Rasnarry Academy

Το χτύπημα στην πόρτα [Κλειστό]

Σαγιάνε Ασάχι

  • Άνθρωπος
  • Moderator
  • Level 19
  • *****
  • Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Τον ένιωσε κοντά της. Σφίχτηκε μα προσπάθησε να το καταπολεμήσει. Προσπάθησε να αναλύσει μέσα της αυτό το σφίξιμο. Έπρεπε να αποδομίσει κάθε της συναίσθημα. Φόβος...μα φόβος για τί; Για κάτι αναπάντεχο; Άρα φόβος στο απροσδόκητο; Όχι, κάτι άλλο υπήρχε ακόμα. Φόβος προδοσίας. Ένιωθε οτι προδίδει; Γιατί; Τα μάτια της άνοιξαν διάπλατα και γύρισε το κεφάλι της για να κρύψει την έκπληξη της. Φόβος να μη προδώσει τον Ελντίν! Νέες καταστάσεις, νέες εμπειρίες και νέες συνθήκες εντάσσονταν πλέον στη ζωή της. Αναρίγησε. Τι περίεργο συναίσθημα, μα και τι περίεργο να το αισθάθεσαι, γιατί; Τον κοίταξε πιο συγκρατημένη και περιεργάστηκε το πρόσωπο του, τι φοβόταν; Τις κινήσεις του; Πλέον, ήταν σε επαγρύπνιση και ήξερε τον χρόνο του. Τον όγκο του; Όχι, τον είχε. Κάτι όμως υπήρχε, το ήξερε. Ξεφύσηξε, σμίγοντας τα φρύδια της συγκεντρωμένη. Και τότε μια ιδέα τρύπωσε. Κοίταξε τα χείλη του, αυτά που την είχαν φιλήσει προηγουμένως και γύρισε πάλι στη Σελήνη. Φοβόταν ότι της αρέσει; είναι δυνατόν;! Φοβόταν ότι της αρέσει ή να της αρέσει ή να μην; Έφερε το χέρι της ψηλά στα χείλη της και άρχισε να παίζει με το κάτω χείλος της, διπλώνοντας το συνεχώς, κίνηση που έκανε πλέον σπάνια, αλλά συνήθως σήμαινε ότι ήταν σε περισυλλογή.

"αυτός είναι από τους υψηλότερους σκοπούς της ζωής μου, να μάχομαι αυτή την κενότητα, να μην επιτρέπω σε ψυχές να χάνονται στο κενό..." της είπε και την τράβηξε ξανά στην πραγματικότητα. Σταμάτησε την κίνηση της και τον κοίταξε ξανά πιο χαλαρή "Δηλαδή, δε θα επιτρέψεις στην ψυχή μου να χαθεί στο κενό;" τον ρώτησε "Πώς;" και τον κάρφωσε στα μάτια


Γκλίριον Νάντριελ

Η ένταση της στιγμής επανήλθε, η κίνησή της αυτή, αμηχανία ίσως; Και αυτό το βλέμμα, βαθύ, ισχυρό, διαπεραστικό. Ανταπέδωσε το βλέμμα, "πως;" της ανταπέδωσε και της έπιασε το δεξί χέρι και άνοιξε την παλάμη της, περνώντας τη δική του από πάνω της. "Να, έτσι", σε λίγο η παλάμη της είχε χαλαρώσει και τα δαχτυλά της σταμάτησαν να είναι άκαμπτα, "και τώρα έτσι",έκλεισε απαλά τα δαχτυλά του στις εσοχές της παλάμης της και εκείνη συνέχισε ασυναίσθητα την ίδια κίνηση, σφίγοντας τα δαχτυλά της γύρω από τη δική του, φτιάχνοντας μία ενωμένη διπλή γροθιά και τραβώντας την πιο κοντά του.

"Δεν είναι εύκολο, καθώς δεν είναι όλοι ευνοϊκά διακείμενοι, αλλά εγώ εμμένω στη θέση μου..." ψιθύρισε.


Σαγιάνε Ασάχι

  • Άνθρωπος
  • Moderator
  • Level 19
  • *****
  • Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Την συνεπήραν οι κινήσεις του, καθώς σε κάθε μία είχε μια ερμηνεία στο μυαλό της, ένα νόημα. Τα χέρια της άκαμπτα, ένα τείχος. Υπομονή, και το τείχος πέφτει. Και έπειτα είσοδος, και αποδοχή, και ισχύς εν τη ενώσει. Και έπειτα το τράβηγμα του και τα λόγια του, αυτά πάλι την έφεραν σε δύσκολη θέση. "...αλλά εγώ εμμένω στη θέση μου...", επιμονή και τα τείχη πέφτουν. Υπομονή και επιμονή. Όλα όμως; Αυτή τη στιγμή διχαζόταν. Πολύ έντονα. Ένιωσε την καρδιά της να ανεβάζει χτύπους. Ξανά σε επικίνδυνη θέση. Μα ποιά θα ήταν η επιλογή της. Η επικοινωνία τους ήταν άλλη, γνώριζε πως όλα μετρούσαν. Ένα βήμα πίσω; Θα έπαιρνε πίσω ότι πρόοδο είχε κάνει. Μόνη της θα έκλεινε τον εαυτό της. Η ματιά της είχε μείνει στο ύψος του λαιμού του εκείνες τις στιγμές από το τράβηγμα ώσπου να αποφασίσει τι να κάνει. Να τον κοιτάξει, δεν ήθελε να το θεωρήσει πρόσκληση. Ήταν μια αναμέτρηση δύσκολη. Σχεδόν σα να την δοκίμαζε. Επέλεξε.

Έσφιξε το χέρι του στην γροθιά τους και σήκωσε τα μάτια της να τον κοιτάξει. "Η κάθε θέση σεβαστή, υπομονή και επιμονή, καταλαβαίνω" είπε νεύοντας στα χέρια τους "μα, η κ ά θ ε θέση σεβαστή, εώς ότου αλλάξει" απάντησε δίνοντας έμφαση στα λόγια της "Τα όρια, διαφορετικά στον καθένα μας" είπε καθώς προσπάθησε να κερδίσει χώρο πισωπατώντας με το κεφάλι της ψηλά, κοιτώντας τον ισάξια.


Γκλίριον Νάντριελ

Ένιωθε κάθε στιγμή την ένταση να ανεβαίνει, η φωνή της τρεμόπαιζε, το βλέμμα πάλευε να μείνει σταθερό, μία απότομη κίνηση και θα την γκρέμιζε πάλι, δεν υπήρχε περίπτωση να απολογηθεί, όμως όχι και να την προκαλέσει άγαρμπα πέρα από τα όριά της. Έίχε ξεπεράσει κατά πολύ τον εαυτό της εκείνο το βράδυ, πράγμα που του προκαλούσε έκπληξη, είναι ολοφάνερο σκέφτηκε, εκτίμησε πολύ την ενέργειά της να αναμετρηθεί οπτικά μαζί του.

"Τα όρια, σαφώς και είναι διαφορετικά μέσα μας, ψιθύρισε, "και μας είναι γνωστό το μέχρι που φτάνουν", στάθηκε για μια στιγμή και της έδειξε έξω τις αχνές γραμμές του ορίζοντα, "αυτό που δεν έχουμε ιδέα και μας εκπλήσσει, είναι η στιγμή που ανακαλύπτουμε πόσο μακριά μπορούμε να φτάσουμε και να τα υπερβούμε, εφ' όσον βρεθούν οι κατάλληλες συνθήκες και τα κατάλληλα πρόσωπα που θα μας ωθήσουν τόσο μακριά...", είπε, ανταποδίδοντας με στιβαρό βλέμμα.



Σαγιάνε Ασάχι

  • Άνθρωπος
  • Moderator
  • Level 19
  • *****
  • Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Ένιωθε τη δίνη. Ένιωθε τη δίνη για την οποία είχε μιλήσει ο Γκλίριον, δεύτερη φορά, μετά το ξόρκι που της είχε κάνει ο Ελντίν και την επαφή με τις αναμνήσεις της. Ήταν μια δίνη πανικού. Εάν τα κατέφερνε θα έβγαινε νικήτρια, μα δυσκολευόταν να κρατήσει το κεφάλι της έξω. Έξω από τη φυσική αντίδραση που τόσα χρόνια είχε καλλιεργήσει μόνη της και είχε μείνει πιστή σε αυτό, την φυγή, την αποφυγή, το να μείνει απ' έξω τελείως, να μην έρθει αντιμετωπή με τα μύχια των αισθημάτων της, να μην έρθει αντιμέτωπη με το άλλο φύλο.  Τα λόγια του άκρως εθιστικά στη σκέψη, πυροδοτούσαν ένα συνοθύλευμα από συνεπαγωγές και ερωτήματα μέσα της. Μα το δυσκολότερο ήταν να κρατήσει απόσταση από την πολιορκία του Γκλίριον κρατώντας το ανάστημα της και δίχως να υποχωρήσει από αυτά που ήθελε να αλλάξει στην ίδια. Έπαιρνε μια δόση της δικής της πολιορκίας προς τον Ελντίν και συνειδητοποίησε πόσο δύσκολο είναι για τον αμυνόμενο. Συνειδητοποίησε επίσης, επιμονή και υπομονή, είχε δίκιο.

Σκέφτηκε τα λόγια του, ήταν λόγια άξια βαθιάς σκέψης και περισυλλογής. "...αλλά εγώ εμμένω στη θέση μου..." τα λόγια του αντήχησαν στο κεφάλι της. Οι κατάλληλες συνθήκες και τα κατάλληλα πρόσωπα. Έφυγε από τον κλοιό του και την έντονη αύρα του και έκανε μία βόλτα στο δωμάτιο, σταμάτησε μπροστά στο οικόσημο και το κοίταξε βλοσυρά.

Και ήταν κοντά, εκείνος είχε έρθει πολύ κοντά της. Όχι σωματικά, αυτό το όριο το είχε ξεπεράσει. Ερχόταν κοντά στον ψυχισμό της και ένιωθε γυμνή κάτω από το βλέμμα του. Μα η κουβέντα μαζί του παράλληλα λύτρωση, όσα έπαιρνε από τη διάδραση τους, ανεκτίμητα. Δεν θα έχανε από αυτό όχι, σκέφτηκε δε θα έχανε από τη σπείρα. Πήρε μια βαθιά ανάσα και επέστρεψε κοντά του. Ημικάθισε στο περβάζι του παραθύρου κοιτώντας πρώτα έξω στον ορίζοντα και έπειτα γύρισε πάλι σ εκείνον.

 "Γιατί όμως εμμένεις; Πώς καταλαβαίνεις τί αξίζει;  Κι αν είναι ένα πουκάμισο αδειανό, μια νεφέλη; Ποιά είναι τα κριτήρια σου γι' αυτό;" τον ρώτησε με σταθερή τη μάτια της στον ίδιο. Σ αυτό το παιχνίδι του, σ αυτή τη δοκιμασία, σ αυτήν την αναμέτρηση, δε θα έχανε. Για την ίδια.   
« Τελευταία τροποποίηση: Σεπτέμβριος 12, 2019, 09:37:41 μμ by Σαγιάνε Ασάχι »


Γκλίριον Νάντριελ

Τη χάζευε καθώς κινούνταν στο χώρο, έμεινε σιωπηλός καθώς την παρατηρούσε να αναμετράται με τη σπείρα. Ολέθριο βλέμμα, μα ξαφνικά, η ισορροπία δυνάμεων άλλαξε, η σπείρα σταμάτησε να τη στραγγίζει, η αναμέτρηση ήταν στα ίσα, σε μιά στιγμή, τα κατάφερε, υπερίσχυσε. Συνέχισε τη βόλτα της και έφτασε μέχρι το περβάζι ξανά.

Στην ερώτησή της χαμογέλασε, δεν θα της στερούσε την απάντησή του. "Χώρος και χρόνος, όταν δίνεις χώρο και χρόνο, είσαι σε θέση να καταλάβεις..." Ακούμπησε την πλάτη του απαλά στο περβάζι. "Υπομονη, επιμονή, χώρος και χρόνος... Όσον αφορά το πως. Τώρα σχετικά με το γιατί, θα το καταλάβεις, τη στιγμή που θα το βιώσεις, διότι πρόκειται για βίωμα, ειδικότερα όταν ψυχές που νιώθουν άδεια πουκάμισα, συνειδητοποιούν, μέσα από αυτό την υπόσταση που κρύβεται μέσα τους..."


Σαγιάνε Ασάχι

  • Άνθρωπος
  • Moderator
  • Level 19
  • *****
  • Πολεμιστής
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Πρώτη φορά δεν είχε κάτι να απαντήσει. Η ματιά της έμεινε σταθερή πάνω του, να την εκτιμά, να αναμετριέται μαζί της, μα όλα του τα λόγια τώρα καταλάγιαζαν μέσα της και η ίδια δεν είχε τίποτα να πει ή να κάνει. Σιωπή. Στιγμές σιωπής, μα η ματιά της σταθερή. Θαρρείς  η αντανάκλαση του φωτός  στα μάτια του θα της έδινε κάποιο σημάδι, κάποιο στοιχείο. Καταλάβαινε την πρόκληση του Γκλίριον, την ίδια στιγμή ήταν και πρόσκληση προς ένα νέο κόσμο, μία άλλη πόρτα. Μα όταν εμμένει ο ένας, αντιδρά ο άλλος. Και όταν δύο δυνάμεις συγκρούονται υπερτερεί η πιο δυνατή. Μα όταν είναι ισοδύναμες, όταν καμία από τις δύο δε θέλει να κάνει πίσω...; Τότε υπομονή, κι ο χρόνος είναι ο κριτής. Και η αλλαγή επέρχεται τελικά.

Ναι, τα μάτια του Γκλίριον μιλούσαν όσο και το στόμα του. Ένας ιδιαίτερος άντρας και μια ιδιαίτερη πρόκληση. Και τί θα έκανε; Όπως πάντα, θα έλεγε αυτό που σκεφτόταν.

Σήκωσε τα χέρια της στο αέρα, χωρίς νευρικότητα, μα αποδοχή, και χωρίς να σπα την οπτική επαφή χαμογέλασε "Δεν έχω τίποτα να πω. Τα λόγια σου πολύτιμα, θα τα επεξεργαστώ",τελείωσε κατεβάζοντας τα και πλέκοντας τα στο στήθος της, ακουμπώντας την πλάτη της σύριζα στον τοίχο δίπλα από το παράθυρο. Κάγχασε. "Το εκτιμώ Γκλίριον. Σου χρωστάω εκείνη την επίδειξη, με περίσσια χαρά πλέον"