Rasnarry Academy

Φήμες και πληροφορίες

Γκλίριον Νάντριελ

Απόγευμα, οι πρώτες του μέρες κυλούσαν πολύ όμορφα στην ακαδημία, καθώς μέχρι την ανάληψη των υποχρεώσεών του φρόντιζε να τριγυρνάει και να έρχεται σε επαφή και οικειότητα με τους χώρους της ακαδημίας και τους ανθρώπους της. Όμως η περιέργειά του κινούνταν γύρω από τις φήμες που είχε ακούσει για ένα ξωτικό από τη Θαλανίλ , το νεότερο καθηγητή της ακαδημίας, ο οποίος αρεσκόταν σε απολαύσεις και αδιαφορούσε για τους τύπους. Ξεκίνησε λοιπόν να γυρίζει ψάχνοντας το γραφείο του Βαλύριον και δεν άργησε να το βρει.
Ενώ σε άλλους καθηγητές έμενε στους τύπους, εδώ ήθελε να εξακριβώσει το ποιόν των διαδόσεων σχετικά με αυτή την εκκεντρική προσωπικότητα. Έφτασε μπροστά στη μεταλλική πόρτα, αφουγκράστηκε την παρουσία από μέσα και άνοιξε την πόρτα. Η πόρτα βρήκε αντίσταση σε κάτι που βρισκόταν πεταμένο πίσω της, έβαλε λίγη παραπάνω δύναμη και άνοιξε, ο Βαλύριον καθόταν στο γραφείο του και τον κοίταξε δίχως να αντιδράσει ιδιαίτερα. "Καλησπέρα" του είπε, "έψαχνα να βρω κάποιον μέσα στην ακαδημία να μοιραστώ λιγο αλκοόλ, λίγο καπνό και καμία έξυπνη κουβεντούλα πέρα από τα καθέκαστα και τους τύπους. Και το κυνήγι των πληροφοριών μ έφερε εδώ σε σένα. Είμαι ο Γκλίριον καθηγητής ιστορίας."


Βαλύριον

  • Εφευρέτης
  • Moderator
  • Level 15
  • *****
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Αυτή η μέρα δεν ήταν καθόλου παραγωγική μέρα για τον Βαλύριον. Από το πρωί είχε ξυπνήσει με νεύρα και ότι και αν προσπαθούσε να κάνει κατέληγε σε πλήρη αποτυχία. Εδώ και αρκετές ώρες καθόταν στο γραφείο του και κοιτούσε αφηρημένα τον προαύλιο χώρο τις ακαδημίας. Τα ποτά του είχαν τελειώσει και η βαρεμάρα του κόντευε να τον σκοτώσει. Αν και άτομο που λάτρευε την απομόνωση, ή ησυχία που επικρατούσε σε συνδυασμό με την απραγία του τον είχαν τρελάνει.

Ξαφνικά ο ήχος της πόρτας τον επανέφερε στην πραγματικότητα. Η καρέκλα που είχε βάλει μπροστά  της για να εμποδίσει οποιονδήποτε αισθανόταν την ανάγκη να τον επισκεφθεί μετατοπίστηκε από τη δύναμη με την οποία άνοιξε η πόρτα Με μεγάλη βαρεμάρα γύρισε το κεφάλι του προς το μέρος του επισκέπτη διαπιστώνοντας πως δεν είχε ξαναδεί αυτή τη φυσιογνωμία. Πριν προλάβει να αρθρώσει λέξη ο επισκέπτης ο Βαλύριον εντόπισε το μπουκάλι που κρατούσε στα χέρια του. Έπειτα ξαναγύρισε το βλέμμα του προς τον πορτοκαλί ουρανό του ηλιοβασιλέματος. Ξεφύσιξε και είπε με ταλαιπωρημένη φωνή: "Ποτήρια έχω στη βιβλιοθήκη. Βάλε μου ένα αν δε σου κάνει κόπο και μόλις το πιω μπορώ να συζητήσω ακόμη και για τους θεούς." γέλασε σαρκαστικά καθώς τελείωνε τα λόγια του.


Γκλίριον Νάντριελ

Κινήθηκε προς τη βιβλιοθήκη, τεράστια γεμάτη ακανόνιστα τοποθετημένα βιβλία, έπιασε δύο ποτήρια, τα έφερε στο γραφείο και σέρβιρε και στους δύο τους από το μπουκάλι κόκκινο κρασί που είχε φέρει μαζί του, έτεινε το ένα ποτήρι προς το Βαλύριον και κινήθηκε προς το ανοιχτό παράθυρο, το ηλιοβασίλεμα ήταν υπέροχο εκείνη τη στιγμή, χωρίς να δώσει σημασία στους τύπους, συνέχισε να χαζεύει το ηλιοβασίλεμα, ψελίζοντας προς το νεαρό καθηγητή "σπάνια κάποιος προτιμά στην αρχή το αλκοόλ από τις συστάσεις. Ας αφήσουμε τους θεούς εκεί που βρίσκονται, έτσι κι αλλιώς δεν είναι και πολύ χρήσιμοι όταν τους χρειάζεσαι..." Γυρίζοντας προς το μέρος του με ένα μικρό χαμόγελο, "δύσκολη μέρα;"


Βαλύριον

  • Εφευρέτης
  • Moderator
  • Level 15
  • *****
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Από την αρχή που είδε τον Γκλίριον ο Βαλύριον ένιωσε ότι θα μπορέσει να κάνει μια σοβαρή συζήτηση μετά από καιρό. Πήρε το ποτήρι από τα χέρια του και με ένα νεύμα τον ευχαρίστησε. Πήρε την πρώτη γουλιά. Μεγάλη και απολαυστική. Το κέντρισαν το ενδιαφέρον τα λόγια του συναδέλφου του σχετικά με τους τύπους και το αλκοόλ.

"Όταν πέρασες από την πόρτα μου θα μπορούσα να είχα σηκωθεί σαν ένδειξη σεβασμού. Θα μπορούσα να χαμογελάσω τυπικά να σου παρατείνω το χέρι μου για μια θερμή χειραψία και να σου συστηθώ. Να σου πω να καθίσεις και να είμαι ευγενικός. Θα μπορούσα να κάνω πολλά πράγματα που υποδηλώνουν ότι έχω αρχές και τρόπους. Το πρόβλημα είναι όμως ότι δεν έχω, όχι όπως τις έχετε συνηθίσει τουλάχιστον. Αν ήθελες να τα κάνω όλα αυτά δεν θα είχες έρθει εδώ εξ' αρχής. Το κρασί όμως θα μας κάνει πιο αληθινούς και τους δύο. Στο τέλος της συζήτησης αν με χτυπήσει το κρασί ίσως σε πάρω και μια αγκαλιά να σε ευχαριστήσω και θα δεις που θα είναι πιο ικανοποιητική από μια τυπική χειραψία."

Τα λόγια έφυγαν από το στόμα του σαν χείμαρρος. Ούτε ο ίδιος δεν κατάλαβε πότε τα είπε όλα αυτά. Με ένα δυνατό ξεφύσιγμα συνέχισε. "Θα μπορούσε να είναι και χειρότερη η σημερινή μέρα αλλά θα βελτιωθεί περισσότερο αν μου δώσεις λίγο από τον καπνό σου.". Ένα ελαφρύ χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη του καθώς κοιτούσε συνωμοτικά τον Γκλίριον. 

 


Γκλίριον Νάντριελ

Δεν μπορούσε παρά να χαμογελάσει πλατιά στο άκουσμα των όσων ειπώθηκαν, άφησε το ποτήρι του στο περβάζι και έβγαλε τη δερμάτινη θήκη καπνού, την άνοιξε και πήρε μια βαθιά τζούρα του καπνού, "από τα λιβάδια της Βαλουίρ, υπέροχη γεύση, γλυκόπιοτος θα έλεγα", χαχάνισε άκομψα. Αφού γέμισε την πίπα του, έδωσε τον καπνό στο Βαλύριον και πήγε προς το περβάζι να ανάψει. "Δεν έχω ιδέα αν υπάρχουν περιορισμοί στο αλκοόλ και στο κάπνισμα γενικά στους χώρους, αλλά με το μπήκα εδ΄ω ήμουν σίγουρος ότι δεν περνάνε τέτοια."

Παρατήρησε λίγο το συνομιλητή του, περίεργος εκπρόσωπος της φυλής των ξωτικών, αλλά με μία φλόγα στα μάτια που πρόδιδε αυξημένη ευφυία και οξυδέρκεια. "Για δες, δύο εκπρόσωποι της πιο, και καλά, καθωσπρέπει φυλής από τις 5, να απολαμβάνουν έτσι απροκάλυπτα αλκοόλ και καπνό μακριά από τρόπους και ξύλινες συμπεριφορές, πόσα στερεότυπα θα σπάγαμε για τα ξωτικά στα κοινά βλέμματα;"

Συνέχισε να χαμογελά, η οικειότητα που τους έβγαζε ο Βαλύριον, ήταν τόσο ασυνήθιστη μα τόσο ευχάριστη ταυτόχρονα όπου δεν μπορούσε να κρύψει τη ευχαρίστησή του, "αν κρίνω από την προφορά σου θα έλεγα ότι είσαι και συ από τη Θαλανίλ."


Βαλύριον

  • Εφευρέτης
  • Moderator
  • Level 15
  • *****
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ο Βαλύριον άνοιξε ένα συρτάρι από το γραφείο του και αφού έψαξε μέσα στο χάος του συρταριού κατάφερε να βρει την σκαλιστή πίπα του. Αφού τη γέμισε με νωθρές κινήσεις, την άναψε και πήρε μια γερή τζούρα. Αμέσως ένιωσε τους παλμούς της καρδιάς του να πέφτουν και όλη η νευρικότητα που είχε πρωτύτερα έφυγε από μέσα του. Αν και είχε πιει αρκετό αλκοόλ στη ζωή του, το κάπνισμα ήταν μια συνήθεια που είχε υιοθετήσει πολύ πρόσφατα οπότε οι επιδράσεις του ήταν πιο έντονες. "Τώρα πολύ καλύτερα! Ίσως σου κρατήσω λίγο από αυτόν τον ωραίο καπνό." είπε με ευχαρίστηση καθώς έβγαζε τον καπνό.

"Για δες, δύο εκπρόσωποι της πιο, και καλά, καθωσπρέπει φυλής από τις 5, να απολαμβάνουν έτσι απροκάλυπτα αλκοόλ και καπνό μακριά από τρόπους και ξύλινες συμπεριφορές, πόσα στερεότυπα θα σπάγαμε για τα ξωτικά στα κοινά βλέμματα;" Αυτή η φράση προκάλεσε μια ενδόμυχη ικανοποίηση καθώς απεχθανόταν την υποκρισία της φυλής του σε τέτοια θέματα. Η απάντησή του σε αυτά τα λόγια ήταν απλά ένα αυτάρεσκο χαμόγελο.

Στο σχόλιο όμως του Γκλίριον σχετικά με την προφορά του και την καταγωγή του του προκάλεσαν μια δυσαρέσκεια. "Κρίμα, και εγώ πίστευα ότι έκρυβα την καταγωγή μου. Πράγματι από τη Θαλανίλ είμαι αλλά πλέον δεν έχω καμία σχέση με αυτή την πόλη. Το έσκασα από εκεί όταν ήμουν πολύ μικρός ακόμα και μέχρι να έρθω στην ακαδημία ζούσα με έναν σοβερίνο εφευρέτη κοντά στα δάση της Λίρελ. Αυτή πάνω κάτω είναι και η ιστορία μου. Εσένα πώς είναι οι σχέσεις σου με την Θαλανίλ;"ρώτησε τον Γκλίριον καθώς έπαιρνε άλλη μια τζούρα από την πίπα του.


Γκλίριον Νάντριελ

Χαμογέλασε στα λόγια του, "ενδεχομένως να σε κατάλαβα διότι και γω εγκατέλειψα νωρίς την πόλη και την έχω αφήσει να ξεθωριάζει στις αναμνήσεις μου," έδιωξε αμέσως μία υποψία σκυθρωπότητας από το πρόσωπό του, "πέρασα ένα μεγάλο διάστημα της ζωής μου στο λιμάνι της Βορέλ και τα τελευταία χρόνια γυρίζω τη χώρα της φυλής μας, προσπαθώντας να ξεπεράσω το παρελθόν."

Πήρε μία γενναία ρουφηξιά και απήλαυσε τον καπνό να κατεβαίνει κλείνοντας για μία στιγμή τα μάτια του. "Πλέον βρίσκομαι εδώ, απόλυτα αφοσιωμένος στο νέο κεφάλαιο που ανοίγεται..."

Γύρισε προς το Βαλύριον, "επίσης είναι πολύ όμορφη η αλληλεπίδραση με τα πρόσωπα που έχω συναντήσει μέχρι στιγμής και είναι εξαιρετικά απολαυστικές οι ιστορίες που μοιραζόμαστε..."



Βαλύριον

  • Εφευρέτης
  • Moderator
  • Level 15
  • *****
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Τα μάτια του Γκλίριον υποδήλωναν ότι η ζωή του δεν ήταν εύκολη. Άλλωστε στην εποχή που ζούσαν ελάχιστα άτομα που γνώριζε ο Βαλύριον είχαν ζήσει μια εύκολη ζω΄η. Αν και είχαν περάσει χρόνια από τους μεγάλους πολέμους οι ζημιές που άφησαν επηρέαζαν τον κόσμο ακόμα και σήμερα. "Το παρελθόν ανήκει στο παρελθόν. Αυτό που έχει σημασία είναι το τώρα. Φαντάζομαι θα το ξέρεις πολύ καλύτερα από την εμπειρία σου στη ζωή." είπε με ήρεμο τόνο στον άλλο καθηγητή.

"Πράγματι η ακαδημία μας έχει ιδιαίτερες προσωπικότητες. Ποιες είχες την τύχη να γνωρίσεις;" ρώτησε με εύθυμο τόνο καθώς τελείωνε το πρώτο του ποτήρι.


Γκλίριον Νάντριελ

Χωρίς να ρωτήσει, ξαναγέμισε το ποτήρι του Βαλύριον και συμπλήρωσε το δικό του, έπειτα άφησε επιδεικτικά το σακούλι με το καπνό κοντά του. Ξαναγύρισε στο περβάζι, "τη Σαγιάνε και τον Ελντίν, τους επισκέφθηκα στα γραφεία τους, την πρώτη μου εδώ καθώς τριγυρνούσα στους διαδρόμους."

Τράβηξε ακόμη μια απολαυστική τζούρα καπνού και τη συμπλήρωσε με λίγο ποτό. "Αυτό που έχει σημασία είναι το τώρα" ψιθύρισε, "και ποιος θα μπορούσε να διαφωνίσει με αυτό άραγε", σχολίασε πεταχτά. Παρ' όλα αυτά το ξωτικό που είχε μπροστά του, του κινούσε την περιέργεια, κάτι η σπιρτάδα στα μάτια του, κάτι η ένταση της αύρας του, του φαίνοταν αρκετά ενδιαφέρον να δοκιμάσει να μάθει  κι άλλα γι' αυτόν, χαμογελώντας του τον ρώτησε, "και συ, τι κρύβεται πίσω απ' το τώρα σου, συνάδελφε;" και του έκλεισε το δεξί μάτι...