιγμή." της είπε και χαμογέλασε με τη μπλέ φλόγα να χορεύει στα μάτια της. "Αλλά πες μου, τι σε έκανε να ακολουθήσεις αυτό το μονοπάτι;" Χαλάρωσε πάλι και στηρίχθηκε με τους αγκώνες στο έδαφος.


Ζαάνα Θερέλ

  • Βαλησίνη
  • Αλχημιστής
  • Level 1
  • Α Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Ζαάνα την άκουγε προσεκτικά. Χάρηκε πάρα πολύ όταν της αποκάλυψε το πως έβλεπε την Αλχημεία. Καταλάβαινε. Αλλά και τις συμβουλές της. Χαμογέλασε. Και έπειτα παρακολούθησε μαγεμένη την επίδειξη της Νέια. Της άρεζε να παίζει με τα στοιχεία. Ήταν απόδειξη, απόδειξη ότι τα στοιχεία είναι ζωντανά! Και αυτό ήταν το μαγικό γι αυτήν. Η Φύση και τα Στοιχεία της. Η ερώτηση της Νέια ήρθε φυσικά. Κοίταξε μέσα στη γαλάζια με σεβασμό μα και θαυμασμό. "Αυτό ακριβώς που είπες" είπε και την κοίταξε. "Νομίζω ότι η φυλή μου έχει τους στενότερους δεσμούς με τη Φύση, μη με παρεξηγήσεις, μα το Νερό κυλά στις φλέβες μας. Ακριβώς γι αυτό το λόγο οι Θερέλ είναι ένας Οίκος θεραπευτών. Οπότε ξεκίνησα τη ζωή μου μέσα στα βότανα, με γονείς θεραπευτές που θέλανε να μάθουν στην κόρη τους φυσικά τα πάντα. Ώσπου ανακάλυψα πως τα στοιχεία δεν είναι μόνο μία θεραπεία. Βρήκα έναν τόμο, νομίζω της προγιαγιάς μου, είχε αυτό το σύμβολο ζωγραφισμένο επάνω" είπε και έδειξε το σύμβολο στο κεφάλι της "Νομίζω ότι είναι αρχαία σύμβολα της φυλής μου" είπε και την κοίταξε σοβαρά.

Έφερε το χέρι της πάνω από τη φωτιά της, το βύθισε μέσα και τραβώντας προς τα πάνω γύρισε προς τα πάνω την παλάμη της και εμφάνισε με τα τέσσερα ακροδάχτυλα της τέσσερα σύμβολα από μπλε φωτιά. Κράτησε τον αντίχειρα της πιεσμένο μέσα στην παλάμη της. Τα σύμβολα δεν ήταν τα γνωστά αλχημιστικά που ήξερε η Νέια. "Βρήκα αυτά" είπε. Η Νέια μπορούσε να διακρίνει πάνω από τον δείκτη της το σύμβολο που είχε η Ζαάνα στο μέτωπο της. Μία μικρή σπείρα, με κλειστή ουρίτσα. Στον μεσαίο ένα σύμβολο που εμοιαζε πάρα πολύ με το αλχημιστικό σύμβολο της φωτιάς, απλά η κάτω γραμμή δεν έκλεινε, αφήνοντας ένα κενό. Στον παράμεσο της, υπήρχε ένα σύμβολο παρόμοιο με αυτό στο μέτωπο της, μόνο που η σπείρα ήταν πιο ανοιχτή και η καμπύλη της ουρίτσας λιγότερο έντονη. Και τέλος στο μικρό της δάχτυλο φαινόταν ένας κύκλος με μία τελεία μέσα. "Είναι τα σύμβολα για το Νερό, τη Φωτιά, τη Γη και τον Αέρα." είπε η Ζαάνα με μάτια να καίνε από αγάπη. "Μα υπάρχει και κάτι ακόμα" είπε σχεδόν ψιθυριστά. Άνοιξε τον αντίχειρα της και εμφανίστηκε ένα σύμβολο περίεργο. Ήταν δύο αντικρυστές γραμμές που έγερναν. Σαν μισές σπείρες η μία απέναντι από την άλλη. "Η ενέργεια. Ή αλλιώς ο Αιθέρας." Έκλεισε τα δάχτυλα της μαζί και όλα ενώθηκαν δημιουργώντας ένα μεγαλύτερο τέτοιο σύμβολο.  Άνοιξε την παλάμη της και τα σύμβολα εξαφανίστηκαν στον αέρα σε μορφή καπνού. Κοίταξε τη Νέια.

"Ο τόμος με έκανε να αγαπήσω τα Στοιχεία και να νιώσω γιατί. Γιατί είμαι μέρος τους. Είμαι ένας μέρος όλων. Ενέργεια περνά από μέσα μου και έτσι μπορώ να χειριστώ τα στοιχεία. Μα όλα είναι δανικά, κι όλα είναι ένα κύμα. Κι όταν πεθάνω η δική μου ενέργεια θα δοθεί στη Φύση" είπε με αγαλλίαση. "Πιστεύω οτι τα στοιχεία μπορούν να συνδυαστούν με γητείες και ξόρκια. Έχω δημιουργήσει ένα ξόρκι. Ίσως το μοναδικό τέτοιου επιπέδου που μπορώ να κάνω. Μα είναι υπέροχοοοο" είπε κι αναστέναξε. "Ναι ξέρω ότι ποτέ δε θα μάθω πολλά, μα μπορώ να πάρω μια ιδέα, κι όσο μπορώ να ζω και να δρω μέσα στη μαγεία των Στοιχείων θα είμαι χαρούμενη. Εσύ; Γιατί την αλχημεία;" είπε χαλαρώνοντας


Νέια Κινάν

  • Στ' Έτος
  • Αλχημιστής
  • Level 6
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η προσοχή της Νέια ήταν στραμμένη στη συνομιλήτριά της. Την άφησε να μοιραστεί τις σκέψεις της χωρίς να τη διακόψει. Πραγματικά η φυλή των Βαλισίνων ήταν συνδεδεμένη με το νερό και δεν της έκανε εντύπωση που αυτό ήταν και το δυνατό στοιχείο της νεαρής αλχημίστριας. "..οι Θερέλ είναι ένας Οίκος θεραπευτών.." Η Ζαάνα είχε συγγένεια με τη Μοργκέιν; Δε θυμόταν τη Μοργκέιν να την αναφέρει ποτέ. 'Ισως να μην έτυχε ή να μην το ήξερε ούτε κι ίδια.

Τα μάτια της γυάλισαν από ενδιαφέρον όταν η μικρή βαλισίνη της ανέλυε τα αρχαία σύμβολα που εμφάνισε στην παλάμη της. Δε θυμόταν να τα είχε συναντήσει σε αυρή ακριβώς τη μορφή σε κανένα από τα τόσα βιβλία που έχει διαβάσει. Η Ζαάνα άνοιξε τον αντίχειρά της  "Μα υπάρχει και κάτι ακόμα... Η ενέργεια. Ή αλλιώς ο Αιθέρας." Ένα αχνό χαμογελάκι εμφανίστηκε στα χείλη της Νέια. Η συζήτησή τους της θύμισε την πρωινή της συνάντηση με τον μέντορά της, τον καθηγητή Αρκάιν.

Προς έκπληξή της, οι απόψεις της Ζαάνα για τον κύκλο της Ενέργειας δεν απήχαν πολύ από τις δικές της. Μπορούσε να διακρίνει το πάθος στον τρόπο που μιλούσε. Το ίδιο πάθος που είχε κι αυτή στην ηλικία της.  "Εσύ; Γιατί την αλχημεία;" έριξε μια τελευταία ματιά στον ορίζοντα αποχαιρετώντας τον ήλιο που πλέον έδινε ένα μωβ χρώμα στον ουρανό και κοίταξε τη Ζαάνα. "Ο λόγος που την ακολούθησα ή γιατί εξακολουθώ να πιστεύω σε αυτή;" χαμογέλασε πλατιά "Η μητέρα μου ήταν η μεγαλύτερη επιρροή θα έλεγα καθώς ένιωσε την ενέργεια μέσα μου από πολύ νεαρή ηλικία. Τώρα που το σκέφτομαι, δε μου δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να διαλέξω αν και νομίζω πως το μονοπάτι θα ήταν το ίδιο. "

Γύρισε για λίγα δευτερόλεπτα το βλέμμα της προς τα βουνά για να δει τη λάμψη της Σελήνης να φωτίζει τον ουρανό προετοιμάζοντας τον για την έλευσή της. "Αντίθετα, ο Ζάος κατάφερε να μοιράσει το πάθος του." Επεξεργάστηκε το πρόσωπο της νεαρής βαλισίνης στην αναφορά του αδερφού της. "Δεν το ήξερα οτί ανήκεις στον Οίκο Θερέλ. Είσαι η δεύτερη Θερέλ που συναντάω" Μη θέλοντας να φανεί αδιάκριτη απέφυγε να αναφέρει το όνομα της Μοργκέιν αφήνοντας το ελεύθερο στη Ζαάνα να της μιλήσει η ίδια, εάν το ήθελε. "Τι λες, θα βουτήξουμε;" είπε και έκανε νεύμα με το κεφάλι της προς τη θάλασσα που έβρεχε το βραχώδη κολπίσκο.
« Τελευταία τροποποίηση: Σεπτέμβριος 09, 2019, 01:42:47 μμ by Νέια Κινάν »


Ζαάνα Θερέλ

  • Βαλησίνη
  • Αλχημιστής
  • Level 1
  • Α Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η αναφορά του ονόματος του Ζάος την έκανε να κοκκινίσει. Κουνήθηκε λίγο στη θέση της κρατώντας παρόλα αυτά σταθερή τη ματιά της στης Νέια. Δεν ήθελε να προδοθεί, δεν ήθελε να δώσει τα συναισθήματα της τόσο απροκάλυπτα Παρόλα αυτά, παρά την τίμια προσπάθεια της, το βλέμμα της μαρτυρούσε μια αναστάτωση, την οποία η έξυπνη και έμπειρη ματιά της Νέια μπορούσε να διακρίνει. Αλλά η Ζαάνα δεν ήθελε να νομίσει η συνομιλήτρια της ότι την χρησιμοποιεί, ή ότι την βλέπει ως μέσο. Το ενδιαφέρον της Ζαάνα για την ίδια ήταν ειλικρινή και βασιζόταν ακριβώς στη ματιά της Νέια, γρήγορη, διαπεραστική, έξυπνη. Όχι, ποτέ της δεν είχε φίλους, ήταν τόσο περίεργη και παράξενη, δε την προτιμούσαν, αλλά ούτε και τους προτιμούσε.

"Ναι, είμαι μία Θερέλ. Αναρωτιέσαι γιατί δεν έχει πει τίποτα η Μοργκείν;" ρώτησε προσπαθώντας να ξεπεράσει την αναφορά του αγοριού. Ανασήκωσε τους ώμους της "Ποτέ δεν είχα καλή σχέση με τα υπόλοιπα παιδιά. Δεν διέφερε και με τη Μοργκέιν αυτό, αν και την βρήκα και της μίλησα, γιατί ανησύχησα για τη Μεβαίρ" είπε και τελικά έστρεψε αλλού το βλέμμα της. "Δεν είναι να παίζεις με το θάνατο" είπε και στην προτροπή της Νέια πετάχτηκε πάνω. Της χαμογέλασε πονηρά και της έκλεισε το μάτι, έβγαλε το μεσοφόρι της για να αποκαλύψει την γύμνια της. Το σώμα της δεμένο αρμονικά, ένα εφηβικό σώμα δίχως υπερβολές, αποτέλεσμα μονάχα της κολύμβησης. "Ελπίζω να έφαγες την καραμέλα σου" είπε στη Νέια όλο νόημα στη φωνή της. Έκανε ένα βήμα πίσω, τίναξε τα πόδια της και με μια βουτιά βρέθηκε στα κρύα νερά.

Ο αφρός και οι μπουρμπουλήθρες από την πρόσκρουση ανέβαιναν στην επιφάνεια, το αχνό φως της Σελήνης είχε αρχίσει να φέγγει τις πρώτες στρώσεις των κυμάτων, έμεινε βυθισμένη παραδομένη στη γαλήνη της στιγμής μέχρι να δει την βουτιά της Νέια, γιατί της είχε μία έκπληξη. Η καραμέλα δεν είχε μόνο ωραία γεύση, κι όταν το ανακάλυπτε η Νέια ήθελε να χαρεί με την έκπληξη και τον ενθουσιασμό της.


Νέια Κινάν

  • Στ' Έτος
  • Αλχημιστής
  • Level 6
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Οι υποψίες της Νέια ήταν βάσιμες. Η μικρή αλχημίστρια ήταν τσιμπημένη με τον αδερφό της και αυτό φαινόταν στις αμήχανες κινήσεις της στο άκουσμα του ονόματός του. Υπό άλλες συνθήκες θα τη στρίμωχνε με ερωτήσεις αλλά στην προκειμένη δεν ήθελε να τη φέρει σε δύσκολη θέση όσο διασκεδαστικό κι αν της ακουγόταν. Η Ζαάνα φαινόταν αρκετά μοναχική από τα λεγόμενά της και το τελευταίο που ήθελε αυτή τη στιγμή η Νέια ήταν να την τρομάξει. Έβλεπε κάτι στο κορίτσι. Κάτι που την έκανε να θέλει να τη γνωρίσει περισσότερο.

Σηκώθηκε και έλυσε τη ζώνη της για να την αφήσει στο έδαφος. Με δύο κινήσεις των δαχτύλων της έριξε τα ραντάκια του φορεματός της από τους ώμους και αυτό γλύστρησε στα πόδια της αποκαλύπτοντας το γυναικείο πλέον σώμα της. Λιγνό αλλά δεμένο, με τις έντονες καμπύλες της να δένουν αρμονικά με την αδύνατη μέση της η οποία στολιζόταν με μια λεπτή αλυσίδα. Στα πλευρά της, από τη δεξιά πλευρά, φαίνονταν ακόμα οι ουλές από  Στο κέντρο του στέρνου της, ανάμεσα στο στήθος, διακρινόταν δύσκολα το σχήμα της ημισελήνου σε λευκό χρώμα πάνω στο χλωμό δέρμα της. Κάνοντας δύο βήματα βγήκε από τη σκιά των δέντρων για να πέσει πάνω της το σεληνόφως και να φωτίσει το ταττού της, το οποίο πλέον γυάλισε στη λευκή ασημί απόχρωση του φεγγαριού.

Έφτασε στην ακροθαλασσιά και έβρεξε τα πόδια της. Το νερό ήταν κρύο, αλλά δεν την ενόχλησε. Συνέχισε να περπατάει βυθίζοντας ολοένα και πιο πολύ το σώμα της στο νερό χωρίζοντας το στα δύο στο διάβα της. Κολύμπησε μέχρι τη Ζαάνα. "Τι το ιδιαίτερο είχε αυτή η καραμέλα;" τη ρώτησε και έγειρε το κεφάλι της πίσω για να βρέξει να μαλλιά της. Η δροσιά του νερού μούδιασε για λίγα δευτερόλεπτα το κρανίο της πριν βουτήξει ολόκληρη στη θάλασσα. Άνοιξε τα μάτια της για να δει το σκοτεινό βυθό με τα μάγουλά της σφηγμένα να κρατάνε την ανάσα της. Σύντομα ένιωσε τα πνευμόνια της να προσαρμόζονται στο οξυγόνο της θάλασσας. Γούρλωσε τα μάτια της και έβγαλε το κεφάλι στην επιφάνεια κοιτώντας τη νεαρή αλχημίστρια. "Όλο εκπλήξεις μου είσαι." είπε χαμογελώντας και έκανε ένα μακροβούτι.


Ζαάνα Θερέλ

  • Βαλησίνη
  • Αλχημιστής
  • Level 1
  • Α Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Ζαάνα χαμογέλασε θερμά. Βούτηξε ξανά και βρήκε κάτω από το νερό τη Νέια. Την έφτασε και της έπιασε το χέρι. Μπαίνοντας μπροστά τα κορίτσια κατέδυσαν λίγο χαμηλότερα. Δεν είχε πολύ καλό φως, έσφιξε το χέρι της Νέια και με δύναμη κατέβηκε ακόμα λίγο κάτω. Δεν είχε πολλά ψάρια έξω, το βράδυ τα είχε κατευθύνει στις φωλιές τους, μα αυτό που ήθελε να τις δείξει ήταν άλλο. Εκεί μέσα στο ημίφως, βρήκε αυτό που ήθελε. Την τράβηξε δίπλα της και της έπιασε τον ώμο φέρνοντας την δίπλα της για να την βλέπει καλά. Της χαμογέλασε πλατιά και γύρισε το κεφάλι της απέναντι του, με το χέρι της της έδειξε να εστιάσει. Ήταν ένα σύμπλεγμα από ανεμώνες και μικρά θαμνωτά φύκια. Το πανέμορφο όμως ήταν ότι στο ημίφως τόσο οι ανεμώνες, όσο και τα φύκια είχα αναπτύξει έντονα ιριδίζον χρώματα, τα οποία φώτιζαν. Όση περισσότερη ώρα έμεναν, τόσο πιο εύκολα τα διέκριναν. Η Ζαάνα ως καλύτερη κολυμβήτρια κρατούσε την Νέια σφιχτά κόντρα στην άνωση, χαμένη και η ίδια στην ομορφιά του βυθού.

Μπροστά τους απλωνόταν η αποικία ανεμώνων. Ώσπου να χαθεί το μάτι τους στο σκοτάδι του βραδιού και του βυθού άρχιζαν να διακρίνουν καθαρά, μικρά και μεγάλα στριφογυριστά πλοκάμια, λες και ήταν άπειρα χταπόδια, ιριδίζοντα  χρώματα, σε κίτρινο, πράσινο, γαλάζιο, κόκκινο και πορτοκαλί να παρασέρνονται ελάχιστα ανάλογα με την ροή των υδάτινων ρευμάτων. Ένα ψαράκι μαγεμένο από το έντονο φως, το μοναδικό εκεί που ήταν κατευθύνθηκε για την ανεμώνη, όπου και στο τσίμπημα της έμεινε εκεί, μέσα της. Έμειναν για λίγη ώρα εκεί, ώσπου η Ζαάνα υπολόγισε πως είχε φάει λίγο παραπάνω από τη μισή ώρα που η Νέια μπορούσε να αναπνεύσει κάτω από το νερό. Την σκούντηξε για να την ειδοποιήσει και άρχισε να κολυμπά προς τα πάνω. Άφησε το χέρι της μόνο όταν μπορούσαν να δούνε καλύτερα λόγω του φωτός της Σελήνης. Όταν έβγαλε το κεφάλι της από το νερό πήρε μια αναζωογονητική ανάσα και κοίταξε την κοπέλα για εντυπώσεις. Δεν είπε τίποτα, παρά μόνο την κοιτούσε παιχνιδιάρικα.


Νέια Κινάν

  • Στ' Έτος
  • Αλχημιστής
  • Level 6
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Νέια κολυμπούσε κάτω από το νερό αξιοποιώντας όσο μπορούσε τη δυνατότητα που της έδινε η καραμέλα να αναπνέει κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας μέχρι που ένιωσε κάτι να την αγγίζει στο χέρι. Ενστικτωδώς έκανε να τραβηχτεί μέχρι που είδε τη νεαρή βαλισίνη να της χαμογελά. Διστακτικά, το άφησε ελεύθερο για τη Ζαάνα η οποία το κράτησε σφιχτά και την οδήγησε πιο βαθιά στο βυθό. Το σκοτάδι απλωνόταν ολοένα και περισσότερο γύρω τους κάνοντας τη Νέια να νιώσει μια ελαφριά δυσφορία μέχρι που έφτασαν.

Ένα οικοσύστημα θαλάσσιας ζωής, τόσο μοναδικό και θαυμάσιο που λίγες φορές κάποιος έχει την τύχη να αντικρίσει. Αποικία ανεμώνων, ιριδίζοντα ψάρια και μαλάκια καθώς και πανέμορφα χρωματιστά κοράλλια στόλιζαν το σκοτεινό βυθό. Η Νέια ένιωθε τα χέρια της Ζαάνα στους ώμους της να την κρατάνε. Η αλήθεια είναι πως δεν ήταν μεγάλος λάτρης της αιφνίδιας σωματικής επαφής, αλλά μαγεμένη από τη θέα που είχε μπροστά της, αποφάσισε να το προσπεράσει. Ένα νόημα της μικρής αλχημίστριας έκανε τη Νέια να κολυμπήσει προς την επιφάνεια.

Έβγαλε το κεφάλι έξω και ανέπνευσε δυνατά. Κοίταξε τη Ζαάνα γεμάτη ενθουσιασμό. "Το γνώριζες αυτό το μέρος; Έχεις ξανάρθει; Είναι πανέμορφα!" της είπε και άρχισε να κολυμπάει προς την ακτή. Η νύχτα ήταν δροσερή και η Νέια ήξερε πως σε λίγη ώρα, που θα ηρεμούσε από το κολύμπι, το κρύο θα την καταλάμβανε. Βγήκε από το νερό με το σώμα της ανατριχιασμένο στο βραδινό αεράκι. Πήρε την πετσέτα της, τυλίχτηκε και περπάτησε πάλι μέχρι την ακροθαλασσιά για να έχει τα πόδια της στο νερό."Για πες μου τώρα, μικρή μου Ζαάνα. Πότε πρόλαβες να το βρεις αυτό το μέρος;" τη ρώτησε και σήκωσε το φρύδι. "Μήπως αντί να διαβάζεις κάνεις βόλτες στο δάσος; Χαχαχα! Αστειεύομαι φυσικά. Χαίρομαι που ήρθα εδώ σήμερα. Σε ευχαριστώ για την πρόσκληση" χαμογέλασε θερμά στο κορίτσι και πήγε να κάτσει δίπλα στη φωτιά.





Ζαάνα Θερέλ

  • Βαλησίνη
  • Αλχημιστής
  • Level 1
  • Α Έτος
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η Ζαάνα χάρηκε. Ήταν σίγουρη ότι η Νέια θα εκτιμούσε την ομορφιά του νερού. Περπάτησε ως ένα ένα πέτρωμα λίγο παραδίπλα και έβγαλε έναν μεγάλο σάκο από πίσω. Έβγαλε ένα ζεστό μπουρνούζι και επέστρεψε στη φωτιά. Το έδωσε στη Νέια και κάθισε δίπλα. Στράγγιξε τα μαλλιά της και τα σκούπισε με την πετσέτα της, αφήνοντας την τελικά πάνω στο κεφάλι της. Δεν την πείραζε το κρύο, της άρεζε πολύ η αίσθηση του αέρα μετά απο κολύμπι. "Εμ, συγγνώμη για το κράτημα, αν σε τρόμαξα ή σε έφερα σε δύσκολη θέση. Πήρα την πρωτοβουλία για να απολαύσεις καλύτερα το θέαμα" είπε διστακτικά. Είχε καταλάβει το ελαφρύ τσίτωμα της Νέια και το δεχόταν. Ούτε εκείνης της άρεσε ιδιαίτερα η επαφή, ιδίως χωρίς άδεια. Μα είχε ξεχάσει να την ρωτήσει λόγω του ενθουσιασμού της.

Στα λόγια της, της έβγαλε τη γλώσσα και της έκλεισε το μάτι. "αααα δε ξέρω" είπε παιχνιδιάρικα. 'Ανοιξε πάλι τον σάκο για να βγάλει ένα φλασκί και δύο κούπες. Το άφησε δίπλα στη φωτιά λίγη ώρα να ζεσταθεί. Μετά από ένα μπάνιο και ιδίως βραδινές ώρες, ένα ζεστό ήταν ότι καλύτερο. Ηρεμούσε τον οργανισμό. Έριξε στην μία κούπα και την έδωσε στη Νέια και πήρε την άλλη. "Τελικά, γιατί εξακολουθείς να πιστεύεις σε αυτήν;" την ρώτησε