Rasnarry Academy

Νυχτερινή εξόρμηση

Ελντίν Αρκάιν

  • Ανθρωπος
  • Moderator
  • Level 18
  • *****
  • Αλχημιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ο Ελντιν επέλεξε την σιωπή όσο Ο Γκλιριον μιλούσε και εξηγούσε. Τα γκρίζα του μάτια είχα πέσει στο κεχριμπαρενιο υγρό του ποτηριού του και το παρακολουθούσε να παρασερνεται σε μια αδιάκοπη παλίρροια με κάθε κίνηση του καρπού του. Μια απέραντο θάλασσα και μια ακαταμάχητη  δίνη που σε τραβούσε στον σκοτεινό βυθό της αβύσσου. Όσο και αν κοπιαζες για ανάσα, το πνίξιμο τόσο γλυκό και απελευθερωτικό.

Έπειτα στα ρομαντικά λόγια του συνομιλητή του Ο νεαρός καθηγητής χαμογέλασε κοφτά, φέρνοντας το ποτήρι στο ύψος των χειλιών του. Μοιράζονταν το ίδιο όραμα, αυτός και Ο Γκλιριον; εκείνο για το οποίο η Σαγιανε βρισκοταν σε τούτο μέρος; κι αν όχι, για ποιο λόγο είχε εγκατασταθεί στην Ακαδημία; εξιλέωση Ίσως; αλλά μονάχα αυτο;  Το μυαλό του γέμισε με τα πρόσωπα των παιδιών που γνώριζε, τους καθηγητές....εκείνη με την οποία χάραζε το μονοπάτι της ζωής του. Πήρε μια γερή γουλιά, αδειάζοντας όλο το υγρό στο λαρύγγι του. Αυτή η κάψα που εγδαρε τον λαιμό τουσου τον αφυπνισε και τον ζαλισε. Μια όμορφη ζάλη και ένας πόνος σαν το τσίμπημα αγκαθιου από το ωραιότερο ρόδο του κήπου.  Ύστερα σήκωσε τον κορμό του και
στηρίζοντας την πλάτη του στο περβάζι εφερε το ένα πόδι μπροστά στο αλλο.

«Η μισαλλοδοξία και η ακατάπαυστη απληστία του κόσμου, αγαπητέ μου, θα βυθίζει μια αιωνιότητα τούτη τη γη στο σκοτάδι και στον πόλεμο. Όσοι κι αν θυσιαστούν, Όσοι κι αν παλέψουν, το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο. Μια ψεύτικη ειρηνική εικόνα, πίσω από την οποία Όσοι την εβαψαν συνωμοτούν για την επόμενη κίνηση. Ο κόσμος γεννήθηκε μέσα από το χάος και το χάος θα βρίσκεται πάντα μέσα του» μια βαθιά ανάσα καθώς η μάτια του έπεσε στον Γκλιριον.

 «Ποτέ μην απολογεισαι για το χάος των δικών σου σκέψεων, μπορεί και να είναι η πιο ειλικρινής εικόνα σου» ανασηκωσε τους ώμους του. «Μαζί μου, είναι ευπρόσδεκτο κάθε στιγμή»
« Τελευταία τροποποίηση: Αύγουστος 28, 2019, 12:32:52 μμ by Ελντίν Αρκάιν »


Γκλίριον Νάντριελ

  • Ιστορικός
  • Καθηγητής
  • Level 16
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ωραία φυλή οι άνθρωποι σκέφτηκε, ήταν η δεύτερη φορά στο ίδιο βράδυ όπου είχε σαγηνευτεί από την ψυχοσύνθεση ενός ανθρώπου, από την ευθραυστότητα και την εσωτερική της ενέργεια και ενάργεια. Άφησε τη σιωπ΄η να υπερισχύσει για λίγο και στάθηκε να περιεργαστεί το νεαρό καθηγητή λίγο παραπάνω. Αλχημεία, μαγεία, ψυχισμοί, "πρέπει να έχεις πολύ πληροφορία μέσα στο κεφάλι σου", του είπε χαμογελ΄ώντας.

Τον ακολούθησε στο περβάζι για μία ακόμη φορά και βάλθηκε να χαζεύει έξω από το παράθυρο, για μία στιγμή αναλογίστηκε πόσα όντα έχουν βαλθεί να οραματιστούν και να ονειρευτούν κάτω από το φεγαρρόφωτο στην ιστορία αυτού του κόσμου. "Χάος, έχει και αυτό τους κανόνες του".

Για μια στιγμή προσπάθησε να περιπλανηθεί νοητά στην ακαδημία, είδε τον εαυτό του να διδάσκει, να μοιράζεται γνώσεις και απόψεις, να αλληλεπιδρά και να γαληνεύει, ύστερα από τόση περιπλάνηση και πάλη να αναδυθεί από το παρελθόν και τις αναμνήσεις που τον βάραιναν. Η συντροφιά του ποτού του πρόσφερε αγαλλίαση ενώ η κουβέντα του εκείνη τη στιγμή του ενεργοποιούσε τα αισθητήριά του. Είχε απέναντί του έναν ικανό συνομιλητή, ήταν βέβαιος για αυτό και του ξυπνούσε την περιέργεια, πόσο μακριά μπορούσε να πάει.

"Δεν μου αρέσει να απολογούμαι, αντ' αυτού λατρεύω να αντιμετωπίζω με ευγνωμοσύνη τα δώρα που μου δίνονται, ακόμη και τα πιο μικρά πράγματα, τις πιο ταπεινές στιγμές."


Ελντίν Αρκάιν

  • Ανθρωπος
  • Moderator
  • Level 18
  • *****
  • Αλχημιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η σιωπή. Αυτή μαγευτική σιωπή που τους τύλιγε και σε συνδυασμό με το ποτό βάραινε περισσότερο τον νου και χαλαρωνε την καρδιά.  Χρόνια είχε να γνωρίσει ένα τόσο καλοδουλεμένο μυαλό, ρομαντικό και τα πολυταξιδευμενο.

«Μα φυσικά. Πες μου κάτι, το οτιδήποτε,  το οποίο να μην  αποτελείται από την δική του αλυσίδα κανόνων. Ακόμα και η αναρχία κρατιέται δέσμια ενός κανόνα° την έλλειψη οποιασδήποτε εξουσιαστικής αρχής» ακούμπησε το ποτήρι του στο γραφείο του και επέστρεψε στον συνομιλητή του. Έπειτα, έφερε στα χέρια του το μπουκάλι με.Το πολύτιμο ποτό και του το πρόσφερε με μάτια να αντανακλούν το ασημί φεγγάρι.

«Απίστευτο το πως σε κάνει να αισθάνεσαι μονάχα μια γουλιά από δαυτο.  Σε καίει και σε ευχαριστεί. Σαν μια κρυφή αγκαλιά ενός απροσμενα επιπολαιου και απαγορευμενου έρωτα. Μακριά από τα κρυφά μάτια της κοινωνίας και των τρίτων. Σε παρασέρνει και εσύ αφηνεσαι στη μαγεία της στιγμής, τυφλωμένος και ζαλισμένος» ένα κοφτό γέλιο, μια γρήγορη ματιά στο μπουκάλι και έπειτα στον Γκλιριον το βλέμμα καρφωμένο.

«Δες το σαν ένα μικρό δώρο ευγνωμοσύνης από μενα»


Γκλίριον Νάντριελ

  • Ιστορικός
  • Καθηγητής
  • Level 16
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Η έκπληξη του Γκλίριον πραγματικά δεν μπορούσε να περιγραφεί με λόγια, "μα ευγνωμοσύνη γιατί";, αναρωτήθηκε φωναχτά, "θα το φυλάξω μέχρι τη δικιά σου επίσκεψη στο γραφείο μου" του είπε , "αφού ανταποδώσεις την επίσκεψη, μόνο τότε θα νιώθω άνετα να το τελειώσω χωρίς την παρέα σου". Σαν μια κρυφή αγκαλιά ενός απροσμενα επιπολαιου και απαγορευμενου έρωτα. σκέφτηκε, πόσο μοναδικό συναίσθημα, η βαθιά και ενδελεχής επικοινωνία και αλληλεπίδραση με φωτισμένα πνεύματα όλων των φυλών.

"Λυπάμαι για την αδιακρισία μου, όμως έχω κερδίσει αρκετά την εμπιστοσύνη σου να μου μιλήσεις για τα σύμβολα στο προσωπό σου; Τι υποδηλώνουν και πως σε διέπουν στη ζωή σου; "


Ελντίν Αρκάιν

  • Ανθρωπος
  • Moderator
  • Level 18
  • *****
  • Αλχημιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ο αλχημιστής έφερε το χέρι του στις μπροστινές καστανοξανθες τούφες του και τις έσπρωξε προς τα πίσω ενώ  βημάτισε προς το παράθυρο ακόμα μια φορά. Η έλξη της νύχτας ήταν μοναδική και δεν μπορούσε, ούτε ήθελε να της αντισταθεί. Έγειρε μπροστά και με μάτια καρφωμένα στην σελήνη, απάντησε την ερώτηση του Γκλίριον.

"Κοίταξε την. Είναι ίσως το πιο λαμπρό πετράδι σε τούτο τον κόσμο... Βασιλεύει τις ώρες που το έρεβος καλύπτει την γη και με το χλωμό της φως καθιστά το σκοτάδι υποφερτό για εμάς τους θνητούς. Κοίτα την, αγαπητέ μου φίλε, και απάντησε μου εσυ: μάρτυρας της μεγαλειότητας της, αναρωτιέσαι από που προήλθαν τα δικά της σημάδια;" έφερε το βλέμμα του σε εκείνον και με το ένα του χέρι χάιδεψε την πλευρά του προσώπου του όπου απλώνονταν οι ουλές "Για εμένα αποτελούν ώθηση προς το τώρα και το αύριο. Μου υπενθυμίζουν καθημερινά πως τίποτα δεν είναι χαμένο μέχρι τη στιγμή που θα αποδειχθεί η δική του χρησιμότητα σε αυτή τη ζωή. Όπως ακριβώς τίποτα δεν έχει απόλυτη σημασία, εφόσον το τέλος είναι αναπόφευκτο" ήλπιζε ο συνομιλητής του να καταλάβει το βαθύτερο νόημα των λεγόμενών του.  Έκλεισε τα μάτια του και δέχθηκε την γλαήνη που του χάριζε το απαλό αεράκι στο πρόσωπό του.


Γκλίριον Νάντριελ

  • Ιστορικός
  • Καθηγητής
  • Level 16
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
"Καθοδήγηση προς το τώρα και το αύριο", ψιθύρισε, ναι, είχε απέναντί του ένα ζωηρό, ανήσυχο και πολύ φλογερό πνεύμα, η τελευταία πρότασή του, σαν άλλη πέτρα ακόνιζε τα αισθητήρια της σκέψης του, ήταν άραγε δυνατόν μία προσωπικότητα λουσμένη στη νεανικότητα να είναι σε θέση να βλέπει τόσο ξεκάθαρα την ισορροπία ανάμεσα στην προσδοκία και στην φρούδα ελπίδα; Στην προσπάθεια και στην αποδοχή; Εντυπωσιακό, μονολόγησε χαζεύοντας το φεγγάρι.

"Θα σεβαστώ πλήρως τη θέση σου και θα δεχτώ θερμά όσα έχεις προδιάθεση να μοιραστείς, ελπίζοντας και γω να φανώ αντάξιος και ανταποδοτικός των όποιων σκέψεων και προσδοκιών σου από τις μεταξύ μας αλληλεπιδράσεις". Γύρισε προς αυτόν, "η διαφορά είναι πως η σελήνη στέκει εκεί αγέροχη για να φωτίζει, ενώ εμείς σεργιανίζουμε τον κόσμο που φωτίζεται θέτωντας ερωτήματα και προετοιμάζοντας τις ψυχές μας ικανές να αντέξουν τις απαντήσεις."

"Ενδεχομένως φτάσουμε κάποια στιγμή τόσο κοντά της, ώστε να της είναι πιο εύκολο να απαντήσει στα ερωτήματά μας..." απάντησε με ευγενική και αφελή διάθεση.

"Πιστεύεις ότι θα δεχόταν να μας απαντήσει, αν ποτέ κανείς έφτανε τόσο κοντά για τη ρωτήσει;"


Ελντίν Αρκάιν

  • Ανθρωπος
  • Moderator
  • Level 18
  • *****
  • Αλχημιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ο χρόνος περνούσε πιο γρήγορα με την παρέα του Γκλίριον και δεν μπορούσε να φέρει στο μυαλό του κάποια ανάμνηση της τελευταίας φοράς που συζήτησε τόσο εις βάθος με κάποιον. Ένα τόσο σοφό και λαμπρό μυαλό με αρκετά ρομαντική καρδιά και ανοιχτά μάτια που διαπερνούσε το πέπλο της ανιαρής πραγματικότητας.

"Ποιος είναι όμως έτοιμος να δεχθεί τις απαντήσεις στο τέλος; Πιστεύω με την ψυχή μου πως όσο σεργιανίζουμε, όπως ανέφερες, διατυπώνουμε τις δικές μας απόψεις πάνω στα αμέτρητα ερωτήματά μας. Σαν έρθει, λοιπόν, το τέλος, η μεγάλη στιγμή της απάντησης και δουμε πως είμαστε λάθος, απογοητευόμαστε και οργή γεμίζει την καρδιά μας. Ή μήπως κάνω λάθος; Δεν μου αρέσει να διαχωρίζω τις Φυλές σε τούτη...φιλοσοφία, αν θες. Έτσι είναι το άτομο...αυτή είναι η φύση του"

Εξέτασε καλύτερα το ασημένιο φεγγάρι.

"Δες την σελήνη σαν μια πανούργα μάγισσα. Άπιαστη κα μυστήρια μα ποθείς κάθε που την κοιτάζεις να βρεθείς στο πλευρό της και να μάθεις κάθε μυστικό που παραμένει κρυμμένο μαζί της.  Της ανήκεις μα δεν σου ανήκει και σε τυραννά. Σε τυραννά κάθε στιγμή της ζωής σου και εκέινη απλά παρακολουθεί χαιρέκακα" η φωνή του χαμήλωσε  "Μα σαν καταφέρεις να την πλησιάσεις , θα λάμψεις περισσότερο" μια μικρή παύση "Δεν ξέρω αν θα μας απαντήσει, αλλά ξέρω πως αν καταφέρουμε να φτάσουμε δίπλα μας, σίγουρα τα περισσότερα ερωτήματα θα έχουν απαντηθεί. Και ένα νέο θα εμφανιστεί: άξιζε τόσος κόπος;"


Γκλίριον Νάντριελ

  • Ιστορικός
  • Καθηγητής
  • Level 16
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
"Πιστεύω πως πάντα αξίζει ο κόπος, διότι καταλήγει να γίνεται μάθημα ζωής κάθε φορά, ακόμα και αν μιλάμε για μία παραμικρή κίνηση, έως το κυνήγι της μεγαλύτερης ματαιοδοξίας".
"Έχω χρόνια που σταμάτησα να διαχωρίζω τις φυλές γενικά στη φιλοσοφία μου και το τηρώ ευλαβικά ως στάση ζωής, φυσικά δεν τρέφω ουτοπικές αυταπάτες, όμως τα ξωτικίσια μάτια μου βλέπουν πλέον ομογενοποιημένα, τις οντότητες και τις παραξενιές τους. Τουλάχιστον σε σένα μου βγαίνει να το δηλώσω..."

Του έκλεισε το μάτι και κατέβασε με σεβασμό το κεφάλι του...

"Σελήνη ως πανούργα μάγισσα ε; Δεν το είχα σκεφτεί αυτό, να και μία ενδιαφέρουσα ιδέα, τώρα με κάνεις να επιθυμώ να φτάσω εκεί ακόμα περισσότερο..." και γέλασε, αδειάζοντας λίγο ακόμη το ποτήρι του...


Ελντίν Αρκάιν

  • Ανθρωπος
  • Moderator
  • Level 18
  • *****
  • Αλχημιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
"Το ταξίδι είναι και το πραγματικό δώρο στο τέλος του προορισμού" μίλησε απαλά και σιγανά, σαν να μοιραζόταν μαζί του κάποια κρυφή σκέψη. "Μπορεί. Όπως και να έχει στο τέλος θα τα μάθουμε όλα, είτε είμαστε λάθος είτε όχι, αγαπητέ, άνθρωποι ή ξωτικά, θα διαβούμε την ίδια πύλη κάποια στιγμή"  έγνεψε καταφατικά το κεφάλι του και τον κοίταξε με ένα παιχνιδιάρικο και πανούργο χαμόγελο.

"Υπάρχει ένας θρύλος. Λένε πως η Σελήνη ήταν κάποτε μια παντοδύναμη μάγισσα, θανάσιμα όμορφη που ξεγελούσε τους άνδρες και τους οδηγούσε σε μοίρα χειρότερη από εκείνη του θανάτου. Λάτρευε τα παιχνίδια μαζί τους, γιατί στο σκοτάδι της νύχτας ο σύζυγός της, ο ΄Ήλιος, δεν μπορούσε να δει τις άθλιες πράξεις της. Δαιμονικά τελετουργικά, ξόρκια αίματος και θανάτου και όλα αυτά για μια γυναίκα, εκέινη" έδειξε με το βλέμμα του το φεγγάρι "Ψυχές χάνονταν και εκέινη χαιρόταν για κάθε μια. Μα σαν το έμαθε ο λαμπρός Ήλιος, έριξε το φως του πάνω της  ώστε θνητοί να την αναγνωρίζουν και εκείνος να γνωρίζει κάθε της κίνηση" χασκογέλασε. "Μα σαν κάθε γυναίκα, βρήκε τρόπο έστω μερικές φορές μέσα στους αιώνες, να εξαφανίζεται. Τ¨οτε είναι που πολλοί Αλχημιστές και γέροντες, πιστεύουν πως η Σελήνη κατεβαίνει στην γη για να συνεχίσει τα εγκλήματά της, άφοβα" κοιτούσε...κοιτούσε τον ορίζοντα, πέρα από το προαύλιο και την θάλασσα, πέρα ίσως από εικόνα μπροστά του, με βλέμμα που έκαιγε και ονειρευόταν.


Γκλίριον Νάντριελ

  • Ιστορικός
  • Καθηγητής
  • Level 16
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
"Mιλάς με μία έξαψη, σαν να περιμένεις την ευκαιρία, να βγεις για να την αναζητήσεις". Του είπε χαζεύοντας το φλεγόμενο βλέμμα του...

"Ο γενάρχης των Νάντριελ, πήρε αυτό το όνομα, το οποίο σημαίνει λουσμένος στο ασημένιο φεγγαρόφωτο, καθώς τη στιγμή της γεννήσής του, η Σελήνη έφεγγε πάνω στο κρεβάτι της γέννας του, πολλές γενιές πριν, οπότε συχνά νιώθω ένα δέσιμο με το φως της, δεν πιστεύω ότι θα μπορούσε να μου κάνει κακό η μάγισσα", πρόσθεσε φανερά αστειευόμενος. "Σαφ΄ως και πρόκειται για μάγισσα και πλανεύτρα κοίταξέ την, να στέκει, να λάμπει, να σε καλεί..."


Ελντίν Αρκάιν

  • Ανθρωπος
  • Moderator
  • Level 18
  • *****
  • Αλχημιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
"Κάποτε...κάποτε την αναζητούσα. Είχα πέσει ο ίδιος θύμα της πλάνης της και ξόδεψα αρκετά χρόνια ταξιδεύοντας για να την βρω... να μου φανερωθεί και να μου μιλήσει" έτριψε τον σβέρκο του και πήρε μια βαθιά ανάσα. "Μα είναι όλα ένας μύθος. Εκείνη παραμένει παγωμένη και σταθερή πάνω στο σκούρο πέπλο της και εμείς περνάμε μια ζωή προσπαθώντας να την καταλάβουμε" ίσιωσε το κορμί του, σχεδόν απογοητευμένος.

"Δεν μου φαίνεται περίεργο. Κάποιος θα μπορούσε να θεωρήσει την οικογένεια σου ίσως και ευλογημένη από την Σελήνη εφόσον μπορείς να αισθανθείς το δέσιμό σου μαζί της. Τίποτα δεν είναι απλά μια 'αίσθηση', Γκλίριον. Σε διακατέχει το δώρο, η αρετή του σκεπτικισμού και της φιλοσοφίας. Αμφισβητείς, θέτεις νέα ερωτήματα και βρίσκεις απόλαυση σε όσα οι περισσότεροι απαξιώνουν" Του έγνεψε το μπουκάλι "Το αλκοόλ, ο καπνός, ο έρωτας... όλα απαγορευμένες απολαύσεις μα σαν την Σελήνη, έτσι και εσύ τα ενστερνίζεσαι όταν οι 'σοφότεροι' τα απαρνιούνται"


Γκλίριον Νάντριελ

  • Ιστορικός
  • Καθηγητής
  • Level 16
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Στο άκουσμα της τελευταίας του φράσης, αναθάρρησε ενώ ένιωσε μία λάμψη να φωτίζει το τα μάτια του, "Ελντίν, σαφώς και τίποτα δεν είναι απλά μία αίσθηση, μόχθησα πολύ για να λάβω το δώρο αυτό και ακόμη περισσ΄οτερο για να μπορώ να το κατανοήσω και να το εστερνιστώ. Η απαξίωση των περισσοτέρων απλά μου προκαλεί αδιαφορία, δυστυχώς ή ευτυχώς, αρχίζω και αντιλαμβάνομαι ότι δεν είμαστε όλοι φτιαγμένοι από το ίδιο υλικό. Η φύση, έχω καταλήξει, πως φροντίζει ευλαβικά για τις δεξιότητες και προδιαθέσεις με τις οποίες θα προικοδοτήσει τον καθένα στον κόσμο, παρ' όλα αυτά η πλειψηφία όλων αυτών χρειάζεται την εμπειρία μέσα από τη ζωή για να ενεργοποιηθούν."

"Οι απαγορευμένες απολαύσεις, γίνονται απλά κοινές συνήθειες, όταν η ζωή σε φέρνει σε επαφή με στιγμές και εμπερίες όπου αντιλαμβάνεσαι τη ματαιότητα που κρύβεται πίσω τη στάση ζωής αυτών που τις απαξιώνουν και τις απαρνιούνται..."


Ελντίν Αρκάιν

  • Ανθρωπος
  • Moderator
  • Level 18
  • *****
  • Αλχημιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
"Αν και τις περισσότερες φορές οι εμπειρίες που ενεργοποιούν όλες τις διαφορετικές και μοναδικές δεξιότητες, τείνουν να είναι γλυκόπικρες. Κάποιο άτομο στην απόλυτη χαρά και ευτυχία θα χαθεί και μαζί του θα χάσει την ενστικτώδη εκείνη ανάγκη να επιβιώσει με νύχια και με δόντια. Από την άλλη, αν παρουσιαστεί κάποια τραγωδία τότε και μόνο τότε ο πραγματικός χαρακτήρας θα προβάλει. Όλοι γιορτάζουμε στις χαρές, Γκλίριον, το θέμα είναι τί κάνουμε σε στιγμές μεγάλης ανάγκης. Ο δειλός θα τρέξει να κρυφτεί, ενώ σε κάποια μάζωξη περηφανευόταν για ανδρεία, ο γενναίος θα πολεμήσει όσο και να κραοτύσε κρυφές τις χάρες του τις καθημερινές και ο εχθρός θα εμφανιστεί όταν τόσο καιρό μιλούσε για το πόσο καλός φίλος είναι" γύρισε και βημάτισε δίχως κάποιον προορισμό μέσα στο δωμάτιο. Η κίνηση των βοηθούσε να θέσει σε μια τάξη τις σκέψεις του. Κοίταξε για λίγο τον Γκλίριον και χαμογέλασε πλατιά

"Μπροστά σου λοιπόν έχεις έναν δειλό άνθρωπο, αγαπητέ μου φίλε, έναν δειλό που προσπαθεί να βρει την εξιλέωση μέσα από την ένταξή του στην Ακαδημία. Αυτός είμαι"


Γκλίριον Νάντριελ

  • Ιστορικός
  • Καθηγητής
  • Level 16
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Δειλία,αναλογίστηκε. "Είμαι σίγουρος ότι τα σημάδια της Μεβαίρ, είναι ακόμη νωπά πάνω στο κορμί σου, για να σου δείχνουν ότι μάλλον υποτιμάς το θάρρος σου". Δεν σκέφτηκε καλά τα λόγια του και έμεινε για λίγο αμίλητος. "Και γω κουβαλάω πόνο ετών και ελπίζω στην εξιλέωση μέσω της Ακαδημίας, καλέ μου Ελντίν." Γύμνωσε το ξιφίδιό του και το του το έδωσε να το επεξεργαστεί. "Η επιγραφή της λεπίδας, κ΄ρυβει μέσα της μία τρομερή αλήθεια, την οποία βίωσα σε όλη μου την πορεία μέχρι εδώ. Το αίμα δεν ξεπλένει την αμαρτία. Δειλός, γενναίος, θρασύς, πράος, ό,τι και αν έχεις υπάρξει μέχρι εδώ, ο υψηλός σκοπός που έχεις αναλάβει και η ευθύνη του στα πλαίσια της Ακαδημίας τα υποδαυλίζει όλα. Όχι αγαπητέ μου, αν με ρωτάς, εγώ δεν βλέπω έναν δειλό άνθρωπο".
« Τελευταία τροποποίηση: Σεπτέμβριος 26, 2019, 03:11:00 πμ by Γκλίριον Νάντριελ »


Ελντίν Αρκάιν

  • Ανθρωπος
  • Moderator
  • Level 18
  • *****
  • Αλχημιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Παρέμεινε σιωπηλός. Πρέπει να είχε χαθεί αρκετές φορές στη γλυκόπικρη αυτή σιωπή όσο συνομιλούσε με τον Γκλιριον και ειλικρινά δεν μπορούσε Ακόμα να κατανοήσει εάν για αυτό ευθυνοταν το αντικείμενο της συζήτησης και Ο άντρας απέναντι του, η απλά εκείνος δεν είχε να προσθέσει κάτι παραπάνω. Αρκετό καιρό βασάνιζε τον εαυτό του και τον μαστιγώνει είτε για τα λάθη του παρελθόντος είτε για λάθη που δεν είχαν ακόμα διαπραχθεί.

Τα λόγια του ξωτικου τον ανατρίχιασαν και η λεπίδα μπροστά στα μάτια του φάνταζε ένα σκέτο έργο τέχνης που δεν θα τολμούσε ποτέ να λερώσει με τον οποιοδήποτε τρόπο. Έγειρε το κεφάλι του ελάχιστα και περιεργαστηκε τόσο τον ίδιο τον Γκλιριον όσο και το ίδιο το ξιφιδιο του. Τίποτα δεν ήταν τυχαίο πάνω σε ένα άτομο, τόσο οι καθημερινές του επιλογές όσο και τα αντικείμενα που επιθυμεί να τον.βαραίνουν σε κάθε βήμα.

«Και εσύ, Γκλιριον; Ποια αμαρτία σε ανάγκασε να κουβαλάς τούτη τη λεπίδα πλάι σου και να την ενστερνιζεσαι την κάθε σου μέρα;» τα γκρίζα του μάτια τον διαπερασαν, μα επέτρεψε σε ένα περιπαικτικο χαμόγελο να απλωθεί στα χείλη του «H είναι μονάχα φιγούρα για τις ωραίες παρουσίες εκεί εξω;»