Rasnarry Academy

Γκλίριον Νάντριελ

  • Ιστορικός
  • Καθηγητής
  • Level 16
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
Όνομα Χαρακτήρα: Γκλίριον Νάντριελ

Φυλή: Ξωτικά

Μέλος Οικογένειας: δεν είναι μέλος κάποιας γνωστής οικογένειας

Ηλικία: 57

Φατρία: Ιστορικός

Εμφάνιση Χαρακτήρα: Γκλίριον, μία ανέκαθεν ιδιαίτερη φυσιογνωμία ανάμεσα στους δικούς του. Με ύψος 1.93 και κορμί που έχει γνωρίσει σκληρή εκπαίδευση, του είναι αδύνατο να περάσει απαρατήρητος όταν επιλέγει να κυκλοφορήσει στο δρόμο. Τα μαλλιά του είναι πυκνά και μαύρα, με μικρές ασημένιες τούφες να στολίζουν το μέτωπο και τους κροτάφους του, μπλεγμένες σε κοτσίδες που ρέουν πίσω από τα αυτιά του ως τη μέση της πλάτης. Καθαρό πρόσωπο από ουλές και λοιπά σημάδια, πέρα από μία αμυχή πάνω από το αριστερό φρύδι, «προίκα» των επιδιώξεων του πατέρα του για στρατιωτική καριέρα. Φύση κοινωνικό ον και συζητήσιμος, φροντίζει να σαγηνεύει το κόσμο μέσα από τα μεγάλα ασημόγκριζα μάτια του και την αγέρωχη αύρα του. Αδυναμία του, τα φανταχτερά δερμάτινα ρούχα σε αποχρώσεις του μπλε και του βιολετί, ενώ φέρει πάντοτε ένα στιλέτο με το όνομα Άχαρον, παλιό δώρο του καλύτερού του φίλου Νάριον και μία πένα φτιαγμένη από φτερά ωδικών πουλιών που φωλιάζουν στα νότια δάση της Λιρέλ κοντά στη θάλασσα. Σπάνια θα τον δει κανείς να αποζητά την απομόνωση, καθώς θρέφεται από τον κόσμο, όμως εκείνες τις σπάνιες φορές δεν είναι σώφρον να τον ενοχλήσεις.

Προσωπικότητα: Είναι αυστηρός και απαιτητικός δάσκαλος καθώς πιστεύει πολύ στη δύναμη της επιστήμης του και την ευθύνη η οποία φέρει για την ομαλή εξέλιξη του κόσμου. Σπάνια περιορίζεται στους αυστηρούς κανόνες διδασκαλίας και σίγουρα όσοι δεν είναι σε θέση να ανταποκριθούν ώστε να εξελιχθούν ως μαθητές, εξελίσσονται ως οντότητες, καθώς στοχεύει στην καλλιέργεια της οικουμενικότητας της ύπαρξης και όχι απλά σε στείρα γνώση. Αν τον ρωτήσεις, θεωρεί τη σκέψη ανώτερη της γνώσης και πιστεύει βαθιά στην έννοια της ανταποδοτικότητας και της επιβράβευσης της προσπάθειας. Γεννήθηκε με ηγετικά χαρακτηριστικά και προδιάθεση η οποία θα του εξασφάλιζε μία αξιόλογη στρατιωτική καριέρα όμως η φύση του και η σχεδόν ερωτική σχέση του με την καλλιέργεια του πνεύματος, τον έφερε σύντομα σε σημείο να εξοβελιστεί από τη θαλπωρή και τις ανέσεις του ήδη στρωμένου μονοπατιού το οποίο του είχε προετοιμάσει η οικογένειά του.   
Τρομερά ηδονιστής και διόλου εγκρατής, αν και ξωτικό, συχνά θα τον βρει κανείς να αποζητά την συντροφιά του αλκοόλ και του καπνού, μέσα σε παρέες καλλιτεχνών και λοιπών μη αυστηρά οριοθετημένων προσωπικοτήτων. Λατρεύει την ύπαρξη και τη ζωή, τρέφει απέραντο σεβασμό στις επιστήμες και επιζητά, όχι τόσο να συμβάλει στην συγγραφή της ιστορίας, αλλά να προικοδοτήσει με απαραίτητα εργαλεία και μεθόδους τους μαθητές του για μία περισσότερο σαφή και ενδελεχή κατανόηση και ερμηνεία του κόσμου.

Προϊστορία: Ο Γκλίριον δεν είχε την τύχη να αποτελεί μέλος κάποιας γνωστής οικογένειας, όμως οι γονείς ήταν αξιοσέβαστοι και διακεκριμένοι στις καριέρες τους, ως πολεμιστής ο πατέρας του Βάριαρ και ως αλχημίστρια η μητέρα του Νιάριεν. Εκεί όμως συνοψίζεται το πρόβλημα στην ιστορία του. Δεν του δόθηκε ποτέ ελευθερία επιλογής, καθώς είχε υψηλή προδιάθεση και ταλέντα για να ακολουθήσει και τις δύο καριέρες, όταν όμως γνωστοποίησε στο περιβάλλον του τη δίψα του για την ιστορία, οι αντιδράσεις κάθε άλλο παρά ψύχραιμες ήταν. Απειλήθηκε μέχρι και με αποκλήρωση, με ζόρι και βία εκπαιδεύτηκε από τον πατέρα του στην ζωή και την καθημερινότητα του πολεμιστή, ενώ ταυτόχρονα μελετούσε ως αργά βιβλία και τεχνικές αλχημειών, όμως η ψυχή του λαχταρούσε την απελευθέρωση του πνεύματος μέσα από τη φιλοσοφία και την εναρμόνισή του με τον κόσμο μέσω την ιστορίας. Το όνομα Γκλίριον, προέρχεται από το ρήμα γκλιρ το οποίο σχετίζεται με την απαγγελία της ποίησης και τη ραψωδία και το επίθετό του Νάντριελ, σημαίνει λουσμένος στο ασημένιο φεγγαρόφωτο.
Τρέφει μία βαθιά αγάπη για τη θάλασσα, παρ’ όλο που πρόκειται για ξωτικό της ενδοχώρας, το οποίο γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θαλανίλ. Όταν έπρεπε να πάρει την απόφαση, δε δίστασε και κίνησε για να βρει τον εαυτό του στη Βορέλ, να θαυμάσει τον ήλιο και τη θάλασσα να ερωτοτροπούν καθημερινά, να απολαύσει τον ούριο άνεμο να του χαϊδεύει τα μαλλιά και να γεμίσει ιστορίες και εμπειρίες που μόνο τα λιμάνια είναι σε θέση να προσφέρουν σε αυτόν τον κόσμο. Εκεί, στην περίεργη ηλικία των 20, ξεκίνησε να γράφει, εκεί βίωσε για πρώτη φορά τον έρωτα, εκεί ήρθε σε επαφή με τη βία και το θάνατο, εκεί πήρε τη μεγαλύτερη προίκα για τη ζωή του, την αξία του τώρα. Συνήθιζε να γυρίζει το κέντρο της πόλης και να κρατά συντροφιά στα παιδιά των ναυτικών οι οποίοι έλειπαν σε υπερπόντια ταξίδια, εκπαιδεύοντας και προστατεύοντάς τα από τυχόν στραβοπατήματα και επικίνδυνους πειρασμούς που μπορεί να κρύβονται σε μία πόλη – λιμάνι.
Θυμόταν, μικρός, να στέκει στο αρχαίο κέντρο της Θαλανίλ και να αφουγκράζεται την αύρα του αρχαίου κόσμου, την επιβλητικότητα της λατρείας, τη βαθιά πνευματικότητα των μυστηρίων και των μυστικιστικών τελετουργιών. Σε ένα συγκεκριμένο σημείο της πόλης, απομεινάρι αρχαίου μεγαλείου, έπιανε τον εαυτό του να τρυπώνει μέσα στους κήπους και να προσπαθεί να ακούσει τις αρχαίες ραψωδίες παντρεμένες με τις σύγχρονες νόρμες των δασκάλων και των αρχιερέων, τις φιλοσοφικές συζητήσεις και τις διαφωνίες τους ενώ μάταια προσπαθούσε να αποκρυπτογραφήσει στο παιδικό του μυαλό πληροφορίες που του φάνταζαν ακατάληπτες. Βασισμένος όμως σε αυτές τις νότες των παιδικών του αναμνήσεων, σύντομα, έφτιαξε το πρώτο εκπαιδευτήριο για άπορα και ορφανά παιδιά, όπου σε συνεργασία με έναν φιλικό του ζευγάρι, την ηθοποιό Ισίλμιεν και το μουσικό Αΐστιον, φρόντιζαν να παρέχουν ψήγματα της μαγείας της μάθησης σε αυτά τα πλάσματα που τόσο πολύ την είχαν ανάγκη. Σύντομα, η φήμη τους ξεπέρασε τα στενά όρια της πόλης και κόσμος από όλη την ακτογραμμή μέχρι και τη Βαλουίρ, ερχόταν να εμπιστευτεί την εκπαίδευση των παιδιών του στο Γκλίριον.
Το πρώιμο αυτοσχέδιο εκπαιδευτήριο είχε εξελιχθεί σε μία υπέροχη εκπαιδευτική πρωτοβουλία, η οποία απολάμβανε πλέον αυτόνομη και πλήρως λειτουργική στέγαση και βασικές υποδομές. Οι τρεις τους την ονόμασαν Κόρνταρουν (Η πύλη της ελεύθερης μάθησης). Στο απόγειό της η Κόρνταρουν δεχόταν 75 μαθητές, όλοι άποροι και ορφανοί, ενώ αποτελούσε σημαντικό πολιτισμικό φάρο και για την τοπική κοινωνία της Βορέλ. Δέκα χρόνια μετά, ήδη στα 30 του, ο Γκλίριον αποφάσισε να κάνει δύο πολύ μεγάλα ταξίδια για να γνωρίσει καλύτερα τη χώρα του και όσα μπορούσε να του προσφέρει. Άφησε τον έλεγχο και τη διαχείριση της Κόρνταρουν στους δύο και κίνησε να εξερευνήσει τα δάση της Λιρέλ μέχρι και τα σύνορα με την Ελεσσέα και από εκεί να κινήσει, ακολουθώντας τη βόρεια παραμεθόριο συνοριακή γραμμή , μέχρι την Ελραμίν, ελπίζοντας να έρθει σε επαφή με νέες γνώσεις και εμπειρίες. Κάποια στιγμή ύστερα από χρόνια, επέστρεψε στη Θαναλίλ για να θρηνήσει το θάνατο του παλιού του φίλου Νάριον. Τα παλιά πάθη είχαν μαλακώσει και οι επιλογές και η πορεία του Γκλίριον είχε γίνει πλήρως αποδεκτή από το οικογενειακό του περιβάλλον, όμως ο χαμός του παλαιότερου και αληθινότερου φίλου του τον στιγμάτισε. Σύντομα ξεκίνησε να ταξιδεύει ξανά προς τη Βορέλ, όταν στη θέση της Κόρνταρουν βρήκε μόνο αποκαΐδια και μπάζα. Οι φατρίες του λιμανιού ποτέ δεν είδαν με καλό μάτι την απομάκρυνση του νεανικού δυναμικού της πόλης από τις βρωμοδουλειές του λιμανιού και κάποια στιγμή, με τον Γκλίριον να απουσιάζει μακριά έκαψαν το κτίριο, βασάνισαν την Ισίλμιεν και έστειλαν τον Αΐστιον να πεθάνει από τις κακουχίες στις άκρες του ωκεανού.
Ήταν ήδη 50 και είχε αποκτήσει τη στοιχειώδη ωριμότητα ώστε να καταλάβει ότι δεν είχε ελπίδα να τα βάλει μαζί τους. Τα επόμενα χρόνια τον βρήκαν στο δρόμο, να ταξιδεύει, να ανακαλύπτει και να εξελίσσεται. Η πρόσκληση για την ακαδημία, ήρθε σαν βάλσαμο καθώς δεν υπήρχε τίποτα να τον κρατήσει δέσμιο, πίσω, καμία δεύτερη σκέψη να τον γεμίσει με αμφιβολίες, έχοντας βρει πλέον, ιδανικά, την ισορροπία ανάμεσα στη γνώση που αφοπλίζει και στη σκέψη που αφυπνίζει, έθεσε εαυτόν στην υπηρεσία της ακαδημίας με απόλυτη αφοσίωση και αυταπάρνηση στον υψηλό σκοπό που στο εξής θα είχε να διατελέσει.

Δείγμα γραφής: Κλείδωσε ευλαβικά την πόρτα του γραφείου του. Άλλη μία μέρα όδευε προς το τέλος της και η σκέψη του λευκού κρασιού να βρέχει τα χείλη του ήταν τουλάχιστον σαγηνευτική. Κάθισε αναπαυτικά στη μεγάλη δερμάτινη πολυθρόνα του γραφείου του. Άνοιξε το μπουκάλι και έβαλε 3μιση δάχτυλα ποτού σε ένα υπέροχα διακοσμημένο με φυτικά μοτίβα, κολωνάτο ποτήρι. Η πρώτη γουλιά τον ξεδίψασε, ενώ η δεύτερη χαλάρωσε το ταλαιπωρημένο νευρικό του σύστημα. Βούτηξε στην πολυθρόνα και μονομιάς ταξίδεψε πίσω στο χρόνο, σε ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα της Βορέλ. Νεαρός ακόμη, αγέρωχος, καθισμένος στη χρυσαφιά αμμουδιά της παραλίας, έκλεινε τα μάτια του και αφηνόταν στη μελωδία του κύματος που έγλυφε απαλά την παραλία σαν μία βαθιά και γαλήνια αναπνοή. Έτσι είχε μάθει, να αποζητά τη συντροφιά της θάλασσας και να προσπαθεί να αφουγκραστεί τον κόσμο γύρω του. Όλες τις ταλαιπωρημένες ψυχές τις δέχεται με εγκαρδιότητα η θάλασσα στις παρυφές της. Ξαφνικά, όμως, ο νους του επανήλθε. Έσβησε τα κεριά, έβαλε ένα ποτήρι ακόμη, κατευθύνθηκε προς το παράθυρο και στάθηκε να χαζεύει μακριά, όσο έφτανε το μάτι. Ένα νοσταλγικό δάκρυ κύλησε στο αριστερό του μάγουλο καθώς ψιθύριζε στίχους από ερωτικά ποιήματα μίας άλλης εποχής, επαναφέροντας αραιά τις δικές του ιστορίες στο νου, τότε που σαν νεαρός έκανε μεγάλα όνειρα και πάσχιζε να βρει συνοδοιπόρους στο διάβα του για να τα μοιραστεί...
« Τελευταία τροποποίηση: Αύγουστος 23, 2019, 03:59:32 μμ by Ιλίντιεν Άτρας »


Ιλίντιεν Άτρας

  • Πολεμίστρια
  • Καθηγητής
  • Level 18
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ

Ιλίντιεν Άτρας

  • Πολεμίστρια
  • Καθηγητής
  • Level 18
  • Ξωτικό
    • Προφίλ
    • ΦΧ
« Τελευταία τροποποίηση: Σεπτέμβριος 26, 2019, 04:18:17 μμ by Κασσάνδρα Καν »